20-09-2026, 11:52 PM
அவள் இதயத்தின் மொழி ❤️
ஒரு பார்வை போதும்…
மனதுக்குள் ஆயிரம் கதவுகள் திறக்க,
ஒரு வார்த்தை போதும்…
அமைதிக்குள் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் பிறக்க…
நெருக்கம் வந்த அந்த நொடியில்
நெஞ்சம் துடித்தது…
ஆனால் விழிகள் திறந்துவிடுமோ என்ற பயத்தில்
ஒரு அடி பின்னால் நகர்ந்தது மனம்…
“ஆசை அழைத்தாலும்…
அறிவு எச்சரித்தால்
எந்த வழி செல்வது?”
சிலர் அருகில் இருந்தும்
அந்நியமாகவே தோன்றுகிறார்கள்…
சிலர் தொலைவில் இருந்தும்
இதயத்துக்குள் மிக அருகில் வந்து விடுகிறார்கள்…
ஒரு இனிப்பின் பெயரில்
மறைந்திருந்தது ஒரு பார்வை…
ஒரு சாதாரண வார்த்தைக்குள்
ஒளிந்திருந்தது வேறொரு அர்த்தம்…
சந்தேகிக்கும் ஒரு பார்வை
போதுமே…
மனசுக்குள் மறைத்ததை
மனமே ஆயிரம் முறை விசாரிக்க…
“குற்றம் செய்த கைகள் நடுங்காமல் இருக்கலாம்…
ஆனால் குற்றத்தை நினைக்கும் மனம்
ஒரு நொடியும் அமைதியாக இருப்பதில்லை…”
அவள் வாழ்க்கையில்
கணவன் இருந்தான்…
கடமை இருந்தது…
ஆனால் ஏதோ ஒரு மூலையில்
தனக்காக யாராவது கேட்க வேண்டும் என்ற
ஒரு மௌனமான ஏக்கம் இருந்தது…
அந்த ஏக்கத்தின் கதவைத் தட்டியது
ஒரு குரல்…
“என் பொண்டாட்டி…”
ஒரு சாதாரண அழைப்பா?
இல்லை…
அவள் இதயம் மறைத்திருந்த
ஒரு உணர்வின் கதவுக்கு
சாவியாக மாறிய வார்த்தையா?
அவள் வெளியில் கோபப்பட்டாள்…
மனதுக்குள் மட்டும்
அந்த வார்த்தையை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டாள்…
“சில வார்த்தைகள் காதில் விழுவதில்லை…
நேராக இதயத்துக்குள் விழுகின்றன…”
ஒரு சந்திப்பு வேண்டுமென்ற ஆசை…
ஒரு பார்வை போதுமென்ற சமாதானம்…
ஒரு நிமிடம் கூட ஆபத்தாகிவிடுமோ என்ற பயம்…
இதற்கிடையில்
ஒரு பழைய சந்தேகத்தின் நிழல்
மீண்டும் மீண்டும் அவளைத் தடுத்தது…
“வரியாடி?”
அந்த ஒரு கேள்வியில்
அழைப்பும் இருந்தது…
ஆசையும் இருந்தது…
அவளை நம்பும் உரிமையும் இருந்தது…
அவள் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்…
பிறகு…
“ஒரு நிமிடம் பார்த்துவிட்டு திரும்பிவிடலாம்…”
என்று மனம்
தனக்குத்தானே ஒரு காரணம் சொல்லிக்கொண்டது…
ஆனால் சில பயணங்கள்
கால்களால் தொடங்குவதில்லை…
மனதில்தான் முதலில் தொடங்குகின்றன.
அந்த இரவு
அவள் கீழே இறங்கியாளா என்பதைக் காட்டிலும்…
அவள் மனம்
எந்த எல்லையைத் தாண்டி கீழே இறங்கியது என்பதுதான்
இந்தக் கதையின் உண்மையான கேள்வி…
“ஒரு பார்வை சந்திப்பாகலாம்…
ஒரு சந்திப்பு நினைவாகலாம்…
ஒரு நினைவு வாழ்க்கையையே மாற்றலாம்…”
249 முதல் 255 வரை
ஒவ்வொரு அத்தியாயமும்
ஒரு கதவைத் திறந்தது…
அடுத்த கதவுக்குப் பின்னால்
என்ன இருக்கிறது என்று தெரிந்துகொள்ளும் முன்பே
பக்கத்தைத் திருப்ப வைத்தது…
அந்த எதிர்பார்ப்பையும்,
அந்த தயக்கத்தையும்,
அந்த மறைந்த உணர்வுகளையும்
அழகாக வார்த்தைகளில் கொண்டு வந்த
கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களுக்கு
மனமார்ந்த நன்றி. ❤️
அடுத்த அத்தியாயத்தில்
அந்த கதவு எங்கே திறக்கிறது என்பதை அறிய
வாசகர்களின் விழிகள் காத்திருக்கின்றன…
ஒரு பார்வை போதும்…
மனதுக்குள் ஆயிரம் கதவுகள் திறக்க,
ஒரு வார்த்தை போதும்…
அமைதிக்குள் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் பிறக்க…
நெருக்கம் வந்த அந்த நொடியில்
நெஞ்சம் துடித்தது…
ஆனால் விழிகள் திறந்துவிடுமோ என்ற பயத்தில்
ஒரு அடி பின்னால் நகர்ந்தது மனம்…
“ஆசை அழைத்தாலும்…
அறிவு எச்சரித்தால்
எந்த வழி செல்வது?”
சிலர் அருகில் இருந்தும்
அந்நியமாகவே தோன்றுகிறார்கள்…
சிலர் தொலைவில் இருந்தும்
இதயத்துக்குள் மிக அருகில் வந்து விடுகிறார்கள்…
ஒரு இனிப்பின் பெயரில்
மறைந்திருந்தது ஒரு பார்வை…
ஒரு சாதாரண வார்த்தைக்குள்
ஒளிந்திருந்தது வேறொரு அர்த்தம்…
சந்தேகிக்கும் ஒரு பார்வை
போதுமே…
மனசுக்குள் மறைத்ததை
மனமே ஆயிரம் முறை விசாரிக்க…
“குற்றம் செய்த கைகள் நடுங்காமல் இருக்கலாம்…
ஆனால் குற்றத்தை நினைக்கும் மனம்
ஒரு நொடியும் அமைதியாக இருப்பதில்லை…”
அவள் வாழ்க்கையில்
கணவன் இருந்தான்…
கடமை இருந்தது…
ஆனால் ஏதோ ஒரு மூலையில்
தனக்காக யாராவது கேட்க வேண்டும் என்ற
ஒரு மௌனமான ஏக்கம் இருந்தது…
அந்த ஏக்கத்தின் கதவைத் தட்டியது
ஒரு குரல்…
“என் பொண்டாட்டி…”
ஒரு சாதாரண அழைப்பா?
இல்லை…
அவள் இதயம் மறைத்திருந்த
ஒரு உணர்வின் கதவுக்கு
சாவியாக மாறிய வார்த்தையா?
அவள் வெளியில் கோபப்பட்டாள்…
மனதுக்குள் மட்டும்
அந்த வார்த்தையை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டாள்…
“சில வார்த்தைகள் காதில் விழுவதில்லை…
நேராக இதயத்துக்குள் விழுகின்றன…”
ஒரு சந்திப்பு வேண்டுமென்ற ஆசை…
ஒரு பார்வை போதுமென்ற சமாதானம்…
ஒரு நிமிடம் கூட ஆபத்தாகிவிடுமோ என்ற பயம்…
இதற்கிடையில்
ஒரு பழைய சந்தேகத்தின் நிழல்
மீண்டும் மீண்டும் அவளைத் தடுத்தது…
“வரியாடி?”
அந்த ஒரு கேள்வியில்
அழைப்பும் இருந்தது…
ஆசையும் இருந்தது…
அவளை நம்பும் உரிமையும் இருந்தது…
அவள் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்…
பிறகு…
“ஒரு நிமிடம் பார்த்துவிட்டு திரும்பிவிடலாம்…”
என்று மனம்
தனக்குத்தானே ஒரு காரணம் சொல்லிக்கொண்டது…
ஆனால் சில பயணங்கள்
கால்களால் தொடங்குவதில்லை…
மனதில்தான் முதலில் தொடங்குகின்றன.
அந்த இரவு
அவள் கீழே இறங்கியாளா என்பதைக் காட்டிலும்…
அவள் மனம்
எந்த எல்லையைத் தாண்டி கீழே இறங்கியது என்பதுதான்
இந்தக் கதையின் உண்மையான கேள்வி…
“ஒரு பார்வை சந்திப்பாகலாம்…
ஒரு சந்திப்பு நினைவாகலாம்…
ஒரு நினைவு வாழ்க்கையையே மாற்றலாம்…”
249 முதல் 255 வரை
ஒவ்வொரு அத்தியாயமும்
ஒரு கதவைத் திறந்தது…
அடுத்த கதவுக்குப் பின்னால்
என்ன இருக்கிறது என்று தெரிந்துகொள்ளும் முன்பே
பக்கத்தைத் திருப்ப வைத்தது…
அந்த எதிர்பார்ப்பையும்,
அந்த தயக்கத்தையும்,
அந்த மறைந்த உணர்வுகளையும்
அழகாக வார்த்தைகளில் கொண்டு வந்த
கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களுக்கு
மனமார்ந்த நன்றி. ❤️
அடுத்த அத்தியாயத்தில்
அந்த கதவு எங்கே திறக்கிறது என்பதை அறிய
வாசகர்களின் விழிகள் காத்திருக்கின்றன…
- Shajith



![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)