20-09-2026, 11:51 PM
அவள் இதயத்தின் மொழி ❤️
யாழினி ராம் அவர்களே… இந்தப் பகுதிகளைப் படிச்சு முடிச்சதும் முதல்ல மனசுக்குள்ள தோணுனது — கதை முன்னாடி போகுது மட்டும் இல்ல… ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தோடும் பவியின் மனசுக்குள்ள இருந்த கதவும் கொஞ்சம் கொஞ்சமா திறக்குது.
“மனசு ஒரு மௌனக் கடிதம்; அதை வாசிக்கத் தெரிந்தவனுக்குத்தான் அதன் அர்த்தம் புரியும்” என்பார்கள். இந்தப் பகுதிகளில் பவியின் மனசு அப்படித்தான் இருந்தது. அவள் வாயால் ஒரு விஷயம் சொல்கிறாள்… ஆனால் அவள் மனசு வேறொரு விஷயத்தைச் சொல்கிறது. அந்த இரண்டுக்கும் நடுவில நடக்கிற போராட்டம்தான் இந்தப் பகுதிகளின் மிகப்பெரிய பலம்.
249-ல் ராஜ் சம்பவத்துக்குப் பிறகு பவிக்குள் ஏற்படும் மாற்றம் ரொம்ப முக்கியமான திருப்பம். ஆரம்பத்தில் ஒருவருடைய கவனம் அவளுக்கு ஒரு விதமான ஆறுதலாகத் தெரிந்தாலும், அந்தக் கவனத்துக்கும் உண்மையான அக்கறைக்கும் இருக்கிற வித்தியாசத்தை அவள் உணர ஆரம்பிக்கிறாள். குறிப்பாக ராஜையும் பிரகாஷையும் அவள் மனதுக்குள் ஒப்பிடும் இடம், பவியின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு முக்கியமான ஜன்னலாக இருந்தது.
“வெளிச்சம் அதிகமான இடத்தில்தான் நிழலின் வடிவமும் தெளிவாகத் தெரியும்” என்பதுபோல, ராஜின் அணுகுமுறையைப் பார்த்த பிறகுதான் பிரகாஷின் அணுகுமுறையை பவி வேறொரு கோணத்தில் பார்க்க ஆரம்பிக்கிறாள்.
250, 251-ல் வேலு கதைக்குள் கொண்டு வரப்பட்ட விதம் இன்னும் சுவாரசியம். பெரிய சத்தமோ, நேரடியான குற்றச்சாட்டோ இல்லாமல், சில கேள்விகள், சில பார்வைகள், சில கவனிப்புகள் மூலமாகவே ஒரு சந்தேகத்தை உருவாக்கியிருப்பது நல்ல suspense.
“கதவு மூடியிருந்தாலும், சந்தேகத்துக்கு ஜன்னல் எப்போதும் திறந்தே இருக்கும்” என்ற மாதிரி, வேலுவின் சந்தேகம் கதைக்குள் ஒரு தனி அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது.
குறிப்பாக “அல்வா” விஷயத்தை வேலு ஒரு சாதாரண கேள்வி மாதிரி தொடங்கி, பவியிடமிருந்து பதிலைப் பெற்றுக்கொள்ளும் விதம் ஒரு நல்ல psychological move. அங்கே பவி தன்னுடைய பதற்றத்தாலேயே சில விஷயங்களை வெளிப்படுத்திவிடுகிறாள்.
குற்ற உணர்ச்சி வந்த மனசு, சாட்சியமே இல்லாமல் தன்னையே விசாரிக்க ஆரம்பிக்கும் என்பதைக் காட்சியாகவே காட்டியிருந்தீர்கள்.
251-ன் முடிவில் “Prakash” என்ற பெயர் மொபைல் திரையில் வருவது அடுத்த பகுதியைத் திறக்கிற ஒரு சிறிய கதவு மாதிரி இருந்தது.
அதுக்குப் பிறகு 252–255 தான் இந்த முழு தொடரின் மனநிலையை இன்னொரு படி மேலே கொண்டு போகிறது.
பிரகாஷின் “பார்க்கணும்”, “பேசணும்”, “குரல் கேட்கணும்” என்ற ஏக்கம் ஒரு பக்கம்… பவியின் “ரிஸ்க் எடுக்கக்கூடாது” என்ற எச்சரிக்கை இன்னொரு பக்கம்… இந்த இரண்டுக்கும் நடுவில் கதை தொடர்ந்து இழுக்கப்படுகிறது.
“ஆசை கயிற்றை இழுக்கும்; அறிவு மறுபுறம் பிடித்துக் கொள்ளும்; நடுவில் நிற்பவன்தான் தன் மனசை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.”
இந்த வரிகளுக்கு பவி சரியான உதாரணம்.
குறிப்பாக அவள் கோபமாகப் பேசி, பிறகு “நான் கொஞ்சம் ஓவரா பேசிட்டேனா?” என்று தன்னையே கேள்வி கேட்கும் இடம் அவளுடைய மனநிலையை அழகாக காட்டுகிறது. பிரகாஷ் மீது அவளுக்கு இருக்கும் ஈர்ப்பு வெறும் ஒரு தருண உணர்வு இல்லாமல், அவளுடைய தனிமையோடும் இணைந்திருக்கிறது என்பதையும் இந்தப் பகுதிகள் தொடர்ந்து உணர்த்துகின்றன.
அதிலும் “பொண்டாட்டி” என்ற ஒரு வார்த்தையை வைத்து எழுத்தாளர் உருவாக்கிய மனப்போராட்டம் கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று.
ஒரே வார்த்தை.
ஆனால் இரண்டு மனிதர்களிடமிருந்து வந்தால் இரண்டு வேறு அர்த்தங்கள்.
கார்த்திக் சொல்லும்போது அவளுக்குத் தெரியும் பொறுப்பு.
பிரகாஷ் சொல்லும்போது அவளுக்குள் எழும் உரிமை உணர்வு.
அந்த வேறுபாட்டை பவியின் மனசுக்குள்ளேயே வைத்து வாசகருக்குக் காட்டியிருப்பது நல்ல character writing.
“ஒரே சொல் இரண்டு வாயில் பிறந்தாலும், அதன் நிழல் இரண்டு மனதில் இரண்டு விதமாய் விழும்.”
அதுதான் இந்த இடத்தின் அழகு.
இன்னொரு விஷயம் — பவி தொடர்ந்து “வேண்டாம்”, “ரிஸ்க்”, “முடியாது” என்று சொல்லிக்கொண்டே இருப்பாள். ஆனால் அவளுடைய செயல்கள் மெதுவாக அந்த வார்த்தைகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்க ஆரம்பிக்கின்றன. இதுதான் கதையின் psychological tension.
அவள் பிரகாஷை மட்டும் சமாளிக்கவில்லை…
அவள் தன்னையே சமாளிக்கிறாள்.
அதனால்தான் இந்தப் பகுதிகளில் வெளியில் நடக்கும் சம்பவங்களைவிட, பவியின் மனசுக்குள்ள நடக்கிற போராட்டமே அதிக சுவாரசியமாக இருக்கிறது.
254–255-ல் “வாக்கிங் போறேன்” என்ற ஒரு சாதாரணமான யோசனை எப்படி ஒரு பெரிய முடிவாக மாறுகிறது என்பதும் நன்றாக இருந்தது.
அங்கே ஒரு சின்ன விஷயத்தை மட்டும் எழுத்தாளர் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழப்படுத்தியிருந்தால் இன்னும் அழகாக இருந்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. பவி “சரி போலாம்” என்று முடிவு செய்யும் அந்தச் சில நொடிகளில், அவள் தன்னுடைய முடிவை நியாயப்படுத்திக் கொள்ள உருவாக்கும் காரணங்களை இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாகக் காட்டியிருந்தால், அவளுடைய மனமாற்றம் இன்னும் கனமாக வாசகரைத் தாக்கியிருக்கும்.
ஏனென்றால் அவள் வெளியே செல்ல முடிவு செய்வது ஒரு சாதாரண “சரி” இல்லை. அது அவளுடைய பழைய எல்லைக்கும், புதிய ஆசைக்கும் நடுவிலான ஒரு கோடு.
அதேபோல வேலுவின் நினைவு மீண்டும் மீண்டும் அவளைக் காப்பாற்றும் எச்சரிக்கை மணி மாதிரி வருகிறது. இது நல்ல suspense device.
“முன்னாடி நடந்த ஒரு பார்வை, பின்னாடி நடக்கப் போகும் பல முடிவுகளை மாற்றிவிடும்.”
வேலுவை கதையில் ஒரு சாதாரண side character-ஆக விட்டுவிடாமல், அவன் பார்வையையே ஒரு invisible threat-ஆக மாற்றியிருப்பது நல்ல move.
255-ன் இறுதியில் பவி இறுதியாக சம்மதித்து,
“நான் கீழ வந்து... எக்ஸாக்ட்டா எங்க வரணும்?”
என்று கேட்கும் இடம் — அங்கேதான் இந்த update-க்கு சரியான நிறுத்தம்.
அது ஒரு கேள்வி மட்டும் இல்லை.
அடுத்த அத்தியாயத்துக்கான கதவு.
இதுவரை “போகலாமா வேண்டாமா?” என்ற கேள்வி இருந்தது.
இப்போது,
“எங்கே போக வேண்டும்?”
என்ற கேள்வியாக மாறிவிட்டது.
அதுதான் இந்த cliffhanger-ன் strength.
“நதி கரையைத் தொட்டவுடன் பயணம் முடிவதில்லை; அங்கேதான் அதன் வேகம் மாறுகிறது.”
அதே மாதிரி, இந்தப் பகுதிகள் முடிந்த இடத்தில் கதை முடிவடையவில்லை — அடுத்த திருப்பத்துக்கான வேகம் உருவாகியுள்ளது.
மொத்தத்தில் 249 முதல் 255 வரை பார்த்தால், இது வெறும் சம்பவங்களை வரிசையாகச் சொல்லும் பகுதி மாதிரி தெரியவில்லை. பவியின் மனநிலை எப்படி மாறுகிறது, ஒரு மனிதனின் கவனம் எப்படி இன்னொருவரின் தனிமைக்குள் இடம் பிடிக்கிறது, ஒரு சந்தேகம் எப்படி கதைக்குள் அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது, ஒரு சிறிய வார்த்தை எப்படி ஒரு பெண்ணின் மனசையே கலக்குகிறது என்பதையெல்லாம் ஒன்றோடொன்று இணைத்து எடுத்துச் சென்றிருக்கிறீர்கள்.
சில இடங்களில் பவியின் தயக்கம் இன்னும் கொஞ்சம் நீளமாக இருந்தாலும், அந்த repetition கூட அவளுடைய மனப்போராட்டத்தை காட்டுவதற்கான ஒரு கருவியாகவே வேலை செய்கிறது.
முக்கியமாக இந்தப் பகுதிகளில் “சம்பவம்” விட “மனநிலை” கதையை இழுத்துச் செல்கிறது. அதுதான் எனக்கு பிடித்த விஷயம்.
யாழினி ராம் அவர்களே…
ஒரு கதையை வாசிக்க வைப்பது எழுத்து.
அடுத்த அத்தியாயத்தை எதிர்பார்க்க வைப்பது suspense.
ஆனால் கதாபாத்திரங்களோடு சேர்ந்து அவர்களுடைய குழப்பத்தையும் உணர வைப்பதுதான் நல்ல எழுத்தின் அடையாளம்.
இந்தப் பகுதிகளில் அந்த உணர்வு நிறைய இருந்தது.
கதையின் அடுத்த படி எங்கே போகிறது, வேலுவின் சந்தேகம் எந்த அளவுக்கு வளரப் போகிறது, பவி எடுத்த இந்த முடிவு அவளை எங்கே கொண்டு போகிறது — இவை எல்லாத்தையும் தெரிஞ்சுக்க அடுத்த அத்தியாயத்துக்காக ஆவலோடு காத்திருக்கிறோம்.
அழகான ஓட்டத்துக்கும், மனநிலைகளை நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்ததற்கும், suspense-ஐ சரியான இடத்தில் நிறுத்தியதற்கும் வாழ்த்துகள் யாழினி ராம். ❤️
அடுத்த அத்தியாயத்துக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கிறோம்…
தொடருங்கள். ❤️
![[Image: file-00000000f53481f58a4e6e6786e4f0ca.png]](https://i.ibb.co/PXcvtdK/file-00000000f53481f58a4e6e6786e4f0ca.png)
virtual coin for classroom
யாழினி ராம் அவர்களே… இந்தப் பகுதிகளைப் படிச்சு முடிச்சதும் முதல்ல மனசுக்குள்ள தோணுனது — கதை முன்னாடி போகுது மட்டும் இல்ல… ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தோடும் பவியின் மனசுக்குள்ள இருந்த கதவும் கொஞ்சம் கொஞ்சமா திறக்குது.
“மனசு ஒரு மௌனக் கடிதம்; அதை வாசிக்கத் தெரிந்தவனுக்குத்தான் அதன் அர்த்தம் புரியும்” என்பார்கள். இந்தப் பகுதிகளில் பவியின் மனசு அப்படித்தான் இருந்தது. அவள் வாயால் ஒரு விஷயம் சொல்கிறாள்… ஆனால் அவள் மனசு வேறொரு விஷயத்தைச் சொல்கிறது. அந்த இரண்டுக்கும் நடுவில நடக்கிற போராட்டம்தான் இந்தப் பகுதிகளின் மிகப்பெரிய பலம்.
249-ல் ராஜ் சம்பவத்துக்குப் பிறகு பவிக்குள் ஏற்படும் மாற்றம் ரொம்ப முக்கியமான திருப்பம். ஆரம்பத்தில் ஒருவருடைய கவனம் அவளுக்கு ஒரு விதமான ஆறுதலாகத் தெரிந்தாலும், அந்தக் கவனத்துக்கும் உண்மையான அக்கறைக்கும் இருக்கிற வித்தியாசத்தை அவள் உணர ஆரம்பிக்கிறாள். குறிப்பாக ராஜையும் பிரகாஷையும் அவள் மனதுக்குள் ஒப்பிடும் இடம், பவியின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு முக்கியமான ஜன்னலாக இருந்தது.
“வெளிச்சம் அதிகமான இடத்தில்தான் நிழலின் வடிவமும் தெளிவாகத் தெரியும்” என்பதுபோல, ராஜின் அணுகுமுறையைப் பார்த்த பிறகுதான் பிரகாஷின் அணுகுமுறையை பவி வேறொரு கோணத்தில் பார்க்க ஆரம்பிக்கிறாள்.
250, 251-ல் வேலு கதைக்குள் கொண்டு வரப்பட்ட விதம் இன்னும் சுவாரசியம். பெரிய சத்தமோ, நேரடியான குற்றச்சாட்டோ இல்லாமல், சில கேள்விகள், சில பார்வைகள், சில கவனிப்புகள் மூலமாகவே ஒரு சந்தேகத்தை உருவாக்கியிருப்பது நல்ல suspense.
“கதவு மூடியிருந்தாலும், சந்தேகத்துக்கு ஜன்னல் எப்போதும் திறந்தே இருக்கும்” என்ற மாதிரி, வேலுவின் சந்தேகம் கதைக்குள் ஒரு தனி அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது.
குறிப்பாக “அல்வா” விஷயத்தை வேலு ஒரு சாதாரண கேள்வி மாதிரி தொடங்கி, பவியிடமிருந்து பதிலைப் பெற்றுக்கொள்ளும் விதம் ஒரு நல்ல psychological move. அங்கே பவி தன்னுடைய பதற்றத்தாலேயே சில விஷயங்களை வெளிப்படுத்திவிடுகிறாள்.
குற்ற உணர்ச்சி வந்த மனசு, சாட்சியமே இல்லாமல் தன்னையே விசாரிக்க ஆரம்பிக்கும் என்பதைக் காட்சியாகவே காட்டியிருந்தீர்கள்.
251-ன் முடிவில் “Prakash” என்ற பெயர் மொபைல் திரையில் வருவது அடுத்த பகுதியைத் திறக்கிற ஒரு சிறிய கதவு மாதிரி இருந்தது.
அதுக்குப் பிறகு 252–255 தான் இந்த முழு தொடரின் மனநிலையை இன்னொரு படி மேலே கொண்டு போகிறது.
பிரகாஷின் “பார்க்கணும்”, “பேசணும்”, “குரல் கேட்கணும்” என்ற ஏக்கம் ஒரு பக்கம்… பவியின் “ரிஸ்க் எடுக்கக்கூடாது” என்ற எச்சரிக்கை இன்னொரு பக்கம்… இந்த இரண்டுக்கும் நடுவில் கதை தொடர்ந்து இழுக்கப்படுகிறது.
“ஆசை கயிற்றை இழுக்கும்; அறிவு மறுபுறம் பிடித்துக் கொள்ளும்; நடுவில் நிற்பவன்தான் தன் மனசை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.”
இந்த வரிகளுக்கு பவி சரியான உதாரணம்.
குறிப்பாக அவள் கோபமாகப் பேசி, பிறகு “நான் கொஞ்சம் ஓவரா பேசிட்டேனா?” என்று தன்னையே கேள்வி கேட்கும் இடம் அவளுடைய மனநிலையை அழகாக காட்டுகிறது. பிரகாஷ் மீது அவளுக்கு இருக்கும் ஈர்ப்பு வெறும் ஒரு தருண உணர்வு இல்லாமல், அவளுடைய தனிமையோடும் இணைந்திருக்கிறது என்பதையும் இந்தப் பகுதிகள் தொடர்ந்து உணர்த்துகின்றன.
அதிலும் “பொண்டாட்டி” என்ற ஒரு வார்த்தையை வைத்து எழுத்தாளர் உருவாக்கிய மனப்போராட்டம் கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று.
ஒரே வார்த்தை.
ஆனால் இரண்டு மனிதர்களிடமிருந்து வந்தால் இரண்டு வேறு அர்த்தங்கள்.
கார்த்திக் சொல்லும்போது அவளுக்குத் தெரியும் பொறுப்பு.
பிரகாஷ் சொல்லும்போது அவளுக்குள் எழும் உரிமை உணர்வு.
அந்த வேறுபாட்டை பவியின் மனசுக்குள்ளேயே வைத்து வாசகருக்குக் காட்டியிருப்பது நல்ல character writing.
“ஒரே சொல் இரண்டு வாயில் பிறந்தாலும், அதன் நிழல் இரண்டு மனதில் இரண்டு விதமாய் விழும்.”
அதுதான் இந்த இடத்தின் அழகு.
இன்னொரு விஷயம் — பவி தொடர்ந்து “வேண்டாம்”, “ரிஸ்க்”, “முடியாது” என்று சொல்லிக்கொண்டே இருப்பாள். ஆனால் அவளுடைய செயல்கள் மெதுவாக அந்த வார்த்தைகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்க ஆரம்பிக்கின்றன. இதுதான் கதையின் psychological tension.
அவள் பிரகாஷை மட்டும் சமாளிக்கவில்லை…
அவள் தன்னையே சமாளிக்கிறாள்.
அதனால்தான் இந்தப் பகுதிகளில் வெளியில் நடக்கும் சம்பவங்களைவிட, பவியின் மனசுக்குள்ள நடக்கிற போராட்டமே அதிக சுவாரசியமாக இருக்கிறது.
254–255-ல் “வாக்கிங் போறேன்” என்ற ஒரு சாதாரணமான யோசனை எப்படி ஒரு பெரிய முடிவாக மாறுகிறது என்பதும் நன்றாக இருந்தது.
அங்கே ஒரு சின்ன விஷயத்தை மட்டும் எழுத்தாளர் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழப்படுத்தியிருந்தால் இன்னும் அழகாக இருந்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. பவி “சரி போலாம்” என்று முடிவு செய்யும் அந்தச் சில நொடிகளில், அவள் தன்னுடைய முடிவை நியாயப்படுத்திக் கொள்ள உருவாக்கும் காரணங்களை இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாகக் காட்டியிருந்தால், அவளுடைய மனமாற்றம் இன்னும் கனமாக வாசகரைத் தாக்கியிருக்கும்.
ஏனென்றால் அவள் வெளியே செல்ல முடிவு செய்வது ஒரு சாதாரண “சரி” இல்லை. அது அவளுடைய பழைய எல்லைக்கும், புதிய ஆசைக்கும் நடுவிலான ஒரு கோடு.
அதேபோல வேலுவின் நினைவு மீண்டும் மீண்டும் அவளைக் காப்பாற்றும் எச்சரிக்கை மணி மாதிரி வருகிறது. இது நல்ல suspense device.
“முன்னாடி நடந்த ஒரு பார்வை, பின்னாடி நடக்கப் போகும் பல முடிவுகளை மாற்றிவிடும்.”
வேலுவை கதையில் ஒரு சாதாரண side character-ஆக விட்டுவிடாமல், அவன் பார்வையையே ஒரு invisible threat-ஆக மாற்றியிருப்பது நல்ல move.
255-ன் இறுதியில் பவி இறுதியாக சம்மதித்து,
“நான் கீழ வந்து... எக்ஸாக்ட்டா எங்க வரணும்?”
என்று கேட்கும் இடம் — அங்கேதான் இந்த update-க்கு சரியான நிறுத்தம்.
அது ஒரு கேள்வி மட்டும் இல்லை.
அடுத்த அத்தியாயத்துக்கான கதவு.
இதுவரை “போகலாமா வேண்டாமா?” என்ற கேள்வி இருந்தது.
இப்போது,
“எங்கே போக வேண்டும்?”
என்ற கேள்வியாக மாறிவிட்டது.
அதுதான் இந்த cliffhanger-ன் strength.
“நதி கரையைத் தொட்டவுடன் பயணம் முடிவதில்லை; அங்கேதான் அதன் வேகம் மாறுகிறது.”
அதே மாதிரி, இந்தப் பகுதிகள் முடிந்த இடத்தில் கதை முடிவடையவில்லை — அடுத்த திருப்பத்துக்கான வேகம் உருவாகியுள்ளது.
மொத்தத்தில் 249 முதல் 255 வரை பார்த்தால், இது வெறும் சம்பவங்களை வரிசையாகச் சொல்லும் பகுதி மாதிரி தெரியவில்லை. பவியின் மனநிலை எப்படி மாறுகிறது, ஒரு மனிதனின் கவனம் எப்படி இன்னொருவரின் தனிமைக்குள் இடம் பிடிக்கிறது, ஒரு சந்தேகம் எப்படி கதைக்குள் அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது, ஒரு சிறிய வார்த்தை எப்படி ஒரு பெண்ணின் மனசையே கலக்குகிறது என்பதையெல்லாம் ஒன்றோடொன்று இணைத்து எடுத்துச் சென்றிருக்கிறீர்கள்.
சில இடங்களில் பவியின் தயக்கம் இன்னும் கொஞ்சம் நீளமாக இருந்தாலும், அந்த repetition கூட அவளுடைய மனப்போராட்டத்தை காட்டுவதற்கான ஒரு கருவியாகவே வேலை செய்கிறது.
முக்கியமாக இந்தப் பகுதிகளில் “சம்பவம்” விட “மனநிலை” கதையை இழுத்துச் செல்கிறது. அதுதான் எனக்கு பிடித்த விஷயம்.
யாழினி ராம் அவர்களே…
ஒரு கதையை வாசிக்க வைப்பது எழுத்து.
அடுத்த அத்தியாயத்தை எதிர்பார்க்க வைப்பது suspense.
ஆனால் கதாபாத்திரங்களோடு சேர்ந்து அவர்களுடைய குழப்பத்தையும் உணர வைப்பதுதான் நல்ல எழுத்தின் அடையாளம்.
இந்தப் பகுதிகளில் அந்த உணர்வு நிறைய இருந்தது.
கதையின் அடுத்த படி எங்கே போகிறது, வேலுவின் சந்தேகம் எந்த அளவுக்கு வளரப் போகிறது, பவி எடுத்த இந்த முடிவு அவளை எங்கே கொண்டு போகிறது — இவை எல்லாத்தையும் தெரிஞ்சுக்க அடுத்த அத்தியாயத்துக்காக ஆவலோடு காத்திருக்கிறோம்.
அழகான ஓட்டத்துக்கும், மனநிலைகளை நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்ததற்கும், suspense-ஐ சரியான இடத்தில் நிறுத்தியதற்கும் வாழ்த்துகள் யாழினி ராம். ❤️
அடுத்த அத்தியாயத்துக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கிறோம்…
தொடருங்கள். ❤️
virtual coin for classroom
- Shajith
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)