Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
Part 254:
-------------

அந்த செகண்ட், நான் எவ்ளோ பெரிய முட்டாள்தனத்தைப் பண்ணிட்டேன்னு எனக்கு முழுசா உறைச்சுது.

நான் அவசரப்பட்டு, யோசிக்காம உளறுன அந்த வார்த்தை, அவனுக்கு எப்படிப்பட்ட ஒரு மெசேஜ்ஜைக் குடுத்துருக்கும்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

போன்ல மறுபடியும் அமைதி.

நான் சொன்ன அந்த 'ஒன்றரை மணி நேரம்'ங்குற வார்த்தை, அவன் மூளைக்குள்ள போய் என்ன வேலை பாக்குதுன்னு என்னால இங்க இருந்தே ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

என் இதயம் லேசா வேகமாத் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

கார்த்திக் மீட்டிங்ல இருக்காரு, இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு வெளிய வரமாட்டாரு.

அப்படின்னா... நான் இப்போ தனியா இருக்கேன். எனக்கு எந்தத் தொந்தரவும் இல்ல.

நான் ஃப்ரீயா இருக்கேன்ங்குற விஷயத்தை, நானே என் வாயால அவன்கிட்ட சரண்டர் பண்ணிட்டேன்.

அந்த ஒரு செகண்ட் அமைதிக்கு அப்புறம், பிரகாஷ் குரல் கேக்க ஆரம்பிச்சுது.

"ஒன்றரை மணி நேரமா...?"

அவன் குரல்ல இப்போ தயக்கம் இல்ல.

பதிலா, ஒரு விதமான ஆச்சரியம், ஒரு எதிர்பார்ப்பு, ஒரு குறும்பான டோன் ஒளிஞ்சிருந்துச்சு.

அவன் மைண்ட் இப்போ எந்தப் பக்கமாப் போகுதுன்னு எனக்கு தெளிவாவே புரிஞ்சுடுச்சு.

'அடப்பாவி... இவன் உடனே அதை வேற மாதிரி நெனைக்க ஆரம்பிச்சுட்டானே.'

நான் உடனே பதறிப் போய், என் பேச்சைக் கவர் பண்ண ட்ரை பண்ணேன்.

"ஆமா... அதுக்காக நீ எதுவும் நெனச்சுக்காத பிரகாஷ்."

நான் அவசரமா, என் குரலை உயர்த்திச் சொன்னேன்.

"அவரு பிஸியா, மீட்டிங்கில இருக்காருன்னு தான் சொன்னேன்... வேற எந்த அர்த்தத்துலயும் சொல்லல."

நான் அவனை போலியா எச்சரிக்கிற மாதிரி பேசினேன்.

என் பேச்சைக் கேட்டதும், மறுமுனையில இருந்து அவன் மெதுவாச் சிரிக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு.

அந்தச் சத்தம் என் காதுல விழுந்தப்போ, எனக்குள்ளயும் லேசா ஒரு குறுகுறுப்பு வந்துச்சு.

ஆனா நான் அதை வெளிக் காட்டிக்கல.

"ஏன் சிரிக்கிற இப்போ?"

நான் கேட்டேன்.

"ஒண்ணுமில்ல பவி..."

அவன் சிரிப்பை அடக்கிக்கிட்டே சொன்னான்.

"நான் எதுவும் நெனைக்கல... நீயாத் தான் ஏதோ நெனச்சுக்கிட்டுப் பதறுற."

அவன் என்னைச் சீண்டுனான்.

நான் என் கீழ் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"நான் ஒண்ணும் பதறல..."

"சரி, அத விடு... நீ கிளம்பு, டைம் ஆச்சுல."

நான் பேச்சை முடிச்சுட்டு, போனை வைக்கிறதுக்கான வழியைத் தேடுனேன்.

ஆனா அவன் என்னை அவ்ளோ சீக்கிரம் விட மாட்டான்னு எனக்குத் தெரியும்.

"பவி..."

அவன் குரல் இப்போ மறுபடியும் அந்த மயக்குற, கெஞ்சுற டோனுக்கு வந்துச்சு.

"என்னாச்சு?" நான் ரொம்ப வறட்சியாப் பதில் சொன்னேன்.

"ஒரு தடவை... கீழ வரியா பவி?"

அவன் தயங்கித் தயங்கி, ஆனா ஆசையா கேட்டான்.

நான் எதிர்பார்த்த கேள்வி தான் இது.

ஆனா அவன் வாயால அதைக் கேட்டதும், எனக்குள்ள பயம் மறுபடியும் எட்டிப் பாத்துச்சு.

"என்ன லூசு மாதிரிப் பேசுற பிரகாஷ்?"

நான் உடனே, எந்த ஒரு செகண்டும் யோசிக்காம மறுத்தேன்.

"நான் தான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி சொன்னேன்ல... அதெல்லாம் முடியாதுன்னு."

"கண்டிப்பா நான் கீழ வர மாட்டேன்."

நான் உறுதியா, என் முடிவைச் சொன்னேன்.

"ஏன்டி... சார் தான் இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு வர மாட்டாருன்னு நீயே தான சொன்ன?"

அவன் நான் சொன்ன பாயிண்ட்டை வெச்சே என்னைக் மடக்குனான்.

"நான் சொன்னேன்... ஆனா அதுக்காக அவர் ரூமை விட்டு வெளியே வரவே மாட்டாருன்னு அர்த்தம் இல்ல."

நான் சமாளிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"நடுவுல எப்ப வேணாலும் வெளிய வருவாரு... இல்ல எனக்கு வேற ஏதாச்சும் வேலை சொல்லுவாரு."

"நான் இல்லைன்னு தெரிஞ்சா, என்ன ஆகும் தெரியுமா?"

நான் என் நிலைமையை அவனுக்குப் புரிய வைக்கப் பாத்தேன்.

"அப்படித் திடீர்னுலாம் வரமாட்டாரு பவி... ப்ளீஸ்."

அவன் மறுபடியும் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

"ஒரு அஞ்சு நிமிஷம்... நீ ரொம்ப நேரம்லாம் நிக்க வேணாம்."

"ஜஸ்ட் கீழ வா... நான் உன் முகத்தை மட்டும் பாத்துட்டு உடனே கிளம்பிடுறேன்."

அவன் குரல்ல ரொம்ப ஏக்கம் இருந்துச்சு.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள பயம் இன்னும் அப்படியே தான் இருந்துச்சு.

அதுக்குக் காரணம் கார்த்திக் மட்டும் இல்ல.

"இல்ல பிரகாஷ்... கார்த்திக் மட்டும் இல்ல பிரச்சனை."

நான் சீரியஸான டோன்ல சொன்னேன்.

"அப்புறம் வேற என்னடி?" அவன் குழப்பத்தோட கேட்டான்.

"வேலு..."

நான் அந்த ஆள் பேரச் சொன்னதும்.

காலைல நடந்த அந்தச் சம்பவம் என் கண்ணுக்கு முன்னாடி அப்படியே வந்து போச்சு.

"அவரு அங்க தான இருப்பாரு?"

நான் சந்தேகமாப் பிரகாஷைக் கேட்டேன்.

"நான் கீழ வந்தா கண்டிப்பாப் பாப்பாருல?"

நான் என் பயத்துக்கான காரணத்தை அடுக்கிக்கிட்டே போனேன்.

"அவரு கிளம்பி இருப்பாருடி."

பிரகாஷ் கேஷுவலா, கொஞ்சம் கூட அலட்டிக்காமப் பதில் சொன்னான்.

"இல்ல பிரகாஷ்... எனக்கு ரிஸ்க் எடுக்க விருப்பம் இல்ல."

நான் என் பிடியில உறுதியா இருந்தேன்.

"அவரு அங்க இருந்தாலும் இல்லனாலும், நான் கீழ வர மாட்டேன்."

"இப்போதைக்கு அது தான் என் முடிவு."

நான் கண்டிப்பாச் சொன்னேன்.

ஒரு சின்ன அமைதி.

அவன் ஏதோ யோசிக்கிறான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் அவன் போனை வெச்சிடுவான்னு நெனச்சேன்.

ஆனா அவன் விடாப்பிடியா மறுபடியும் பேச ஆரம்பிச்சான்.

"பவி... நான் ஒண்ணு சொல்லவா?"

அவன் குரல் இப்போ மெதுவா, ஒரு மாதிரி கெஞ்சுற மாதிரி இருந்துச்சு.

"என்ன?" நான் பொறுமையா கேட்டேன்.

"நான் உன்கிட்ட பேச மாட்டேன் பவி."

அவன் ஒரு புது ஐடியாவோட வந்தான்.

"நான் சும்மா... அங்க லிஃப்ட் பக்கத்துல, இருட்டுல அமைதியா நிப்பேன்."

"நீ ஜஸ்ட் கீழ வா... அப்படியே என்னைப் பாத்துட்டு... ஒரு செகண்ட் பாத்துட்டுப் போயிடு."

"நம்ம ரெண்டு பேரும் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசிக்க வேணாம்."

"நீ வந்துட்டுப் போ... அது போதும் எனக்கு."

அவன் சொல்றதைக் கேக்கும்போது, எனக்கு ஒரு பக்கம் பாவமா இருந்துச்சு.

என்னை பாக்குறதுக்காக, ஒருத்தன் இவ்ளோ தூரம் இறங்கி வந்து கெஞ்சுவானான்னு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள இருந்த எச்சரிக்கை உணர்வு என்னை விடல.

"பேசுறது, பேசாதது பிரச்சனை இல்ல பிரகாஷ்."

நான் தெளிவாச் சொன்னேன்.

"நான் கீழ வரதே ஒரு தப்பான விஷயம்."

"அது வேணாம்டா.. ரொம்ப ரிஸ்க்.."

நான் என் பயத்தை மறுபடியும் அவன்கிட்ட கொட்டினேன்.

"ஏன்டி திடீர்னு இவ்ளோ பயப்படுற?"

பிரகாஷ் ஏமாற்றத்தோட கேட்டான்.

"பின்ன பயப்படாம என்ன பண்றது?"

எனக்கு லேசாக் கோபம் வந்துச்சு.

"காலைல நடந்ததை நீ மறந்துட்டியா?"

நான் வேலு விஷயத்தை மறுபடியும் ஞாபகப்படுத்தினேன்.

"அவருக்கு ஏற்கனவே நம்ம மேல ஏதோ சந்தேகம் வந்துடுச்சு."

"அவரு என்னையப் பாத்த பார்வையும், கேட்ட கேள்விகளும் எனக்கு இன்னும் உறுத்திக்கிட்டே இருக்கு."

நான் என் மனசுல இருந்த பாரத்தை அவன்கிட்ட இறக்கி வெச்சேன்.

"இப்படி ஒரு நிலைமையில, நான் மறுபடியும் கீழ வந்து... அவரு என்னை மறுபடியும் பாத்துட்டாருன்னா?"

"அப்புறம் அது எவ்ளோ பெரிய பிரச்சனையாகும்னு உனக்குப் புரியுதா?"

நான் அவனுக்கு புரிய வைக்கப் போராடினேன்.

"எனக்குத் தெரியும் பவி... ஆனா வேலுவுக்கு ஒன்னும் தெரியாது."

பிரகாஷ் என்னைய சமாதானப்படுத்த ட்ரை பண்ணான்.

"அவருக்குச் சந்தேகம் மட்டும் தான். வேற ஒண்ணுமில்ல."

"நம்மளா காட்டிக்காத வரைக்கும் அவரால ஒண்ணும் பண்ண முடியாது."

அவன் கான்ஃபிடெண்டாச் சொன்னான்.

"இருக்கலாம்... ஆனா நான் எந்த ரிஸ்க்கும் எடுக்கத் தயாரா இல்ல."

நான் கறாரா, ஒரு வார்த்தையில அவனோட வாதத்தை முடிச்சு வெச்சேன்.

என் குரல்ல இருந்த அந்த உறுதியைப் பாத்துட்டு, அவன் கொஞ்ச நேரம் எதுவும் பேசல.

அப்புறம்... அவனோட டோன் மொத்தமா மாறுச்சு.

இவ்ளோ நேரம் ஒரு வாதம் பண்ற மாதிரி பேசுனவன், இப்போ சாஃப்ட்டா, ஒரு மாதிரி உருகிப் போய் பேச ஆரம்பிச்சான்.

"பவி..."

அவன் என் பேரைக் கூப்பிட்ட விதம், என் மனசுக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

"பொண்டாட்டி..."

அவன் அந்த வார்த்தையை மெதுவா, அழுத்தம் திருத்தமாச் சொன்னான்.

அந்த ஒரு வார்த்தை... அது என் காதுல விழுந்த செகண்ட், என் உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி சிலிர்த்துச்சு.

என் காது மடல்கள் லேசாச் சூடேறுச்சு.

'பொண்டாட்டி...'

இந்த வார்த்தைக்குள்ள அவ்ளோ காதலும், அதிகாரமும் ஒளிஞ்சிருக்கா என்ன?

எனக்குள்ள இருந்த இறுக்கம், பயம் எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் கரைய ஆரம்பிச்சதை நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

"காலைல இருந்து உன்னைப் பாக்கணும்னு எனக்கு எவ்ளோ தவிப்பா இருக்கு தெரியுமா..."

அவன் குரல்ல ஒரு வலி இருந்துச்சு.

"உன் முகத்தைப் பாக்காம, உன்கிட்ட பேசாம... என் உசிரே போற மாதிரி இருந்துச்சுடி."

"நான் இவ்ளோ நேரம் வெயிட் பண்ணதே உன்னை ஒரு தடவை பாத்துட்டுப் போலாம்னு தான்."

"நீ இப்படி ஸ்ட்ரிக்ட்டா முடியாதுன்னு சொன்னா... எனக்கு எப்படிடி இருக்கும்?"

அவன் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் மனசுக்குள்ள ஆழமா இறங்குச்சு.

நான் எந்தப் பதிலும் சொல்லாம அமைதியா இருந்தேன்.

என் ஒரு கையால என் கழுத்தைத் தடவிக்கிட்டேன்.

எனக்குள்ள ஒரு பெரிய போராட்டம் நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் புத்தி 'வேணாம்'னு கத்துச்சு.

ஆனா என் மனசு, அவனோட அந்த ஏக்கத்தைப் பாத்து லேசா இளகுச்சு.

'பாவம்... எனக்காக இவ்ளோ தூரம் கெஞ்சுறானே... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் கீழ போயிட்டு வந்தா என்ன?'

இந்த எண்ணம் எனக்குள்ள ஒரு சின்ன மின்னல் மாதிரி வந்து போச்சு.

நான் அமைதியா இருக்குறதப் பாத்துட்டு, அவன் மறுபடியும் கேட்டான்.

"ப்ளீஸ் பவி... எனக்காக... ஒரே ஒரு தடவை..."

அவன் குரல்ல இருந்த அந்த கெஞ்சல், என்னைச் சுத்தி இருந்த ஒரு பெரிய சுவரை இடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் என் கண்ணை மூடிக்கிட்டு, ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"இல்ல பிரகாஷ்... ப்ளீஸ், நீ என்னைப் புரிஞ்சுக்கோ."

நான் என் மனசைக் கட்டுப்படுத்திக்கிட்டு, மறுபடியும் மறுத்தேன்.

ஆனா இந்தத் தடவை என் குரல்ல அந்த முன்னாடி இருந்த கறார் இல்ல.

அது மெதுவா, ஒரு மாதிரி தயக்கத்தோட இருந்துச்சு.

"நான் எங்கயும் வரல... நீ கிளம்பு."

நான் அவன்கிட்ட சொல்லல, என்னையே நான் சமாதானப்படுத்திக்கிற மாதிரிச் சொன்னேன்.

ஆனா அவன் விடுறதா இல்ல.

"ஜஸ்ட் வந்துட்டுப் போடி... வேற எதுவும் வேணாம்."

"நான் உன் பக்கத்துல கூட வர மாட்டேன். தூரமா இருந்து பாத்துட்டு அப்படியே போயிடுறேன்."

அவன் கெஞ்சிக்கிட்டே இருந்தான்.

அவன் பேசப் பேச, எனக்குள்ள இருந்த தவிப்பு அதிகமாகிட்டே போச்சு.

எனக்கும் அவனைப் பாக்கணும்னு ஆசையாத் தான் இருந்துச்சு.

காலைல இருந்து அவன்கிட்ட பேசல.

அவன் முகத்துல இருக்குற அந்த ஆசையை, அந்த ரசனையை நான் ரொம்ப மிஸ் பண்ணேன்.

நான் ஆசைக்கும், பயத்துக்கும் நடுவுல மாட்டிக்கிட்டுத் தவிச்சேன்.

போனைக் கையில வெச்சுக்கிட்டு, ஹால்ல குறுக்கும் நெடுக்குமா நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

அப்போ... பிரகாஷ் திடீர்னு ஒரு புது ஐடியாவைக் குடுத்தான்.

"பவி... நீ ஒண்ணு பண்ணு."

அவன் குரல்ல இப்போ ஒரு தெளிவு இருந்துச்சு.

"சார்கிட்ட, நான் வாக்கிங் போறேன்னு சொல்லிட்டு வா."

அவன் சாதாரணமா, ஒரு ஈஸியான ஆப்ஷனை என் முன்னாடி வெச்சான்.

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும், நான் அப்படியே நின்ன இடத்துலயே நின்னுட்டேன்.

வாக்கிங்கா?

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய அமைதி.

நான் சீரியஸா அந்த ஐடியாவைப் பத்தி யோசிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

'இது நல்லா இருக்கே...'

என் மூளை சட்டுனு கணக்குப் போட ஆரம்பிச்சுது.

கார்த்திக் இப்போ மீட்டிங்ல இருக்காரு. கதவு லாக் ஆகியிருக்கு.

அவரு இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு மேல வெளிய வரமாட்டாரு. அது உறுதியான விஷயம்.

பிரகாஷோட ஷிப்ட் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல முடியப் போகுது.

நான் ஜஸ்ட் என் ரூம் கதவைத் தட்டி, இல்லனா வாட்ஸாப்ப்ல, 'நான் அபார்ட்மெண்ட் கீழ ஒரு பத்து நிமிஷம் வாக்கிங் போயிட்டு வர்றேன்'னு சொன்னா... கார்த்திக் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டாரு.

'சரி போயிட்டு வா'னு தான் சொல்வாரு.

நான் ஆல்ரெடி ட்ராக் பேண்ட்டும், ஒரு டீ-ஷர்ட் ஓட தான் இருக்கேன், சோ கீழ போலாம்.

அபார்ட்மெண்ட் காம்பவுண்டுக்குள்ள கொஞ்ச நேரம் நடக்குற மாதிரி நடிச்சுட்டு...

அப்படியே பிரகாஷைப் பாத்துட்டு... ஒரு சின்ன ஸ்மைல் பண்ணிட்டு...

ஒரு பத்து நிமிஷத்துல திரும்ப வீட்டுக்கு வந்துடலாம்.

இதுல எந்தத் தப்பும் இல்லையே.

கார்த்திக் கேட்டா கூட, நான் வாக்கிங் போனதாத் தான் தெரியும்.

எல்லாமே லாஜிக்கா, சேஃபாப் பட்டுச்சு.

'சரி... போலாம்'னு என் மனசு முடிவெடுக்கிற நிலைமைக்கு வந்துடுச்சு.

என் உதட்டுல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு வரப் பாத்துச்சு.

நான் போன்ல பிரகாஷ்கிட்ட 'சரி'னு சொல்ல வாயெடுத்தேன்.

ஆனா...

அந்த செகண்ட்... என் மூளைக்குள்ள இன்னொரு உருவம் டக்குனு வந்து நின்னுச்சு.

வேலு!

அவருடைய நரைச்ச முடியும், கசங்குன யூனிஃபார்மும்...

எல்லாத்தையும் விட, காலைல அவரு என்னையப் பாத்த அந்தப் பார்வை!

அது அப்படியே என் கண்ணுக்கு முன்னாடி ஃபிளாஷ் பேக் மாதிரி வந்துச்சு.

அவரு எங்கிட்ட கொடுத்த ஹல்வா...

அவரு பேசின அந்த மறைமுகமான வார்த்தைகள்...

"பிரகாஷ் தம்பி மேல உங்களுக்கு அவ்ளோ அக்கறையா?"னு அவரு கேட்ட விதம்...

எல்லாம் என் காதுக்குள்ள மறுபடியும் எக்கோ ஆச்சு.

'ஐயையோ...'

என் உடம்பு சிலிர்த்துச்சு.

எனக்குள்ள இருந்த உற்சாகம், ஆசை எல்லாம் காணாமப் போச்சு.

அவரைப் பத்தின நெனப்பு வந்தவுடனே, எனக்கு மறுபடியும் அன்கம்ஃபர்ட்டபிளா ஃபீல் ஆக ஆரம்பிச்சுது.



-------------
Part 255:
-------------

என் மனசுக்குள்ள உற்சாகம், அவனோட புது ஐடியா குடுத்த தைரியம் எல்லாமே ஒரே செகண்ட்ல காணாம போயிடுச்சு.

போனைக் காதுல வெச்சுக்கிட்டே, நான் என் கீழ உதட்டைப் பல்லால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"பிரகாஷ்..." என் குரல் இப்போ தயக்கமா, ஒரு நடுக்கத்தோட வெளிய வந்துச்சு.

"என்னடி? என்ன யோசிக்கிற?" அவன் ஆர்வமா, என் பதிலுக்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தான்.

"இல்ல... வாக்கிங் போறது ஓகே தான்... ஆனா..." நான் வார்த்தைகளை முழுங்கிக்கிட்டே இழுத்தேன்.

"ஆனா என்ன பவி? சார்கிட்ட சொல்ல பயமா இருக்கா?" அவன் ரொம்பச் சாதாரணமா கேட்டான்.

"அதெல்லாம் இல்ல.., ஆனா..." நான் மறுபடியும் அந்தப் பேரைச் சொல்லத் தயங்குனேன்.

"பின்ன என்னடி பிரச்சனை உனக்கு?" அவன் குரல்ல ஏமாற்றமும், பதற்றமும் தெரிஞ்சுது.

"வேலு..." அந்த ஆள் பேரை சொன்னேன்.

"அவரு இன்னும் கண்டிப்பா கிளம்பி இருப்பாரா?" நான் சந்தேகமா கேட்டேன்.

"ஐயோ... இவ ஒருத்தி." அவன் சலிச்சுக்கிற மாதிரி மூச்சு விட்டான்.

"அவரு எப்பவோ கிளம்பிட்டாருடி... அவர் டியூட்டி முடிஞ்சு ரொம்ப நேரம் ஆச்சு." அவன் என்னைச் சமாதானப்படுத்த ட்ரை பண்ணான்.

ஆனா என் மனசு அதை அவ்ளோ ஈஸியா ஏத்துக்க மறுத்துச்சு.

"இல்ல பிரகாஷ்... நீ ஏதோ சொல்ற." நான் உறுதியாச் சொன்னேன்.

"நீ பாத்தியா அவர் கிளம்புறத?"

"காலைல அவரு பாத்த பார்வையும், கேட்ட கேள்வியும் எனக்கு இன்னும் அப்படியே ஞாபகம் இருக்கு."

"அவரு ஏதாவது நம்மளை நோட் பண்ணிட்டு இருந்தாருன்னா? இல்ல நம்மளை வாட்ச் பண்ணிட்டு இருந்தாருன்னா?"

"நான் இப்போ கீழ வந்து, நீயும் நானும் ஒண்ணா பேசுறத, பாக்குறத அவரு பாத்துட்டாருன்னா என்ன ஆகுறது?"

நான் என் பயத்தை எல்லாம் ஒட்டுமொத்தமா அவன் மேல கொட்டினேன்.

"ஏய் பவி..." அவன் கொஞ்சம் சீரியஸான டோனுக்கு மாறினான்.

"அவரு கிளம்பிட்டாருன்னு நான் சொல்றேன்ல... எனக்கே தெரியாதா அவர் எங்க இருப்பாரு, என்ன பண்ணுவாருன்னு?"

அவன் அதிகாரமா, ஆனா அதே சமயம் எனக்குப் புரிய வைக்கிற மாதிரிப் பேசுனான்.

"இல்ல பிரகாஷ்... எனக்குப் பயமா இருக்கு. நான் வரல." நான் மறுபடியும் என் பழைய முடிவுக்கே போனேன்.

"அவரு அங்க இருந்தாலும் சரி, இல்லனாலும் சரி... எனக்கு இந்த ரிஸ்க் எடுக்க விருப்பம் இல்ல."

"நாளைக்கு பாக்கலாம்... இப்போ விட்டுடு ப்ளீஸ்." நான் கெஞ்சுற மாதிரி கேட்டேன்.

போன்ல மறுமுனையில ஒரு அமைதி நிலவுச்சு.

அவன் எந்தப் பதிலும் சொல்லல.

அந்த அமைதி எனக்கு சங்கடமா இருந்துச்சு.

நான் மறுபடியும், "பிரகாஷ்... கேக்குதா?" அப்படின்னு மெதுவா கேட்டேன்.

"பவி..." அவன் குரல் இப்போ உடைஞ்சு போன மாதிரி, ஒரு மாதிரி கம்மலா கேட்டுச்சு.

"சொல்லு..." நான் கொஞ்சம் தயக்கத்தோடவே பதில் சொன்னேன்.

"உனக்கு என் மேல கொஞ்சமாவது நம்பிக்கை இருக்காடி?"

அவன் கேட்ட கேள்வி, என்னைச் சட்டுனு ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போக வெச்சுது.

அவன் மனசுக்குள்ள இருந்து, ஒரு வலியோட கேட்ட மாதிரி இருந்துச்சு.

"நான் சொல்றேன்ல... யாரும் பாக்க மாட்டாங்க, எந்தப் பிரச்சனையும் வராதுன்னு."

"அப்படியும் நீ என்ன நம்பாம, வேலு அப்படிப் பண்ணிடுவாரு, இப்படிப் பண்ணிடுவாருன்னு சொல்லிட்டு இருக்க."

"ஒருவேளை வேலு அங்கேயே இருந்தா கூட, நான் உன்னை மாட்டிக் குடுத்துடுவேனா?"

"உனக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் வராம நான் பாத்துக்க மாட்டேனா?"

அவன் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னக் குற்ற உணர்ச்சியைக் கொண்டு வந்துச்சு.

நான் எந்தப் பதிலும் சொல்ல முடியாம, அமைதியா நின்னுட்டு இருந்தேன்.

அவனோட ஏமாற்றம், அந்த வருத்தம் எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

"உன்னைப் பாக்கணும்னு எனக்கு எவ்ளோ ஆசையா இருக்கு தெரியுமா?"

"நீ என்னடான்னா, என்ன நம்பாமப் பேசிட்டு இருக்க."

அவன் சொன்னதும், எனக்கு என்னவோ மாதிரி ஆயிடுச்சு.

'பாவம்... என்னை பாக்குறதுக்கு இவன் இவ்ளோ தூரம் கெஞ்சுறான்.'

'நாம தான் ரொம்ப ஓவராப் பண்றோமோ?'

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சலனம் ஆரம்பிச்சுது.

"பிரகாஷ்... நான் உன்னை நம்பலன்னு சொல்லலடா..." நான் சமாளிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"ஆனா சூழ்நிலை அப்படி இருக்கே... எனக்கு எதுக்கு தேவை இல்லாத ரிஸ்குனு தோணுதுடா?"

நான் என் பக்கம் இருக்கிற நியாயத்தை அவனுக்குப் புரிய வைக்கப் பாத்தேன்.

"சரி பவி... நீ சொல்றது எனக்குப் புரியுது."

அவன் கொஞ்சம் இறங்கி வந்தான்.

"ஆனா நான் உனக்கு ஒரு சத்தியம் பண்றேன்..."

அவன் குரல் இப்போ மெதுவா, ஆனா உறுதியா இருந்துச்சு.

"நீ கீழ வா... நான் உன்னைத் தொடக் கூட மாட்டேன்."

இந்த வார்த்தையை அவன் சொன்ன விதம், எனக்குள்ள ஒரு சின்ன அதிர்வைக் குடுத்துச்சு.

"நான் உன் பக்கத்துல கூட வர மாட்டேன் பவி."

"நீ ஜஸ்ட் கீழ வா... நான் உன்னை ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் தூரத்துல இருந்து பாத்துக்கிறேன்."

"நீ அங்க நிக்கவே வேணாம். அப்படியே வாக்கிங் போற மாதிரி நடந்து போயிட்டே இரு."

"நான் உன்னை அப்படியே என் கண்ணுல வெச்சுப் பாத்துக்கிறேன்."

"அதுக்கப்புறம் நீ உடனே மேல போயிடு."

"நம்ம ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசிக்க வேணாம். ஒரு சின்ன ஸ்மைல் கூடப் பண்ண வேணாம்."

"யாரும் உன்னைச் சந்தேகப்படுற அளவுக்கு நான் எந்த முட்டாள்தனமும் பண்ண மாட்டேன்."

"உண்மையா சொல்றேன்... உன்னைத் தொடகூட மாட்டேன்டி."

அவன் ஆழமா, உறுதியாச் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள், என்னைய முழுசா கட்டிப் போட்டுடுச்சு.

அவன் என்னைத் தொட மாட்டேன்னு சொன்ன விஷயம்...

அது எனக்கு ஒரு நிம்மதியைக் குடுத்துச்சு.

ஆனா அதே சமயம்... என்னைய அறியாமலே, என் அடிமனசுல ஒரு ஏமாற்றமும் வந்ததை நான் உணர்ந்தேன்.

'தொடவே மாட்டானா?'

இந்த எண்ணம் எனக்குள்ள வந்தப்போ, எனக்கே என் மேல கோபம் வந்துச்சு.

'ச்சீ... என்னடி நெனச்சிட்டு இருக்க நீ? தொடக் கூடாதுன்னு தான நீயும் இவ்ளோ நேரம் சொல்லிட்டு இருந்த?'

நான் என் மனசை அடக்கி வெச்சேன்.

ஆனா அவன் கசொன்னது, என்னைய ரொம்பவே ரிலாக்ஸ் பண்ணிடுச்சு.

'நம்ம வாக்கிங் போற மாதிரி போறோம்... அவன் பாக்குறான்... நாமளும் ஜஸ்ட் பாக்குறான், அப்புறம் நாம திரும்ப வர்றோம்.'

'இதுல என்ன தப்பு இருக்கு?'

என் மனசு இப்போ எனக்குச் சாதகமா யோசிக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் மெதுவா என் பார்வையைத் திருப்பி, கார்த்திக் இருக்குற ரூம் கதவைப் பாத்தேன்.

கதவு நல்லா லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

உள்ளே இருந்து கார்த்திக் ஏதோ பிரசன்டேஷன் குடுத்துட்டு இருக்கிற சத்தம், ரொம்ப மெதுவா, ஒரு முனங்கல் மாதிரி கேட்டுச்சு.

அவரு உலகத்துல அவரு அவ்ளோ பிஸியா இருக்காரு.

கண்டிப்பா இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு அந்த கதவு திறக்கப்படாதுன்னு எனக்கு உறுதியாத் தெரியும்.

நான் மறுபடியும் திரும்பி, எங்க வீட்டோட மெயின் டோரப் பாத்தேன்.

அது சாத்தி தான் இருந்துச்சு.

ஹால்ல எந்தச் சத்தமும் இல்ல.

சுவத்துல இருந்த கடிகாரம் 'டிக்... டிக்...'னு ஓடுற சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு நடுக்கம்.

போனை வலது கையில வெச்சுக்கிட்டு, என் இடது கையால என் டீ-ஷர்ட்டை லேசா இழுத்து விட்டுக் கிட்டேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு போராட்டம்.

'வேணாம் பவி... போகாத.' ஒரு பக்கம் என் புத்தி சொல்லுச்சு.

'இது பெரிய ரிஸ்க்...'

'வேலுவுக்கு ஏற்கனவே சந்தேகம் இருக்கு... நீயாப் போய் மாட்டிக்காத.'

ஆனா இன்னொரு பக்கம்...

'ஜஸ்ட் ரெண்டு நிமிஷம் தான?'

'அவன் அவ்ளோ கெஞ்சுறான்... பாவம்டி அவன்.'

'நீயும் அவனைப் பாக்கணும்னு தான ஆசைப்படுற?'

இந்தக் கேள்வி எனக்குள்ள வந்தப்போ, நான் என்னையவே ஒரு செகண்ட் கேள்வி கேட்டுக்கிட்டேன்.

ஆமா... நான் அவனுக்காக மட்டும் இதைப் பண்ண யோசிக்கல.

எனக்கும் அவனைப் பாக்கணும்னு தோணுது.

காலைல அபப்டி நடந்ததுக்கு அப்புறம், நான் அவன்கிட்ட சரியாப் பேசல.

இப்போ அவன் எங்கிட்ட உருகி உருகிப் பேசுறதைக் கேக்கும்போது...

அவனோட அந்த குள்ளயன எனக்கும் பாக்கணும்னு ஒரு தவிப்பு இருக்குறதை என்னால மறுக்க முடியல.

நான் அமைதியா நிக்கிறதப் பாத்துட்டு, பிரகாஷ் மறுபடியும் பேச்சை ஆரம்பிச்சான்.

ஆனா இந்தத் தடவை அவன் எதுவும் கெஞ்சல.

அவன் குரல் ரொம்பச் சாஃப்ட்டா, ஒரு மாதிரி மயக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

"பவி..."

அவன் என் பேரைக் கூப்பிட்ட விதம், என்னைய அப்படியே உருக வெச்சுது.

"வரியாடி...?"

மெதுவா, ஒரு சின்ன எதிர்பார்ப்போட, ஒரு ஆசையோட அவன் கேட்டான்.

அந்த ஒரே ஒரு வார்த்தை, எனக்குள்ள இருந்த எல்லாத் தயக்கத்தையும் அடிச்சு நொறுக்கிடுச்சு.

அவனுக்கு இதுக்கு மேல என்னால 'நோ' சொல்ல முடியாதுன்னு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

என் மனசு முழுசா அவன் பக்கம் சாஞ்சுடுச்சு.

நான் என் கண்ணை மூடிக்கிட்டு, ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

என் உடம்புக்குள்ள இருந்த அந்த டென்ஷன் எல்லாம் அப்படியே காத்துல கரையுற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் உதட்டுல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு தானா வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

நான் மெதுவா என் கண்ணைத் திறந்தேன்.

"சரி..."

நான் மெதுவா, ஆனா தெளிவாச் சொன்னேன்.

அந்த ஒரு வார்த்தையைக் கேட்டதும், போன்ல அவன் விட்ட பெருமூச்சு எனக்கு இங்க வரைக்கும் கேட்டுச்சு.

அவன் எவ்ளோ ரிலாக்ஸ் ஆயிட்டான்னு அந்த மூச்சுக் காத்தே சொல்லுச்சு.

"ஆனா நான் ரொம்ப நேரம்லாம் நிக்க மாட்டேன்."

நான் உடனே ஒரு கண்டிஷனைப் போட்டேன்.

"ஜஸ்ட் கீழ வருவேன்... ஒரு ரவுண்டு நடப்பேன்... உடனே மேல வந்துடுவேன்."

"ஓகேவா?" நான் கொஞ்சம் அதிகாரமாப் பேசுற மாதிரி காட்டிக்கிட்டேன்.

"ஓகேடி... ஓகே என் பொண்டாட்டி." அவன் சந்தோஷத்துல கொஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

"நீ வந்தா மட்டும் போதும் எனக்கு."

அவன் ஹாப்பியா பேசுனதைக் கேக்கும்போது, எனக்கும் உள்ளுக்குள்ள சந்தோஷமா இருந்துச்சு.

"சரி... சொல்லு."

நான் என் மனசை தயார் பண்ணிக்கிட்டு, அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டேன்.

"நான் கீழ வந்து... எக்ஸாக்ட்டா எங்க வரணும்?"