Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
Part 250:
--------------

நான் விறுவிறுனு நடந்து, என் வீட்டு வாசலை நோக்கி வந்தேன்.

வீட்டுக்குள்ள வந்தததும், என் வீட்டுக்குள்ள இருந்து வந்த பேன் காத்து என் முகத்துல பட்டுச்சு..

எவ்ளோ பிரச்சனைகள் நடந்தாலும், என் வீடு எனக்கு எப்பவுமே ஒரு பாதுகாப்பான இடம்.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுக்கிட்டே, வீட்டுக்குள்ள காலெடுத்து வெச்சேன்.

நான் நேரா வந்து, சோஃபாவுல பொத்தனு விழுந்தேன்.

என் உடம்புல அசதி.

ஒரு மலை ஏறிட்டு வந்த மாதிரி, என் கைகால்கள் எல்லாம் லேசா வலிச்சுது.

உடம்புல வலிங்குறதை விட, மனசோட ஸ்ட்ரெஸ் தான் என்னைய டயர்டாக்கி இருந்துச்சு.

நான் சோஃபாவுல தலையைச் சாச்சு, கண்களை மூடினேன்.

ரூம்க்குள்ள ஓடிட்டுருந்த பேன் காத்து, என் முகத்துலயும், என் கழுத்துலயும் பட்டுச்சு.

அந்தக் காத்து படும்போது தான், எனக்கு எவ்ளோ வேர்த்திருக்குங்குறதே எனக்குப் புரிஞ்சுது.

என் நெத்தி ஓரத்துல இருந்த முடி எல்லாம் வேர்வையில ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் வேர்வையைத் துடைச்சுக்கிட்டேன்.

கண்களைத் திறந்து, கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.

மணி கரெக்டா பதினொன்னேகால்.

'பதினொன்னேகால் ஆயிடுச்சா?'

என் மனசுக்குள்ள ஒரு விரக்தி வந்துச்சு.

'காலைல எட்டு மணிக்கு ஆரம்பிச்சது... கிட்டத்தட்ட மூணு மணி நேரமா என் உசுரு எவ்ளோ பாடுபட்டுருச்சு?'

வெறும் ஒரு அல்வா... அதுவும் அது சும்மா பேச்சுக்கு சொன்னது.

எவனோ ஒருத்தன், என்னை தூண்டிவிட்டுட்டு, என்னை போக பொருளா நெனச்சு யூஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணுன ஆளு... 

அவனுக்காகப் போய் என் டைம், என் எனர்ஜி, என் நிம்மதி எல்லாத்தையும் போட்டு நான் காலைல இருந்து எவ்ளோ பெரிய போராட்டம் பண்ணிருக்கேன்?




இத நெனைக்கும்போதே எனக்கு என் மேல அவ்ளோ கோபம் வந்துச்சு.

அதே சமயம், இந்த ஒட்டுமொத்தப் பிரச்சனைக்கும் காரணமான ரெண்டு பேர் முகமும் என் கண்ணு முன்னாடி வந்து போச்சு.

ஒண்ணு, ஏதோ முக்கியமான அசைன்மென்ட் குடுக்குற மாதிரி, 'மறக்காம அல்வாவக் குடுத்துடு பவி'னு சொல்லிட்டுப் போன என் புருஷன்.

இன்னொண்ணு... ஓவராப் பில்டப் பண்ணி, வேலுவ அனுப்பி வெச்சு என் மானத்தையே கப்பல் ஏத்தப் பாத்த பிரகாஷ்.

ராஜ் மேல இருந்த கோபம் கொஞ்சம் குறைஞ்சிருச்சு, ஏன்னா இனிமேல் அந்த ஆள, அவாய்ட் பண்ணப்போறாங்கறது எனக்கு புரிஞ்சுடுச்சு.

ஆனா பிரகாஷ் மேல இருந்த கோபம்... அது இப்போ எனக்குள்ள ஒரு நெருப்பா எரிய ஆரம்பிச்சுது.

நான் சோஃபாவுல சாஞ்சிருந்தவ, டக்குனு நிமிர்ந்து உக்காந்தேன்.

'இவன இன்னைக்குச் சும்மா விடக் கூடாது.'

'அன்பா பேசுறோம், எடம் குடுக்குறோம்னு இவன் ரொம்பத் தான் ஆட்டம் போடுறான்.'

'எனக்காக ஹெல்ப் பண்றது தப்பில்ல... ஆனா அதுக்காக மூணாவதா இன்னொரு ஆளை, என் வீட்டுக்கு அனுப்பி வெச்சு, என்னைய எவ்ளோ பெரிய தர்மசங்கடத்துல மாட்டி விட்டான்?'

'அவர் என் உடம்பப் பாத்த அந்தப் பார்வை... அதுக்கு முழு காரணமும் இவன் தானே?'

நான் பிரகாஷைத் திட்டணும்னு மனசுக்குள்ள வார்த்தைகளை அடுக்கி வெச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

'உனக்கு என்னடா அவ்ளோ அவசரம்?'

'உன்னால வர முடியலனா, நான்தான் வரேன்னு சொன்னன்ல?'

'அதை விட்டுட்டு, அந்தத் ஆள்கிட்ட போய், 'மேடம் எனக்காக வெயிட் பண்ணுவாங்க, சீக்கிரம் போங்க'னு கெஞ்சிருக்கான்.'

'இதக் கேட்டு அந்த ஆளு எங்கிட்ட வந்து என்னென்னமோ பேசிட்டுப் போறாரு.'

'நான் ஓவர் திங்க் பண்றேனா, இல்ல நிஜமாவே அந்த ஆளு என்னையச் சந்தேகப்படுறாரானு எனக்கு இன்னமும் ஒரு தெளிவு இல்லாமத் தவிச்சிட்டு இருக்கேன்.'

'இதுக்கெல்லாம் காரணம் நீ தான் பிரகாஷ்.'

நான் கோபத்துல என் பற்களைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

'இப்போவே அவனுக்கு கால் பண்ணி, அவனை நல்லா நாலு வார்த்தை கேக்கணும்'னு என் கை மொபைலைத் தேடுச்சு.

நான் சோஃபாவுல பக்கத்துல கிடந்த என் போனை எடுக்கப் போனேன்.

கரெக்டா அதே செகண்ட்...

என் போன் வைப்ரேட் ஆக ஆரம்பிச்சுது.

நான் போனை எடுத்து ஸ்க்ரீனைப் பாத்தேன்.

'பிரகாஷ் காலிங்...'

ஸ்க்ரீன்ல அவன் பேரைப் பாத்ததும், எனக்குள்ள இருந்த கோபம் ரெட்டிப்பாச்சு.

'நல்ல நேரத்துல தான்டா கால் பண்ற... இரு உனக்கு இருக்கு இன்னைக்கு கச்சேரி.'

அவனக் கன்னாபின்னானு திட்டுறதுக்காக நான் என்னையத் தயார் பண்ணிக்கிட்டேன்.

போனை ஸ்வைப் பண்ணி அட்டென்ட் பண்ணேன்.

காதுல வெச்ச அடுத்த செகண்ட்...

"ஏய் பிரகாஷ்... என்ன நெனச்சுட்டு இருக்க"னு நான் கத்த ஆரம்பிச்சேன்.

ஆனா... நான் அத சொல்லி முடிக்கிறதுக்குள்ள, மறுமுனையில அவன் குரல் கேட்டுச்சு.

"பவி..."

அந்த ஒரு வார்த்தை தான்.

ஆனா அவன் சொன்ன அந்த விதம்...

இப்போல்லாம் அவன் எங்கிட்ட பேசும்போது ஒரு ஆசை இருக்கும், இல்லனா என்னையப் பாக்கணும்ங்குற ஒரு தவிப்பு இருக்கும்.

ஆனா இப்போ அவன் சொன்ன அந்த 'பவி'ங்குற வார்த்தையில...

அது எதுவுமே இல்ல.

சீரியஸா, அதிர்ச்சியில இருக்குற மாதிரி, மெதுவான ஒரு குரல்ல அவன் கூப்பிட்டான்.

அவன் குரல்ல இருந்த பதற்றம், எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

நான் கத்தப் போன வார்த்தைகள் எல்லாம் அப்படியே நின்னு போச்சு.

"எ... என்ன பிரகாஷ்? என்ன ஆச்சு?"

நான் என் கோபத்தை மறந்துட்டு, குழப்பமாக் கேட்டேன்.

மறுமுனையில ஒரு ரெண்டு செகண்ட் பெரிய அமைதி.

"பவி..."

அவன் மறுபடியும் கூப்பிட்டான்.

"மேல... உன் வீட்ல... அவரு வரும்போது என்ன நடந்துச்சு?"

அவன் டைரக்ட்டா அத கேட்டான்.

அவன் இப்படிக் கேட்டதும், எனக்கு ஒரு நிமிஷம் ஒண்ணுமே புரியல.

'வேலு வரும்போது என்ன நடந்துச்சுனா... இவன் எதுக்கு இப்போ இதக் கேக்குறான்?'

'ஒருவேளை ஆளு கீழ போய் எதாச்சும் சொல்லிட்டாரா?'

என் மனசுக்குள்ள மறுபடியும் ஒரு சின்னப் பயம் எட்டிப் பாத்துச்சு.

"என்ன நடந்துச்சுனு கேக்குறியா? நீ பண்ணுன காரியத்தால நான் என்ன பாடுபட்டேன்னு உனக்குத் தெரியுமா?"னு சொல்லணும்னு தோணுச்சு.

நான் மறுபடியும் கோபத்தைக் கொண்டு வர ட்ரை பண்ணேன்.

"அவரு வந்து பார்சலைக் குடுத்துட்டு, என்னென்னவோ தேவையில்லாமப் பேசிட்டு இருந்தாரு..."

"எனக்கு டென்ஷனா இருந்துச்சு பிரகாஷ்... நீ எதுக்கு அவர அனுப்புன?"

நான் அவனைக் குற்றஞ்சாட்டுற மாதிரி கேட்டேன்.

"பவி... நான் கேக்குறதுக்குப் பதில் சொல்லு."

அவன் என் கோபத்தைப் பத்தி இப்போ கவலைப்படுற மாதிரியே தெரியல.

"அவரு உங்கிட்ட என்ன பேசுனாரு? ஏதாது தேவை இல்லாம பேசுனாரா?"

அவன் இப்படிக் கேக்கும்போது, ஏதோ ஒன்னு இருக்குனு எனக்கு தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

நான் கொஞ்சம் நிதானமானேன்.

"இல்ல பிரகாஷ்..."

நான் நடந்ததை யோசிச்சுப் பாத்துக்கிட்டே சொன்னேன்.

"பார்சல் குடுத்தாரு... நான் தண்ணி குடுத்தேன்."

"தண்ணி குடிச்சுக்கிட்டே ஏதோ நீ ரொம்ப அர்ஜென்ட்னு சொல்லி அனுப்புனதப் பத்திப் பேசுனாரு."

"அப்புறம்... அப்புறம் நீங்க ரெண்டு பேரும் டியூட்டில பேசிப்பீங்களே, அதப் பத்தி எல்லாம் தான் பேசுனாரு."

நான் வேலு என்னைய வெறித்துப் பாத்தத, இல்ல அவர் கடைசியா சொன்ன 'ரகசியமா வெச்சுப்பேன்'ங்குற வார்த்தைகளையோ இவன்கிட்ட சொல்ல விரும்பல.

"வேற எதுவும் பெருசா நடக்கல பிரகாஷ்... ஆனா அவர் ரொம்ப நேரம் நின்னு பேசிட்டு இருந்தது எனக்குப் பிடிக்கல, அவ்ளோதான்."

நான் விஷயத்தைச் சுருக்கமா முடிச்சேன்.

"பவி..."

அவன் குரல் ஒரு மாதிரி தொண்டைக்குள்ள இருந்து வந்துச்சு.

"என்ன பிரகாஷ்? என்ன ஆச்சு?" நான் அக்கறையோட கேட்டேன்.

"வேலு உங்கிட்ட பார்சல் குடுத்துட்டு, நேரா என்னை பாக்கதான் வந்தாரு..."

அவன் பேச ஆரம்பிச்சான்.

"ப்ளம்பிங் வேலை முடிஞ்சு, செக்ரட்டரி போனதுக்கு அப்புறம்..."

"நான் மோட்டார் ரூம் கிட்ட தனியா நின்னுட்டு இருந்தேன்."

"நேரா எங்கிட்ட வந்தாரு."

அவன் ஒரு செகண்ட் நிறுத்துனான்.

"வந்து... என்னை ஒரு மாதிரி பாத்தாரு பவி."னு சொன்னான்.

"என்ன சொன்னாரு?" நான் கேட்டேன்.

"அவரு எங்கிட்ட வந்த உடனே, 'பார்சல மேடம்கிட்ட குடுத்துட்டேன்ப்பா'னு சொன்னாரு."

"நான் சந்தோஷமா, 'தேங்க்ஸ் அண்ணா'னு சொன்னேன்."

"ஆனா அவரு உடனே போகல... என் பக்கத்துல வந்து நின்னுட்டு..."

பிரகாஷ் வார்த்தைகளை முழுங்கிக்கிட்டே பேசுனான்.

"என்ன கேட்டாரு பிரகாஷ்? சொல்லு..." எனக்கு பொறுமை போச்சு.

"தம்பி... எனக்கொரு உண்மை தெரியணும்னு கேட்டாரு பவி."

"நான் என்னனு கேட்டேன்..."

"உனக்கும்... அந்த 7த் புளோர் பவித்ரா மேடம்க்கும்... அப்படி என்னப்பா பழக்கம்?"

பிரகாஷ் சொன்னதும்...

என் கை லேசா நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

'உனக்கும் பவித்ரா மேடம்க்கும் என்ன பழக்கம்?'

இந்தக் கேள்விய வேலு பிரகாஷ்கிட்ட கேட்டாரா?

அந்த வயசான ஆளு, நான் நெனச்சத விட ரொம்ப ஷார்ப்பா இருந்துருக்காரு.

"பிர... பிரகாஷ்... என்ன சொல்ற?"னு கேட்டேன்.

என் குரல் எனக்குள்ள வெளிய வர மாட்டிங்குச்சு. தொண்டை அவ்ளோ வறண்டு போச்சு.

"ஆமா பவி... அவரு அப்படிதான் கேட்டாரு."

பிரகாஷ் குரல்லயும் பதட்டம் தெரிஞ்சுது.

"நான் பதறிப் போய், 'என்ன அண்ணா கேக்குறீங்க? எனக்கு புரியல?'னு சமாளிக்கப் பாத்தேன்."

"ஆனா அவரு என்னைய விடல பவி."

"அவரு தெளிவா, 'எங்கிட்ட பொய் சொல்லாதப்பா'னு சொன்னாரு."

"மேடம், எதுக்கு உன்னைப் பர்சனலா கூப்பிட்டு அல்வா வாங்கிட்டு வரச் சொல்லணும்?"

"இங்க டெலிவரி பண்றதுக்கு என்னென்னமோ வழி இருக்கு... அதெல்லாம் விட்டுட்டு, உன்கிட்ட எதுக்கு ஹெல்ப் கேக்கணும்?"

"அதுவும், நீ எதுக்கு அவங்களுக்காக அந்த பதறு பதறுற?"

"செக்ரட்டரி உனக்கு வேல சொன்னதுக்கு அப்புறமும், வண்டிய எடுத்துட்டு ஓடிப்போய் அல்வா வாங்கிட்டு வர்ற அளவுக்கு... உனக்கு அவங்க மேல என்ன அவ்ளோ பெரிய விசுவாசம்?"

"இந்த பில்டிங்ல வேற யார் கூப்பிட்டாலும் நீ இப்படிப் பதறி நான் பாத்ததே இல்லையேப்பா..."

பிரகாஷ், வேலு கேட்ட ஒவ்வொரு கேள்வியையும் எங்கிட்ட அப்படியே ஒப்பிச்சான்.

அந்த வேலு, நான் பயந்த மாதிரி என் டிரஸ்ஸ பாத்து மட்டும் என்னைய எடை போடல.

அவர் பிரகாஷோட நடவடிக்கைகள வெச்சு, லாஜிக்கா, கரெக்ட்டா எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஏதோ இருக்குனு கண்டுபிடிச்சுட்டாரு.

"அவரு இப்படிக் கேட்டதும்... எனக்குக் கை கால்லாம் ஓடல பவி."

"நான் என்ன சொல்றதுன்னே தெரியாம முழிச்சேன்."

"நான் ஏதோ 'அவங்க எப்பவும் நல்லா பேசுவாங்க அண்ணா, அதான் ஹெல்ப் பண்ணேன்'னு ஏதோ உளறுனேன்."

"ஆனா அவரு அத நம்புன மாதிரித் தெரியல."

"அவரு என் தோள்ல கையப் போட்டு..."

"தம்பி... நீ என்ன மறைச்சாலும் எனக்குப் புரியுது."

"ஆனா ஒண்ணு மட்டும் ஞாபகம் வெச்சுக்கோ... இது பெரிய இடம்."

"அவங்க ஒரு ஓனர், நீ ஒரு வேலைக்காரன்."

"அதனால, உன் லிமிட் என்னனு தெரிஞ்சு நடந்துக்கோ... மீறுனா உனக்குத் தான் ஆபத்து."

"இப்படிச் சொல்லிட்டு, என்னைய ஒரு மாதிரிப் பாத்துட்டு அவர் பாட்டுக்கு கேபின் பக்கம் போயிட்டாரு பவி."

பிரகாஷ் பேசி முடிச்சான்.

என் காதுக்குள்ள 'உன் லிமிட் என்னனு தெரிஞ்சு நடந்துக்கோ'ங்குற வார்த்தை மட்டும் ரீங்காரமிட்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

இவ்ளோ நேரம் பிரகாஷ் மேல எனக்கு இருந்த கோபம்... எரிச்சல்...

நான் அவனத் திட்டணும்னு நெனச்சு வெச்சிருந்த அந்த வார்த்தைகள்...

எல்லாமே எங்கயோ மாயமா மறைஞ்சு போச்சு.

அப்படியே அமைதியா யோசிச்சுட்டு உக்காந்துட்டேன்.

மறுமுனையில பிரகாஷ் ஹலோ... ஹலோ...னு கூப்பிட்டான்.

"பவி... என்னாச்சு? லைன்ல இருக்கியா?" னு கேட்டான்.

"இருக்கேன்..." என் குரல் எனக்கே புதுசா கேட்டுச்சு.

"பவி, ஒண்ணுமில்ல... அவரு சும்மா எதோ சந்தேகத்துல கேட்டுருப்பாரு..."

அவன் என்னையச் சமாதானப்படுத்த ட்ரை பண்ணான்.

ஆனா என் மூளை இப்போ வேற ஒரு கோணத்துல, வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுருந்துச்சு.

"பிரகாஷ்..." நான் நிதானமா, அவன கூப்பிட்டேன்.

"சொல்லு பவி..."

"நான் இப்போ உன்கிட்ட ஒரு கேள்வி கேப்பேன்... எனக்கு உண்மையை மட்டும் சொல்லணும்."னு கேட்டேன்.

"நான் என்னடி உன்கிட்ட பொய் சொல்லப் போறேன்? நீ கேளு..." அவன் சொன்னான்.

"நீ வேலுகிட்ட அந்தப் பார்சலைக் குடுக்கும்போது..."

நான் லேசா இழுத்தேன்.

"அந்தக் கவர்க்குள்ள என்ன இருக்குனு அவர்கிட்ட சொன்னியா?"

நான் ஜாக்கிரதையாக் கேட்டேன்.

"இல்ல பவி... நான் சொல்லல." அவன் உடனே மறுத்தான்.

"நிஜமாவா?"

"ஆமா பவி... நான் தான் முன்னாடியே உன்கிட்ட சொன்னேன்ல."

"மேடம்க்கு ஒரு அர்ஜென்ட் பார்சல், இதக் கொண்டு போய்க் குடுத்துட்டு வாங்கனு மட்டும் தான் சொன்னேன்."

அவன் தெளிவாச் சொன்னான்.

நான் ஒரு செகண்ட் அமைதியானேன்.

என் மனசுக்குள்ள அந்த 'அல்வா'ங்குற வார்த்தை ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

"பிரகாஷ், நல்லா யோசிச்சுப் பாரு..."

"நீ ஏதாச்சும் பதற்றத்துல, அவருக்கிட்ட பேசும்போது 'அல்வா'ங்குற வார்த்தையை யூஸ் பண்ணியா?"

நான் இந்தக் கேள்வியை ரொம்ப அழுத்தமாக் கேட்டேன்.

"அல்வாவா?" அவன் ஆச்சரியமாக் கேட்டான்.

"ஆமா, மேடம்க்கு அல்வா ரொம்ப முக்கியம், இல்லனா அல்வா வாங்கிட்டு வந்துருக்கேன்... இப்படி ஏதாச்சும் ஒரு எடத்துல சொன்னியா?"

நான் அவனைக் குறுக்கு விசாரணை பண்ற மாதிரி கேட்டேன்.

மறுமுனையில அமைதி.

அவன் தான் பேசுனதை ரீவைண்ட் பண்ணிப் பாக்குறான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

"இல்ல பவி... நான் ஹல்வானு சொல்லவே இல்ல."

அவன் ஸ்ட்ராங்கா, உறுதியாச் சொன்னான்.

"உனக்குத் தெரியாதா பவி... நான் எந்த விஷயத்தையும் வெளிய காட்டிக்க மாட்டேன்னு?"

"நான், 'அர்ஜென்ட் பார்சல்'னு மட்டும்னு தான் சொன்னேன்."

"அவரு உள்ள என்ன இருக்குனு கேக்கவே இல்ல, நானும் அதப் பத்தி ஒண்ணுமே சொல்லல."

அவன் எக்ஸ்பிளைன் பண்ணப் பண்ண, எனக்குள்ள என்னவோ மாதிரி இருந்துச்சு.

"நீ நிஜமாவே 'அல்வா'னு சொல்லலயா?" நான் மறுபடியும் ஒரு தடவை கன்ஃபார்ம் பண்ணேன்.

"இல்ல பவி... இதுல நான் ஏன் பொய் சொல்லப் போறேன்?"

"நான் வாய் திறந்து ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லல."

அவன் உறுதியாச் சொன்னான்.

நான் பதிலேதும் சொல்லாம, அப்படியே உக்காந்திருந்தேன்.

"பவி... பவி... என்னாச்சு? ஏன் இப்போ அதக் கேக்குற?"

பிரகாஷ் மறுபடியும் மறுபடியும் கேட்டுக்கிட்டே இருந்தான்.

ஆனா என் காதுல அவன் குரல் விழவே இல்ல.

எனக்குள்ள இப்போ ஒரு சுழல் அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அப்படியே என் கண்களை மூடினேன்.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி, என் வீட்டு வாசல்ல நடந்த அந்தச் சம்பவங்கள், அப்படியே ஒரு சினிமா மாதிரி என் கண்ணு முன்னாடி ஓட ஆரம்பிச்சுது.

ஒவ்வொரு ஃப்ரேமா, ஒவ்வொரு விநாடியா நான் அதைப் பிரிச்சுப் பாக்க ஆரம்பிச்சேன்.

காலிங் பெல் சத்தம் கேட்டு, நான் கதவைத் தொறக்குறேன்.

வேலு வெளிய நிக்கிறாரு.

அவர் கையில பார்சலை நீட்டுறாரு.

அப்போ அவர் முகம் வெள்ளந்தியா, ஒரு சாதாரண செக்யூரிட்டி மாதிரித் தான் இருக்கு.

ஆனா... அவர் என் உடம்பைப் பாக்குறாரு.

நான் எப்படி நின்னுக்கிட்டு இருக்கேன்?

ஒரு மெல்லிய, ட்ரான்ஸ்பரண்டான வெளிர் நீல நிற புடவை.

டீப் நெக் வெச்ச பிளவுஸ்.

பாதி தெரியுற முலைகள், இறக்கிக் கட்டியிருக்கற இடுப்பு, அப்பட்டமாத் தெரியுற தொப்புள்.

ஒரு அர்ஜென்ட் பார்சலை வாங்குறதுக்காக கதவைத் தொறக்குறவங்க... இப்படித் தான் ரெடியாகி நிப்பாளா?

அதுவும், பகல் பதினோரு மணிக்கு, வீட்ல புருஷன் இல்லாதப்போ?

வேலுவோட கண்கள், இதை நோட் பண்ணுன அந்த நிமிஷம் எனக்கு ஞாபகம் வந்துச்சு.

அவர் கண்ணுல இருந்த ஆச்சரியம்... அது வெறும் பார்வை மட்டும் கிடையாது.

அது ஒரு சந்தேகத்தோட ஆரம்பம்.

அடுத்து, அவர் என்னைய உத்துப் பாக்கும்போது, நான் எப்படி ரியாக்ட் பண்ணேன்?

நான் பயந்தேன். நான் நெர்வஸ் ஆனேன்.

'சீக்கிரம் போயிடுங்க, சீக்கிரம் போயிடுங்க'னு என் முகம் பதற்றத்தைக் காட்டுச்சு.

நான் என் முந்தானையை இழுத்து என் நெஞ்சை மறைக்கப் பாத்தேன்.

என் குற்ற உணர்ச்சியை, நான் மாட்டிக்கிட்டோம்ங்குற பயத்தை, நான் என் பாடி லாங்குவேஜ் மூலமாவே அவருக்கு காட்டிக்கொடுத்துட்டேன்.

இது ரெண்டாவது தப்பு.

அடுத்து... நான் அவரை உள்ள கூப்பிட்டுத் தண்ணி குடுத்தேன்.

அவர் தண்ணி குடிக்கும்போது, எங்கிட்ட பிரகாஷைப் பத்திப் பேசுனாரு.

'பிரகாஷ் ரொம்ப நல்ல பையன் மேடம்... எல்லாத்தையும் எங்கிட்ட ஷேர் பண்ணுவான்.'

அவர் அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லும்போது, அவர் என் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் என்னையப் பயமுறுத்துறதுக்காகவே, அந்த வார்த்தைகளை அழுத்தமாச் சொன்னாரு.

அதைக்கேட்டு நான் எப்படித் துடிச்சேன்? என் முகம் வெளிறிப் போச்சு?

நான் எப்படித் திக்கித் திணறி அவர்கிட்ட இருந்து உண்மையை வாங்க ட்ரை பண்ணேன்?

இதை எல்லாமே அவர் கூர்மையா கவனிச்சுருக்காரு.

அவர் ஒரு கேம் ஆடியிருக்காரு.

எதுவுமே தெரியாம, இருட்டுல ஒரு கல்லை எறிஞ்சு பாத்துருக்காரு.

நான் அந்த கல்லுல நானே மாட்டிக்கிட்டேன்.

இதைவிடப் பெரிய விஷயம்... அந்த 'அல்வா'.

நான் போன்ல பிரகாஷ்கிட்ட கேட்டப்போ, பிரகாஷ் 'அல்வா'னு சொல்லலனு சத்தியம் பண்றான்.

அப்படின்னா, வேலுகிட்ட அது எப்படிப் போச்சு?

அவர் எனக்குத் தண்ணி குடிச்சுட்டுப் பேசும்போது...

"பிரகாஷ் தம்பி தான் மேடம்... மேடம்க்கு அல்வா ரொம்ப அர்ஜென்ட், உடனே குடுத்துட்டு வாங்கனு சொன்னான்."

வேலு இப்படித் தான் எங்கிட்ட சொன்னாரு.

அதுக்கு நான் என்ன பதில் சொன்னேன்?

"ஓ... அப்படியா? ஆமா, நான்தான் அந்த செக்யூரிட்டிகிட்ட கொஞ்சம் இந்த அல்வா வாங்கிட்டு வர முடியுமானு கேட்டேன்."

நான் எவ்ளோ பெரிய முட்டாள்தனத்தைப் பண்ணியிருக்கேன்னு இப்போ தான் எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

அவர், கவர் லேசா இருந்ததால, உள்ள ஸ்வீட் பாக்ஸ் மாதிரி, கலர்ஃபுல்லா இருந்தத அவர் பாத்துருக்கலாம்.

அதை வெச்சுக்கிட்டு, அவரா 'அல்வா'ங்குற வார்த்தையை ஒரு தூண்டில் மாதிரி என் முன்னாடி வீசியிருக்காரு.

நானே என் வாயால, "ஆமா, நான்தான் அல்வா கேட்டேன்"னு ஒத்துக்குக்கிட்டேன்.

அதுமட்டுமில்லாம, அவர், "பிரகாஷ் தம்பி எதோ புதுசா, இப்பதான் கடைல இருந்து சூடா வாங்கிட்டு வந்தேன்னு சொன்னான்"னு சொன்னாரு.

அதுக்கு நான், "கண்டிப்பா நல்லாத் தான் இருக்கும்"னு பதில் சொன்னேன்.

எனக்குள்ள இப்போ ஒவ்வொரு பீஸா வந்து கரெக்ட்டா உக்காந்துச்சு.

எல்லாமே தெளிவாப் புரிய ஆரம்பிச்சுது.

வேலுவுக்கு... எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் நடுவுல என்ன நடக்குதுனு ஒண்ணுமே தெரியாது.

பிரகாஷ் அவர்கிட்ட ஒண்ணயும் ஷேர் பண்ணல.

அவர் எதையும் பாக்கல, எதையும் கேக்கல.

ஆனா... அவர் அவரா, எல்லாத்தையும் பெர்ஃபெக்ட்டாக் கண்டுபிடிச்சுட்டாரு.

எப்படி?

முதல்ல, பிரகாஷோட பாடி லாங்குவேஜ்.

ஒரு வாட்ச்மேன், ஒரு அப்பார்ட்மெண்ட் ஓனருக்காக, 'மேடம் வெயிட் பண்ணுவாங்க, ப்ளீஸ் தாத்தா, உடனே குடுத்துட்டு வாங்க'னு பதறுறான்.

செக்ரட்டரி சொன்னதுக்கு அப்புறமும், வண்டியை எடுத்துட்டுப் போய் ஏதோ ஒண்ணை அர்ஜென்டா வாங்கிட்டு வர்றான்.

இந்த விசுவாசம், ஒரு வயசான ஆளுக்கு கண்டிப்பாச் சந்தேகத்தைக் குடுக்கும்.

'ஒரு வேலைக்காரன் எதுக்கு இவ்ளோ துடிக்கிறான்? இதுல ஏதோ இடிக்குதே'னு அவர் யோசிச்சுருக்காரு.

அந்தச் சந்தேகத்தோட தான் அவர் என் வீட்டுக்கு வந்துருக்காரு.

வந்த இடத்துல... என்னைப் பாத்துருக்காரு.

ஒரு வாட்ச்மேன் கொண்டு வர்ற பார்சலை வாங்குறதுக்காக, கவர்ச்சியா, சினிமா நடிகை மாதிரி ரெடியாகி நிக்குறதப் பாத்துருக்காரு.

நான் அவரைப் பாத்துப் பட்ட பதற்றத்தைப் பாத்துருக்காரு.

அவர் பிரகாஷ் பேரைச் சொன்னதும், என் கண்ணுல தெரிஞ்ச பயத்தைப் பாத்துருக்காரு.

'இவங்களுக்குள்ள ஏதோ ஒண்ணு நடக்குது'ங்குறதை அவர் அப்பவே கன்ஃபார்ம் பண்ணிட்டாரு.

அதுக்கப்புறம், அந்த 'அல்வா' பேச்சு.

நான் பதற்றத்துல உளறுனதை வெச்சு, அவர் தன் சந்தேகத்தை உறுதி பண்ணிக்கிட்டாரு.

'உங்களை எனக்கு நல்லாத் தெரியும் மேடம்'னு அவர் சொன்னது...

'எதை வெளிய சொல்லணும், எதை மனசுக்குள்ள வெச்சுக்கணும்னு எனக்குத் தெரியும்'னு அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே சொல்லிட்டுப் போனது...

எல்லாமே, அவர் சொன்ன ஒரு வார்னிங்.

'நீ என்ன பண்றனு எனக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சு, ஆனா நான் வெளிய சொல்ல மாட்டேன்'ங்குறத அவர் எங்கிட்ட சொல்லிட்டுப் போயிருக்காரு.

என் உடம்பு சிலிர்த்துப் போச்சு.

'பவி... எவ்ளோ பெரிய முட்டாள் டி நீ.'

'ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட போய், நீயே உன்னைக் காட்டிக் குடுத்துட்டியே.'

'உன் பதற்றம் தான் உன்னைக் காட்டிக் குடுத்துருக்கு.'

'உன் குற்ற உணர்ச்சி தான் உன்னை மாட்டி விட்ருக்கு.'

என் கோபம் அப்படியே ஒரு பயமா, ஒரு அதிர்ச்சியா மாறி நின்னுச்சு.

நான் மறுபடியும் போனை என் காதுல வெச்சேன்.

"பிரகாஷ்..." நான் கூப்பிட்டேன்.

"பிரகாஷ்... நீ போனை வை, நான் அப்புறம் பேசுறேன்."

"பவி... அவரு ஏதாச்சும்..."

"ஒண்ணுமில்ல பிரகாஷ்... அப்புறம் பேசலாம்"

நான் ரொம்பச் சாதாரணமாச் சொல்லிட்டு, போனை கட் பண்ணேன்.

போனை கட் பண்ணிட்டு, அதை என் மடியில வெச்சுக்கிட்டேன்.

அந்த வேலு... எவ்ளோ பெரிய கிரிமினல்னு எனக்கு இப்போதான் உறைச்சது.

அவருக்கு எதுவுமே தெரியாது.

உண்மையிலேயே, எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் நடுவுல என்ன நடக்குதுனு அவருக்கு ஒரு துளி கூடத் தெரியாது.

அவர் எதையும் பாக்கல, எதையும் கேக்கல, பிரகாஷ் அவர்கிட்ட எந்த ரகசியத்தையும் உளறல.

ஆனா... அவர் கேம் ஆடியிருக்காரு.

அவர், ஒரே தந்திரத்தை எங்க ரெண்டு பேர் மேலயும் தனித்தனியா யூஸ் பண்ணிருக்காரு.

அவர் என்னையே பேச வெச்சு, என்னையே மாட்டி விட்டுட்டாரு.

அவர் என்னைய அணுஅணுவா எடை போட்டுருக்காரு.

இதுலாம் எனக்கு புரிய புரிய...

எனக்குள்ள ஒரு ரிலீஃப் வந்துச்சு.

ஆமா, ஒரு நிம்மதி.

ஏன்னா, பிரகாஷ் எதையும் உளறல.

அந்த ஆளுக்கு எதுவும் தெரியாது.

அவருக்கு இருக்குறது வெறும் சந்தேகம் மட்டும் தான்.

அந்தச் சந்தேகத்தை வெச்சுக்கிட்டு அவரால ஒண்ணுமே பண்ண முடியாது.

நான் பயப்பட வேண்டிய அவசியமே இப்போ இல்ல.

நான் சோஃபாவுல சாஞ்சு, கொஞ்சம் லைட்டா கண்ணை மூடினேன்.

எவ்ளோ சந்தோஷமா, ரிலாக்ஸா இருந்திருக்க வேண்டிய நாள் இது.

ஒரு நல்ல மூட்ல இருந்தேன்.

ஆனா, இந்த ஒரு அல்வா பாக்ஸ்...

அதுக்காக நான் பிரகாஷை அனுப்புனது...

அவன் வேலுவ அனுப்புனது...

அந்த ஆளு என் வீட்டுக்கு வந்து ஒரு கேம் ஆடியது...

அங்க ராஜோட வீட்ல, ராஜ் நடந்துகிட்டு விதம்...

நான் எல்லாத்தையுமே வெறுத்தது... 

எல்லாமே என்னோட ஓவர் திங்கிங்.

என்னோட குற்ற உணர்ச்சி என்னையப் படுத்துன பாடு இது.

'குற்றம் உள்ள நெஞ்சு குறுகுறுக்கும்'னு சும்மாவா சொன்னாங்க?

நான் தப்பு பண்ணிருக்கேங்குற உணர்வு தான், என்னைய ஒரு வாட்ச்மேன் முன்னாடி இவ்ளோ பம்ம வெச்சுருச்சு.

அந்த வேலு, எவ்ளோ அழகா ஒரு செஸ் கேம் ஆடிட்டுப் போயிருக்காரு.

அதே சமயம் ராஜோட, சுய உருவம், எனக்கு புரிஞ்சுடுச்சி.

அதனால. என் மனசுக்குள்ள இப்போ கோபமோ, பயமோ இல்ல.

வெறும் ஒரு சலிப்பு தான் இருந்துச்சு, இந்த மாதிரி ஆளுகளுக்கெல்லாம், நான் பயப்படணுமான்னு.