నేను చదివిన కథలు - ప్రశ్న

[k3vv3]

ఇంకొన్ని కళలు కొన్నికొన్ని వృత్తులకు వారు వాట్లను నమ్ముకొని అమోఘంగా జీవన విధానం సాగిస్తున్నా రు. తరతరాలుగా కుటుంబాలను పోషించుకుంటు న్నారు. ఆయా కళలలో ఇమిడిపోయి మానసికంగా కూడా అభివృద్ధి చెంది ఉన్నత శిఖరాలను అధిరోహి స్తున్నవాళ్లు కోట్ల మంది అన్నారు. 


ఆ కళలే పాదుకాసిద్ధి, మంత్రసిద్ధి, ఔషధసిద్ధి, అంబర, చర్మ, వేలు, దారు, పాషాణ, లోహా, చిత్ర, మృగయ, యుద్ధ, లాపుకర్మ, ఆసవకర్మ, 


 ఇంకా చాలా ఉన్నాయిరోయ్ అవి ఏమిటంట.. కృషి, పాశుపల్యము, వాణిజ్య, మల్ల యుద్ధ, పాకకర్మ, గంధవాదము, ధాతువాదం, దోహళము, ఖనివాదము, రసవాదము, సాముద్రి కము, రత్నపరీక్ష, స్వర్ణపరీక్ష, 
అశ్వలక్షణము, గజ లక్షణం, లిపికర్మ, వాచకము, సర్వశాస్త్రము, సమస్త అవధానము, దేశభాష జ్ఞానము.. 


ఈ కళలన్నీ మానవులకు మానసిక వికాసమే కాదు.. వారి మానసిక పరిపక్వత, వారి మేధోసంపత్తి, వారి వ్యక్తిత్వ వికాసపు అభివృద్ధికి నూటికి నూరుపాళ్ళు ఉపయోగిస్తూ మానవలోకాన్ని ముందుకు తీసుకువెళు తున్న మహోన్నత మైన కళలు. 


ఇకపోతే వేద వేదాంగ ఇతిహాస ఆగమ న్యాయ శాస్త్ర కళలన్నీ.. మానవులకు ప్రాణం పోసే కళలు. పరిస్థితుల ప్రభావాన్ని బట్టి ఎప్పుడైనా మనిషి మృగంగా మారి నప్పుడు ఆ మనిషిని మృగస్థానం నుండి మామూలు మనిషి స్థానానికి తీసుకురావడానికి మహోన్నతమైన ఈ కళలన్నీ దోహదపడుతున్నాయి. ఈ కళలు లేకపోతే మనుషులు ఉండరు అందరూ మృగాలే. మరి కళలు మానవుల పాలిటి ప్రాణవాయువులు కాదనగలమా. 


ఇకపోతే.. మానవులకు బాగా తెలుస్తున్నవి. అభిమా నించేవి, ఆదరించేవి నాలుగు మాత్రమే. 


1. నాటక
2. గాన
3. కవిత్వ
4. కావ్యాలంకారము.. అంటే సాహిత్యము అన్నమాట


ప్రస్తుత సమాజంలో నటన, గాన, కవిత్వ, సాహిత్య కళలలో మేధావి వర్గానికి సంబంధించిన కొందరు మానవులు బాగా ఆకర్షింపబడి వాట్లను ప్రేమిస్తూ, నమ్ముకుంటూ, అభిమానిస్తూ బ్రతకడం నేర్చుకు న్నారు. 


ఈ నాలుగు కళలు మానవులకు పొట్ట నింపకపోవచ్చు. 
కానీ వాళ్లను మేరుపర్వతం మీద కూర్చో బెడుతు న్నాయి. సూర్యుడు ఉదయించే ప్రతి భూభాగంలో వాళ్ల కు మహోన్నతమైన గౌరవ మర్యాదలను తెచ్చిపెడుతు న్నాయి. వాట్ల ద్వారా మనిషి మానసికంగా, వ్యక్తిత్వ పరంగా మహోన్నతశిఖరం అధిరోహించడానికి అవ కాశం కలుగుతుంది. 


ఆ విజయాలతో అతను కొత్త ఊపిరి పోసుకుంటూ ఆహారం తినకపోయినా బ్రతికేయగలిగే అంత శక్తి వంతుడు కాగలుగుతున్నాడు. ఇవి నమ్ముకుని పాడై పోయిన వాళ్ళు ఎవరూ లేరు. 


అర్థమవుతుంది కదా మరి నీ మొఖం అలా పెట్టావు ఏమిటి రా ప్రశ్నార్ధక మార్కులాగా.. జాగ్రత్తగా విను.. 


అయితే ప్రస్తుతం దేశ కాలమాన పరిస్థితులను బట్టి
ఈ నాటక గాన కవిత్వ సాహిత్య కళలు రూపాంతరం చెందాయి. సినిమా అనే ఒక వ్యాపార రంగం వైపు ఈ కళలు మళ్లించబడ్డాయి. దాంతో మనిషికి మానసిక వ్యక్తిత్వ వికాసాన్ని నూటికి నూరుపాళ్ళు అందించే ఈ రకమైన కళలు అపభ్రంశం అయిపోయాయి. 


రంగస్థలం మీద అమోఘమైన నటన చేస్తూ మహా నటుడుగా తన నటనను నిరూపించుకునే శక్తి పూర్వం లో మనుషులకు ఉండేది. నటనే జీవనంగా అప్పుడు బ్రతికేవారు. అప్పట్లో వాళ్లకు ఆ నటన బ్రతుకు కూడా ఇచ్చేది. రారాజు భోగం కూడా అనుభవించారు. మరి ఈ నటన అనే కళ సినిమాలలో డ్రమెటిక్ గా మారిపో యింది. మనిషి నటించకుండా కెమెరా మనిషిని నటిం ప చేసేస్తోంది. అసలు మనిషే లేకుండా నటనే లేకుండా మనిషి నటించినట్లు చూపించగలిగే శక్తి ప్రస్తుత టెక్నాల జీకి వచ్చేసింది. దాంతో నటన అనే పదమే మరుగై పోయింది. నటన అనే కళ నిజం చెప్పాలంటే భూస్థాపితం అయిపోయింది. 


అదిగో అప్పుడే.. సమాజంలోనే ఇతరులతో సహజంగా నటించడం నేర్చేసుకున్నారు ప్రజలు. ఇదిగో నీలాగా అన్నమాట. దగా, కుళ్ళు, కుట్ర, అన్యాయాలు.. నటిం చేస్తున్నారు తెగ నటించేస్తున్నారు. తండ్రి కొడుకు మధ్య నటన, భార్యాభర్త మధ్య నటన, గురుశిష్యుల మధ్యనటన. దేవుడు భక్తుడు మధ్య నటన. ఈ ప్రపంచమే నాటక రంగం అయిపోయింది. నాటక కళ.. దానిష్టమొచ్చి నట్లు నవరస నాట్యం చేసేస్తుంది. మరి ఇలాంటి కళవల్ల మానవుల వ్యక్తిత్వ మానసిక వికాసం ఎలా జరుగుతుంది. 


అందుచేత ప్రస్తుతం నటనతో మనిషి కచ్చితంగా మానసికంగా వ్యక్తిత్వపరంగా ఎదగలేడు. 


రెండవది గానకళ. ఇది అజరామరమైన కళ. ఇంతటి గొప్ప కళ మరొకటి లేదు అని కూడా కచ్చితంగా చెప్ప వచ్చు. ఈ కళను నమ్ముకున్న వాళ్ళు ఉన్నారు అమ్ముకున్న వాళ్ళు ఉన్నారు. 


అప్పుడే పుట్టిన పిల్లవాడు ఏడవడం కూడా ఒక గాన కళ లాంటిదే. మనిషి ఏడుపు, నవ్వులలో కూడా.. అత్యద్భుతమైన గాన కళలు మనకు వినిపిస్తూ ఉంటాయి. 


పురాణాలలో పాట పాడితే కొండలు కరిగిపోయిన కథలు చదివాము. రావణాసురుడు తన పేగులతో సంగీత గానకళ ద్వారా ఆ మహాశివుడునీ ప్రత్యక్షం అయ్యేటట్లు చేసుకోగలిగిన కథలు చదివాము. అంతెం దుకు ప్రశాంతసమయంలో మంచి గానం వినడం ద్వారా మనుషుల రోగాలు సైతం మాయం అవుతాయి అని మన సైన్సు చెప్పుతున్న ఉదంతాలు మనకు తెలుసు. అలాంటి మహోన్నతమైన ఈ గాన కళ మనుష్యులకు దేవుడు కోరకుండ ఇచ్చిన వరం. ఈ కళ వల్ల మనుషుల మానసిక వ్యక్తిత్వ అభివృద్ధి చెందడమే కాకుండా.. ఆయు ఆరోగ్యాలతోటి చిరకాలం బతుకు సాగిస్తారు అని ఖచ్చితంగా చెప్పవచ్చు. 


మిగిలినది కవిత్వ కళ.. మరియు కావ్యాలంకారము అనగా సాహిత్యకళ అంటే రచనా వ్యాసాంగం అన్న మాట. 


ఒకప్పుడు అయితే ఈ కళ ఆరోగ్యదాయకంగా ఉండేది. ఇప్పుడు కుంటిగా అనారోగ్యం పాలు అయ్యిందని ఖచ్చితంగా చెప్పవచ్చు. ఇలా నేను అంటుంటే స్వచ్ఛమైన తెలుగు మాట్లాడే వాళ్ళకి రాసే వాళ్ళకి నా మీద పీకలోతు కోపం రావచ్చు. 


ఏం చేస్తాము నిజాన్ని నిర్భయంగా చెప్పక తప్పదు. 
ఇంగ్లీషుభాష తప్పకుండా అభివృద్ధి చెందడం అనే పరిస్థితి ఏర్పడడంతో తెలుగు భాష మీద అది నేర్చుకునే వాళ్ల మీద మొట్టికాయలు పడ్డాయి. ఇప్పుడు నూటికి 90 మంది మాట్లాడేది రాసేది సగం సగం
తెలుగే.. !