Adultery કાંતા

[SexyHansaKaki]

માધવના હૃદયમાં કાંતા માટે કોઈ ગેરસમજ કે અહંકાર નહોતો, માત્ર અગાધ અને નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ જ છલકાતો હતો. કાંતાએ જ્યારે પોતાની મર્યાદાઓ ઓગાળીને એની છાતી પર માથું મૂકી દીધું અને ગાલ પર તમાચા મારીને પોતાના સમર્પણનો એકરાર કર્યો, ત્યારે માધવનું દિલ ખુશીથી નાચી ઉઠ્યું. પણ કાંતાના મુખેથી એના પ્રેમનો આખરી સ્વીકાર કરાવવા અને થોડીક મીઠી પજવણી કરવા માટે માધવે પોતાના ચહેરા પર કડક ભાવ લાવી દીધા.

માધવે હળવેથી પણ મજબૂતીથી કાંતાના ખભા પર હાથ મૂકીને એને પોતાની છાતી પરથી પાછી ધકેલી દીધી.
કાંતા અચાનક દૂર હડસેલાઈને સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. એની આંખોમાં આંસુ ભરેલાં હતાં અને એની સાડીનો પાલવ છાતી પરથી થોડો ખસી ગયો હતો. એ અચરજ અને આઘાતથી માધવ સામે જોઈ રહી.
માધવે પોતાની નજરો થોડી અલિપ્ત રાખીને, ગંભીર પણ મીઠા કટાક્ષ સાથે કહ્યું "આ શું કરો છો, કાંતામાસી? અચાનક આ તમને શું થઈ ગયું? હવે તમારો દેહ નથી અભડાતો? મારી આટલી નજીક આવતાં અને છાતીએ બાઝતાં હવે તમને પાપ નથી લાગતું?"
માધવના મોઢેથી ફરી 'કાંતામાસી' શબ્દ સાંભળીને અને દેહ અભડાવાનો કટાક્ષ સાંભળીને કાંતાનો ચહેરો શરમ અને ખેદથી સાવ લાલચોળ થઈ ગયો. ૪૮ વર્ષની એ આધેડ સ્ત્રી પોતાના આ ભરાવદાર શરીરની મર્યાદા ભૂલીને માધવની સામે એક વિવશ પ્રેમિકા બનીને ઉભી હતી.
"માધવ..." કાંતાનો અવાજ કાંપતો હતો. એણે પોતાની સાડીનો પાલવ છાતી પર સરખો કર્યો. "તમે મને મહેણાં મારીને મારી મશ્કરી કેમ કરો છો? મેં તમને કહ્યું ને કે હું ગભરાઈ ગઈ હતી."
"હું મશ્કરી નથી કરતો, કાંતામાસી" માધવે બે ડગલાં પાછળ હટીને સામે જોતાં કહ્યું. "કાલે રાત્રે તો તમે મને મોટો ઉપદેશ આપતા હતા કે તમે મારી માની જગ્યાએ છો, તમે આધેડ વિધવા છો અને આ બધું પાપ છે. તો પછી આજે અચાનક મારા ગાલ પર તમાચા મારીને મને મનાવવાની આટલી બેચેની શા માટે? જો હું તમારા માટે માત્ર એક છોકરો જ હોઉં, તો મારી માફી મેળવવા માટે તડપવાની શું જરૂર છે?"
માધવની આ મીઠી પજવણી પાછળનો હેતુ કાંતા બરાબર સમજી ગઈ હતી. માધવ એના મોઢેથી સીધેસીધો પ્રેમનો એકરાર સાંભળવા માગતો હતો. કાંતાનું રડવાનું ચાલુ જ હતું, પણ આ વખતે એમાં ડર નહોતો, માત્ર માધવને પોતાના બનાવી લેવાની એક અદમ્ય ઝંખના હતી.
કાંતાએ આ વખતે સંકોચ છોડીને માધવ તરફ એક ડગલું ભર્યું. એણે માધવની આંખોમાં આંખ પરોવીને ધીમેથી કહ્યું "તમે મને જેટલી સજા આપવી હોય તે આપો, પણ મને આમ 'માસી' કહીને પારકી ન કરો. મારો આ અહંકાર અને મારો ડર તમારી સામે હારી ગયા છે, માધવ..."

માધવના ચહેરા પર છવાયેલી કડકાશ ઓગળવા લાગી હતી, પણ એણે કાંતાને હજીયે થોડી વધુ કસોટીમાં રાખવા માટે પોતાનું મૌન જાળવી રાખ્યું.

માધવના ચહેરા પર છવાયેલી કઠોરતા અને એની મીઠી પણ આકરી પજવણીએ કાંતાના હૃદયને અંદરથી સાવ હલાવી મૂક્યું હતું. કાંતાએ જ્યારે સંકોચ છોડીને પોતાના પ્રેમ અને સમર્પણની તૈયારી બતાવશે, ત્યારે એને આશા હતી કે માધવ એને બાહોંમાં ભીંસી લેશે અને ગઈકાલની બધી ગેરસમજણો દૂર થઈ જશે. પણ માધવ પોતાના મનના આવેગને દબાવીને હજીય આકરી પરીક્ષા કરી રહ્યો હતો.
માધવે બારી તરફથી નજર હટાવીને સાવ નીરસ અવાજે કહ્યું "મારે હવે કોઈ વાત નથી કરવી, કાંતાબેન. તમે હવે નીચે જાવ. ઘરમાં ઘણા મહેમાનો છે, કોઈ અહીં ઉપર આવી જશે તો નકામી તમારી બદનામી થશે. સાંજે રત્નાબેનનો દિકરો પરણીને આવે એટલે આપણે અહીંથી શહેર જવા નીકળી જઈશું."
માધવના મોઢેથી આટલો ઠંડો અને મક્કમ આદેશ સાંભળીને કાંતા ક્ષણભર માટે સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. એના શરીરમાં એક ધ્રુજારી પસાર થઈ ગઈ. એણે સાડીનો પાલવ છાતી પર સરખો કર્યો. એની ભીની આંખોમાં દર્દ અને પસ્તાવો છલકાઈ રહ્યાં હતાં. કાંતા સમજી ગઈ કે માધવ હજીય અંદરથી ઘવાયેલો છે અને એને મનાવવો એટલો સરળ નહોતો.
કાંતાએ કશું જ બોલ્યા વગર, પોતાની આંસુભરી આંખો નીચી કરીને દાદર ઉતરીને સીધી નીચે ગઈ.
રત્ના રસોડાના ખૂણામાં એકલી કશુંક કામ કરી રહી હતી. કાંતાને આટલી બધી રડતી, ભીની આંખો સાથે અને ઉદાસ હાલતમાં દાદર ઉતરતી જોઈને રત્ના તરત જ ઉભી થઈ ગઈ. એણે કાંતાનો હાથ પકડીને ઓરડાના એકાંત ખૂણામાં ખેંચી લીધી.
"કાંતા... શું થયું? તું કેમ આટલી ચોધાર આંસુએ રડે છે?" રત્નાએ ચિંતાતુર અવાજે પૂછ્યું.
કાંતા રત્નાના ખભા પર માથું મૂકીને ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડી. એનું  શરીર અસહ્ય વેદનાથી કાંપી રહ્યું હતું. "રત્ના... માધવ મારાથી બહુ રિસાયો છે, એણે મારી સાથે વાત કરવાની સાવ ના પાડી દીધી. મેં એના પગે પડવા સુધીનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ એણે મને નીચે જવા કહી દીધું. એમ પણ કહ્યું કે સાંજે જ આપણે શહેર પાછા નીકળવાનું છે."
રત્નાએ કાંતાના માથા પર હાથ રમાડ્યો અને સાંત્વના આપતાં ધીમેથી કહ્યું "કાંતા, તું ગાંડી ન થા. એ છોકરો તને પ્રેમ કરે છે એટલે જ આટલો બધો રીસાયો છે.

કાંતા પોતાની આંખો લૂછતી રહી, પણ એના હૃદયમાં માધવના બદલાયેલા વ્યવહારની ચિંતાનો મોટો વંટોળ ઉઠી રહ્યો હતો.

સવારની એ તણાવપૂર્ણ વાતચીત પછી માધવ ચૂપચાપ તૈયાર થઈને રત્નાના છોકરાની જાનમાં જવા માટે નીકળી ગયો. કાંતા બારીમાંથી માધવને ગામના બીજા પુરુષો સાથે જાનમાં જતો નીરખી રહી. સફેદ કુર્તા અને પાયજામામાં માધવ અત્યંત સોહામણો દેખાતો હતો. એણે એકવાર પણ પાછળ ફરીને કાંતા તરફ ન જોયું.
માધવના ગયા પછી કાંતાનું મન સાવ ગુમસુમ થઈ ગયું. રત્નાએ એને રસોડામાં જમવા માટે બહુ આગ્રહ કર્યો, થાળી સામે ધરી, પણ કાંતાના ગળા નીચેથી અન્નનો એક કોળિયો ન ઉતર્યો. ગઈકાલે રાત્રે અંધારા ઝૂંપડામાં કરેલી અવગણના, સવારે માધવના ગાલ પર મારેલા તમાચા અને ત્યાર પછીનું એનું પથ્થર જેવું મૌન, આ બધું જ કાંતાના હૃદયને કોરી ખાતું હતું.
૪૮ વર્ષની એ પુખ્ત સ્ત્રી આખો દિવસ ઓરડાના ખૂણામાં બેસીને માધવની યાદમાં, પસ્તાવામાં અને વિરહની અગ્નિમાં ભૂખી-તરસી તડપતી રહી. એની ભરાવદાર છાતી માધવના એક મીઠા શબ્દ માટે, એની એક નજર માટે અધીરી બની ગઈ હતી.
સાંજ પડતાં જ ઢોલ-શરણાઈના સૂર સાથે રત્નાનો છોકરો પરણીને નવી વહુ સાથે ઘરે પાછો આવ્યો. ઘરમાં વિવાહના કંકુથાપા અને ગૃહપ્રવેશની પરંપરાઓ પૂરી થઈ. એ પછી બે દિવસથી રોકાયેલા દૂર-દૂરના મહેમાનો અને ગામના સગા-સંબંધીઓ ધીમે ધીમે પોતપોતાના ઘરે જવા રવાના થવા લાગ્યા.
અંધારું ઘેરાવા લાગ્યું હતું, રત્નાએ માધવ અને કાંતા બંનેને રોકી લીધાં. "અત્યારે રાતના સમયે શહેરમાં જવું સલામત નથી. હેરાન થઈ જવાશે. આજની રાત પણ તમે અહીં જ રોકાઈ જાવ, કાલે સવારે શાંતિથી નીકળજો બસ."
માધવે કશું બોલ્યા વગર ચૂપચાપ માથું હલાવીને સંમતિ આપી દીધી.

રાત પડી ગઈ હતી. આખા ઘરની દોડધામ શાંત થઈ ચૂકી હતી. આખો દિવસ ભૂખી રહેલી કાંતાના ચહેરા પર વિરહનો થાક અને આંખોમાં માધવને મનાવવાની એક આખરી અધીરાઈ સ્પષ્ટ દેખાતી હતી.
સાંજનો અંધારબોળ સમય થઈ ચૂક્યો હતો. ઘરમાંથી મહેમાનોની ચહલપહલ ઓછી થઈ ગઈ હતી અને એક અનોખી શાંતિ છવાઈ રહી હતી. આખો દિવસ જાનમાં ગયેલો માધવ સાંજે પાછો આવ્યો ત્યારે એના ચહેરા પર થાક અને મૌન હતાં. પણ ઓરડાના ખૂણામાં બેઠેલી કાંતાના ચહેરા પર છવાયેલી વિવશતા અને રડમસ આંખો જોઈને રત્નાથી હવે રહેવાયું નહીં.
રત્ના માધવ પાસે ગઈ, જે આંગણામાં ખાટલા પર બેસીને દૂર જોઈ રહ્યો હતો.
"માધવ..." રત્નાએ ગંભીર અને ધીમા અવાજે કહ્યું "હું તમારા બંને વચ્ચેની વાતમાં બોલવાવાળી કોઈ નથી, પણ એક વાત કહું? કાંતાએ ગઈકાલ રાતનું અને આખા દિવસનું અન્નનો એક કોળિયો પણ મોઢામાં નથી મૂક્યો. એ આખો દિવસ ભૂખી તમારી યાદમાં અને અફસોસના લીધે ખૂણામાં બેસીને તડપી રહી છે."
માધવે તરત જ રત્ના સામે જોયું. એની આંખોમાં આશ્ચર્ય અને ચિંતાનો ભાવ આવી ગયો.
"એણે પોતાની જિંદગીમાં ઓછા દુઃખો નથી સહ્યાં!" રત્નાએ વધુ ઉમેર્યું. "સસરાનો કાળઝાળ ત્રાસ, લોકોનું વડે થતું અપમાન અને આ દુનિયાના મહેણાં... એણે દરરોજ પોતાની આબરૂ સાચવવા માટે લોહીના આંસુ પીધાં છે. એ જો તમારી સામે અચાનક ડરી ગઈ હોય તો એમાં એનો શો વાંક? હવે તમે પણ એને આટલી આકરી પરીક્ષા લેશો? એ સ્ત્રી અંદરથી સાવ ભાંગી જશે."
રત્નાના આ શબ્દો માધવના હૃદયમાં સોંસરા ઉતરી ગયા. કાંતા આખો દિવસ ભૂખી છે એ સાંભળતાં જ માધવનો નકલી ગુસ્સો પણ સાવ ઓગળી ગયો.
ત્યાર બાદ રત્ના રસોડામાં ગઈ, જ્યાં કાંતા ચૂપચાપ આંસુ સારી રહી હતી. રત્નાએ કાંતાના હાથમાં ગરમાગરમ રોટલી અને શાકની થાળી મૂકી.
"લે કાંતા..." રત્નાએ કાંતાના માથા પર હાથ રમાડતાં હળવેથી કહ્યું "માધવ, રસોડામાં આવે છે. તું જ એને પોતાના હાથથી જમવાનું પીરસ. હું જરા બહાર વાડામાં જઈને આવું છું."

રત્ના કાંતાને કશુંય બોલવાનો મોકો આપ્યા વગર રસોટાનો દરવાજો અડધો બંધ રાખીને ચૂપચાપ બહાર જતી રહી, જેથી એ બંનેને એકાંતમાં વાત કરવાનો અને પોતાના હૃદયના તાર જોડવાનો પૂરો મોકો મળે.
રત્નાના બહાર ગયા પછી રસોડામાં શાંતિ છવાઈ ગઈ. કાંતા થાળી પકડીને નજરો નીચી રાખીને ઉભી હતી. એના પરિપક્વ અને ભરાવદાર શરીરમાંથી જાણે એક મીઠી સુગંધ છૂટી રહી હતી.
માધવે ધીમા પગલે આગળ વધીને કાંતાના હાથમાંથી જમવાની થાળી લઈ લીધી અને બાજુના જમવાના પાટલા પર મૂકી દીધી. એણે કાંતાના ધ્રૂજતા હાથને પોતાના હાથમાં લીધા. માધવના ચહેરા પરથી સવારનો ગુસ્સો સાવ ગાયબ હતો; એની આંખોમાં માત્ર અને માત્ર એક પતિ જેવો અધિકાર અને આત્મીયતા છલકાઈ રહ્યા હતાં.
"હવે આટલું બધું રડવાનું બંધ કર, મારી કાંતાડી..." માધવે સાવ ધીમા, ઘેરા અને પ્રેમસભર અવાજે જેમ ઘરવાળો પોતાની વહાલી પત્નીને બોલાવે તેમ પહેલીવાર એને 'કાંતાડી' કહીને સંબોધી.
આ શબ્દ સાંભળતાં જ કાંતાના આખા શરીરમાંથી વીજળીની અનોખી લહેર પસાર થઈ ગઈ. ૪૮ વર્ષની ઉંમરે એને 'કાંતાડી' કહીને બોલાવનાર કોઈ નહોતું રહ્યું. એની આંખો અચરજ અને શરમથી પહોળી થઈ ગઈ, પણ હૃદયમાં અદ્દભુત આનંદ છવાઈ ગયો.
માધવે થાળીમાંથી રોટલીનો એક કોળિયો બનાવ્યો, શાકમાં બોળ્યો અને કાંતાના મોઢા સામે ધર્યો. "લે, આખો દિવસ ભૂખી રહીને તું મને સજા આપતી હતી ને? હવે શાંતિથી જમી લે."
કાંતાએ પોતાના ભરાવદાર ચહેરા પર થોડો શરમાળ વિરોધ અને સ્ત્રી સહજ નખરાં લાવતાં મોં ફેરવી લીધું. "ના... મારે નથી જમવું. તમે મને આખો દિવસ તડપાવી, મહેણાં માર્યા... હવે મને કેમ ખવડાવો છો?"
"તું નહીં જમે તો હું પણ નહીં જમું, કાંતાડી," માધવે હકની સાથે એના ચહેરાને હળવેથી પોતાની તરફ ફેરવ્યો. "અને હવે તારાં આ નખરાં મારી સામે નહીં ચાલે."
માધવના આ અધિકારપૂર્વકના પ્રેમ સામે કાંતાનો બધો જ સંકોચ ઓગળી ગયો. એણે ધીમેથી પોતાનું મોં ખોલ્યું. પણ જેવો માધવે રોટલીનો કોળિયો એના મોઢામાં મૂક્યો, કાંતાએ વિરહના મીઠા બદલા તરીકે અને વહાલમાં આવીને માધવની આંગળી પર હળવેથી બચકું ભરી લીધું!
"ઓય... શું કરે છે... લુચ્ચી" માધવના મોઢામાંથી હળવી ચીસ નીકળી ગઈ, પણ એના ચહેરા પર એક અદ્દભુત સ્મિત ખીલી ઉઠ્યું.

કાંતાએ કોળિયો ચાવતાં ચાવતાં શરમાઈને નજરો નીચી કરી લીધી. એના લાલચોળ થયેલા ગાલ પર શરમની લાલિમા છવાઈ ગઈ. માધવે હસીને પોતાની આંગળી તરફ જોયું અને ફરી બીજો કોળિયો પ્રેમથી એના મોઢામાં મૂક્યો.

માધવના હાથે પંદરેક કોળિયા જમ્યા પછી કાંતાના હૃદયમાં જાગેલો માતૃત્વ અને સ્ત્રીસહજ વહાલનો સાગર છલકાઈ ઉઠ્યો. એણે થાળીમાંથી રોટલી અને શાકનો કોળિયો નાજુક હાથે બનાવ્યો અને અત્યંત આત્મીયતાથી માધવના મોઢા સામે ધર્યો.
"લ્યો હવે... તમે પણ આખો દિવસ જાનની દોડધામમાં કશું સરખું ખાધું નહીં હોય" કાંતાએ ધીમા અને મીઠા અવાજે કહ્યું.
માધવે કોઈ જ ના ન પાડી. એણે કાંતાના હાથમાંથી કોળિયો પ્રેમથી આરોગી લીધો. કાંતાની આંગળીઓ જ્યારે માધવના હોઠને સ્પર્શી, ત્યારે બંનેના શરીરમાંથી એક અનોખી મધુર સિરહન પસાર થઈ ગઈ. કાંતા પોતાના જ પવિત્ર પ્રેમનો આનંદ માણતી માધવને એક પછી એક કોળિયો ખવડાવતી રહી.
જમી લીધા પછી કાંતાએ ચૂલા તરફ નજર કરી, જ્યાં રત્નાએ તાજું દોહેલું દૂધ તપેલીમાં ગરમ કરવા મૂક્યું હતું.
"માધવ..." કાંતાએ સાડીનો પાલવ છાતી પર સરખો કરતાં ધીમેથી પૂછ્યું " જમ્યા પછી દૂધ પીશો? તો ગરમ આપું?"
માધવે રસોડાની લાઈટ ચમકતી કાંતાની મોહક કાયા, એના ભરાવદાર છાતી અને એના લાલચોળ શરમાળ ગાલ સામે જોયું. માધવના ચહેરા પર એક રમુજી અને કામુક સ્મિત તરી આવ્યું.
એણે કાંતાની સાવ નજીક જઈને, ધીમા અને કામુક અવાજે કહ્યું "જો તારું હોય તો પીશ, કાંતાડી... બાકી આ ગાય કે ભેંસનું દૂધ મારે નથી પીવું!"
માધવના મોઢેથી આવા ગંદા પણ મોહક શબ્દો સાંભળીને કાંતા ક્ષણવાર માટે સાવ અવાચક થઈ ગઈ. ૪૮ વર્ષની એ આધેડ ઉંમરની વિધવા સ્ત્રીના ગાલ પર શરમ અને અચરજનું મોજું છવાઈ ગયું. એનું ભરાવદાર શરીર શરમથી ધ્રૂજી ઉઠ્યું. એણે તરત જ સાડીનો પાલવ મોં પર થોડો વધારે ખેંચી લીધો.
કાંતાએ શરમાઈને, પોતાના હાથ વડે માધવના ખભા પર હળવેથી ચૂંટલો ખણ્યો અને પ્રેમભર્યો ઠપકો આપતાં કહ્યું:

"અરે... માધવ! જરાક તો શરમાઓ! તમને કંઈ વાત ક્યાં કરવી એનું ભાન જ નથી રહ્યું? સાવ નાના છોકરા જેવું વર્તન કરો છો તમે તો! તમને આવી બધી વાતો કરતાં જરાય લાજ નથી આવતી?"