Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
Part 253:
-------------

போனை எடுத்து, என் வலது காதுல வெச்சேன்.

ரூம்ல இருந்த அமைதியில, என் மூச்சு காத்து எனக்கே சத்தமா கேட்டுச்சு.

ஒரு செகண்ட், போன்ல எந்தச் சத்தமும் இல்ல.

அவன் சிக்னல் கிடைக்காம நிக்குறானா, இல்ல நான் பேசணும்னு வெயிட் பண்றானான்னு எனக்குத் தெரியல.

அப்புறம்... அவன் தொண்டையைச் செருமுன சத்தம் கேட்டுச்சு.

"ஹலோ... பவி..."

அவன் குரல் மெதுவா, ஆனா ஒரு குறும்பான, ஆசையான டோன்ல என் காதுல வந்து விழுந்துச்சு.

நான் பேசறதுக்கு முன்னாடி, கார்த்திக் ரூம் கதவை மறுபடியும் ஒரு தடவை பாத்துக்கிட்டேன்.

கதவு நல்லாத் தான் லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

"ஏய்... மெதுவாப் பேசுடா."

நான் என் குரலை முடிஞ்ச வரைக்கும் அடக்கி, ஒரு கிசுகிசுக்குற மாதிரி டோன்ல சொன்னேன்.

மறுமுனையில அவன் லேசாச் சிரிச்சான்.

அவன் சிரிப்பு, ஒரு மாதிரி கியூட்டா இருந்துச்சு, எனக்கு.

"தெரியும்டி... நான் மெதுவாத் தான் பேசுறேன்."

"எதுக்குடி பேச இவ்ளோ நேரம் பண்ண?"

அவன் உரிமையோட, செல்லமான கோபத்தோட கேட்டான்.

"பின்ன உடனே பேசிடுவாங்களா?"

நான் கறாரா, மெதுவான குரல்ல கேட்டேன்.

"உனக்கு என்ன... நீ ஃப்ரீயா இருக்க."

"நான் எவ்ளோ பெரிய ரிஸ்க் எடுத்துப் பேசிட்டு இருக்கேன்னு உனக்குத் தெரியுமா?"

நான் என் நிலைமையை அவனுக்குப் புரிய வைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"அவரு என்ன பண்றாரு, ஏதாது சத்தம் வெளிய வருதான்னு-ல்லாம் நான் செக் பண்ண வேணாமா?"

நான் எரிச்சல்படுற மாதிரி ஆக்டிங் குடுத்தேன்.

"சரி சரி... சாரி பவி."

அவன் உடனே பம்முனான்.

"நான் அவ்ளோ யோசிக்கல... நீ போன் எடுத்த உடனே உன்கிட்ட பேசணும்ங்குற அவசரத்துல கேட்டுட்டேன்."

அவன் சொன்ன அந்த 'அவசரம்'ங்குற வார்த்தை, எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

இவன், என்னைப் பாக்கணும்னு, எங்கிட்ட பேசணும்னு துடிக்குறான்ங்குறது ஒரு தனி போதை தான்.

கொஞ்ச நேரம் ரெண்டு பேர் பக்கமும் ஒரு சின்ன அமைதி.

"பவி..."

அவன் கொஞ்சம் சீரியஸான டோனுக்கு மாறினான்.

"சொல்லுடா."

"இன்னும் என் மேல கோபமா இருக்கியா?"

அவன் குரல்ல குற்ற உணர்ச்சி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

காலைல நடந்த அந்த வேலு மேட்டரைத் தான் அவன் கேக்குறான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"கோபம்லாம் இப்போ இல்ல பிரகாஷ்... அத விடு, நீ தெரியமா அந்த ஆள அனுப்பிட்ட."

நான் உண்மையைத் தான் சொன்னேன்.

"ஆனா..."

நான் லேசா என் குரலை அழுத்தமாக்கினேன்.

"கண்ட நேரத்துலலாம், என்னைய பாக்கணும்னு சொல்லித் தொல்லை பண்ணக் கூடாது."

"உனக்கு என்ன தோணுதோ அதை உடனே பண்ணனும்னு நெனைக்காத."

"என்னால முடியாது. அது எனக்கு எவ்ளோ பெரிய டென்ஷனை குடுக்குதுன்னு உனக்கு தெரியாது."

"இப்படி கேட்டுகிட்டே இருந்த... எனக்கு நிஜமாவே கோபம் வந்துடும், அப்புறம் நான் உன்கிட்ட பேசவே மாட்டேன்."

நான் ஒரு வார்னிங் குடுக்குற மாதிரி, ஆனா அமைதியான குரல்ல சொன்னேன்.

"இனிமேல் அப்படிப் பண்ண மாட்டேன்டி."

அவன் உடனே பதறிப் போய் சொன்னான்.

"சரி புரிஞ்சது... இனிமேல் நீ எப்ப சொல்றியோ அப்போ தான். நான் தொந்தரவு பண்ண மாட்டேன்."

அவன் மன்னிப்புக் கேட்டான்.

அவன்கூட பேச பேச, எனக்கு இருந்த ஸ்ட்ரெஸ், டென்ஷன் எல்லாம் அப்படிய கரைய ஆரம்பிச்சுது.

நான் நல்லாச் சாஞ்சுகிட்டு, என் கால்களை நீட்டிக்கிட்டேன்.

என் ஒரு கையால, என் டீ-ஷர்ட்டை லேசா இழுத்து விட்டுக்கிட்டேன்.

"சரி விடு... அதான் முடிஞ்சுடுச்சுல."

நான் எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.

அந்த ஒரு வார்த்தைக்கு அப்புறம், எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இருந்த அந்த இறுக்கம் மொத்தமா மறைஞ்சு போச்சு.

மறுபடியும் ஒரு சின்ன அமைதி. 

"அப்புறம்... என்ன சாப்பிட்ட?"

அவன் ஆரம்பிச்சான். அவன் குரல் இப்போ எப்பவும்போல கேஷுவலா, ஒரு ரிலாக்ஸ்டான டோன்ல இருந்துச்சு.

"சப்பாத்தி... தக்காளி தொக்கு."

நான் சொன்னேன்.

"ஓ... அப்படியா?"

அவன் சிரிச்சான்.

"உன் சமையலை நான் ரொம்ப மிஸ் பண்றேன் பவி..."

அவன் கொஞ்சம் வழியுற மாதிரிச் சொன்னான்.

அதைக்கேட்டதும் எனக்குச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

"அடப்பாவி... லூசாடா நீ?"

நான் என் சிரிப்பை அடக்கிக்கிட்டே கேட்டேன்.

"எப்போடா என் சமையலை நீ உன் வாழ்க்கையில சாப்பிட்டுருக்க? இத மிஸ் பண்றதுக்கு?"

நான் அவனைப் பாத்து கிண்டல் பண்ற மாதிரி கேட்டேன்.

அவன் அசரல.

"அது வந்து... நான் உன் சாப்பாட்டைப் பத்திச் சொல்லல பவி..."

அவன் குரல் தடிமனா, ஒரு மாதிரி கிறக்கமா மாறுச்சு.

"எனக்கு சாப்பாடே நீ தானடி..."

அவன் அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன விதம்...

அவன் சொன்ன உடனே , என் அடிவயிறு லேசாச் சுருங்குச்சு.

என் தொடைகள் தானா ஒண்ணோட ஒண்ணு உரசிக்கிச்சு.

எனக்கு வெட்கமா வந்துச்சு, முகமெல்லாம் லேசாச் சூடேறுச்சு.

"ச்சீ... போடா பொறுக்கி."

நான் ஒரு போலி கோபத்தோட, எரிச்சல்படுற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"எப்பப் பாரு உனக்கு இதே தான் நெனப்பு... வேற எதுவும் நல்லதாப் பேசத் தெரியாதா உனக்கு?"

நான் அவனைத் திட்டுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"ஏன்டி... நான் என் பொண்டாட்டியத் தானே கேக்குறேன்? இதுல என்ன தப்பு?"

அவன் ஏதோ ரொம்ப உரிமையாச் சொன்னான்.

'பொண்டாட்டி...'

அந்த ஒரு வார்த்தை, என் போன் ஸ்பீக்கர் வழியா வெளிய வந்து என் காதுல விழுந்த அடுத்த செகண்ட்...

என் மூச்சு காத்து அப்படியே ஒரு நிமிஷம் நின்னு போச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஏதோ ஒரு புது விதமான மாற்றம் நடக்குறதை என்னாலயே ரொம்பத் தெளிவா உணர முடிஞ்சுது.

என் அடிவயித்துல, ஏதோ பூச்சி ஊர்ந்து போற மாதிரி, ஒரு விவரிக்க முடியாத உணர்வு.

அந்த வார்த்தை என் காதுல விழுந்ததும், என் தொடைகள் தானா ஒண்ணோட ஒண்ணு லேசா உரசிக்கிச்சு.

என் உடம்பெல்லாம் ஒரு சின்ன கரண்ட் பாஸ் ஆகுற மாதிரி சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

அது என்ன ஃபீலிங்னு எனக்கே சரியாப் புரியல.

நான் கல்யாணம் ஆன பொண்ணு. எனக்குக் கார்த்திக் தான் புருஷன்.

அவர் என்னைய எப்பாவது ஒரு தடவை 'பொண்டாட்டி'னு கூப்டுவாரு.

ஆனா, அவர் கூப்பிடும்போதெல்லாம் அது வெறும் கடமைக்கான வார்த்தையாத் தான் எனக்குத் தெரிஞ்சுருக்கு.

'பொண்டாட்டி'னு அவர் சொல்லும்போது, அதுல ஒரு அதிகாரமும், என் மேல அவர் வெச்சுருக்குற பொறுப்பும் தான் அப்பட்டமாத் தெரியும்.

ஆனா... இப்போ பிரகாஷ் சொன்ன அந்த 'பொண்டாட்டி'ங்குற வார்த்தையில...

அதுல எதுவும் கிடையாது.

அதுல முழுக்க முழுக்க ஒரு ஆசை மட்டும் இருந்துச்சு.

ஒரு காதல் இருந்துச்சு.

என்ன அவன் எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாமச் சொந்தம் கொண்டாடுற மாதிரி ஒரு பெரிய உரிமை இருந்துச்சு.

அது கார்த்திக் சொல்றதை விட, இவன் சொல்லும்போது எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு வித்தியாசமான ஃபீலிங்கைக் குடுத்துச்சு.

அந்த வார்த்தையை அவன் சொன்ன விதம்... அந்த 'பொண்டாட்டி'ங்குற வார்த்தைக்கு அவன் குடுத்த அந்த அழுத்தம்...

அது நேரா என் மனசுக்குள்ள இருந்த ஏதோ ஒரு மூலையைத் தொட்டு, அங்க ஒரு பெரிய நெருப்பைப் பத்த வெச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்கு அந்த வார்த்தையைக் கேக்கும்போது பிடிச்சுருக்கா, இல்ல அவனத் திட்டணும்னு கோபம் வருதானு என் மனசு வேகமாத் தனக்குள்ளயே ஒரு பட்டிமன்றம் நடத்திச்சு.

ஒரு குடும்பப் பொண்ணு, வேற ஒருத்தன் தன்னை 'பொண்டாட்டி'னு கூப்பிட்டா, உடனே அவனைச் செருப்பால அடிக்குற அளவுக்குக் கோபப்படணும்.

அதுவும் கார்த்திக் வீட்ல இருக்குறப்போ, ஒரு வாட்ச்மேன் என்னைய இப்படிக் கூப்பிடுறான்.

நான் எவ்ளோ துடிச்சுப் போயிருக்கணும்? எவ்ளோ கோபப்பட்டு இருக்கணும்?

ஆனா... எனக்குள்ள ஒரு துளி கோபம் கூட வரலங்குறது தான் ரொம்பப் பெரிய நிதர்சனமான உண்மை.

கோபத்துக்குப் பதிலா, என் உதடுகள் தானா ஒரு புன்னகையை நோக்கி விரிய ஆரம்பிச்சுது.

'எனக்கு இது பிடிச்சுருக்கா? நான் எவ்ளோ பெரிய தப்பு பண்றேன்?'னு என் மனசு ஒரு பக்கம் என்னையக் குற்ற உணர்ச்சியில குத்துச்சு.

ஆனாலும், அதுல இருக்குற த்ரில்... அது என்னைய இன்னும் கொஞ்சம் அவன்கிட்ட இழுத்துக்கிட்டுப் போச்சு.

ஆனா, இத அப்படியே காட்டிக்கிட்டா, அவன் இன்னும் அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குவான்னு எனக்கு நல்லாவே தோணுச்சு.

நான் அமைதியா இருந்தா, அவனுக்கு நான் முழு சம்மதம் குடுத்துட்டேன்னு அவன் தப்பாப் புரிஞ்சுக்குவான்.

அதனால, நான் என்னோட ஆசைய மனசுக்குள்ளயே மறைச்சுக்கிட்டு, ஒரு போலி கோபத்தைக் கொண்டு வர ட்ரை பண்ணேன்.

"என்னடா சொன்ன இப்போ?"

நான் என் குரலை முடிஞ்ச வரைக்கும் ஸ்ட்ரிக்ட்டா, ஒரு கண்டிப்பான டோன்ல வெச்சுக்கிட்டுக் கேட்டேன்.

"நீ என்ன வார்த்தை சொல்ற?"

"நீ ரொம்ப ஓவராப் போய்ட்டு இருக்க பிரகாஷ்."

நான் அவனை மிரட்டுற மாதிரி, கறாராச் சொன்னேன்.

"நீ இப்படிலாம் பேசக் கூடாது... இது தப்பு."

"அப்புறம் நான் கோபப்படுவேன் பாத்துக்கோ."

நான் அவனுக்கு அட்வைஸ் பண்ற டோன்ல பேசுனேன்.

என் குரல்ல இருந்த அந்தச் சீரியஸ்னஸ், அவனைக் கொஞ்சம் யோசிக்க வெச்சுது.

"சாரி பவி..."

அவன் குரல் சாஃப்ட்டா, கொஞ்சம் பம்முன மாதிரி வந்துச்சு.

"நான் உன்னைக் கோபப்படுத்த சொல்லல..."

அவன் தயங்கித் தயங்கிப் பேசுனான்.

"ஆனா..."

அவன் அந்த 'ஆனா'ங்குற வார்த்தையை லேசா இழுத்தான்.

"உன்னை அப்படிப் கூப்பிடுறது எனக்கு பிடிச்சுருக்குடி."

அவனோட ஆசையை அப்படியே ஓப்பனா என் மூஞ்சிக்கு நேராச் சொன்னான்.

"உன்னை என் பொண்டாட்டினு நெனைக்கும்போதே, எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுது பவி."

"உன்ன பாக்கும்போது, உன்னோட பேசுறப்போ... நீ எனக்கு மட்டும் தான் சொந்தமா இருந்தா எப்படி இருக்கும்னு, என் மனசு சொல்லிக்கிட்டே இருக்கு. அதான்டி."

அவன் அப்படி சொன்னதும், என் போலி கோபம் மொத்தமா உடைஞ்சு சிதறுச்சு.

எனக்குள்ள மறுபடியும் அந்த வண்ணத்துப்பூச்சி பறக்குற ஃபீலிங் வந்துச்சு.

ஆனா வெளிய அதைக் கொஞ்சம் கூடக் காட்டிக்கக் கூடாதுனு நான் கவனமா இருந்தேன்.

நான் லேசா என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"உனக்குப் பிடிச்சுருக்குங்குறதுக்காக, எதை வேணாலும் பேசுவியா?"

நான் கொஞ்சம் சலிச்சுக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"உனக்கு அறிவு இல்லையா? நான் வேணாம்னு சொல்றேன்ல?"

"இதுக்கு மேல இப்படிக் கூப்பிடாத."

நான் கறாரா, ஒரு ஆர்டர் போடுற மாதிரி அவனக் கண்ட்ரோல் பண்ணப் பாத்தேன்.

அவன் ஒரு சில செகண்டுகள் எந்தப் பதிலும் சொல்லாம அமைதியா இருந்தான்.

நான் என் நெத்தி முடியை லேசா ஒதுக்கிக்கிட்டு, அவன் என்ன ரியாக்ட் பண்ணப் போறான்னு ரொம்ப நெர்வஸா வெயிட் பண்ணேன்.

அவன நான் ஹர்ட் பண்ணிட்டேனோனு ஒரு பயம் எனக்குள்ள வந்துச்சு.

அப்போ... அவன் மெதுவாச் சிரிக்க ஆரம்பிச்சான்.

அந்தச் சிரிப்பு, ஒரு மாதிரி கிறக்கமா, ரொமான்டிக்கா, என்னைய உசுப்பேத்துற மாதிரி இருந்துச்சு.

"ஏன் பவி..."

அவன் குரல் இப்போ ஆழமான டோன்ல எனக்குள்ள ஒரு மயக்கத்தை உண்டாக்குற மாதிரி வந்துச்சு.

"நீ சும்மாதானே வேணாம்னு சொல்ற?"

அவன் சொன்னதும், எனக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"நீ வேணாம்னு சொல்ற... இப்படிக் கூப்பிடாதனு திட்டுற..."

"ஆனா... உன் குரல்ல, கோபம் இல்லையே பவி?"

அவன், என் ஆக்டிங்கை கண்டுபிடிச்சிட்டான்.

'அடப்பாவி... இவன் என்னைய கரெக்ட்டா எடை போட்டு ரீட் பண்றானே?'

என் உடம்பு லேசாச் சிலிர்த்துச்சு.

நான் உள்ளுக்குள்ள ரசிச்சத, அவன் ஈஸியாப் பிடிச்சுட்டான்.

வெட்கத்துல, என் முகம் அப்படியே சூடேறுச்சு.

"அ... அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல... நான் நிஜமாவே கோபமாத் தான் சொல்றேன்."

நான் திக்கித் திணறி, இன்னும் கொஞ்சம் ஆக்டிங்கைக் கூட்டிச் சமாளிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"இப்படி இப்படிக் கூப்பிடுறதெல்லாம் எனக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்காதுடா."

நான் என் குரல்ல லேசா ஒரு நடுக்கத்தோட அழுத்தமாச் சொன்னேன்.

"பிடிக்காதா? நிஜமாவா பிடிக்காதா?"

அவன் என்னைய விடாம வம்பிழுத்தான். அவன் குரல்ல அந்தச் சிரிப்பு இன்னும் அப்படியே இருந்துச்சு.

"ஆமா... பிடிக்காது... நீ இனிமேல் அப்படிப் கூப்பிடாத."

நான் கெஞ்சுற மாதிரியும் இல்லாம, திட்டுற மாதிரியும் இல்லாம ஒரு வித்தியாசமான டோன்ல சொன்னேன்.

"சரி பவி... நீ என்னைய புருஷன்னுலாம் சொல்லிய கூப்பிட வேணாம்."

அவன் எதார்த்தமா பேசுனான்.

"நான் உன்னை அப்படிச் சொல்லச் சொல்லலையே?"

"ஆனா, எனக்கு உன்னை உரிமையா என் பொண்டாட்டினு கூப்பிடணும்னு ஆசையா இருக்கு."

"நான் உன்னை அப்படி நினைச்சு, என் ஆசைக்குக் கூப்பிட்டுக்குறேன்."

"அதுக்கு நீ எந்த பதிலும் சொல்ல வேணாம். நீ ஒன்னும் என்னையத் திரும்பிக் கூப்பிட வேணாம்."

"ஜஸ்ட்... நான் கூப்பிடுறதை மட்டும் நீ கேளு... அது போதும் எனக்கு."

அவன் ஆசையா, ஏதோ ஒரு பொம்மை வேணும்னு கெஞ்சுற மாதிரி எங்கிட்ட கெஞ்சுனான்.

அவன் சொன்ன அந்த லாஜிக், என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னச் சமாதானத்தைக் கொண்டு வந்துச்சு.

'ஆமா... அவன் வாயில இருந்து அவன் ஆசைக்குக் கூப்பிடுறான்.'

'நான் அவனை அப்படி ஏத்துக்கலையே.'

'அவன் கூப்பிடுறத நான் அமைதியாக் கேக்குறதுல என்ன பெரிய தப்பு இருந்துடப் போகுது?'

என் மனசு, நான் தப்பு பண்றதுக்கான எக்ஸ்கியூஸைத் தானாத் தேடிக் கண்டுபிடிச்சு என்னையே நான் சமாதானம் பண்ணிக்கிட்டேன்.

ஆனாலும், நான் அவ்ளோ ஈஸியா, 'சரி கூப்பிட்டுக்கோ'னு ஒத்துக்கக் கூடாதுனு நெனச்சேன்.

"ஓ, சாருக்கு நான் வேற அப்படி கூப்பிடணுமா?"

"நீ இப்படித் தான் எப்ப பாத்தாலும் இப்படிதான் பிடிவாதம் பிடிப்பியா?"

நான் செல்லமாச் சலிச்சுக்குற மாதிரி, என் உதட்டைச் சுழிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

"நீ இப்படி மறுபடியும் மறுபடியும் கூப்பிட்டா, நான் நிஜமாவே கோபப்படுவேன் பிரகாஷ்."

"அப்புறம் நான் போனை கட் பண்ணிடுவேன், அதுக்கப்புறம் உன்கிட்ட எப்பவுமே பேசவே மாட்டேன் பாத்துக்கோ."

நான் மிரட்டுற மாதிரி, எந்த ஒரு சீரியஸ்னஸும் இல்லாம மிரட்டுனேன்.

"ப்ளீஸ் பவி..."

அவன் குரல்ல இப்போ ஒரு உருக்கம், பயம் இருந்துச்சு.

"நான் ஒன்னும் உன்னை கூப்பிட சொல்லல... ஆனா நான் கூப்பிடுவேன்... நீ எனக்காகக் கோபப்படாம இருடி."

"ப்ளீஸ் பவி... நீ என்னையத் திட்டணும்னா திட்டு... ஆனா என்னையத் தடுக்காத."

அவன் உரிமையா, உறுதியாச் சொன்னான்.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

அவனுக்குப் பிடிச்ச விஷயத்தை, அது எனக்குப் பாதிப்பைக் குடுக்காதப்போ, நான் ஏன் தடுக்கணும்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

"சரி... உன் தொல்லை தாங்க முடியல... ஆனா எதா இருந்தாலும் ஒரு லிமிட்ல இருக்கணும்."

நான் அரை மனசா, ஒரு கண்டிஷனோட அவனுக்குச் சம்மதம் சொல்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"ரொம்ப ஓவராலாம் நீ போகக் கூடாது... புரியுதா?"

நான் என் கடைசி வார்னிங்கைக் குடுக்குற மாதிரி ஒரு போஸ் குடுத்தேன்.

மறுமுனையில அவன் சிரிச்சான்.

"சரிடி... என் பொண்டாட்டி."

அவன் வார்த்தையை இன்னும் கொஞ்சம் இழுத்து, அவ்ளோ காதலோட உச்சரிச்சான்.

அந்த வார்த்தை, என் அடிவயித்த மறுபடியும் லேசாச் சுருக்க வெச்சுது.

"நான் ஒண்ணும் உனக்குப் பொண்டாட்டி இல்ல... நீ ஓவராப் பேசாத."

நான் செல்லமாச் சிணுங்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"ஆமாமா... இப்போதைக்கு இல்ல... ஆனா சீக்கிரம் ஆயிடுவ."

அவன் கிண்டலாச் சிரிச்சான்.

"சரி சரி... ரொம்பப் பில்டப் பண்ணாத."

நான் பேச்சை மாத்த ட்ரை பண்ணேன்.

அதுக்கப்புறம், எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல அந்தச் சின்னச் சின்ன சீண்டல்கள், கேஷுவலான பேச்சுகள் தொடர்ந்துச்சு.

"அப்புறம் சொல்லு பிரகாஷ்... இன்னைக்கு டியூட்டி எப்படிப் போச்சு?"

நான் ஒரு ஃப்ரெண்ட்கிட்ட கேக்குற மாதிரி கேட்டேன்.

"என்னடி டியூட்டி... ஒரே போர்."

"நீ வேற காலைல இருந்து எங்கிட்ட பேசவே இல்லையா... எனக்கு ஒரு மாதிரி பைத்தியம் பிடிக்கிற மாதிரி ஆயிடுச்சு."

அவன் ஃபீலிங்ஸ ஷேர் பண்ணான்.

"அதான் இப்போ பேசிட்டு இருக்கேன்ல... அப்புறம் என்ன?"

நான் ஒரு பெருமையோட கேட்டேன்.

"பேசுறது ஓகே பவி... ஆனா உன்னைப் பாக்காம எனக்குப் பொழுது போகுறதே ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்குடி."

"அப்படியா? அப்படின்னா நீ வேற யாருனாச்சும் பாத்துக்க வேண்டியது தான?"

நான் சும்மா அவனை வம்பிழுத்தேன்.

"ஏய்... அடி வாங்குவ நீ."

அவன் செல்லமாகக் கோபப்பட்டான்.

"உன்னத் தவிர வேற யாரையும் பாக்க மாட்டேண்டி."

"நீ மட்டும் தான் என் கண்ணுக்குள்ளயே இருக்க. உன்ன மட்டும் தான் எனக்கு பாக்கணும்டி."

அவன் மறுபடியும் டாபிக்கை அந்தப் பக்கமே கொண்டு போனான்.

"பிரகாஷ்... நீ மறுபடியும் ஆரம்பிக்கிறியா?"

நான் லேசாகக் கண்டிச்சேன். ஆனா எனக்குள்ள அவன் வர்ணிக்கிறதைக் கேக்கும்போது அவ்ளோ பிடிச்சுருந்துச்சு.

"சரிடி... நான் வேற பேசுறேன்."

அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னான்.

"நீ என்ன பண்ணிட்டு இருக்க இப்போ?"

அவன் எதார்த்தமாக் கேட்டான்.

"ஒண்ணுமில்ல... சும்மா டிவி பாத்துட்டு இருக்கேன்."

"டிவி பாத்துட்டா? இல்ல என் போட்டோவப் பாத்துட்டா?"

அவன் குறும்பாக் கேட்டான்.

"எந்தப் போட்டோ?" நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி கேட்டேன்.

"ஏன்டி... நான் தான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி ஒரு போட்டோ அனுப்புனேனே..."

"உன் 'ஆளு' எப்படி நிக்கிறான்னு... அதைப் பாக்கலையா நீ?"

அவன் அத ஓப்பனாச் சொன்னதும், எனக்கு மறுபடியும் கூச்சமா இருந்துச்சு.

"அடச்சீ... நீ நிஜமாவே ஒரு லூசு தான் பிரகாஷ்."

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"யாரது டூட்டி நேரத்துல, இப்படிலாம் போட்டோ எடுத்து அனுப்புவாங்களா?"

நான் அவனைத் திட்டுற மாதிரி கேட்டேன்.

"பின்ன என்னடி பண்றது? நீ எங்கிட்ட பேசவே மாட்டிங்குற..."

"அவனைக் காட்டுனாத் தான் நீ பேசுவனு எனக்குத் தெரியும்."

அவன் அவ்ளோ கான்ஃபிடெண்டாச் சொன்னான்.

'அடப்பாவி... என்னைய எவ்ளோ கரெக்ட்டா எடை போட்டு வெச்சுருக்கான்.'

நான் மனசுக்குள்ள நெனச்சுச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

"ரொம்பத் தான் உனக்குத் திமிரு... நான் ஒண்ணும் அதைப் பாத்துலாம் உன்கிட்ட பேச வரல."

நான் பொய்யைச் சொல்லிச் சமாளிச்சேன்.

"ஓ... அப்படியா? அப்போ நான் இனிமேல் அனுப்ப வேண்டாமா?"

அவன் என்னைய வம்பிழுத்தான்.

"அனுப்பாத... எனக்கு என்ன?"

நான் கொஞ்சம் கூட அலட்டிக்காமப் பதில் சொன்னேன். 

"சரிடி... நீ சொல்ற மாதிரியே அது உனக்காக இல்லனா இருக்கட்டும்..."

"ஆனா நீ எனக்கு அனுப்புனியே ஒரு போட்டோ..."

அவன் குரல் மறுபடியும் அந்த மயக்குற டோனுக்கு வந்துச்சு.

"அதுல நீ அவ்ளோ ஹாட்டா இருக்க பவி..."

"அந்த டீ-ஷர்ட்டுக்குள்ள, நீ முலை தூக்கிட்டு நிக்குறத பாக்கும்போது..."

"எனக்கு அப்படியே உன்னைக் கசக்கிப் பிழியணும் போல ஆசையா இருக்குடி."

அவன் வார்த்தைகள், என் உடம்புக்குள்ள சூட்டை கிளப்புச்சு.

என் முலைக்காம்புகள் லேசா விறைக்கிறதை என்னாலயே ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

"ரொம்ப பண்ணாதடா... நான் ஏதோ நீ கேட்டனு தான் அனுப்புனேன்."

நான் என் கூச்சத்தை மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"இல்ல பவி. எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சுருந்துச்சு"

அவன் சந்தோஷமாச் சொன்னான்.

நான் பதிலேதும் சொல்லாம சிரிச்சேன்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல பேச்சு இயல்பா, எந்த ஒரு தடங்கலும் இல்லாமப் போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் என்னைக் கிண்டல் பண்றதும், நான் அவனைத் திட்டுற மாதிரி நடிக்கிறதும்...

நான் உள்ளுக்குள்ள அத ரசிச்சுக்கிட்டே அவன்கிட்ட செல்லமாச் சண்டை போடுறதும்...

எல்லாமே நேச்சுரலா, ஒரு கல்லூரி காதலர்கள் பேசுற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு பத்து நிமிஷம் இப்படித் தான் நாங்க பேசிட்டு இருந்தோம்.

கார்த்திக் மீட்டிங்ல இருக்காருங்குற தைரியத்துல, நான் ரிலாக்ஸா, என் தனிமைய முழுசா அவன்கிட்ட குடுத்துப் பேசிட்டு இருந்தேன்.

அப்போ... பிரகாஷ் கேஷுவலா ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னான்.

"பவி... என் ஷிப்ட் இன்னும் ஒரு பத்து நிமிஷத்துல முடியப் போகுதுடி."

அவன் எதார்த்தமாச் சொன்னான்.

"அப்படியா? டைம் ஆயிடுச்சா?"

நான் சுவத்துல இருந்த கடிகாரத்தைப் பாத்துக்கிட்டே கேட்டேன்.

ஆமா, மணி ஒன்பது ஆகப் போகுது. அவனுக்கு எட்டு மணிக்கு மேலயே ஷிப்ட் முடியும்னு எனக்குத் தெரியும்.

"சரி... அப்போ கிளம்பப் போறியா?"

நான் சாதாரணமா, அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டேன்.

"ஆமாடி... வீட்டுக்குத் தான் போகணும்."

அவன் ஒரு செகண்ட் நிறுத்துனான்.

அப்புறம் தயக்கத்தோட, ஆனா ஒரு ஆசையோட கேட்டான்.

"ஆனா... நான் கிளம்புறதுக்கு முன்னாடி... உன்னை ஒரு தடவை நேராப் பாக்கணும் போல இருக்குடி."

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன அலாரம் அடிச்சுது.

'மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்டானா?'

"லூசு மாதிரிப் பேசாத பிரகாஷ்..."

நான் உடனே, கொஞ்சம் சீரியஸான டோன்ல சொன்னேன்.

"நான் தான் முதலேயே சொன்னேன்ல... அதெல்லாம் இப்போ முடியாது."

"அவரு வீட்ல இருக்காரு... நான் எப்படிப் வெளிய வர முடியும்?"

நான் என்னோட நிலைமையை ரொம்பத் தெளிவாச் சொன்னேன்.

"ப்ளீஸ் பவி... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம்..."

அவன் மறுபடியும் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

ஆனா நான் ஸ்ட்ரிக்ட்டா மறுத்துட்டேன்.

"அவரு இன்னும் மீட்டிங்ல தான இருக்காரு?"

பிரகாஷ் சந்தேகமா, ஒரு ஆர்வத்தோட கேட்டான்.

"ஆமா... மீட்டிங்ல தான் இருக்காரு."

நான் எதார்த்தமாப் பதில் சொன்னேன்.

அப்போ... என் மனசு, கொஞ்சம் கூட யோசிக்காம, என் வாய்க்கு வந்தத அப்படியே வெளிய கொட்டிடுச்சு.

நான் கார்த்திக்கோட வொர்க் ஷெட்யூலை பத்தி, கம்ப்ளைன்ட் பண்ற மாதிரி தான் நெனச்சுப் பேசினேன்.

"ஆனா, இன்னும் ஒரு ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு அவர் பிஸி... மீட்டிங் முடியிறவரை அவர், இப்போதைக்கு வர மாட்டாரு."

நான் சாதாரணமா, அந்த இன்பர்மேஷனைச் சொல்லிட்டேன்.

ஆனா... அந்த வார்த்தை என் வாயில இருந்து வெளிய போன அடுத்த செகண்ட்...

என் மூளை சட்டுனு சுதாரிச்சுது.

'ஐயையோ... இப்போ எதுக்கு இதச் சொன்னோம்?'

'எவ்ளோ பெரிய தப்பப் பண்ணிட்டோம்?'

என் நெஞ்சு 'திக்'குனு ஒரு பெரிய அடி அடிச்சுக்கிச்சு.

நான் என் உதட்டை அப்படியே கடிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

'இவன் எங்கிட்ட எவ்ளோ நேரமா, உன்னைப் பாக்கணும்னு கெஞ்சிக்கிட்டு இருக்கான்.'

'அவன்கிட்ட போய், கார்த்திக் இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு வெளிய வரமாட்டாருங்குற விஷயத்தை, நாமே நம்ம வாயால கொடுத்துட்டோமே.'

அந்த செகண்ட், நான் எவ்ளோ பெரிய முட்டாள்தனத்தைப் பண்ணிட்டேன்னு எனக்கு முழுசா உறைச்சுது.