Adultery మోహపు ముసుగు

[Sanjana1340]

గడియ తీసిన శబ్దం ఆ నిశ్శబ్దంలో వర్షకే ఎక్కువగా వినిపించింది.
తలుపు కొద్దిగా తెరిచింది.
అర్జున్ ఎదురుగా ఉన్నాడు.
ఫోన్‌లో చివరిగా పంపిన మెసేజ్ ఇంకా అతని స్క్రీన్ మీద వెలుగుతోంది. కానీ అతని చూపు మాత్రం ఆమె మీదే నిలిచిపోయింది.
వర్ష తలుపు పట్టుకుని అలాగే నిలబడింది.
ఇద్దరూ పలకరించలేదు.
ఇంతసేపు మెసేజ్‌లలో మాట్లాడుకున్నాక, ఇప్పుడు సాధారణంగా “హాయ్” అనడం కూడా విచిత్రంగా అనిపించింది.
మొదట అర్జునే చిన్నగా నవ్వాడు.
“వచ్చి చూడమన్నావు.”
వర్ష చూపు కిందకు వాలింది.
“అందుకని అక్కడే నిలబడతావా?”
ఆమె పక్కకు జరగగానే అతను లోపలికి వచ్చాడు.
తలుపు మూసి తిరిగేసరికి, అర్జున్ హాల్లో మధ్యలో నిలబడి ఉన్నాడు. ఇంటిని పరిశీలించకుండా తననే చూస్తుండటం ఆమెకు వెంటనే తెలిసిపోయింది.
“ఏంటి?”
“ఏమీ లేదు.”
“అయితే అలా చూడకు.”
అతను చూపు తిప్పుకున్నాడు.
వర్షకు నవ్వొచ్చింది.
“ఇంత త్వరగా మాట వింటావని తెలియదు.”
“ఇప్పుడే వచ్చాను కదా.”
ఆమె నవ్వు ఇంకాస్త పెరిగింది.
అర్జున్ అది చూస్తూ తన ఫోన్‌ను జేబులో పెట్టేశాడు.
“కూర్చో.”
వర్ష సోఫా వైపు చూపించింది.
అతను కూర్చున్నాడు. ఆమె మాత్రం టేబుల్ మీదున్న రిమోట్ తీసి పక్కకు పెట్టింది. అప్పటికే సరిగ్గా ఉన్న కుషన్‌ను మరోసారి సరిచేసింది.
“వర్ష.”
“హ్మ్?”
“ఆ కుషన్ బాగానే ఉంది.”
ఆమె చేయి ఆగిపోయింది.
అతను నవ్వును దాచుకోలేదు.
“ఏదో ఒక పని చేయాలనిపిస్తోంది నీకు.”
వర్ష కుషన్ వదిలేసి నిటారుగా నిలబడింది.
“వచ్చినప్పటి నుంచి నన్నే గమనిస్తున్నావా?”
“హ్మ్.”
ఆ సమాధానం చాలా తేలిగ్గా వచ్చింది.
ఆమె మాత్రం దాన్ని అంత తేలిగ్గా తీసుకోలేకపోయింది.
“నీళ్లు తెస్తాను.”
వంటగది వైపు నడిచింది.
గ్లాసు అందుకుని బాటిల్ మూత తీస్తుండగా వెనక అడుగులు వినిపించాయి.
అర్జున్ గుమ్మం దగ్గర ఆగాడు.
“అక్కడ కూర్చోమన్నాను కదా.”
“నువ్వు ఇక్కడున్నావుగా.”
వర్ష నీళ్లు పోస్తూ నవ్వుకుంది.
“ఐదు నిమిషాలు ఒక్కడివే కూర్చోలేవా?”
“అక్కడ కూర్చోవడానికి ఇంతదూరం రాలేదు.”
ఆమె గ్లాసు అతనికి అందించింది.
వేళ్లు తగిలినప్పుడు అర్జున్ వెంటనే గ్లాసు తీసుకుని వెనక్కి జరగలేదు. క్షణం ఆగి ఆమె ముఖంలోకి చూశాడు.
వర్ష కూడా ఈసారి చూపు దించలేదు.
“నీళ్లు,” అంది నెమ్మదిగా.
అతను గ్లాసు తీసుకున్నాడు.
“తెలుసు.”
ఆమె పక్కనుంచి బయటకు నడుస్తుంటే అతను దారి ఇచ్చాడు. అయితే ఆమె దాటే సమయంలో చేతిని ముందుకు చాపాడు.
వర్ష వేళ్లకు అతని వేళ్లు మెల్లగా తగిలాయి.
ఆమె ఆగింది.
అర్జున్ చేయి అలాగే ఉంచాడు.
వర్ష అతని వైపు చూసి, తరువాత ఆ చేతివైపు చూసింది.
తన చేతిని అతని చేతిలో ఉంచింది.
అతని ముఖంలో వచ్చిన చిన్న మార్పు ఆమెకు స్పష్టంగా కనిపించింది. ఇప్పటివరకు ఏ మాటకైనా సిద్ధంగా ఉండే అర్జున్, ఆ క్షణంలో ఏమీ అనలేదు.
వర్షకు అదే నచ్చింది.
హాల్లోకి వచ్చాక కూడా అతను ఆమె చేయి వదలలేదు.
సోఫా దగ్గర ఆగి వర్ష వెనక్కి తిరిగింది.
“ఇప్పుడు కూర్చుంటావా?”
“నువ్వూ కూర్చుంటే.”
ఆమె కూర్చుంది.
అర్జున్ పక్కన కూర్చున్నాక, ఇద్దరి మధ్య మిగిలిన చిన్న ఖాళీ కూడా ఆమెకు కొత్తగా అనిపించింది.
టీవీలో ఏదో కార్యక్రమం నిశ్శబ్దంగా కొనసాగుతోంది. తెర మీద మారుతున్న రంగులు ఎదురుగోడ మీద పడుతున్నాయి.
వర్ష రిమోట్ అందుకుని టీవీ ఆపేసింది.
“ఎందుకు?” అడిగాడు అతను.
“నువ్వు చూస్తున్నావా?”
“లేదు.”
“అందుకే.”
రిమోట్ టేబుల్ మీద పెట్టబోతుంటే అతని చేయి ఇంకా తన చేతిలో ఉందని గుర్తొచ్చింది. వదిలించుకోకుండా మరో చేత్తో పెట్టింది.
అర్జున్ అది గమనించి నవ్వాడు.
“ఏంటి?” అంది ఆమె.
“ఏమీ లేదు.”
“అప్పటినుంచీ అదే చెప్తున్నావు.”
“అన్నీ చెప్పాలా?”
ఆమె అతని వైపు తిరిగింది.
అతను అంత దగ్గరగా కూర్చుని మాట్లాడటం ఇదే మొదటిసారి. కాలేజీలో ఎప్పుడూ చుట్టూ ఎవరో ఉండేవారు. ఇక్కడ అతని గొంతు తగ్గినా ప్రతి మాట స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది.
“ఫోన్‌లో అయితే చాలా చెప్పావు,” అంది వర్ష.
“నువ్వూ.”
ఆమె నవ్వి తల తిప్పుకుంది.
అర్జున్ తన బొటనవేలితో ఆమె చేతి మీద మెల్లగా తట్టాడు.
“ఇప్పుడు ఆ మాటలు మళ్లీ అడగనా?”
“వద్దు.”
“ఎందుకు?”
వర్ష అతని వైపు చూడకుండా సమాధానమిచ్చింది.
“నాకు గుర్తున్నాయి.”
బయట గేటు పక్కగా ఏదో వాహనం వెళ్లిన శబ్దం వినిపించింది.
వర్ష సహజంగానే కిటికీ వైపు చూసింది.
అర్జున్ ఆమె చేయి వదిలాడు.
ఆమె లేచి కర్టెన్ కొద్దిగా జరిపింది. వీధిలో ఓ ఆటో దాటి వెళ్తోంది. అంతే.
కర్టెన్ వదిలి తిరిగేసరికి అతను కొంచెం దూరంలో నిలబడి ఉన్నాడు.
“కంగారుగా ఉందా?” అడిగాడు.
ఆమె కొద్దిసేపు అతన్ని చూసింది.
“కొంచెం.”
“నేను కూర్చుంటాను. నువ్వు ఇక్కడికి రా.”
అతను వెనక్కి తిరగబోతుంటే వర్ష అతని చొక్కా చేతిని పట్టుకుంది.
అర్జున్ ఆగాడు.
ఆమె చేయి వదలలేదు.
“అంత దూరం వెళ్లమని అనలేదు.”
అతని పెదవుల మీద చిరునవ్వు వచ్చింది. కానీ ఈసారి దాన్ని మాటగా మార్చలేదు.
నెమ్మదిగా ఆమె వైపు తిరిగాడు.
వర్ష పట్టుకున్న చొక్కా చేతిని వదిలి, అతని చేయి పట్టుకుంది.
“నీకు మాత్రం అసలు కంగారు లేదా?”
“తలుపు బయట ఉన్నప్పుడు బాగా ఉంది.”
“ఇప్పుడు?”
“నువ్వే ఆపావుగా.”
ఆమె తల కిందకు వంచి నవ్వింది.
అర్జున్ ఖాళీ చేతిని ఆమె నడుము పక్కన మెల్లగా ఉంచి, ఆమె స్పందన కోసం ఆగాడు. వర్ష క్షణం అతని ముఖంలోకి చూసింది. తరువాత తనంతట తానే కొద్దిగా దగ్గరకు జరిగింది.
అతని భుజం మీద చేయి ఉంచింది.
ఆ చిన్న కదలిక తరువాత ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
కిటికీ అవతల వీధి వెలుగుతోంది. లోపల గడియారం ముల్లు కదిలే శబ్దం కూడా వినిపిస్తోంది.
వర్ష అతని చొక్కా కాలర్ దగ్గర చూపు నిలిపింది.
“ఇప్పుడు ఏదైనా సరదా మాట అంటావనుకున్నా.”
“అననా?”
ఆమె తల అడ్డంగా ఊపింది.
అర్జున్ నవ్వు మెల్లగా తగ్గింది.
“సరే.”
వర్ష ముఖం మీదికి జారిన జుట్టును అతను మెల్లగా పక్కకు జరిపాడు.
ఆమె తలెత్తింది.
అతని చూపులో ఎప్పటిలా ఆటపట్టించడం లేదు. అది గమనించిన వెంటనే ఆమెకు ఏం మాట్లాడాలో తెలియకుండా పోయింది.
అర్జున్ కొద్దిగా దగ్గరగా వంగి ఆగాడు.
వర్ష అతని భుజం మీదున్న చేతిని తీయలేదు.
అతని కళ్లలోకి చూసి చిన్నగా తలూపింది.
అతను ఆమెను సున్నితంగా ముద్దుపెట్టుకున్నాడు.
చిన్న ముద్దు.
వెనక్కి జరిగాక కూడా వర్ష కాసేపు కళ్లెత్తలేదు. తరువాత అతని ముఖంలోకి చూసి, ఆ సీరియస్ చూపును తట్టుకోలేక నవ్వేసింది.
అర్జున్ కూడా నవ్వాడు.
“ఏమైంది?”
ఆమె తల అడ్డంగా ఊపింది.
“ఏమీ లేదు.”
“ఇప్పుడు నువ్వు మొదలుపెట్టావు.”
వర్ష అతని భుజం మీద నుదురు ఆనించింది.
అతను ఆమె చుట్టూ చేతులు వేసి దగ్గరగా హత్తుకున్నాడు.
ఆమె కూడా అతన్ని హత్తుకుంది.
ఇంతసేపు ఏదో మాట్లాడాలని, ఏదో సమాధానం చెప్పాలని ఉన్న తొందర వర్షలో నెమ్మదిగా తగ్గిపోయింది.
కొద్దిసేపటి తరువాత ఆమె ముఖం పైకెత్తింది.
“టీ తాగుతావా?”
అర్జున్ నవ్వాడు.
“ఇప్పుడా?”
“ఏం అడగాలో తెలియక అడిగాను.”
ఆ నిజాయితీకి అతని నవ్వు మరింత మెత్తబడింది.
“అయితే అడగకు.”
వర్ష మళ్లీ అతని భుజం మీద తల ఆనించింది.
తరువాత సోఫా దగ్గరకు వచ్చినప్పుడు ఆమె ముందులా దూరంగా కూర్చోలేదు.
అర్జున్ పక్కనే కూర్చుని, అతని చేతిని తన రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుంది.
టేబుల్ మీద మూతపెట్టి ఉంచిన ప్లేట్ కనిపించడంతో అతను అడిగాడు—
“ఇంకా తినలేదుగా?”
“హ్మ్.”
“ముందు తిను.”
వర్ష అతన్ని చూసింది.
“వెళ్లిపోతావా?”
అతను సమాధానం చెప్పేముందే ఆమె తన ప్రశ్నకు తానే చిన్నగా నవ్వుకుంది.
ఇప్పుడు దాన్ని వెనక్కి తీసుకోలేదు.
అర్జున్ ఆమె చేతిని కొద్దిగా బిగించి పట్టుకున్నాడు.
“నువ్వు తినేవరకు ఉంటాను.”
వర్ష అతని భుజానికి ఆనుకుంది.
“తరువాత?”
అతను ఆమెవైపు తల తిప్పాడు.
ఆమె ఈసారి చూపు దించలేదు.
“ఇంకో ఐదు నిమిషాలు,” అంది.
వర్ష అలా అన్నాక అర్జున్ గడియారం వైపు చూశాడు.
ఆమె అతని చేతిని చిన్నగా లాగింది.
“నిజంగా లెక్కపెట్టమని కాదు.”
అతను నవ్వి ఆమెవైపు తిరిగాడు.
“అది నాకు అర్థమైంది.”
వర్ష అతని భుజం మీద నుంచి తల తీసింది. అయినా చేయి వదలలేదు.
కొన్ని క్షణాలు అతన్ని అలాగే చూసి, కొద్దిగా ముందుకు వంగి అతని చెంప మీద ముద్దుపెట్టుకుంది.
అర్జున్ మాట మధ్యలో ఆగిపోయాడు.
వర్షకు నవ్వొచ్చింది.
“ఇప్పుడు ఏదో అనబోయావు.”
“మర్చిపోయా.”
“మంచిదైంది.”
ఆమె లేచి నిలబడింది. ఈసారి అతని చేతిని తనే పట్టుకుని లాగింది.
“రా. నువ్వు కూడా తినలేదు కదా.”
వంటగదిలో లైట్ వెలిగించగానే హాల్లోంచి వచ్చిన నీడలు వెనక్కి తగ్గాయి.
వర్ష మూతలు తీసి చూసింది. అమ్మ పెట్టి వెళ్లిన అన్నం ఇంకా కొద్దిగా వెచ్చగానే ఉంది.
“ఇంకో ప్లేట్ తీసుకో,” అంది.
అర్జున్ కప్‌బోర్డ్ తెరిచాడు.
“అది కాదు. పక్కది.”
అతను మరో తలుపు తెరిచాడు.
వర్ష అతని పక్కకు వచ్చి, లోపలున్న ప్లేట్లు చూపించింది.
“ఇక్కడ.”
అర్జున్ ప్లేట్ తీసుకున్నా పక్కకు జరగలేదు.
ఆమె అతని వైపు చూసింది.
“ఇప్పుడు దారి ఇస్తే వడ్డిస్తాను.”
అతను పక్కకు జరిగి, ఆమె చేతిలో ఉన్న గరిటె తీసుకున్నాడు.
“నేను పెడతాను. నువ్వు కూర్చో.”
“ఎంత తింటానో నీకేం తెలుసు?”
“చెప్పు.”
వర్ష అతని పక్కనే నిలబడి ప్లేట్ పట్టుకుంది.
“చాలు… అర్జున్, చాలు.”
అతను వెంటనే ఆపాడు.
“ఇంతేనా?”
“ఇప్పుడైతే ఇంతే.”
అతను ప్లేట్ ఆమె చేతికి ఇస్తూ ముఖంలోకి చూశాడు.
వర్ష నవ్వును దాచుకోలేకపోయింది.
“మళ్లీ మొదలుపెట్టకు.”
“నేనేం అనలేదు.”
“అనకపోయినా తెలుస్తోంది.”
ఆమె ప్లేట్ పక్కన పెట్టి నీళ్ల బాటిల్ అందుకోబోయింది. అర్జున్ ముందే తీసి ఇచ్చాడు.
వర్ష బాటిల్ తీసుకోకుండా అతన్ని కాసేపు చూసింది.
“ఏంటి?” అడిగాడు.
ఆమె సమాధానం చెప్పకుండా అతని చేతి మీద చేయి వేసింది.
అర్జున్ బాటిల్ కౌంటర్ మీద పెట్టాడు.
వర్ష దగ్గరకు జరిగి అతన్ని ముద్దుపెట్టుకుంది.
ఈసారి అతను ఆశ్చర్యపోలేదు. ఆమెను మెల్లగా హత్తుకుని, ముద్దు తరువాత నుదుటికి తన నుదురు ఆనించాడు.
ఇద్దరికీ నవ్వొచ్చింది.
“అన్నం చల్లారిపోతుంది,” అంది ఆమె.
“నువ్వే మొదలుపెట్టావు.”
“అయితే నువ్వు ఆపొచ్చుగా.”
అతను ఆమె చేతిలో ప్లేట్ పెట్టాడు.
“పద.”
హాల్లో చిన్న టేబుల్‌ను దగ్గరకు జరుపుకుని పక్కపక్కనే కూర్చున్నారు.
మొదట ఇద్దరూ భోజనం మీద దృష్టిపెట్టాలని ప్రయత్నించారు. కానీ మధ్యమధ్యలో ఒకరినొకరు చూసుకుని నవ్వుకోవడం ఆగలేదు.
వర్ష నీళ్ల గ్లాసు అందిస్తే అతని వేళ్లు ఆమె చేతిని క్షణం పట్టుకున్నాయి.
“గ్లాసు తీసుకో,” అంది.
“తీసుకున్నాను.”
“మరి చేయి?”
అతను వదిలాడు.
వర్ష గ్లాసు టేబుల్ మీద పెట్టి, తన ఖాళీ చేతిని అతని చేతిలో ఉంచింది.
అర్జున్ ఆమెవైపు చూశాడు.
“ఇలా అయితే తినడం ఆలస్యమవుతుంది.”
“అవ్వనీ.”
ఆ ఒక్క మాట ఆమె అనుకున్నదానికంటే మెల్లగా బయటకొచ్చింది.
అతను ఆమె చేతిని పెదవులకు దగ్గరగా తీసుకుని చిన్న ముద్దుపెట్టాడు.
వర్ష చూపు దించుకుంది. కానీ చేయి వెనక్కి తీసుకోలేదు.
ప్లేట్లు తీసుకెళ్లడానికి ఇద్దరూ లేచారు.
“వదిలేయ్. నేను కడుగుతాను,” అంది వర్ష.
“నువ్వు పెట్టావుగా. ఇవి నేను కడుగుతాను.”
అర్జున్ సింక్ దగ్గర నిలబడ్డాడు. వర్ష పక్కనే ఉండి కడిగిన గ్లాసులు తీసి సర్దింది.
రోజూ చేసే చిన్న పనిలో అతను పక్కన ఉండటం ఆమెకు ఊహించని ఆనందాన్ని ఇచ్చింది.
వర్ష అతన్ని చూస్తూ ఉండిపోయింది.
“ఏంటి?” అడిగాడు అర్జున్.
“ఏం లేదు.”
“ఈ మాట ఈరోజు చాలాసార్లు విన్నాను.”
ఆమె నవ్వి టవల్ అందించింది.
అతను చేతులు తుడుచుకుంటుంటే వర్ష అతని భుజానికి తల ఆనించింది.
అర్జున్ కదలకుండా ఆగాడు.
“అలసిపోయావా?”
“కొంచెం.”
అతను టవల్ పక్కన పెట్టి ఆమెవైపు తిరిగాడు.
వర్ష అతని చొక్కా కాలర్ దగ్గర చిన్న మడతను సరిచేసింది. పని పూర్తయినా చేతిని అక్కడి నుంచి తీయలేదు.
అర్జున్ ఆమె చెంపను మెల్లగా తాకాడు.
ఆమె తలెత్తింది.
అతను ఆమెను ముద్దుపెట్టుకున్నాడు. తరువాత ఆమె నుదుటిపై మరో చిన్న ముద్దు పెట్టి దగ్గరకు హత్తుకున్నాడు.
వర్ష అతని చుట్టూ చేతులు వేసింది.
వంటగదిలో ట్యాప్ పూర్తిగా మూయకపోవడంతో ఒక్కో చుక్క సింక్‌లో పడుతోంది.
కొద్దిసేపటికి ఆ శబ్దం గమనించి వర్ష నవ్వింది.
“అది ముందు ఆపు.”
అర్జున్ ఒక చేత్తో ట్యాప్ తిప్పి, మళ్లీ ఆమెవైపు చూశాడు.
“ఇంకేమైనా పనులున్నాయా?”
“ఉన్నా ఇప్పుడేం చేయను.”
హాల్లోకి తిరిగొచ్చాక వర్ష సోఫా అంచున కూర్చుంది.
అర్జున్ ఎదురుగా నిలబడి ఆమెకు చేయి అందించాడు.
ఆమె అతని చేతిని పట్టుకుంది కానీ లేవలేదు.
“ఏంటి?”
“ఇంతసేపు నేనే నీ వెనక తిరిగాను. ఇప్పుడు నువ్వు రా.”
అతను పక్కన కూర్చోగానే వర్ష అతని భుజానికి ఆనుకుంది.
కొద్దిసేపు ఇద్దరూ మాట్లాడలేదు.
ఆ నిశ్శబ్దంలో ఆమెకు ఇంతకుముందులా ఏదో పని వెతుక్కోవాలని అనిపించలేదు. అతను పక్కన ఉన్నాడని పదేపదే నిర్ధారించుకోవాల్సిన అవసరమూ లేదు.
అర్జున్ ఆమె జుట్టుపై చిన్న ముద్దు పెట్టాడు.
వర్ష ముఖం పైకెత్తింది.
“ఏంటి?”
“ఏమీ లేదు.”
ఆమె నవ్వుతూ అతని చెంప మీద చేయి పెట్టింది.
“ఇప్పుడు ఆ మాట నమ్మను.”
అతను ఆమె చేతిమీద తన చేయి ఉంచాడు.
వర్ష దగ్గరకు జరిగి అతన్ని మరోసారి ముద్దుపెట్టుకుంది. వెనక్కి జరిగాక అతని ముఖాన్ని చూసి సిగ్గుతో నవ్వింది.
ఆ నవ్వు చూసి అతనూ నవ్వాడు.
ఆమె మళ్లీ అతని భుజం మీద తల పెట్టింది.
గడియారం నెమ్మదిగా ముందుకు కదులుతోంది.
కొద్దిసేపటికి వర్ష నిటారుగా కూర్చుని కళ్లను రుద్దుకుంది.
“నిద్ర వస్తోందా?” అడిగాడు అర్జున్.
“కొంచెం. పొద్దున్నే లేచాను కదా.”
అతను ఆమె ముఖం మీద పడిన జుట్టును పక్కకు జరిపాడు.
“నీ గది ఎటు?”
వర్ష హాల్ చివర ఉన్న తలుపు వైపు చూపించింది.
“అదిగో… ఎడమవైపు.”
అర్జున్ లేచి ఆమెకు చేయి అందించాడు.
ఆమె అతని చేతిని పట్టుకుని లేవబోతుంటే అతను చిన్నగా అడిగాడు—
“తీసుకెళ్లనా?”
వర్ష అతని ముఖంలోకి చూసింది. అతను ఏమంటున్నాడో అర్థమవగానే నవ్వింది.
“అంత ధైర్యమా?”
“నీకు ఇష్టమైతే.”
ఆమె చేతులు అతని భుజాల మీద ఉంచింది.
“అయితే జాగ్రత్త.”
అర్జున్ ఆమెను మెల్లగా ఎత్తుకున్నాడు.
వర్షకు నవ్వొచ్చి అతని భుజాన్ని గట్టిగా పట్టుకుంది.
“నవ్వకు,” అన్నాడు అతను.
“నువ్వే అడిగావుగా.”
హాల్ దాటుతుండగా ఆమె చూపు అతని ముఖం మీదే నిలిచింది. తలుపు దగ్గరకు రాగానే చేయి చాపి దాన్ని కొద్దిగా తెరిచింది.
“ఇదే.”
గదిలో చిన్న టేబుల్ ల్యాంప్ వెలుగుతోంది. తెరిచి ఉంచిన నోట్‌బుక్, పక్కన పెన్, కుర్చీ మీద కాలేజీ బ్యాగ్ కనిపించాయి.
అర్జున్ ఆమెను మంచం అంచున జాగ్రత్తగా కూర్చోబెట్టాడు.
వెనక్కి జరగబోతుంటే వర్ష అతని చేయి పట్టుకుంది.
“ఇక్కడ కూర్చో.”
అతను ఆమె పక్కన కూర్చున్నాడు.
వర్ష తల అతని భుజంపై వాల్చింది. అతను ఆమె చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.
ఈసారి ఇద్దరిలో ఎవరూ గడియారం వైపు చూడలేదు.