Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
Part 249:
--------------

நான் அவர் கைகள்ல முழுசா அடங்கிப் போய், அந்த முத்தத்தை அனுபவிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

அந்த முதல் ரெண்டு செகண்ட்... எனக்கு எந்த உலகத்துல இருக்கேன்னே தெரியல.

அவரோட நாக்கு என் வாய்க்குள்ள ஆழமா, முரட்டுத்தனமா சுழன்றுகிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த அல்வாவோட தித்திப்பு, நெய்யோட வாசனை, அவரோட எச்சில்... எல்லாமே என் தொண்டைக்குள்ள ஒரு மயக்கத்தை உருவாக்குச்சு.

என் குண்டிய அவர் ரெண்டு கைகளாலயும் அவ்ளோ இறுக்கமாப் பிசைஞ்சுகிட்டு இருந்தாரு.

நான் ஒரு பொம்மை மாதிரி அவர் நெஞ்சோட ஒட்டி நின்னேன்.

ஆனா... அந்த முத்தம் அடுத்த செகண்டைத் தொடும்போது...

எனக்குள்ள ஒரு அபாயச் சங்கு அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

'டிங்... டிங்... டிங்...'னு என் உள்ளுணர்வு என்னையப் பிடிச்சு உலுக்குச்சு.

'பவி... என்னடி பண்ணிட்டு இருக்க?'

'பக்கத்துல... வெறும் ரெண்டே அடி தூரத்துல... அவரோட பொண்டாட்டி நின்னுகிட்டு இருக்காங்க.'

'அவங்க கண்ணை மூடி, அல்வாவ சாப்பிட்டுட்டு  இருக்காங்க.'

அந்த நெனப்பு வந்த அடுத்த செகண்ட்...

எனக்கு வந்த ஆசை, மயக்கம் எல்லாம் சட்டுனு உறைஞ்சு, ஒரு விதமான குளிர் என் உடம்புல எறங்குச்சு.

என் காதுக்குள்ள ரேணுகாவோட முனகல் சத்தம் கேட்டுச்சு.

"ம்ம்ம்..."னு அல்வாவ ரசிச்சு ருசிச்சு முனகுனாங்க.

அந்தச் சத்தம், எனக்குள்ள இடி மாதிரி இறங்குச்சு.

'கடவுளே... இப்போ அவங்க மட்டும் கண்ணைத் தொறந்தா?'

'என் நிலைமை என்ன ஆகுறது?'

'என்ன நினைப்பாங்க அவங்க..'

'என் வாழ்க்கை, எல்லாமே இந்த செகண்ட்ல, இந்த முத்தத்துல சுக்குநூறா உடைஞ்சு போயிடுமே.'

எனக்கு மூச்சு முட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.

ராஜ் என்னை அவ்ளோ ஆசையா முத்தம் குடுத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவருக்கு எந்த ஒரு பயமும் இல்ல. ஒரு துளி பதற்றம் கூட இல்ல.

அவர் கேஷுவலா, த்ரில்லுக்காக என்னைய இப்படி பண்ணிட்டு இருக்காரு?

'அவருக்கு வேணாம், இது நல்லா இருக்கலாம், ஆனா எனக்கு, இதுலாம் சரி வராது?'

இந்த நெனப்பு என் மனசுக்குள்ள கோபத்தை, ஆத்திரத்தை உருவாக்குச்சு.

இந்த எண்ணம் எல்லாம் இப்போ ஒரு தற்காப்பு உணர்ச்சியா மாறுச்சு.

'இல்ல... இது தப்பு... இது ரொம்ப ரொம்பத் தப்பு.'

நான் என் ரெண்டு கைகளையும் மேல கொண்டு வந்து.

அவரோட நெஞ்சு மேல வச்சு.

என் உடம்புல இருந்த மொத்த பலத்தையும் திரட்டி...

அவரை என் மேல இருந்து ஓங்கி ஒரு தள்ளு தள்ளுனேன்.

நான் தள்ளுவேன்னு அவர் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கல.

நான் தள்ளுன வேகத்துல, அவர் உதடுகள் என் உதடுகள்ல இருந்து டக்குனு விலகுச்சு.

அவர் கைகள் என் குண்டியில இருந்து நழுவுச்சு.

அவர் லேசா ஒரு அரை அடி பின்னாடி நகர்ந்தாரு.

என் நெஞ்சு பயத்துலயும், பதற்றத்துலயும் வேகமா முன்னும் பின்னும் ஏறி எறங்குச்சு.

நான் அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

நான் அவரைத் தள்ளுனதுக்கு, அவர் முகத்துல எந்த கோபமோ, அதிர்ச்சியோ இல்ல.

பதிலுக்கு... ஒரு அமைதியான, எதார்த்தமான ரியாக்‌ஷன்.

நான் தள்ளுன அடுத்த செகண்ட்ல... அவர் தன்னோட பாடி லாங்குவேஜை மொத்தமா மாத்திட்டாரு.

அவர் கைகள் ரெண்டும் சட்டுனு அவரோட பேண்ட் பாக்கெட்டுக்குள்ள போயிடுச்சு.

அவர் முகம், எந்த ஒரு தப்பும் பண்ணாத ஜென்டில்மேன் மாதிரி மாறிடுச்சு.

அவரோட உதட்டுல ஒரு சின்னப் புன்னகை.

அவர் கண்கள்ல மட்டும், 'என்னையவே தள்ளுறியா?'ங்குற ஒரு அதிகாரம் இருந்துச்சு.

இந்த ஆளு ஏன் இப்படி பண்ணுறாரு?

எப்படி ஒரு மனுஷனால இப்படி ஒரு செகண்ட்ல, முகத்தை மாத்த முடியும்?

நான் இதையெல்லாம் நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

ரேணுகா மெதுவாத் தன் கண்களைத் தொறந்தாங்க.

அவங்க கண்ணைத் தொறக்குற அந்தச் செகண்ட்....

'இவங்க... இப்போ என்ன கேக்க போறாங்களோ.'

நான் என் புடவை முந்தானையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, ஒரு மாதிரி நின்னேன்.

ரேணுகா கண்ணைத் தொறந்ததும், அவங்க முகத்துல பெரிய சந்தோஷம்.

"வாவ் ராஜ்..."

அவங்க தன் புருஷனைப் பாத்து அன்பாச் சொன்னாங்க.

"நிஜமாவே நீ சொன்னது கரெக்ட் தான்."

"இப்படிச் சாப்பிடும்போது, அந்த அல்வாவோட டேஸ்ட் அவ்ளோ சூப்பரா இருக்கு."

அவங்க என்னையப் பாக்கல. தன் புருஷனைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாங்க.

"தேங்க்ஸ் ராஜ்... எனக்கு இப்படி ஒண்ணைக் கத்துக்கொடுத்ததுக்கு."

அவங்க அந்த அல்வாவோட டேஸ்ட்ல மயங்கிப் போயிருந்தாங்க.

அதுக்கப்புறம் தான், அவங்க பார்வை மெதுவா என் பக்கம் திரும்புச்சு.

"பவி..."

அவங்க என்னையக் கூப்பிட்டாங்க.

அவங்க என் முகத்தைப் பாத்ததும், அவங்க முகத்துல இருந்த சிரிப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமா மறைஞ்சுது.

நான் என்ன நிலைமையில நிக்கிறேன்னு எனக்கே தெரியும்.

என் உதடுகள் அவர் கடிச்சதுல வீங்கி, சிவந்து போயிருந்துச்சு.

என் கண்கள் பயத்துல பெருசாகி இருந்துச்சு.

என் நெற்றி ஓரத்துல வியர்வை துளிர்த்துருந்துச்சு.

நான் மூச்சு வாங்குறது அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

என் முலைகள் ரெண்டும், பிளவுஸ்க்குள்ள வேகமா ஏறி எறங்குறதை யாராலயும் கவனிக்காம இருக்க முடியாது.

அதுவும் நான் ஒரு மாதிரி அதிர்ச்சியில உறைஞ்சு போய் நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.

ரேணுகாவோட புருவங்கள் லேசாச் சுருங்குச்சு.

அவங்க கண்கள்ல இப்போ ஒரு குழப்பம் வந்துச்சு.

"பவி... என்னாச்சு?"

அவங்க குரல்ல பதற்றம் இருந்துச்சு.

"ஏன் உன் முகம் இப்படி வெளிறிப் போயிருக்கு?"

"ஏன் இப்படி மூச்சு வாங்குற? ஆர் யூ ஓகே?"

அவங்க என்னைய பாத்துக்கிட்டே ஒவ்வொரு கேள்வியா கேட்டாங்க.

அந்தக் கேள்விகள் என் காதுல விழுந்ததும், என் கால் ரெண்டும் நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

'கடவுளே... அவங்க கண்டுபிடிச்சுட்டாங்க.'

'என் மூஞ்சிலயே நான் பண்ணுன தப்பு அப்பட்டமாத் தெரியுது.'

நான் என்ன பதில் சொல்றதுனு தெரியாம, எச்சிலைக் கஷ்டப்பட்டு முழுங்குனேன்.

"அ... அக்கா... அது..."

என் குரல் நடுங்குச்சு. வார்த்தைகள் தொண்டைக்குள்ளயே மாட்டிக்கிச்சு.

"அது... ஒண்ணுமில்ல அக்கா..."

நான் திக்கித் திணறி, ஏதோ ஒண்ணைச் சொல்லிச் சமாளிக்கப் பாத்தேன்.

ரேணுகாவுக்கு என் ரியாக்‌ஷன் சுத்தமாப் புரியல. அவங்க இன்னும் கொஞ்சம் கிட்ட வந்தாங்க.

"என்ன பவி... ஏன் உனக்கு இவ்ளோ வேர்க்குது."

நான் மாட்டிக்கிட்டேன்.

நான் வாயத் தொறந்து எதோ பெரிய தப்பச் சொல்லி உளறப் போற அந்தச் செகண்ட்ல...

"ரேணு..."

ராஜோட வாய்ஸ், தெளிவா, அதிகாரமா ஒலிச்சுது.

அவர் வாய்ஸ் கேட்டதும் ரேணுகா அவரைப் பாத்தாங்க.

நானும் பயந்து போய் அவரைப் பாத்தேன்.

அவர் கேஷுவலா, சிரிச்சுக்கிட்டே பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"அவளுக்கு ஒண்ணுமில்ல ரேணு..."

அவர் என்னையப் பாத்து ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சுகிட்டே, தன் பொண்டாட்டிகிட்ட சொன்னாரு.

"நீ கண்ண மூடி அல்வாவ ரசிச்சுட்டு இருக்கும்போது, அவ ரொம்ப நெர்வஸா இருந்தா."

"அவ கஷ்டப்பட்டு செஞ்ச அல்வா உனக்குப் பிடிக்குமா, பிடிக்காதானு அவளுக்கு ஒரே டென்ஷன்."

"நீ எப்டி ஃபீட்பேக் சொல்லப் போறனு தெரிஞ்சுக்க ஆர்வமா வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தா."

"அதான் நீ கண்ணத் தொறந்ததும், அவளுக்கு அந்த நெர்வஸ்னஸ்ல அப்படி மூச்சு வாங்குது. வேற ஒண்ணுமில்ல."

அவர் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அளந்து, இயல்பா, ஒரு துளி கூடத் தப்பாத் தெரியாத மாதிரிச் சொன்னாரு.

நான் அவரை அப்படியே வெறித்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'ஒரு பெரிய பொய்யை, ஒரு செகண்ட் கூட யோசிக்காம அசால்ட்டா சொல்றாரு?'

'நான் நெர்வஸா இருந்தேனா?'

'அவர் முத்தம் குடுத்து, நான் மூச்சு வாங்குனதை, அல்வாக்கு ஃபீட்பேக் எதிர்பாத்து மூச்சு வாங்குனேன்னு எவ்ளோ ஈஸியா மாத்திட்டாரு.'

அவரோட திறமையைப் பாத்து எனக்கு ஆச்சரியமா இல்ல... பயமா இருந்துச்சு.

ரேணுகா, தன் புருஷன் சொன்னதைக் கேட்டதும்...

அவங்க முகத்துல இருந்த சந்தேகம், குழப்பம் எல்லாமே ஒரு செகண்ட்ல மறைஞ்சு போச்சு.

அவங்க என்னை பாத்து அன்பா சிரிச்சாங்க.

"அட.... பவி..."

அவங்க என் தோள்ல செல்லமா ஒரு அடி அடிச்சாங்க.

"இதுக்கா இவ்ளோ நெர்வஸா இருந்த?"

"நான் தான் ஏற்கெனவே சொன்னேன்ல... வாசனையே தூக்குதுனு."

"நிஜமாவே பவி... அல்வா ஃபேண்டாஸ்டிக்கா இருக்கு."

"நான் இதுவரைக்கும் இவ்ளோ சூப்பரான ஒரு அல்வாவச் சாப்பிட்டதே இல்ல."

"கார்த்திக் நிஜமாவே லக்கி."

அவங்க என் கைகளைப் பிடிச்சுக்கிட்டு, எதார்த்தமாப் பாராட்டுனாங்க.

ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா. ஒரு நல்ல மனுஷியா அவங்க சொன்னாங்க.

ஆனா, அவங்களுக்குப் பின்னாடி இருந்து, அவங்க புருஷன் என்னைய எப்படிப் பாத்துக்கிட்டு இருக்காராருங்குறது அவங்களுக்குத் தெரியல.

நான் ரேணுகாவைப் பாத்து, கஷ்டப்பட்டு புன்னகைச்சேன்.

"தேங்க்ஸ் அக்கா..."

என் குரல் இன்னும் நடுக்கத்தோட தான் வந்துச்சு.

"உங்களுக்குப் பிடிச்சிருந்தா சரி..."

நான் தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டே சொன்னேன். என் கண்களை ராஜ் பக்கம் நான் கொண்டு போகவே இல்ல.

"சரி அக்கா... நான் கிளம்புறேன்."

நான் உடனே பேச்சை மாத்துனேன்.

"எனக்கு... வீட்ல கொஞ்சம் வேலை இருக்கு."

நான் வாசல் பக்கம் திரும்பப் பாத்தேன்.

என் உடம்பு முழுக்க இப்போ ஒரே ஒரு எண்ணம் தான்.

'இந்த வீட்டை விட்டு, ராஜ் முன்னாடி இருந்து, இப்போ உடனே வெளிய போகணும்.'

'இங்க ஒவ்வொரு செகண்ட் நிக்கிறதும், நான் நெருப்பு மேல நிக்கிற மாதிரி இருக்கு.'

நான் திரும்பி நடக்கப் போனேன்.

"பவி..."

மறுபடியும் ராஜோட குரல்.

என் கால்கள் ப்ரீஸ் ஆகி நின்னுச்சு.

'இப்போ எதுக்குக் கூப்பிடுறாரு?'

'இன்னும் என்ன பண்ண போறாரு?'

நான் மெதுவா தயக்கத்தோட அவர் பக்கம் திரும்புனேன்.

அவர் ரேணுகா பக்கத்துல, அவங்க தோள் மேல ஒரு கை போட்டுக்கிட்டு, நல்ல புருஷன் மாதிரி நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.

ஆனா அவர் கண்கள்... ஒரு மாதிரி பாத்துச்சு...

"தேங்க்ஸ் பவி... இவ்ளோ தூரம் மெனக்கெட்டு செஞ்சு கொண்டு வந்ததுக்கு."

"ஆனா..."

அவர் அந்த 'ஆனா'வை இழுத்தாரு.

"இன்னைக்கு நான் இதை முழுசா சாப்பிட முடியாதுனு நெனைக்கிறேன்."

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், ரேணுகா அக்கா உடனே அவரைப் பாத்தாங்க.

"ஏன் ராஜ்?" அவங்க ஆச்சரியமாக் கேட்டாங்க.

ராஜ் சார் என்னையப் பாத்துக்கிட்டே பதில் சொன்னாரு.

"எனக்கு இன்னைக்கு ட்ரிப் இருக்குள்ள ரேணு."

"நான் இன்னைக்கு மும்பை கிளம்பணும்ல."

"ஒன் வீக் அங்க தான் இருக்கணும்."

அவர் தன் ட்ரிப்பப் பத்திச் சொன்னாரு.

அவர் போறாருங்குறதக் கேட்டதும், எனக்குள்ள ஒரு நிம்மதி.

'அப்பாடா... ஒன் வீக் இவரு இங்க இருக்க மாட்டாரு.'

நான் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டேன்.

ஆனா... என்னோட நிம்மதி ரொம்ப நேரம் நீடிக்கல.

அவர் என்னைய பாத்துக்கிட்டே, அடுத்த வரியைச் சொன்னாரு.

"அதனால, இப்போதைக்கு நான் இந்த அல்வாவ முழுசா சாப்பிடப் போறது இல்ல."

"ஆனா..."

"நான் திரும்பி வந்ததும்..."

"எனக்கு கண்டிப்பா முழுசா வேணும்."

அவர் வார்த்தைகள் மெதுவா, அழுத்தமா வந்துச்சு.

அவர் வாய்ஸ், என் உடம்புக்குள்ள ஏதோ ஒரு நடுக்கத்தை உருவாக்குச்சு.

"அப்போ, நான் பொறுமையா, முழுசா... சாப்பிடுவேன்."

"எக்ஸ்பெக்ட் பண்ணுவேன் பவித்ரா..."

அவர் இப்படி சொல்லும்போது, அவர் கண்கள் என் உடம்பை ஒரு தடவை மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஸ்கேன் பண்ணுச்சு.

என் உதடுகள், என் நெஞ்சு, என் இடுப்பு... எல்லாத்தையும் அவர் பார்வை தடவிட்டு வந்துச்சு.

அவர் சொல்றது எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

'நான் திரும்பி வந்ததும்... உன்னை நான் முழுசா அனுபவிப்பேன். எனக்கு நீ வேணும்.'

ரேணுகா, அவர் சொன்னதக் கேட்டுச் சத்தமாச் சிரிச்சாங்க.

அவங்க தன் புருஷனோட நெஞ்சுல செல்லமா ஒரு அடி அடிச்சாங்க.

"ஐயோ ராஜ்... உனக்கு எவ்ளோ ஆச?"

"அவ பாவம், கஷ்டப்பட்டு செஞ்சு கொண்டு வந்துருக்கா."

"நீ என்னடான்னா, ஊருக்குப் போயிட்டு வந்து மறுபடியும் கேக்குற?"

"அவளைப் பாடா படுத்துற போ."

அவங்க கிண்டலா திட்டுனாங்க.

"நீ கண்டுக்காத பவி. நீ கிளம்பு."

அவங்க என்னைப் பாத்துச் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னாங்க.

நான் இந்த மொத்த நாடகத்தையும் பாத்து, உள்ளுக்குள்ள கொதிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

'நீங்க சிரிச்சுப் பேசுறீங்க... ஆனா உங்க புருஷன் என்னைய எப்படிப்பட்ட ஆளுன்னு, உங்களுக்குத் தெரியலையே.'

நான் ராஜைப் பாக்கவே இல்ல.

என் பார்வையை ரேணுகா முகத்துல மட்டும் தான் வெச்சிருந்தேன்.

"பரவால்ல அக்கா..."

நான் சுருக்கமா, எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாமப் பதில் சொன்னேன்.

"அதுல என்ன இருக்கு... நான் செஞ்சு தர்றேன்."

நான் கடமைக்கு, அந்தச் சூழ்நிலையில இருந்து தப்பிக்கிறதுக்காக ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லிட்டு, உடனே திரும்புனேன்.

"நான் வர்றேன் அக்கா."

"பாய் பவி."

நான் வாசப்படியைத் தாண்டி வெளிய வந்தேன்.

கதவு சாத்தப்படுற சத்தம், பின்னாடி கேட்டுச்சு.

நான் வெளிய வந்த அடுத்த செகண்ட்... என் உடம்புல இருந்த பலம் குறைஞ்ச மாதிரி ஃபீல் ஆச்சு.

நான் செவுத்தப் பிடிச்சுக்கிட்டு ஒரு செகண்ட் நின்னேன்.

என் கால் விரல்கள் எல்லாம் நடுங்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் மூச்சு காத்து சூடா வந்துச்சு.

நான் மெதுவா நடந்து லிஃப்ட்டை நோக்கிப் போனேன்.

அந்த காரிடார்ல, என் கொலுசு சத்தம் மட்டும் அமைதியா கேட்டுச்சு.

லிஃப்ட் பட்டனை அழுத்துனேன்.

லிஃப்ட் கதவு தொறந்துச்சு. நான் உள்ள போனேன்.

நான் உள்ள போய், 'க்ளோஸ்' பட்டனை அழுத்துனேன். கதவு மெதுவா மூடிக்குச்சு.

லிஃப்ட் கீழ எறங்க ஆரம்பிச்சுது.

லிஃப்ட்க்குள்ள இருந்த அந்தப் பெரிய கண்ணாடியில நான் என்னையப் பாத்தேன்.

என் முகம்... என் கண்கள்... என் உதடுகள்.

என் உதட்டுல இன்னும் அந்த முத்தத்தோட ஈரம் இருந்துச்சு.

அந்த அல்வாவோட டேஸ்ட்டும், அவரோட எச்சிலோட டேஸ்ட்டும் என் வாய்க்குள்ள இன்னும் ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் வலது கைப் புறங்கையால, என் உதட்டை வேகமா துடைச்சேன்.

ஒரு தடவை இல்ல, ரெண்டு மூணு தடவை அழுத்தித் துடைச்சேன்.

அவரோட சுவையை என் வாயில இருந்து மொத்தமா அழிக்கணும்னு என் மனசு துடிச்சுது.

நான் கண்ணாடியைப் பாத்துக்கிட்டே நின்னேன்.

இப்போ... என் மனசுக்குள்ள இருந்த பயம், பதற்றம் எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மறைஞ்சு...

கோபம் மேல வந்துச்சு.

அந்தக் கோபம், ராஜ் மேல எனக்கு வந்த முதல் 'வெறுப்பு'.

இதுவரைக்கும் அவர் என்னையப் பாத்த பார்வை, அவர் என்கிட்ட பேசுன வார்த்தைகள், அவர் என்னைய ரவிவர்மா பெயிண்டிங்னு வர்ணிச்சது...

எல்லாமே எனக்கு ஒரு விதமான கர்வத்தையும், ஒரு ஈர்ப்பையும் குடுத்துச்சு.

என் புருஷன் கவனிக்கலங்குற ஏமாற்றத்தை, ராஜோட பார்வை, பேச்சு, கொஞ்சம் கொஞ்சமா நிரப்புச்சு.

அவர் எனக்குத் தர்ற அந்த அட்டென்ஷன் எனக்கே பிடிச்சுருந்துச்சு.

ஆனா... இன்னைக்கு அவர் பண்ணுன காரியம்...

அது எந்த விதத்துலயும் ஒரு ஈர்ப்போ, இல்ல ரொமான்ஸோ கிடையாது.

அது ஆதிக்கம். ஒரு திமிர்.

அவர் பொண்டாட்டி முன்னாடியே, என்னைய விளையாட்டுப் பொருள் மாதிரி,  அவர் ட்ரீட் பண்ணுன விதம்...

அது என் சுயமரியாதையை, செருப்பால அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் அவருக்கு ஒரு மனுஷியா கூடத் தெரியல.

கொஞ்சம் இடம் கொடுத்த உடனே, அவருக்கு தேவையான பொருளா மாறிட்டேன்னு அட்வாண்டாஜ் எடுத்துக்கிட்டாரு.

அவருக்கு என் மேல ஆசை கிடையாது.

அவருக்குத் தேவையானது எல்லாம்... த்ரில்.

அவர் பொண்டாட்டி கண்ணை மூடி நிக்கும்போது, என் குண்டியப் பிசையுறதுல அவருக்கு ஒரு சந்தோஷம்.

அந்த சந்தோஷத்துக்காக... அவர் என்னைய, பகடைக்காயா யூஸ் பண்றாரு.

ஒருவேளை இன்னைக்கு ரேணுகா கண்ணைத் தொறந்து பாத்துருந்தா?

அவங்க என்னையத் தான் அசிங்கமாத் திட்டியிருப்பாங்க.

'எப்டிடி என் வீட்டுக்குள்ளயே வந்து என் புருஷன மயக்குற'னு என் மூஞ்சியில துப்பியிருப்பாங்க.

ஆனா ராஜ்?

அவர் எவ்ளோ ஈஸியாத் தப்பிச்சுருப்பாரு தெரியுமா?

'அவ தான் ரேணு, நான் ஒண்ணும் பண்ணல'னு அசால்ட்டா என் மேல பழியப் போட்டுட்டு, அவர் நல்லவனா நின்னுருப்பாரு.

ஏன்னா, அவர் பேசுன பொய்யைப் பாத்தேன்ல?

எவ்ளோ ஈஸியா, கண்ணைக் கூடச் சிமிட்டாம அவரால பொய் சொல்ல முடியுது.

அவருக்கு நான் மாட்டிக்கிட்டா என்ன, என் வாழ்க்கை அழிஞ்சா என்ன? அவருக்குக் கவலையே கிடையாது.

அவரோட திமிர், சுயநலம்... அதுதான் எனக்கு அவர் மேல முதல் வெறுப்பை உருவாக்குச்சு.

என் மனசு இப்போ அவரை, பிரகாஷோட கம்பேர் பண்ணுச்சு.

பிரகாஷ்... அவன் ஒரு வாட்ச்மேன் தான்.

அவன் பாக்கக் குட்டையா, காமெடியன் மாதிரி இருந்தாலும்...

அவனுக்கு என் மேல இருக்குறது உண்மையான ஆசை.

அவன் என்னைய தேவதை மாதிரி பாக்குறான்.

நான் என்ன பண்ணாலும், அவனுக்கு அது பெரிய விஷயம்.

அவங்கிட்ட நேர்மை இருக்கு. அவன் என்கிட்ட எதையும் மறைக்கல.

அவன் ஆசையை அவன் அப்பட்டமாகக் காட்டுறான்.

ஆனா இந்த ராஜ்...

இவரு பாக்க டீசண்டா, பெரிய மனுஷன்னு வெளிய ஒரு வேஷம் போட்டுக்கிட்டு...

உள்ளுக்குள்ள இப்படி ஒரு எண்ணம் வெச்சுருக்காரு.

அவர் என்னைய ஒரு மனுஷியா மதிக்கல, என்னை தேவைக்காக யூஸ் பண்ண நெனைக்கிறாரு.

'இல்ல ராஜ்... நீ நெனைக்கிற மாதிரி நான் அவ்ளோ ஈஸியா மடங்கமாட்டேன்.'

'நீ சொல்றதுக்கெல்லாம் தலையாட்டிட்டு, உன் பின்னால வர மாட்டேன்.'

'உனக்கு என் மேல ஒரு துளி கூட அக்கறை கிடையாதுங்குறதை நீ இன்னைக்குத் தெளிவா நிரூபிச்சுட்ட.'

'இனிமேல் நீ என்னையத் தொடக் கூடாது.'

நான் கண்ணாடியில என் முகத்தைப் பாத்துக்கிட்டே, என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய சபதம் எடுத்தேன்.

என் கண்கள்ல இப்போ பயம் இல்ல. பதற்றம் இல்ல.

வெறும் வைராக்கியம், கோபம் மட்டும் தான் இருந்துச்சு.

அவர் மும்பைக்குப் போறாரு. ஒரு வாரம் கழிச்சு வருவாரு.

வந்ததும் அல்வா வேணும்னு சொல்லிட்டுப் போயிருக்காரு.

'வரட்டும்... நீ வந்து எங்கிட்ட கேளு.'

'அப்போ நான் உனக்குக் குடுக்குறேன் உண்மையான அல்வாவ.'

'நீ எந்த அளவுக்கு என்னைய ஒரு விளையாட்டுப் பொருளா நெனச்சியோ...'

'அதே அளவுக்கு நான் உன்னைய ட்ரீட் பண்ணுவேன்.'

நான் என் மனசுக்குள்ள ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

இதுவரைக்கும் அவர் என்கிட்ட காட்டுன ஆதிக்கம், என் அறியாமையில, என் தவிப்புல நடந்தது.

ஆனா இனிமேல், அவர் என்னைய நெருங்க நான் விட மாட்டேன்.

அவர் உண்மையான முகத்தை நான் பாத்துட்டேன்.

'நீ எவ்ளோ பெரிய ஆளா வேணாலும் இருந்துட்டுப் போ ராஜ்...'

'ஆனா பவித்ரா இனிமேல் உனக்குக் கிடைக்க மாட்டா.'

லிஃப்ட் 'டிங்'னு சத்தம் போட்டு, என்னோட ஃப்ளோர்ல வந்து நின்னுச்சு.

கதவு மெதுவாத் தொறந்துச்சு.

நான் வெளிய கால எடுத்து வெச்சேன்.

என் முகத்துல இப்போ எந்த நடுக்கமும் இல்ல.

என் உடம்புல எந்த பதற்றம் இல்ல.

நான் நிமிர்ந்து, நேரா என் வீட்டை நோக்கி நடந்தேன்.