Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
Part 251:
--------------

சலிப்புலயும், மன உளைச்சல்லயும், நான் அப்படியே சோஃபாவுல சாஞ்சபடியே தூங்கிட்டேன்.

எவ்ளோ நேரம் தூங்குனேன்னு எனக்கே தெரியல.

என் உடம்புல இருந்த மொத்த ஸ்ட்ரெஸ்ஸும், என்னைய ஒரு ஆழமான தூக்கத்துக்குள்ள கொண்டு போயிடுச்சு.

பேன் ஓடுற காத்து என் உடம்புல பட்டு, லேசாக் குளிருற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா என் கண்களைத் திறந்தேன்.

கண்கள் லேசா எரிஞ்சுது.

ரூம்க்குள்ள கொஞ்சம் இருட்டா இருந்துச்சு.

ஜன்னல் வழியா வந்த வெயில் குறைஞ்சு, சாயங்காலம் ஆகுற நேரம்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் சோஃபாவுல இருந்து லேசா நிமிர்ந்து உக்காந்தேன்.

என் தலைமுடி எல்லாம் கலைஞ்சு, முகத்துல விழுந்துருந்துச்சு.

கையை வெச்சு முடியை ஒதுக்கிக்கிட்டு, கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.

டைம் கரெக்டா நாலு மணியைத் தாண்டி இருந்துச்சு.

'அடக் கடவுளே... நாலு மணி ஆயிடுச்சா?'னு சின்ன அதிர்ச்சி.

காலைல நடந்த விஷயம்தான், என்னைய இவ்ளோ நேரம் தூங்க வெச்சுருச்சு.

நான் மெதுவா என் கைகளை நீட்டி முறிச்சுக்கிட்டேன்.

பக்கத்துல கிடந்த என் மொபைலை எடுத்தேன்.

ஸ்க்ரீனை ஆன் பண்ணிப் பாத்தேன்.

லாக் ஸ்க்ரீன்ல வரிசையா நோட்டிஃபிகேஷன்ஸ்.

எல்லாமே வாட்ஸ்அப் மெசேஜ் தான்.

வேற யாரு, அது பிரகாஷ் தான்.

நான் லாக் ஓபன் பண்ணி, வாட்ஸ்அப்க்குள்ள போனேன்.

நான் நெனச்ச மாதிரியே, பிரகாஷ் கிட்ட இருந்து ஒரு ஏழு எட்டு மெசேஜ் வந்திருந்துச்சு.

'பவி... என்னாச்சு?'

'ஏன் கட் பண்ணிட்ட?'

'வேலு வேற என்ன சொன்னாரு?'

'ப்ளீஸ், ஒரு மெசேஜ் பண்ணு.'

இப்படி வரிசையா அவன் பதற்றத்துல அனுப்புன மெசேஜ்கள்.

அவன் மேல ஒரு லேசான பரிதாபம் தான் வந்துச்சு.

'பாவம்... அவனுக்கு ஒண்ணுமே தெரியல. அந்த ஆளு அவனையும் குழப்பி விட்ருக்கான்.'

ஆனா, இப்போதைக்கு அவன்கிட்ட எல்லாத்தையும் விளக்கமாப் பேசி, மறுபடியும் அந்த டாபிக்கை ஆரம்பிக்க எனக்குத் துளியும் இஷ்டம் இல்ல.

அப்படி ஆரம்பிச்சா, அது மறுபடியும் பெரிய டிஸ்கஷன் ஆகி, என் நிம்மதியைக் கெடுத்துரும்.

அதனால, சிம்பிளா, அவனை இப்போதைக்கு கட் ஆஃப் பண்ண முடிவு பண்ணேன்.

நான் ரிப்ளை பாக்ஸ்ல டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

'ஒண்ணுமில்ல பிரகாஷ்...'

'நான் தூங்கிட்டேன்.'

'வேற ஒண்ணுமில்ல.'

இப்படி ஷார்ட்டா, எந்த வித எமோஷனும் இல்லாம சென்ட் பண்ணேன்.

அவன் உடனே பாத்ததும் வந்து மெசேஜ் பண்ணுவான்னு எனக்குத் தெரியும்.

அவன் ஏதாச்சும் கேக்குறதுக்கு முன்னாடி, நான் போனை லாக் பண்ணி வெச்சுட்டேன்.

'இப்போதைக்கு உன் தொல்லை வேண்டாம் பிரகாஷ்'னு மனசுக்குள்ள சொல்லிக்கிட்டேன்.

சோஃபாவுல இருந்து மெதுவா எந்திரிச்சேன்.

நான் போட்டுருந்த புடவை தூங்குனதால கசங்கிப் போயிருந்துச்சு.

நான் நேராப் பெட்ரூம்க்குப் போனேன்.

அந்தப் புடவையை அவுத்து எறிஞ்சேன்.

உள்ள போட்டுருந்த பிரா, பேண்ட்டியையும் கழட்டி போட்டேன்.

என் உடம்புக்கு இப்போ ஒரு ஃப்ரீடம் தேவையா இருந்துச்சு.

பாத்ரூம்க்குள்ள போய், முகத்தை நல்லா சோப்புப் போட்டுக் கழுவினேன்.

தண்ணியில முகம் நனைஞ்சதும், கொஞ்சம் பிரெஷ்ஷா ஃபீல் பண்ணேன்.

வெளிய வந்து, என் நைட் பாண்ட், ட்ஷிர்ட் எடுத்து போட்டுகிட்டேன்.

உள்ள எதுவும் போடாம, வெறும் நைட் ட்ரேஸ்ல இருக்கும்போது, என் உடம்புல இருந்த இறுக்கம் எல்லாம் மொத்தமாப் போயிடுச்சு.

'அப்பாடா...'னு ஒரு பெரிய மூச்சு விட்டுக்கிட்டேன்.

தலைமுடியை நல்லா வாரி, ஒரு கிளிப் போட்டுக் கொண்டை கட்டிக்கிட்டேன்.

நேரா கிச்சனுக்குப் போனேன்.

மணி அஞ்சாகப் போகுது.

இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல கார்த்திக் ஆபிஸ்ல இருந்து வந்துடுவாரு.

அவருக்கு நைட் டின்னர் ரெடி பண்ணனும்.

சப்பாத்தியும், தக்காளி தொக்கும் பண்ணலாம்னு முடிவு பண்ணேன்.

இந்த வீட்டு வேலைகள், சமையல்... இதெல்லாம் என் மனச எப்பவுமே கொஞ்சம் அமைதிப்படுத்தும்.

மாவை நல்லா சாஃப்ட்டா பிசைஞ்சு வெச்சுட்டு, வெங்காயம், தக்காளி நறுக்க ஆரம்பிச்சேன்.

அடுப்பைப் பத்த வெச்சு, கடாயில எண்ணெய் ஊத்தி, கடுகு உளுத்தம் பருப்பு தாளிச்சேன்.

வெங்காயம் வதங்குற அந்த வாசனை, கிச்சன் முழுக்கப் பரவி, ஹாலுக்கும் போச்சு.

வெளிய இருட்ட ஆரம்பிச்சுருச்சு.

நான் ஹால்ல இருக்குற லைட்டை எல்லாம் ஆன் பண்ணி விட்டேன்.

மணி ஆறரை ஆச்சு.

நான் ஹாலுக்கு வந்து, சோஃபாவுல உக்காந்து டிவிய ஆன் பண்ணேன்.

ஏதோ ஒரு மியூசிக் சேனல் வெச்சுட்டு, பாட்டைக் கேட்டுக்கிட்டே ரிலாக்ஸா உக்காந்திருந்தேன்.

என் மைண்ட் இப்போ அமைதியா இருந்துச்சு.

கரெக்டா ஏழு மணி இருக்கும்.

'க்ளிக்... க்ளிக்...'

கதவு தொறந்துகிட்டு, கார்த்திக் உள்ள வந்தாரு.

அவர் முகத்துல எப்பவும் போல டயர்ட்னஸ் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"வாங்க கார்த்திக்..." நான் டிவியை மியூட் பண்ணிட்டு எந்திரிச்சேன்.

"ஹ்ம்ம் பவி..." அவர் சொன்னாரு.

அவர் பேக்கைச் சோஃபாவுல வெச்சுட்டு, அப்படியே வந்து தொப்பென்று உக்காந்தாரு.

"காபி ஏதாச்சும் வேணுமா?" நான் கேட்டேன்.

"இல்ல பவி... காபி வேணாம்."

"நான் முதல்ல சாப்பிட்டுடுறேன்."

அவர் சோஃபாவுல சாஞ்சுக்கிட்டே கேட்டாரு.

"ரெடியா தான் இருக்கு கார்த்திக்."

"நீங்க போய்க் கை கால் முகம் கழுவிட்டு வாங்க."

நான் உடனே கிச்சனை நோக்கிப் போனேன்.

நான் ஸ்டவ்வை ஆன் பண்ணி, தோசைக் கல்லை வெச்சேன்.

பிசைஞ்சு வெச்சுருந்த மாவுல இருந்து சின்னச் சின்ன உருண்டையா எடுத்து, சப்பாத்திக் கட்டையில வெச்சுத் தேய்க்க ஆரம்பிச்சேன்.

தோசைக் கல்லுல சப்பாத்தியைப் போட்டு, ரெண்டு பக்கமும் லேசா எண்ணெய் விட்டுச் சுட்டு எடுத்தேன்.

அந்தச் சூடான சப்பாத்தி வாசனைக்கு, அவர் முகம் கழுவிட்டு நேரா டைனிங் டேபிளுக்கு வந்து உக்காந்தாரு.

நான் ஒரு பிளேட்ல மூணு சப்பாத்தியும், ஒரு கிண்ணத்துல தக்காளி தொக்கும் வெச்சு, அவர் முன்னாடி கொண்டு போய்க் குடுத்தேன்.

"தேங்க்ஸ் பவி..." அவர் உடனே சாப்பிட ஆரம்பிச்சாரு.

நான் அவருக்கு ஆப்போசிட்ல இருக்குற சேர்ல உக்காந்து, அவர் சாப்பிடுறதப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"நல்லா இருக்கா கார்த்திக்?" நான் கேஷுவலா கேட்டேன்.

"ம்ம்... நல்ல இருக்கு பவி."

அவர் சொன்னாரு.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல அந்த இயல்பான  ரொட்டீன் நடந்துகிட்டு இருந்துச்சு.

நான் மனசுக்குள்ள நிம்மதியா ஃபீல் பண்ணேன்.

கார்த்திக் தன்னோட ரெண்டாவது சப்பாத்தியப் பிய்ச்சுக்கிட்டே, ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாரு.

"அது சரி பவி..."

அவர் கேட்ட உடனே,

'என்ன கேக்கப் போறாரு?'னு என் மனசு படபடனு அடிச்சுக்கிச்சு.

"நேத்திக்கு அல்வா ரெடி பண்ணுனியே..."

அவர் சொன்னதும்... என் உடம்புல கரண்ட் பாஸ் ஆகுற மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட செகண்ட், என் மூளை நேரா, இன்னிக்கு நடந்தததுதான் ரிவைண்ட் பண்ணுச்சு.

அல்வாவோட வாசனை, ராஜோட எச்சில், அவர் முத்தம்...

எல்லாமே என் கண் முன்னாடி ஒரு பிளாஷ்பேக் மாதிரி வந்துட்டுப் போச்சு.

"அதை ராஜ் சாருக்குக் குடுத்துட்டியா?"

அவர் கேஷுவலா, சட்னியில சப்பாத்தியத் தொட்டுக்கிட்டே கேட்டாரு.

'அடப்பாவி.., மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்டாரா.'

'உன் மேனேஜர் என்னைய அவர் பொண்டாட்டி முன்னாடியே என்ன பண்ணுனாருனு உங்களுக்கு தெரியுமா?'னு மனசுக்குள்ள கத்தணும் போல இருந்துச்சு.

நான் என்ன சொல்றதுனு ஒரு செகண்ட் யோசிச்சேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... நான் போனேன்."

நான் நிதானமாப் பதில் சொல்ல ஆரம்பிச்சேன்.

"குடுத்துட்டியா? அவரு சாப்பிட்டுப் பாத்துட்டு என்ன சொன்னாரு?"

கார்த்திக் ஆர்வமா, தன் பழைய மேனேஜருக்கு அல்வா குடுத்த சந்தோஷத்துல கேட்டாரு.

அவர் கண்கள்ல ஒரு எதிர்பார்ப்பு.

அதைப் பாக்கும்போது எனக்குக் கோபமா வந்துச்சு.

ஆனா நான் அடக்கிக்கிட்டேன்.

"இல்ல கார்த்திக்..." நான் லேசா இழுத்தேன்.

"ஏன்? என்ன ஆச்சு?" அவர் சாப்பிடுறத நிறுத்திட்டு என்னைப் பாத்தாரு.

அவர் முகத்துல இப்போ ஏமாற்றம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"நான் மேல போனேன்... கதவைத் தட்டுனேன்."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, நடந்ததைச் சொல்ற மாதிரி நடிச்சேன்.

"ஆனா ராஜ் இல்ல."

நான் சொன்னேன்.

எனக்கு ராஜ்-அ பத்தி பேச விருப்பம் இல்ல, அதான் அவர் இல்லனு சொல்லலாம்னு நெனச்சேன்.

"வீட்ல இல்லையா? எங்க போயிருக்காரு?"

கார்த்திக் ஆச்சரியமாக் கேட்டாரு.

"அது... ரேணுகா அக்கா தான் கதவைத் தொறந்தாங்க."

நான் சொன்னேன்.

"அவங்ககிட்ட கேட்டப்போ, அவர் ஏதோ மும்பை போயிட்டாருனு சொன்னாங்க."

"மும்பையா? ஓ..." கார்த்திக் ஏமாற்றமாச் சொன்னாரு.

"சரி, திடீர்னு வந்த ட்ரிப்பா இருக்கும்."

அவர் அதை சாதாரணமா எடுத்துக்கிட்டாரு.

'அப்பாடா...'னு என் மனசு லேசா ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.

"சரி, அப்புறம் அல்வாவ என்ன பண்ண?"

அவர் மறுபடியும் அந்தத் டாபிக்குக்கே வந்தாரு.

"நான் என்ன பண்றது கார்த்திக்?"

நான் சலிச்சுக்கிற மாதிரி, எதார்த்தமாப் பதில் சொன்னேன்.

"நான் அத ரேணுகா அக்காகிட்ட கொடுத்துட்டேன்?"

"அவங்ககிட்ட, நீங்க தான் கொடுக்க சொன்னீங்கனு சொன்னேன்."

"அவங்க ரொம்பத் தேங்க்ஸ் சொன்னாங்க."

"அந்த ஹல்வாவ அவங்க கையில குடுத்துட்டு..."

"கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டு திரும்ப வந்துட்டேன்."னு சொன்னேன்.

நான் சொன்னதக் கேட்டு, கார்த்திக் முகத்துல இருந்த ஏமாற்றம் கொஞ்சம் மாறுச்சு.

'பரவால்ல, அட்லீஸ்ட் ரேணுகா அக்காகிட்ட குடுத்துட்டோமே'ங்குற ஒரு திருப்தி அவர் முகத்துல வந்துச்சு.

"ஓ... சரி சரி."

அவர் சப்பாத்தியத் தொட்டு வாயில வெச்சுக்கிட்டே, தலையாட்டுனாரு.

அவர் அந்த டாபிக்கை அதோட விட்டுட்டாருங்குறது எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"எனக்கு கொஞ்சம் கொடுக்கறன்னு சொன்ன?"

கார்த்திக் கேட்டாரு.

"ஆமா கார்த்திக்... நான் கொஞ்சம் எடுத்து கிண்ணத்துல வெச்சுருக்கேன்."

நான் பாசமான, சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகத்துல பெரிய சந்தோஷம்.

"அப்படியா பவி?... சூப்பர்."

"எடுத்துட்டு வா, நான் இப்போவே சாப்பிடுறேன்."

அவர் சப்பாத்தியச் சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு, கைகழுவப் போனாரு.

நான் உடனே எந்திரிச்சு கிச்சனுக்குப் போனேன்.

காலைல, அந்த அல்வா பாக்ஸ்ல இருந்து கொஞ்சமா எடுத்து, ஒரு எவர்சில்வர் கிண்ணத்துல வெச்சிருந்தேன்ல...

அந்தக் கிண்ணத்தை எடுத்தேன்.

அதைப் பாக்கும்போது எனக்கே சிரிப்பு வந்துச்சு.

நான் அத, நேரா ஹாலுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் கை கழுவிட்டு வந்து சோஃபாவுல உக்காந்தாரு.

நான் அந்த அல்வா கிண்ணத்தை அவர் கையில குடுத்தேன்.

"இந்தாங்க கார்த்திக்... சாப்பிட்டுப் பாத்துட்டு எப்படி இருக்குனு சொல்லுங்க."

நான் அவர் பக்கத்துல உக்காந்துகிட்டு, ஆர்வமாப் பாக்குற மாதிரி ஆக்டிங் குடுத்தேன்.

கார்த்திக் அந்த அல்வாவைப் பாத்தாரு.

நெய் தளதளனு, பாக்கவே அவ்ளோ கலர்ஃபுல்லா இருந்துச்சு.

"பாக்கவே அவ்ளோ டெம்ப்ட்டிங்கா இருக்கே பவி..."

அவர் சொல்லிக்கிட்டே, ஸ்பூன்ல கொஞ்சமா எடுத்து வாயில வெச்சாரு.

அவர் கண்ணை மூடி, அந்த அல்வாவோட டேஸ்ட்டை ரசிச்சுச் சாப்பிட்டாரு.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட் கழிச்சு, அவர் கண்களைத் திறந்து என்னைப் பாத்தாரு.

அவர் முகத்துல ஆச்சரியம்.

"வாவ்... பவி..."

"அமேஸிங்... நிஜமாவே சொல்றேன், டேஸ்ட் வேற லெவல்ல இருக்கு."

அவர் பெருமையா, சந்தோஷமாச் சொன்னாரு.

"அப்படியா கார்த்திக்? நிஜமாவா நல்லா இருக்கு?"

நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி, வெக்கப்படுற மாதிரி ஒரு ரியாக்‌ஷன் குடுத்தேன்.

"பின்ன... எவ்ளோ சூப்பரா இருக்கு தெரியுமா?"

"கடையில வாங்குற ஒரிஜினல் திருநெல்வேலி அல்வா டேஸ்ட் அப்படியே இருக்கு பவி."

"நெய் கொஞ்சம் கூடத் திகட்டல... ஸ்வீட் அவ்ளோ கச்சிதமா இருக்கு."

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய நக்கல் சிரிப்பு வந்துச்சு.

'ஆமா கார்த்திக்... நீங்க சொல்றது நூறு சதவிகிதம் உண்மை.'

'இது திருநெல்வேலி அல்வா தான். நான் செஞ்சது இல்ல.'

எனக்கு ஒரு பக்கம் சிரிப்பாவும், இன்னொரு பக்கம் என் புருஷனோட வெள்ளந்தித் தனத்தப் பாத்துப் பரிதாபமாவும் இருந்துச்சு.

ராஜ் அன்னிக்கி என் முன்னாடி நின்னு, "எனக்கு அல்வா வேணும்... ஒரிஜினல் தேன் அல்வா"னு கேட்டது...

அது எந்த அல்வானு கார்த்திக்குக்குக் கொஞ்சம் கூடப் புரியல.

அவரு நிஜமாவே ஸ்வீட்டத் தான் கேக்குறாருனு நெனச்சு, இப்போ உக்காந்து அத ரசிச்சுச் சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்காரு.

'நீ கேட்ட ஒரிஜினல் அல்வா இதுதான்னு நெனச்சுச் சாப்பிடு கார்த்திக்.'

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே, "போங்க கார்த்திக்... நான் யூடியூப் பாத்து கஷ்டப்பட்டு செஞ்சேன்."

"உங்களுக்குப் பிடிச்சிருக்குல, அது போதும்."

நான் பொலைட்டா, ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா பதில் சொன்னேன்.

"பிடிச்சிருக்கு பவி... தேங்க்ஸ்."

அவர் முழு அல்வாவையும் சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு, ஸ்பூனைக் கிண்ணத்துல வெச்சாரு.

நான் அந்தக் கிண்ணத்தை வாங்கிட்டு, கிச்சன்ல கொண்டு போய் வெச்சேன்.

எல்லாத்தையும் க்ளீன் பண்ணிட்டு, நான் ஹாலுக்கு வரும்போது...

கார்த்திக் தன் லேப்டாப் பேக்கை எடுத்துக்கிட்டு, பெட்ரூம் பக்கம் போய்க்கிட்டு இருந்தாரு.

"என்ன கார்த்திக், வேலை இருக்கா இப்போ?" நான் கேட்டேன்.

"ஆமா பவி... ஒரு முக்கியமான கிளைன்ட் கால் இருக்கு. ஒரு டூ ஹவர்ஸ் ஆகும்னு நெனைக்கிறேன்."

அவர் சீரியஸா, தன் ஆபிஸ் மோடுக்கு மாறிட்டாரு.

"ஓ... அப்படியா?"

நான் சலிப்போட கேட்டேன்.

"ஆமா பவி..."

அவர் அத மட்டும் சொல்லிட்டு, ரூம்க்குள்ள போனாரு.

வேதாளம் பழையபடி முருங்கைமரம் ஏறிடுச்சுனு தோணுச்சு.

சோ அவர் போன அடுத்த செகண்ட்...

அவ்ளோதான்.

மறுபடியும் அமைதி, தனிமை வந்து என்னை முழுசாப் போத்திக்கிச்சு.

என் புருஷன் இருந்தும்,  அவர் இன்னொரு ரூம்குள்ள கதவைச் சாத்திக்கிட்டுப் போயிட்டாரு.

இனி ரெண்டு மணி நேரத்துக்கு வெளிய வர மாட்டாரு.

நான் போய், சோஃபாவுல உக்காந்தேன்.

என் கால்களை நீட்டி சாஞ்சுக்கிட்டேன்.

'சரி, விடு, எப்பவும் நடக்குறதுதான், நேத்துதான் மனுஷன் மாறிட்டான்னு நெனச்சன், ஆனா அது ஏதோ சும்மா'னு' எனக்கு இப்போ தன் புரிஞ்சுச்சு.

நான் டிவி-யாது பாக்கலாம்னு ரிமோட் எடுத்தேன்.

கரெக்டா அப்போ...

என் மொபைல் போன் ஸ்க்ரீன் 'பளீச்'னு வெளிச்சமாச்சு.

ஒரு நோட்டிஃபிகேஷன் சத்தம் 'டிங்'னு வந்துச்சு.

நான் ரிமோட் எடுக்காம, போனைப் பாத்தேன்.

ஸ்க்ரீன்ல ஒரு மெசேஜ் பாப்பப் ஆகியிருந்துச்சு.

யாருனு நான் பாக்கவே தேவையில்ல, என் உள்ளுணர்வு கரெக்ட்டாச் சொல்லுச்சு.

போனைக் கையில எடுத்து, ஸ்க்ரீனைப் பாத்தேன்.

'பிரகாஷ்'.