Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
Part 252:
-------------

'பிரகாஷ்'.

அவன் பேரை பாத்ததும், அவ்ளோ நேரம் அமைதியா இருந்த என் மனசு, இப்போ லேசாத் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

கார்த்திக் இருக்கிற ரூம் கதவை ஒரு தடவை திரும்பிப் பாத்தேன்.

கதவு லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

உள்ள இருந்து அவர் ஏதோ சீரியஸா பேசிட்டு இருக்குற சத்தம், மெதுவா கேட்டுச்சு.

அவர் குறைஞ்சது ரெண்டு மணி நேரத்துக்கு வெளிய வர மாட்டாருங்குறது எனக்கு நூறு சதவிகிதம் கன்ஃபார்ம் ஆயிடுச்சு.

நான் போனோட லாக் ஓபன் பண்ணேன்.

பிரகாஷ் சாட்ட ஓபன் பண்ணேன்.

நான் கடைசியா அனுப்புன அந்த 'நான் தூங்கிட்டேன்' மெசேஜுக்குக் கீழ...

அவன் ஒரு பெரிய மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தான்.

"சாரி பவி..."

"நான் வேலுவ உன்கிட்ட அனுப்புனது எவ்ளோ பெரிய தப்புனு எனக்கு புரியுது."

"நான் ஏதோ வேகமா கொடுக்கணும்னு தான் பண்ணேன், ஆனா பெரிய டென்ஷனைக் குடுக்கும்னு நான் நெனைக்கல."

அவன் பரிதாபமா, ஏதோ தப்பு பண்ணிட்டோமோங்கிற மாதிரி அனுப்பியிருந்தான்.

அதைப் படிக்கும்போது, அவன் மேல எனக்கு கோபம் எதுவும் இப்போ இல்ல.

ஆமா, அவன் ஏதோ அவசரபட்டுட்டான்.

வேற ஒண்ணுமில்ல.

நான் டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

"பரவால்ல பிரகாஷ். இட்ஸ் ஓகே."

"ஆனா நீ பண்ணுனது கொஞ்சம் ஓவர்தான்."

"உனக்கு என்ன அவ்ளோ அவசரம்?"

"உன்னால வர முடியலனா, நான் வரேன்னு சொன்னேன்ல, நீ ஏன் கண்டவங்களையெல்லாம் அனுப்புற"

நான் என் ஆதங்கத்தை அப்படியே மெசேஜா அனுப்புனேன்.

"ஆமா பவி. நான் அவசரப்பட்டுட்டேன்."

"இனிமேல் சத்தியமா இப்படி பண்ண மாட்டேன்."

"ப்ளீஸ் பவி... காலைல இருந்து நீ எங்கிட்ட பேசவே இல்ல, கொஞ்ச நேரம் பேசுடி."

அவன் ஃபீல் பண்ணி மெசேஜ் பண்ணான்.

"சரி அத விடு."னு நான் அனுப்புனேன்.

அவன் உடனே ஒரு ஸ்மைலி எமோஜியை அனுப்புனான்.

"தேங்க்ஸ் பவி..."

ஒரு ரெண்டு செகண்ட் எந்த மெசேஜும் வரல.

அப்புறம் மறுபடியும் 'Typing...' னு வந்துச்சு.

"பவி... என் ஷிப்ட் முடியப் போகுது."

"நான் கிளம்ப போறேன்."

நான் அந்த மெசேஜைப் படிச்சுட்டு இருக்கும்போதே, அடுத்த மெசேஜ் வந்துச்சு.

"அதுக்கு முன்னாடி, எனக்கு உன்னைப் பாக்கணும் போல இருக்கு பவி."

அவன் ஆசையா அனுப்புனான்.

'பாக்கணுமா?'

அவன் அப்படி சொன்னதும், என் அடிவயிற்றுல லேசா ஒரு சூடு பரவுற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஆனா... இப்போ பாக்க முடியாது.

நான் உடனே ரிப்ளை பண்ணேன்.

"லூசு. நீ நெனைச்ச நேரமெல்லாம் பாக்க முடியாது"

"அவர் வீட்ல தான் இருக்காரு."

நான் அனுப்புனேன்.

"ஐயையோ... சாரி பவி, எனக்குத் தெரியாது."

"சார் ஆபிஸ்ல இருந்து வந்துட்டாரா?"

அவன் பதறிப் போய்க் கேட்டான்.

"ஆமா, வந்துட்டாரு. மீட்டிங்ல இருக்காரு. அதான் ரிப்ளை பண்றேண்டா"னு நான் உண்மைய சொன்னேன்.

"ஓ... சரி பவி."

அவன் மெசேஜ்ல ஏமாற்றம் தெரிஞ்சுது.

கொஞ்ச நேரம் அமைதி.

"பவி... அப்போ இன்னைக்கு உன்னைப் பாக்க முடியாதா?"

"நான் இன்னிக்கு பூரா பாக்கவே இல்ல"

"எனக்கு உன்னப் பாக்காமப் போனா நைட்டெல்லாம் தூக்கம் வராது பவி."

அவன் கொழந்த மாதிரி கெஞ்சுனான்.

"அவர் வீட்ல இருக்காருனு சொல்றேன்ல? எப்டிப் பாக்க முடியும்?"

நான் கொஞ்சம் எரிச்சலா சொன்னேன்.

"ப்ளீஸ் பவி... அட்லீஸ்ட் ஒரு போட்டோவாவது அனுப்பு பவி."

"உன் முகத்த ஒரு தடவை பாத்துட்டு நான் கிளம்பிடுறேன்."

"ப்ளீஸ்... எனக்காக..."

நான் போனைப் பிடிச்சுக்கிட்டு ஒரு செகண்ட் யோசிச்சேன்.

'ஒரு போட்டோ தான கேக்குறான்... பாவம்.'

காலைல எனக்காக அவன் கஷ்டப்பட்டு அந்த அல்வாவை வாங்க அலைஞ்சான்.

அவனுக்கு நான் ஒரு போட்டோ அனுப்புறதுல என்ன தப்பு?

ஆனா... காலைல சாரீல இருந்த பவித்ரா இப்போ இல்லையே.

கீழ ஒரு ட்ராக் பேண்ட்.

மேல லூசான டீ-ஷர்ட்.

உள்ள கூட ஒன்னும் போடல.

தலைமுடி எல்லாம் சும்மா ஒரு கிளிப் போட்டு அள்ளி முடிஞ்சு வெச்சுருக்கேன்.

ஆனா என்ன, ஒரு போட்டோதான.

கேமராவை ஆன் பண்ணி, என் முகத்தைப் பாத்தேன்.

என் நெத்தியில பொட்டு கூட இல்ல.

கழுத்துல தாலி மட்டும் பளபளனு தெரிஞ்சுது.

நான் கேஷுவலா செல்ஃபி எடுத்தேன்.

அந்தப் போட்டோவை சென்ட் பண்றதுக்கு முன்னாடி ஒரு தடவை செக் பண்ணேன்.

நான் உள்ள ஒன்னும் போடாததால, என் முலையோட ஷேப், அந்தத் துணில துருத்திக்கிட்டுத் தெரிஞ்சுது.

'பரவால்ல, நல்லாத் தான் இருக்கு'னு என் மனசு சொல்லுச்சு.

நான் சென்ட் பட்டனை அழுத்துனேன்.

போட்டோ போயிடுச்சு.

நான் ஸ்க்ரீனையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு அவன்கிட்ட இருந்து எந்த ஒரு பதிலும் இல்ல.

'என்ன, போட்டோ நல்லா இல்லையா? ஏன் ரிப்ளை பண்ண மாட்டேங்குறான்?'

எனக்குள்ள சின்னச் சந்தேகம்.

அப்புறம் 'Typing...' னு வந்துச்சு.

"வாவ்... பவி..."

"எவ்ளோ அழகா இருக்க தெரியுமா?"

"இந்த டீ-ஷர்ட்ல நீ அவ்ளோ கியூட்டா இருக்க பவி."

அவன் அனுப்புன அந்த வார்த்தைகள், எனக்குள்ள பெரிய சந்தோஷத்தைக் குடுத்துச்சு.

எனக்கு வெட்கப் புன்னகை தானா வந்துச்சு.

"தேங்க்ஸ் டா."னு நான் ரிப்ளை பண்ணேன்.

அவன் மறுபடியும் டைப் பண்ணான்.

"போட்டோல... அந்த டீ-ஷர்ட்க்குள்ள..."

"உன் முலை க்யூட்டா தெரியுதுடி."

"நான் இப்போ அதைத்தான் ஜூம் பண்ணிப் பாத்துட்டு இருக்கேன்."

அவன் என்ன பண்றனு நேரடியா சொல்லிட்டான்.

அந்த மெசேஜைப் படிச்சதும், எனக்குள்ள லேசா சூடு பரவுச்சு.

'அடப்பாவி... நான் அழகா இருக்கேன்னு சொல்லிட்டு, எதை நோட் பண்ணிருக்கான் பாரு?'

எனக்குக் கூச்சமா இருந்துச்சு.

"அடச்சீ... பொறுக்கி." நான் செல்லமாத் திட்டி ஒரு மெசேஜ் அனுப்புனேன்.

"நிஜமா பவி... உன்னைப் பாக்கப் பாக்க எனக்குப் பைத்தியம் பிடிக்குது."

"என்னால கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல."

"ப்ளீஸ் பவி... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம்."

"சார் மீட்டிங்-ல தான இருக்காரு."

"ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் உன்ன நேரா பாக்கணும் போல இருக்குடி."

"ப்ளீஸ்..."

அவன் மறுபடியும் தப்புத் தப்பா ஆசைப்பட ஆரம்பிச்சான்.

எனக்கு இப்போ டென்ஷன் ஆச்சு.

'இவன் என்ன பைத்தியமா? கார்த்திக் வீட்ல இருக்கும்போது பாக்கணும்னு சொல்றான்.'

நான் உடனே ஸ்ட்ரிக்ட்டா டைப் பண்ணேன்.

"பிரகாஷ்... இதுலாம் முடியாது, இப்டிலாம் கேக்காத."

"அவர் வீட்ல இருக்காருனு நான் சொல்லிட்டேன்."

"இந்த மாதிரி லூசு மாதிரி கேக்காத. உன் டியூட்டி முடிஞ்சா வீட்டுக்குக் கிளம்பு. நான் வர முடியாது."

"இதுமாதிரிலாம் பண்ணிட்டு இருந்தா, இனிமேல் உனக்கு ரிப்ளை கூட பண்ணமாட்டேன்"

நான் கோபமா அனுப்புனேன்.

நான் இப்படி அனுப்புனதும், மறுமுனையில அவன் ஏமாந்துட்டான்ங்குறது எனக்குப் புரிஞ்சுது.

ஒரு சில நிமிஷம் அமைதி.

அப்புறம் அவன் அனுப்புனான்.

"சாரி பவி..."

"நீ கோபப்படாத. உன்ன டிஸ்டர்ப் பண்ணதுக்கு சாரி."

"வர வேணாம்... நீ நிம்மதியா இரு."

"பாய்."

அவ்ளோதான். அந்த மெசேஜோட அவன் கட் பண்ணிட்டான்.

ரூம்ல அமைதி.

நான் போனை ஸ்க்ரீன் ஆஃப் பண்ணிட்டு, என் மடியில வெச்சுக்கிட்டேன்.

ஒரு நிமிஷம் ஆச்சு.

ரெண்டு நிமிஷம் ஆச்சு.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு உறுத்தல் ஆரம்பிச்சுது.

'நான் கோபமாப் பேசிட்டேனோ?'

அவன் பாவம், என்னைப் பாக்கணும்ங்குற ஆசையில கேட்டான்.

நான் மூஞ்சியில அடிச்ச மாதிரிப் பேசிருக்கக் கூடாதோ?

இது தப்பு, அவனை நீ ஹர்ட் பண்ணிட்டயோனு, என் மனசு சொல்லுச்சு.

'அவன் இப்போ எவ்ளோ ஃபீல் பண்ணிட்டு இருப்பான்?'

'என் மேல உள்ள ஆசையில தான கேட்டான்?'

எனக்குள்ள இது ஏதோ பண்ணுச்சு.

நான் மறுபடியும் கார்த்திக் இருக்குற ரூம் கதவைப் பாத்தேன்.

அவர் இன்னும் ஏதோ பேசிட்டுத் தான் இருக்காரு.

சத்தம் லேசா வெளிய கேட்டுச்சு.

நான் போனை மறுபடியும் கையில எடுத்தேன்.

வாட்ஸ்அப் ஓபன் பண்ணேன்.

நான் என் ஈகோவை விட்டுட்டு, டைப் பண்ணேன்.

"பிரகாஷ்... நீ தப்பா நெனச்சுக்காத."

"நான் கோபத்துல சொல்லல... அவர் வீட்ல இருக்குறப்போ, இதுலாம் ரொம்ப ரிஸ்க் டா"

"அவரு வொர்க்-ல இருக்காரு."

"நான் திடீர்னு வெளிய வந்தா, ஏன் எதுக்குன்னு சொல்லணும். அதுக்குத் தான் வேண்டாம்னு சொன்னேன்."

நான் என் நிலைமைய பொறுமையா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணி அனுப்புனேன்.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட்ல, உடனே 'Typing...'னு வந்துச்சு.

"புரியுதுடி..."

"நீ வர வேணாம்"

அவன் புரிஞ்சுக்கிட்டான்.

எனக்கு நிம்மதி.

"குட்... சரி, ஷிப்ட் முடிஞ்சா கிளம்பு." நான் அனுப்புனேன்.

அவன் உடனே, "பவி... கோவிச்சுக்காத, எனக்கு உன்னைப் பாக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு..."

"நீ வர வேணாம்..."

"ஆனா... நான் ஒரு வீடியோ கால் பண்ணவா பவி?"

அவன் தயங்கித் தயங்கி கேட்டான்.

வீடியோ காலா?

இப்போ நான் வாட்ஸ்அப்ல வீடியோ கால் பேசுனா, கார்த்திக் வெளிய வந்தா என்ன ஆகுறது?

"நோ பிரகாஷ்... அதெல்லாம் இப்போ வேணாம்."

"இதுவும் ரிஸ்க்." நான் உடனே மறுத்தேன்.

"ப்ளீஸ் பவி... நீ பேசக் கூட வேணாம்."

"உன் முகத்தை மட்டும் காட்டு... நான் பாத்துட்டு கட் பண்ணிடுறேன்."

"ப்ளீஸ் பவி."

அவன் கெஞ்சுனான்.

"இல்ல பிரகாஷ், ரிஸ்க் தான். வேணாம்." நான் ஸ்ட்ராங்காச் சொன்னேன்.

ஒரு சில செகண்டுகள் அமைதி.

அப்புறம் அவன் அனுப்புனான்.

"சரி பவி... வீடியோ கால் வேணாம்."

"ஆனா... அட்லீஸ்ட் கால் பண்ணவா பவி?"

"உன் குரலை மட்டுமாச்சும் நான் கேக்கணும்."

"உன் வாய்ஸ் கேட்டாத் தான் எனக்கு இன்னைக்குத் தூக்கம் வரும்."

"ப்ளீஸ் பவி... எனக்காக... ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் மட்டும்."

அவன் உருகி உருகி எங்கிட்ட கெஞ்சுனான்.

கார்த்திக் உள்ள ரூம்க்குள்ள இருந்தாலும், இந்த வீடு அமைதியா இருந்துச்சு.

அதனால எனக்குள்ள இப்போ பேச கொஞ்சம் தயக்கமா இருந்துச்சு.

நான் ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட்டா அவனுக்கு ரிப்ளை டைப் பண்ணேன்.

"நோ பிரகாஷ்... வாய்ஸ் கால் கூட இப்போ ரொம்ப ரிஸ்க் தான்."

"நான் மெதுவாப் பேசினா கூட, திடீர்னு வெளிய கேட்டா என்ன பண்றது?"

"உனக்கு என்ன பைத்தியமா? வேணாம். நீ கால் பண்ணாத."

நான் கறாரா மறுத்துட்டேன்.

கொஞ்ச நேரம்  அமைதி. அவன்கிட்ட இருந்து எந்த ரிப்ளையும் வரல.

'சரி, விடு'ங்கிற  நிலைமைக்கு வந்துட்டேன்.

நான் போனை கீழ வைக்கப் போனேன்.

கரெக்டா... 'டிங்'னு ஒரு மெசேஜ் வந்துச்சு.

அது போட்டோ.

நான் என் புருவத்தை சுருக்கிக்கிட்டு, 'இவன் இப்போ என்ன போட்டோ அனுப்புறான்?'னு நெனச்சேன்.

அது, என் ஸ்க்ரீன்ல ஓபன் ஆன அடுத்த செகண்ட்...

என் கண்ணு ரெண்டும் ஷாக்ல பெருசா விரிஞ்சு போச்சு!

அது... அவனோட சுண்ணி.

அவனோட கருப்பான, நரம்பு புடைச்சுக்கிட்டு நிக்குற அந்த 'மான்ஸ்டர்' சுண்ணி.

அவன் யூனிஃபார்ம்-ஓட ஜிப்பை மட்டும் கழட்டி விட்டுட்டு, அதை வெளிய எடுத்துப் பிடிச்சுக்கிட்டு ஒரு போட்டோ எடுத்து அனுப்பியிருந்தான்.

அவன் சுண்ணி நீளமா, முரட்டுத்தனமா விறைச்சுப் போய் நின்னுச்சு.

அதை பாத்த உடனே எனக்குள்ள இருந்த நரம்புகள் எல்லாம் சிலிர்த்துச்சு.

என் பேண்ட்டுக்குள்ள, என் தொடைகள் தானா ஒண்ணோட ஒண்ணு உரசிக்கிச்சு.

என் புண்டைல ஈரப்பதம் கசியுறத என்னாலயே இப்போ தெளிவா ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

நான் அந்தப் போட்டோவ லேசா ஜூம் பண்ணிப் பாத்தேன்.

அதோட மொட்டுப் பகுதியில, ஒரு சின்னச் சொட்டுத் தண்ணி பளபளனு தெரிஞ்சுது.

அந்தச் சுண்ணியைப் பாக்கப் பாக்க, நேத்து அவன் என்னைய ஓத்துத் தள்ளுன வேகம் என் கண்ணு முன்னாடி வந்து போச்சு.

நான் உத்துப் பாத்துட்டு இருக்கும்போதே, அவன்கிட்ட இருந்து அடுத்த மெசேஜ் வந்துச்சு.

"அட்லீஸ்ட்... இவனுக்காகவாது என்கிட்ட பேசு பவி..."

"உன்னைப் பாக்கணும்னு, உன் வாய்ஸ் கேக்கணும்னு இவன் எப்டித் துடிச்சுக்கிட்டு நிக்கிறான் பாரு."

"உன் வாய்ஸ் கேக்காம, இவன் இன்னைக்கு அடங்க மாட்டான்."

"ப்ளீஸ் பவி..."

அவன் அவ்ளோ கிறக்கமா மெசேஜ் அனுப்புனான்.

அதைப் படிச்சதும் என் முகத்துல வெட்கம்  தான் வந்துச்சு.

'அடச்சீ... பொறுக்கி, அவன் எதை காட்டுனா நான் ஒகே சொல்லுவனு தெரிஞ்சுருக்கு, அதான் அவன் சுன்னிய காட்டி மறைமுகமா மிரட்டுறான்?'னு மனசுக்குள்ள ஒரு செல்லக் கோபம் வந்துச்சு.

ஆனா கார்த்திக் வீட்ல இருக்குறது என்னை இன்னும் தடுத்துக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நான் மறுபடியும் ரிப்ளை பண்ணேன்...

"ச்சீ... ராஸ்கல், லூசாடா நீ? இதையா இப்போ அனுப்புவ?"

"நோ பிரகாஷ்... நான் பேச மாட்டேன். என்னால முடியாது, நீ போ."

நான் மறுபடியும் ஸ்ட்ரிக்ட்டா 'நோ' சொன்னேன்.

"ப்ளீஸ் பவி..."

"ஒரே ஒரு நிமிஷம்... இவனுக்காக..."

அவனோட சுண்ணியையே காரணம் காட்டி, எங்கிட்ட மறுபடியும் கெஞ்சுனான்.

நான் அவன் சுண்ணியையே இன்னும் கொஞ்ச நேரம் வெறித்துப் பாத்தேன்.

அது, என் கண்ட்ரோலை கொஞ்சம் கொஞ்சமா உடைக்க ஆரம்பிச்சுது.

எனக்கும் அவன்கிட்ட பேசணும்ங்குற ஆசை மனசுக்குள்ள ஒரு ஓரமா இருந்து, இப்போ ஒரு அலையா மாறி எழும்புச்சு.

நான் சுத்தி முத்திப் பாத்தேன்.

கார்த்திக் ரூம் கதவு இன்னும் நல்லாச் சாத்தியிருக்கு.

உள்ள இருந்து அவர் பேசுற சத்தம் லைட்டாக் கேட்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா பேசினா சத்தம் வெளிய கேக்காது.

அந்தத் த்ரில்... அது ஒரு போதை, அது எனக்குள்ள முழுசா ஏற ஆரம்பிச்சுது.

'சரி, ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் தான... பேசிட்டு உடனே கட் பண்ணிடலாம்'னு என் மனசு சிக்னல் குடுத்துச்சு.

"சரி... கால் பண்ணு."

"ஆனா ரெண்டே நிமிஷம் தான். நான் மெதுவாத் தான் பேசுவேன்."

நான் கண்டிஷன் போட்டு மெசேஜ் அனுப்புனேன்.

நான் மெசேஜ் சென்ட் பண்ண அடுத்த ரெண்டாவது செகண்ட்...

என் போன் ஸ்க்ரீன் மாறுச்சு.

வாட்ஸ்அப் ஆடியோ கால்.

ஸ்க்ரீன்ல 'Prakash is calling...' னு பெருசா வந்துச்சு.

என் ஹார்ட்பீட் 'டப் டப் டப்'னு என் காதுக்குள்ளயே கேட்டுச்சு.

நான் ஒரு ஆழமான மூச்சு இழுத்து விட்டுக்கிட்டேன்.

சுத்தி ஒரு தடவை பாத்துட்டு, போனை ஸ்வைப் பண்ணி அட்டென்ட் பண்ணேன்.

போனை எடுத்து, என் வலது காதுல வெச்சேன்.