♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Geneliarasigan]

Episode - 189 part 2



பூமியில் இருக்கும் எந்தச் சக்தியும் அஞ்சி நடுங்கும் அந்த காலனே... எமதர்மனே... இஷிதாவின் உயிரைப் பறிப்பதற்காக அவள் அருகில் வந்து நின்றிருப்பதை காத்தவராயன் உணர்ந்திருந்தான்.

அவனுக்கு நன்றாகத் தெரியும்...
இன்னும் சில நொடிகள்.

அதற்குள் தனஞ்செயன் வாயுவும் அடங்கிவிட்டால்...

இஷிதாவின் உயிர் அவன் கைகளிலிருந்து நிரந்தரமாகப் பறிபோகும்.

அந்த ஒரு எண்ணமே காத்தவராயனின் அசுர ஆன்மாவுக்குள் அடங்கியிருந்த கோபத்தை எரிமலையாக வெடிக்கச் செய்தது.

அடுத்த கணம்—

“இஷிதா!”

என்ற கர்ஜனையுடன், ஒரு கருப்பு மின்னலைப் போல காத்தவராயன் அந்தக் குடிசையை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.

குடிசைக்குள்...
இஷிதாவின் உடல் உயிரற்ற சிலையைப் போல கிடந்தது.
ஒன்பது தச வாயுக்களும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அடங்கியிருந்தன.
உடல் விறைத்துவிட்டது.
உதடுகளின் நிறம் மாறிவிட்டது.
கண்கள் பாதியாகத் திறந்து, மேல்நோக்கி நிலைத்திருந்தன.
அவளது உயிரை உடலுக்குள் பிடித்து வைத்திருந்த கடைசி நம்பிக்கை—
தனஞ்செயன் வாயு.

அதுவும் இப்போது மெல்ல அடங்கிக்கொண்டிருந்தது.
அது முழுமையாக அடங்கிவிட்டால்...
ஆன்மா உடலின் ஒன்பது துவாரங்களில் ஏதேனும் ஒன்றின் வழியாக வெளியேறிவிடும்.

அதன் பிறகு...
அந்த ஆன்மா காலனின் கைகளில்.
ஒருமுறை காலனின் கைகளுக்குள் சென்ற உயிரை... காத்தவராயனால் கூட மீண்டும் இழுத்துக் கொண்டுவர முடியாது.

அந்த இறுதி நொடியில்—
இஷிதாவின் தொண்டைக்குழியில் சிக்கியிருந்த கடைசி மூச்சு...
மெல்ல...
மெல்ல...
வெளியேறத் தொடங்கியது.

அதே நொடி—
டமார்!

குடிசையின் கூரை பிளந்தது.
அடர்ந்த கரும்புகை ஒன்று உள்ளே பாய்ந்தது.
அந்தப் புகை மனித உருவம் எடுத்து நின்றது.

காத்தவராயன்!

அவன் வருகையோடு குடிசையின் சுவர்களே நடுங்கின.
காலனின் கரங்கள் இஷிதாவின் உயிரை நோக்கி நீண்டிருந்தன.
அதற்கு குறுக்கே—
காத்தவராயனின் அசுரக் கரங்கள் எழுந்தன.
இரு சக்திகளும் நேருக்கு நேர் மோதிய அந்தக் கணத்தில்...

பூமி அதிர்ந்தது.

காற்று நின்றது.

நெருப்பு கூட ஒரு கணம் உறைந்தது.
எமதர்மன் தன் சிவந்த கண்களைத் திறந்து காத்தவராயனைப் பார்த்தான்.
அவன் குரல் வானத்தையே பிளந்தது.

“காத்தவராயா!”

“ஒதுங்கி நில்!”

“இது உன் விளையாட்டு அல்ல.

இது ஒரு உயிரின் முடிவு.

நான் என் கடமையைச் செய்ய வந்திருக்கிறேன்.

என் கடமையைத் தடுக்க முயன்றவன்...

அவன் எவ்வளவு பெரிய சக்தியாக இருந்தாலும் சரி... என் பாசக்கயிற்றிலிருந்து தப்ப முடியாது!”

காத்தவராயனின் உதடுகளில் ஒரு சிறிய புன்னகை மலர்ந்தது.
அது சிரிப்பு அல்ல.

எச்சரிக்கை.

அவன் மெதுவாக எமதர்மனை நோக்கி நடந்தான்.

“உன் பாசக்கயிற்றா?”

எமதர்மன் கண்களைச் சுருக்கினான்.

காத்தவராயன் சிரித்தான்.

“ஆயிரம் வருடங்களாக என் உயிரைத் தொட முடியாமல் தவிக்கும் நீ... இப்போதும் அதே பழைய மிரட்டலையா பேசுற?”

அவன் தன் மார்பைத் தட்டிக்கொண்டான்.

“தைரியம் இருந்தால்...”

ஒரு கணம் இடைவெளி.

“என் மீது வீசிப் பார்... உன் பாசக்கயிற்றை!”

அந்த வார்த்தை எமதர்மனின் கோபத்தைத் தூண்டியது.

“அப்படியா?”

எமதர்மன் தன் கரத்தை உயர்த்தினான்.
அடுத்த நொடி—

சடாக்!

தெய்வீகப் பாசக்கயிறு மின்னலைப் போலப் பாய்ந்து காத்தவராயனின் அசுர ஆன்மாவைச் சுற்றிக் கொண்டது.
கயிறு இறுகியது.

எமதர்மன் முழு சக்தியோடு இழுத்தான்.

“இப்போது சொல் காத்தவராயா...”

“உன் அகங்காரம் எங்கே போனது?”

காத்தவராயன் அசையவே இல்லை.
மாறாக...

அவன் தலை மட்டும் மெதுவாக உயர்ந்தது.

அவன் கண்களில் சிவப்பு நெருப்பு பற்றியது.

“அகங்காரமா?”

அவன் கயிற்றைப் பார்த்தான்.

பின்னர் எமதர்மனைப் பார்த்தான்.

“நீ பிடித்திருப்பது என் உயிர்னு நினைக்கிற...”

ஒரு கொடூரமான புன்னகை.

“ஆனா... நீ பிடிச்சிருப்பது என் கோபம்!”

அந்த வார்த்தையோடு காத்தவராயனின் உடலிலிருந்து கரும் அக்னி வெடித்தது.

பட்... பட்... பட்...!

பாசக்கயிறு எரியத் தொடங்கியது.
எமதர்மனின் முகத்தில் முதல் முறையாக அதிர்ச்சி தோன்றியது.

“இது... எப்படி சாத்தியம்?”

காத்தவராயன் மெதுவாகத் தன் மூச்சை உள்ளிழுத்தான்.
அவனது அசுர ஆன்மா முழுவதும் ஒரு கணம் சுருங்கியது.

பின்னர்—

“போ!”

என்று கர்ஜித்தவாறு அந்த சக்தியை ஒரே நொடியில் வெளியேற்றினான்.

பூம்!

தெய்வீகப் பாசக்கயிறு ஆயிரம் துண்டுகளாகச் சிதறியது.
அதன் அதிர்வில் குடிசையே குலுங்கியது.

அடுத்த நொடி—

காத்தவராயனின் ஆவி ஒரு கரும்புயலாகச் சுழன்று எமதர்மனை நோக்கிப் பாய்ந்தது.

தடாாார்!

அந்த தாக்குதலில் எமதர்மன் பின்னோக்கித் தூக்கி வீசப்பட்டு தரையில் விழுந்தான்.
காத்தவராயனின் சிரிப்பு குடிசைக்குள் எதிரொலித்தது.

“முட்டாள் காலனே!”

எமதர்மன் மெதுவாக எழுந்தான்.
காத்தவராயன் அவனை நோக்கி விரலை நீட்டினான்.

“எதை எங்கே பயன்படுத்தணும்னு தெரியாம சக்தியைக் காட்டுறவன்தான் உண்மையான பலவீனமானவன்!”

அவன் கண்கள் நெருப்பாக மாறின.

“உன் பாசக்கயிறு...”

சிறிது இடைவெளி.

“சாதாரண மனிதர்களின் உயிரைப் பிரிக்கத்தான்.”

அவன் தன் மார்பைச் சுட்டிக்காட்டினான்.

“என்னைப் பொறுத்தவரை அது வெறும் கயிறு!”

எமதர்மன் கோபத்தில் தன் தண்டாயுதத்தை உயர்த்தினான்.

“காத்தவராயா!”

“என்னைச் சிறுமைப்படுத்தாதே!
உன்னாலும் என்னை முழுமையாக அழிக்க முடியாது என்பதை நீயும் அறிவாய்!”

காத்தவராயன் சிரித்தான்.

“அழிக்க வேண்டிய அவசியமே எனக்கு இல்லை.”

அவன் இஷிதாவை நோக்கிப் பார்த்தான்.

“எனக்குத் தேவை அவளுடைய உயிர்.”

மீண்டும் எமதர்மனை நோக்கித் திரும்பினான்.

“அவள் உயிரோடு இருக்க வேண்டும்.”

“ஏன் தெரியுமா?”

காத்தவராயனின் குரல் தாழ்ந்தது.

“என் ஆன்மாவை... என் முழுமையான உடலோடு நிரந்தரமாக இணைக்க அவள் உயிர் தேவை.”

எமதர்மன் தண்டாயுதத்தை இறுக்கமாகப் பற்றினான்.

“அதற்காக தர்மத்தை மாற்றிவிடலாம் என்று நினைக்கிறாயா?”

காத்தவராயன் சிரித்தான்.
“தர்மமா?”

“எனக்கா?”

அவன் ஒரு படி முன்னேறினான்.

“நீ தர்மத்தின் அடிமை, எமதர்மா.”

“ஆனா நான்...”

ஒரு கணம் அவன் கண்கள் இருளாக மாறின.

“தர்மத்துக்கு வெளியே பிறந்தவன்!”

எமதர்மன் அமைதியாக அவனைப் பார்த்தான்.

காத்தவராயன் தொடர்ந்தான்.

“ஒரு உயிரைப் பறிக்க நீ ஆயிரம் விதிகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டியவன்.”

“அதில் ஒரு விதி உனக்கே எதிராக நிற்கிறது.”

எமதர்மனின் கண்கள் சுருங்கின.

“என்ன விதி?”

காத்தவராயன் புன்னகைத்தான்.

“ஒரு உயிரைக் கவர களத்தில் இறங்கிய பிறகு...”

அவன் விரல்களை உயர்த்தினான்.

“மூன்று விநாடிகளுக்கு மேல் நீ தாமதிக்கக் கூடாது.”

எமதர்மனின் முகம் இறுகியது.

காத்தவராயன் மெதுவாகச் சிரித்தான்.

“ஒன்று...”

அவன் ஒரு விரலை உயர்த்தினான்.

“இரண்டு...”

இரண்டாவது விரல்.

“மூன்று...”

மூன்றாவது விரல்.

அவன் எமதர்மனை நேராகப் பார்த்தான்.

“அந்த மூன்று விநாடிகள் எப்போதோ முடிஞ்சுடுச்சு.”

அவன் குரல் இப்போது இடியைப் போல ஒலித்தது.

“இப்போ பல நிமிடங்கள் ஆகிவிட்டது!”

“இன்னும் அவள் உயிரை எடுத்துக்கிட்டா...”

காத்தவராயனின் புன்னகை மறைந்தது.

“காலனே காலத்தின் விதியை மீறினான் என்று தேவலோகமே பேசும்!”

எமதர்மனின் முகத்தில் கோபமும் குழப்பமும் கலந்தது.
காத்தவராயன் கடைசி அடி கொடுத்தான்.

“மற்றவர்களின் உயிரைக் காப்பாற்றி தர்மத்தைப் பேசுறவன் நீ.”

“ஆனா உன் சொந்த தர்மத்தையே நீ மீறினால்...”

அவன் மெதுவாக அருகில் சென்றான்.

“உன்னை யார் காப்பாற்றுவார்கள், எமதர்மா?”

அந்தக் கேள்வி...

எமதர்மனை ஒரு கணம் மௌனமாக்கியது.

அவனுடைய கரம் மெதுவாகத் தண்டாயுதத்தைத் தாழ்த்தியது.
கோபம் இன்னும் கண்களில் எரிந்துகொண்டிருந்தது.

ஆனால்...

அவன் தோற்றுவிட்டதைப் போல அல்ல.

ஏதோ ஒன்றை உணர்ந்தவன் போல இருந்தான்.

எமதர்மன் காத்தவராயனை உற்றுப் பார்த்தான்.

“இன்று... நீ வென்றுவிட்டதாக நினைத்துக்கொள்.”

காத்தவராயன் சிரித்தான்.

“நினைத்துக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை.”

“நான் வென்றிருக்கிறேன்.”

எமதர்மனின் முகம் கடுமையானது.

“இல்லை, காத்தவராயா...”

அவன் குரல் மெதுவாக மாறியது.

“நீ என்னிடமிருந்து தப்பித்தாய்.”

ஒரு கணம் இடைவெளி.

“ஆனால்... அவள் மரணத்தின் வாசலைத் தாண்டி என்ன கொண்டு வந்திருக்கிறாள் என்பதை உன்னால் காப்பாற்ற முடியுமா?”

பூம்!

எமதர்மன் மறைந்தான்.

குடிசைக்குள் மீண்டும் அமைதி.

ஆனால்...

அது முன்பிருந்த அமைதி இல்லை.

காத்தவராயன் அசையாமல் இஷிதாவைப் பார்த்தான்.

அவனது கண்களில் முதல் முறையாக
சந்தேகம்.

அவள் மார்பில் உயிரின் சிறிய அசைவு தோன்றியது.

ஒரு மூச்சு...

மிகவும் மெதுவான மூச்சு...

பின்னர்—

தட்...

அவளது இதயம் ஒருமுறை துடித்தது.
காத்தவராயனின் கண்கள் விரிந்தன.
அடுத்த துடிப்பு...

தட்...

ஆனால் அந்த இரண்டாவது துடிப்போடு...

இஷிதாவின் உடலுக்குள் இருந்து அவளுடைய இதயத் துடிப்பைப் போல இல்லாத இன்னொரு ஒலி கேட்டது.
தட்... தட்...

காத்தவராயன் உறைந்து நின்றான்.
எமதர்மன் சொன்ன கடைசி வார்த்தை அவன் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தது.

“அவள் மரணத்தின் வாசலைத் தாண்டி என்ன கொண்டு வந்திருக்கிறாள்...?”

அந்த இருண்ட குடிசைக்குள்...

இஷிதாவின் மூடிய கண்கள் மெதுவாகத் திறக்கத் தொடங்கின.




அவள் கண்களில்...

இஷிதாவின் பார்வை மட்டும் இல்லை.

வேறு ஏதோ ஒன்று...
விழித்துக் கொண்டிருந்தது.

அவனது பார்வை இஷிதாவின் மீது விழுந்தது.

“என்ன சொன்னான் அவன்...?”

அவனுடைய மனத்தில் ஒரு சந்தேகம் முதல் முறையாக வேரூன்றியது.

“இவளால் எனக்கு ஆபத்தா?”

மதிவதனி...

பல பிறவிகள்...

தன் மரணத்தின் ரகசியம்...

அனைத்தும் அவனுடைய நினைவுக்குள் மின்னலாய் தோன்றின.

“இவளும்... அந்தப் பாதையின் அடுத்த கட்டமா?”

அவன் இஷிதாவை உற்றுப் பார்த்தான்.





அதே நேரத்தில்—

இஷிதாவின் விரல்கள் அசைந்தன.

அவளது மார்பு மெதுவாக உயர்ந்தது.

ஒரு ஆழமான மூச்சு அவளது நுரையீரலுக்குள் புகுந்தது.

அவள் உயிருடன் திரும்பி வந்துவிட்டாள்.

அவளது கண்கள் மெதுவாகத் திறந்தன.

முதலில் இருள்.

பிறகு...

கரிய புகையாக மிதந்துகொண்டிருந்த காத்தவராயனின் உருவம்.

இஷிதாவின் உதடுகள் நடுங்கின.

“நீங்கள்...”

அவளது குரல் மிகவும் பலவீனமாக இருந்தது.

“என்னை... காப்பாற்றினீர்களா?”

காத்தவராயன் பதில் சொல்லவில்லை.

ஏனெனில் அவன் கவனித்தது வேறு ஒன்றை.

இஷிதாவின் கண்களில் ஒரு விசித்திரமான ஒளி இருந்தது.

சற்று முன்பு அங்கே இருந்தது மரணத்தின் வெறுமை.

இப்போது...

வேறு ஏதோ இருந்தது.

அவளது ஆன்மா மரணத்தின் எல்லையைத் தொட்டு மீண்டும் உடலுக்குள் திரும்பியிருந்தது.

ஆனால் அது வெறும் உயிரை மட்டும் திரும்பக் கொண்டு வந்ததா?

அல்லது...

பிரபஞ்சத்திலிருந்து வேறு ஏதோ ஒன்றையும் இழுத்துக்கொண்டு வந்ததா?

காத்தவராயனின் முகத்தில் இருந்த ஆணவம் ஒரு கணம் மறைந்தது.

இஷிதாவுக்குள் ஏதோ ஒன்று விழித்திருந்தது.

அதை அவனாலும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

இஷிதா கண்களைத் திறந்த அந்த நொடியில்...

காத்தவராயனுக்கு ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாகப் புரிந்தது.

அவள் உயிர் பெற்று வந்திருக்கிறாள்.

ஆனால்...

அவள் வெறுமனே உயிரோடு திரும்பியிருக்கிறாளா?

அல்லது...

மரணத்தின் மறுபக்கத்திலிருந்து ஏதோ ஒன்றைத் தன்னோடு கொண்டு வந்திருக்கிறாளா?

அந்தக் கேள்வி அவனது அசுர ஆன்மாவுக்குள் முதல் முறையாக ஒரு விதமான அமைதியின்மையை ஏற்படுத்தியது.

---

மனிதர்கள் பல நூற்றாண்டுகளாக மரணத்தைப் பற்றி தெரிந்துகொள்ள முயன்று கொண்டிருக்கிறார்கள்.

மரணத்திற்குப் பிறகு என்ன?

ஆன்மா எங்கே செல்கிறது?

மரணத்தின் வாசலைத் தாண்டியவன் திரும்பி வந்தால், அவன் என்ன பார்க்கிறான்?

அங்கே என்ன இருக்கிறது?

எந்த உலகம்?

எந்த சக்தி?

எந்த உண்மை?

எத்தனை கேள்விகள்...

ஆனால் பதில்?

யாருக்கும் தெரியாது.

மரணத்தின் வாசல் வரை சென்று மீண்டும் உயிர் பெற்று வந்ததாகக் கூறப்பட்டவர்களைப் பற்றிய கதைகள் உலகில் இருக்கலாம்.

ஞானிகள் இருந்திருக்கலாம்.

புனிதர்கள் இருந்திருக்கலாம்.

மரணத்தின் எல்லையைத் தொட்டு மீண்டவர்கள் இருந்திருக்கலாம்.

ஆனால்...

அந்த மறுபக்கத்தில் அவர்கள் உண்மையில் என்ன பார்த்தார்கள் என்பதை முழுமையாக உலகத்திடம் யாரும் சொல்லவில்லை.

அல்லது...

சொல்ல முடியவில்லையா?

அதுதான் உண்மையான மர்மம்.

---

ரமண மகரிஷி போன்ற ஞானிகளின் வாழ்க்கையில் மரணத்தைப் பற்றிய ஆழமான ஆன்மீக அனுபவங்கள் பேசப்படுகின்றன.

ஏசுவின் உயிர்த்தெழுதலும் உலகின் மிகப்பெரிய ஆன்மீக மர்மங்களில் ஒன்றாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

மனிதன் மரணத்தைத் தொட்டுவிட்டு திரும்பும்போது...

அவன் முன்பிருந்த அதே மனிதனாக இருப்பானா?

அல்லது...

அவனுக்குள் ஏதோ ஒன்று பிறந்துவிடுமா?

ஞானம்?

இறை உணர்வு?

கருணை?

அல்லது...

மனித அறிவால் பெயரிட முடியாத இன்னொரு சக்தி?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு புராணங்கள்கூட முழுமையான பதிலைத் தரவில்லை.

ஏனெனில்...

மரணத்தின் மறுபக்கம் என்பது மனித அறிவு தொடாத பகுதி.

---

ஆனால் அந்த இருண்ட குடிசைக்குள் நின்றுகொண்டிருந்த காத்தவராயனுக்கு ஒரு விஷயம் தெரியவில்லை.

அவனுக்குத் தெரியாத ஒன்று.

அவன் அறியாத ஒரு ரகசியம்.

அதுதான் அவனுடைய மிகப்பெரிய பலவீனம்.

காத்தவராயன் ஆயிரம் ஆண்டுகளாக உயிருக்கும் மரணத்துக்கும் நடுவில் சிக்கிக்கிடந்தவன்.

அவன் இறக்கவில்லை.

அவன் முழுமையாக உயிரோடும் இல்லை.

அவன் ஆன்மா இன்னும் பிரபஞ்சத்தில் கலக்கவில்லை.

அதனால்...

அவன் மரணத்தின் கதவைத் திறந்ததே இல்லை.

அவன் மரணத்தை வென்றவன் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஆனால் உண்மையில்...

அவன் மரணத்தைத் தவிர்த்தவன் மட்டுமே.

மரணத்தின் மறுபக்கத்திற்குச் சென்று திரும்பியவன் அல்ல.

அதனால்...

இஷிதா பார்த்ததை அவனால் பார்க்க முடியாது.

இஷிதா தொட்டதை அவனால் தொட முடியாது.

இஷிதா கொண்டு வந்ததை...

அவனால் அறிய முடியாது.

---

காத்தவராயன் இஷிதாவை உற்றுப் பார்த்தான்.

“நீ என்ன கொண்டு வந்திருக்கிறாய்?”

இஷிதா அமைதியாக இருந்தாள்.

“ஞானமா?”

பதில் இல்லை.

“இறை சக்தியா?”

மீண்டும் அமைதி.

காத்தவராயனின் கண்களில் கோபம் மின்னியது.

“அல்லது... வேறு ஏதாவது?”

இஷிதா அவனைப் பார்த்தாள்.

அவளது பார்வையில் இருந்த அமைதி...

காத்தவராயனுக்கு பிடிக்கவில்லை.

ஏனெனில் அது பயந்த மனிதனின் பார்வை இல்லை.

அது...

எல்லாவற்றையும் பார்த்துவிட்டு திரும்பிய ஒருவரின் பார்வை.

காத்தவராயன் ஒரு படி பின்னால் நகர்ந்தான்.

அவன் மனதுக்குள் ஒரு கேள்வி எழுந்தது.

“மரணத்தின் மறுபக்கத்தில்... அவள் யாரை சந்தித்தாள்?”

அந்த எண்ணமே அவனை உலுக்கியது.

அங்கே கடவுளா?

காலனா?

பிரபஞ்சமா?

அல்லது...

கடவுளுக்கும் காலனுக்கும் அப்பாற்பட்ட ஏதாவது ஒன்றா?

---

அப்போது இஷிதாவின் விரல்கள் மெதுவாக அசைந்தன.

அவள் தன் மார்பில் கையை வைத்தாள்.

அவளது முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான அமைதி.

பின்னர் மெதுவாகச் சொன்னாள்:

“எனக்குத் தெரியவில்லை...”

காத்தவராயன் கண்களைச் சுருக்கினான்.

“என்ன தெரியவில்லை?”

இஷிதா தன் மார்பைச் சுட்டிக்காட்டினாள்.

“இது என்ன சக்தி என்று...”

ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தாள்.

“ஆனால்... அது என்னைச் சேர்ந்தது இல்லை என்பது மட்டும் தெரியும்.”

காத்தவராயனின் முகம் மாறியது.

“என்ன?”

இஷிதா அவனைப் பார்த்தாள்.

“நான் அதைத் தேடிப் போகவில்லை.”

“அது என்னைத் தேடி வந்தது.”

அந்த ஒரு வாக்கியம்...

குடிசையின் காற்றையே மாற்றியது.

---

காத்தவராயன் முதன்முறையாக உண்மையிலேயே பயந்தான்.

அவன் இஷிதாவிடம் இருந்து ஒரு சக்தியை எதிர்பார்த்திருந்தான்.

ஆனால்...

அவளுக்குள் புகுந்தது அவள் தேடிய சக்தி அல்ல.

அவளைத் தேர்ந்தெடுத்த சக்தி.

அப்படியானால்...

அது எதற்காக அவளைத் தேர்ந்தெடுத்தது?

இஷிதாவைக் காப்பாற்றவா?

அல்லது...

இந்த உலகில் ஏதோ ஒன்றை மாற்றவா?