Adultery మోహపు ముసుగు

[Sanjana1340]

ఫోన్ తీసుకున్న వర్ష, బ్యాగ్‌ను ఇంకా భుజం మీదే ఉంచుకుని స్క్రీన్ ఆన్ చేసింది.
అర్జున్‌తో చాట్ తెరిచింది.
చివరగా కనిపిస్తున్నది అదే మెసేజ్.
‘ఈరోజు కూడా ఐదు నిమిషాలా?’
కాలేజీలో దానికి సమాధానం చెప్పేటప్పుడు తాను ఎంత మామూలుగా కనిపించడానికి ప్రయత్నించిందో గుర్తొచ్చింది. ఇప్పుడు గదిలో ఎవరూ లేకపోయినా, ఆ మెసేజ్ చూస్తుంటే పెదవుల మీదికి వస్తున్న నవ్వును ఆపుకుంది.
అతని పేరు కింద ఆన్‌లైన్ అని కనిపించింది.
కీబోర్డ్ తెరిచింది.
‘ఇంటికి వచ్చావా?’
రాసి, కొద్దిసేపు చూసి, తుడిచేసింది.
అతనే ఏదైనా పంపుతాడేమోనని మరో కొన్ని క్షణాలు ఎదురుచూసింది.
ఏమీ రాలేదు.
“వర్షా… వచ్చావా?”
బయట నుంచి అమ్మ పిలవడంతో ఫోన్ మంచం మీద పెట్టింది.
“వచ్చానమ్మా.”
“మరి పలకవేంటి? టీ పెట్టాను.”
బ్యాగ్ కింద పెట్టి, చెవులకున్న జూకాలు తీసి టేబుల్ మీద ఉంచింది. దుపట్టా సరిచేసుకుని బయటికి వెళ్తూ, గుమ్మం దగ్గర ఆగి వెనక్కి చూసింది.
ఫోన్ అలాగే ఉంది.
దాన్ని తీసుకెళ్లలేదు.
కానీ టీ తాగుతున్నంతసేపూ గదిలో ఏదైనా శబ్దమవుతుందేమోనని చెవులు మాత్రం అటే ఉన్నాయి.
తిరిగొచ్చేసరికి ఒక మెసేజ్ ఉంది.
అర్జున్‌ది.
‘రాత్రి చూద్దాం అన్నావు.’
దాని కింద మరోటి.
‘ఇప్పుడే ఏం రాసి తీసేశావు?’
వర్ష మంచం అంచున కూర్చుంది.
‘నీకు ఎలా తెలుసు?’
‘టైపింగ్ అని వచ్చింది.’
‘అంటే నా చాట్ ఓపెన్ చేసి పెట్టుకున్నావా?’
ఈసారి అతని సమాధానం వెంటనే రాలేదు.
వర్ష ముఖంలో చిన్న నవ్వు మొదలైంది.
కొద్దిసేపటికి—
‘పట్టేశావు.’
ఆ రెండు పదాలు మళ్లీ చదివింది.
సాకేదైనా చెప్తాడనుకుంది. పొరపాటున తెరిచాననో, వేరే మెసేజ్ చూస్తున్నాననో.
‘ఎందుకు?’ అని పంపింది.
‘ఏం రాస్తావో చూద్దామని.’
‘రాయకపోతే?’
‘అందుకే నేనే రాశాను.’
వర్ష కాళ్లు పైకి ముడుచుకుని కూర్చుంది. వెనకున్న దిండును దగ్గరకు లాక్కుంది.
‘నీకు వేరే పనేం లేదా?’
‘ఉంది. నువ్వు రిప్లై ఇవ్వకముందు అదే చేస్తున్నా.’
‘ఏం పని?’
‘ఇప్పుడది ఎందుకు? నువ్వేం రాసి తీసేశావో చెప్పు.’
‘గుర్తులేదు.’
‘అప్పుడేనా?’
‘అవును.’
‘సరే. నాకు నచ్చినట్టు అనుకుంటా.’
వర్ష వెంటనే టైప్ చేసింది.
‘ఎక్కువ ఊహించుకోకు. ఇంటికి వచ్చావా అని అడగబోయా. అంతే.’
‘వచ్చాను. టీ కూడా తాగాను. ఇంకేమైనా తెలుసుకోవాలా?’
‘అవసరం లేదు.’
‘నువ్వు?’
‘తాగాను.’
‘ఇంటికి వచ్చావా అని అడిగా.’
ఆమెకు నవ్వొచ్చింది.
‘అర్జున్!’
‘హా. ఇలా పిలవడానికి కూడా మెసేజ్ తీసేయాలా?’
ఫోన్‌ను దిండుమీద బోర్లా పెట్టింది.
కొన్ని సెకన్లే.
మళ్లీ తీసింది.
అతను ఇంకేమీ పంపలేదు.
ఈసారి ఆ నిశ్శబ్దం ఆమెకు నచ్చలేదు.
వెన్నెల ఫోన్ చేసింది.
ఆ పేరు కనిపించగానే వర్ష కూర్చున్న తీరు కొద్దిగా మారింది. దిండును పక్కకు జరిపి కాల్ తీసుకుంది.
“చెప్పవే.”
“ఏం చేస్తున్నావు?”
“ఇప్పుడే టీ తాగా. నువ్వు?”
“నేనూ. రేపు కొంచెం త్వరగా వస్తావా?”
“ఎందుకు?”
“లైబ్రరీకి వెళ్లాలి. క్లాస్ మొదలయ్యాక కుదరదు.”
“సరే. ఎంత త్వరగా?”
వెన్నెల సమయం చెప్పింది. తరువాత కాసేపు కాలేజీ విషయాలు మాట్లాడింది. వర్ష మధ్యలో స్పందిస్తున్నా, స్క్రీన్ పైభాగంలో ఏదైనా కొత్త నోటిఫికేషన్ వస్తుందేమోనని చూస్తోంది.
“వర్షా…”
“హ్మ్?”
“ఈరోజు బావ నీతో ఏం మాట్లాడాడు?”
ఆమె బొటనవేలు స్క్రీన్ మీద ఆగిపోయింది.
“ఎప్పుడు?”
“లైబ్రరీ దగ్గర.”
“మామూలుగానే.”
“అదే… ఏం మాట్లాడాడని.”
వర్ష బెడ్‌షీట్ అంచును వేళ్ల మధ్య మడిచింది.
“ఏదో ఆటపట్టిస్తున్నాడు. ఎందుకే?”
అటువైపు వెన్నెల చిన్నగా నవ్వింది.
“ఏం లేదు. నీతో బాగానే మాట్లాడుతున్నాడు కదా.”
“అందరితో మాట్లాడుతున్నాడుగా.”
“అది తెలుసు.”
వెన్నెల గొంతులోని నవ్వు ఈసారి కొద్దిగా తగ్గింది.
“కానీ నువ్వు కొత్తవాళ్లతో అంత త్వరగా మాట్లాడవు కదా. అందుకే అడిగా.”
వర్ష దగ్గర వెంటనే సమాధానం లేదు.
“నువ్వు ఉన్నావుగా. అందుకే పరిచయం అయింది.”
ఆ మాట వినగానే వెన్నెల మళ్లీ మామూలుగా మాట్లాడింది.
“అవునులే. రేపు మాత్రం లేట్ చేయకు.”
“సరే.”
కాల్ పెట్టేముందు వెన్నెల మరోసారి ఆగింది.
“వర్షా… బావకి నేను ఫోన్ చేశానని చెప్తావా?”
“నేనెందుకు చెప్తాను?”
ఆ ప్రశ్న అనుకున్నదానికంటే త్వరగా బయటకొచ్చింది.
“అంటే… ఒకవేళ నీకు మెసేజ్ చేస్తే చెప్పమని. నేను చేస్తే బిజీ అన్నాడు.”
వర్ష చూపు తన ఫోన్ మీదే నిలిచింది.
“ఎప్పుడు?”
“ఇందాకే.”
కొన్ని క్షణాలు గదిలో ఫ్యాన్ శబ్దం మాత్రమే వినిపించింది.
“సరే,” అంది వర్ష.
కాల్ ముగిసింది.
అర్జున్ చాట్ తెరవకుండా ఫోన్ పక్కన పెట్టింది.
ఈసారి కాసేపు నిజంగానే దాన్ని ముట్టుకోలేదు.
రాత్రి భోజనం అయ్యాక పుస్తకం తీసుకుని కూర్చుంది.
మొదటి పేజీలో తేదీ వేసింది. క్లాస్‌లో సగం రాసుకున్న నోట్స్ పూర్తి చేయడానికి ప్రయత్నించింది.
ఫోన్ వెలిగింది.
‘ఇప్పుడు రాత్రయింది.’
వర్ష చూసి వదిలేసింది.
మరో ఐదు నిమిషాలకు—
‘చదువుతున్నావా?’
‘అవును.’
‘సరే. అయిపోయాక చెప్పు.’
అంతే.
మళ్లీ మెసేజ్ లేదు.
వర్ష పుస్తకంలోకి చూసింది. కాసేపటి క్రితం రాసిన వాక్యాన్నే మళ్లీ మొదలుపెట్టినట్టు గుర్తించి పెన్ ఆపింది.
ఫోన్ తీసుకుంది.
‘వెన్నెల ఫోన్ చేసిందట.’
అతని సమాధానం త్వరగానే వచ్చింది.
‘చేశాను ఇప్పుడే. రేపు త్వరగా రమ్మంది.’
‘సాయంత్రం బిజీ అన్నావట.’
‘అవును.’
వర్ష వేళ్లు కీబోర్డ్ మీద కదలలేదు.
వెంటనే మరో మెసేజ్ వచ్చింది.
‘నీతో మాట్లాడుతున్నా.’
ఆ మాట చదివినప్పుడు కలిగిన చిన్న సంతోషం ఆమెకే ఇబ్బందిగా అనిపించింది.
‘అందుకని తన కాల్ కట్ చేయాలా?’
ఈసారి అతను కొద్దిసేపు తీసుకున్నాడు.
‘చేయకూడదు. తరువాత చేస్తానని చెప్పి మర్చిపోయా.’
వర్ష సమాధానం ఇవ్వలేదు.
ఫోన్ మోగింది.
అర్జున్.
రెండుసార్లు మోగనిచ్చి తీసుకుంది.
“ఏంటి?”
“మెసేజ్‌లో తిడుతున్నావో, మామూలుగా అడుగుతున్నావో అర్థం కాలేదు.”
“తిడితే?”
“వినాలి.”
అతని గొంతులో నవ్వు ఉంది.
“ప్రతిదీ జోక్ చేయకు.”
“సరే.”
ఆమె ఊహించినట్టుగా వెంటనే మరో సరదా మాట అనలేదు.
అవతల ఏదో తలుపు మూసిన శబ్దం వచ్చింది. ఆ తరువాత అతని గొంతు స్పష్టంగా వినిపించింది.
“వెన్నెలతో మాట్లాడాను, వర్ష. చాలాసేపే మాట్లాడాను.”
“నాకు చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు.”
“నువ్వే అడిగావుగా.”
ఆమె నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.
“ఇంకా కోపంగానే ఉందా?”
“కోపమేం లేదు.”
“అయితే ఒక్కసారి మామూలుగా మాట్లాడు.”
“ఇప్పుడు ఎలా మాట్లాడుతున్నాను?”
“కాలేజీలో లెక్చరర్ నోట్స్ అడిగినప్పుడు మాట్లాడినట్టు.”
ఆమె నవ్వును ఆపుకోలేకపోయింది.
అతను వెంటనే పట్టుకున్నాడు.
“ఇప్పుడు బాగుంది.”
“నీకు ఎవరైనా సీరియస్‌గా ఏదైనా చెప్పగలరా అసలు?”
“చెప్పొచ్చు. నువ్వు చెప్తే వింటున్నాగా.”
“విన్నట్టు మాత్రం బాగా నటిస్తావు.”
“ఈరోజంతా నా గురించే ఇంత గమనించావా?”
వర్ష కిందిపెదవిని లోపలికి మడిచి నవ్వు ఆపుకుంది.
“నువ్వే అందరికీ కనిపించేలా చేస్తుంటావు.”
“ఏం చేశాను?”
“కారిడార్‌లో ఆ అమ్మాయితో మాట్లాడావు కదా.”
“ఏ అమ్మాయి?”
“నీలం బ్యాగ్ వేసుకుంది.”
అవతల కాసేపు నిశ్శబ్దం.
తరువాత అర్జున్ చిన్నగా నవ్వాడు.
“బ్యాగ్ రంగు కూడా గుర్తుందా?”
వర్ష వెంటనే కూర్చున్న తీరు మార్చుకుంది.
“మా ముందే నిలబడ్డారు. కనిపించకుండా ఎలా ఉంటుంది?”
“సరే. కనిపించింది. తరువాత?”
“తరువాత ఏం లేదు.”
“ఆ అమ్మాయి పేరు కూడా చెప్పనా?”
“నాకెందుకు?”
“అదే నాకూ అర్థం కావట్లేదు. అడిగింది నువ్వు.”
వర్షకు తన మీదే చిరాకొచ్చింది.
“సరే. పుస్తకం చదువుకోవాలి. పెట్టేస్తాను.”
“ఒక్క నిమిషం.”
ఆమె ఫోన్ చెవి దగ్గరే ఉంచుకుంది.
“జోక్ చేశాను,” అన్నాడు అతను. “ఆమెకి క్లాస్‌రూమ్ ఎక్కడో తెలియలేదు. అడిగింది.”
“అడిగిన దానికంటే ఎక్కువే చెప్పినట్టున్నావు.”
మాట అనేసిన తరువాత వర్ష కళ్లుమూసుకుంది.
అవతల అతని నవ్వు ఈసారి దాచుకోలేదు.
“నీకు నచ్చలేదా?”
“ఏది?”
“నేను ఎక్కువ మాట్లాడటం.”
“నాతో కూడా ఎక్కువే మాట్లాడుతున్నావు.”
“నువ్వు పెట్టేయొచ్చుగా.”
ఆమె చేతిలోని పెన్ ఆగిపోయింది.
అతను తొందరపెట్టలేదు.
పది సెకన్లు గడిచాక వర్షే మాట్లాడింది.
“రేపు నోట్స్ కావాలని మళ్లీ నా దగ్గరికి రాకు.”
“వస్తాను.”
“ఇవ్వను.”
“నోట్స్ కోసం కాకపోతే?”
ఆమె ముఖం మీదికి వచ్చిన నవ్వును దాచుకోవాల్సిన అవసరం లేకపోయినా, తల కిందకు వంచింది.
“నీ బెంచ్‌లో కూర్చుని నీ పని చూసుకో.”
“సరే. నువ్వు పిలిస్తేనే వస్తా.”
“నేను పిలవను.”
“చూద్దాం.”
అతను ఆ మాట చాలా మామూలుగా అన్నాడు. అదే ఆమెను మరింత ఇబ్బంది పెట్టింది.
బయట అమ్మ అడుగుల శబ్దం వినిపించడంతో వర్ష గొంతు తగ్గించింది.
“ఇక పెట్టేస్తాను.”
“హ్మ్.”
అతను ఒప్పుకున్నా కాల్ ముగించలేదు.
“నువ్వే పెట్టేయ్,” అంది.
“చదువుకోవాల్సింది నువ్వు.”
“అర్జున్…”
“సరే. గుడ్‌నైట్.”
“గుడ్‌నైట్.”
కాల్ ముగిసింది.
వర్ష స్క్రీన్ మీద సమయం చూసింది.
ఐదు నిమిషాలు ఎప్పుడో దాటిపోయాయి.
ఫోన్ పక్కన పెట్టి పుస్తకాన్ని తనవైపు జరుపుకుంది. పెన్ మూత తీసింది. మళ్లీ పెట్టింది.
తరువాత అర్జున్ చాట్ తెరిచింది.
‘రేపు త్వరగా వస్తున్నావా?’
పంపిన వెంటనే తనను తానే తిట్టుకుంది.
అతను చూసేశాడు.
‘వెన్నెల రమ్మందిగా. వస్తాను.’
వర్ష ఫోన్ కింద పెట్టబోతుండగా మరో మెసేజ్ వచ్చింది.
‘నువ్వు?’
‘నేనూ.’
‘అయితే వస్తాను.’
ఆ రెండు సమాధానాల మధ్య ఉన్న తేడా ఆమెకు అర్థమైంది.
అతను ఉద్దేశపూర్వకంగానే అలా రాశాడని కూడా అర్థమైంది.
అయినా ఆమె నవ్వింది.
అప్పుడే వెన్నెల మెసేజ్ వచ్చింది.
‘బావ రేపు త్వరగా వస్తానన్నాడు ?’
వర్ష నవ్వు మెల్లగా తగ్గింది.
మరో మెసేజ్.
‘వర్షా, రేపు కొంచెంసేపు మమ్మల్ని వదిలేస్తావా? బావతో ఒంటరిగా మాట్లాడాలి.’
ఆమె చాలాసేపు ఆ మెసేజ్‌నే చూసింది.
తరువాత—
‘సరే.’
అని పంపింది.
అర్జున్ చాట్‌లో ఇంకా సమాధానం ఇవ్వాల్సిన మెసేజ్ ఉంది.
‘అయితే వస్తాను.’
దానికి ఏం రాయాలో ఈసారి ఆమెకు నిజంగానే తెలియలేదు.
మరుసటి రోజు వర్ష కాలేజీకి వచ్చేసరికి గేటు దగ్గర ఇంకా పెద్దగా రద్దీ లేదు.
నంద్యాల ఎండ అప్పుడే నెమ్మదిగా పెరుగుతోంది. గేటు బయట టీ బండి దగ్గర ఇద్దరు అబ్బాయిలు నిలబడి ఉన్నారు. లోపల చెట్ల కింద రాలిన ఆకులను అటెండర్ ఒక పక్కకు ఊడుస్తున్నాడు.
వర్ష నడుస్తూనే ఫోన్ తీసింది.
వెన్నెల నుంచి పది నిమిషాల క్రితం వచ్చిన మెసేజ్.
‘బయలుదేరా. వచ్చాక గేటు దగ్గరే ఉండు.’
దానికి ‘వచ్చాను’ అని పంపి, ఫోన్ బ్యాగ్‌లో పెట్టబోయింది.
“త్వరగానే వచ్చావు.”
ఆ గొంతు వినగానే ఆమె తలెత్తింది.
గేటు పక్కన ఉన్న చెట్టుకు కొద్దిగా ఆనుకుని అర్జున్ నిలబడి ఉన్నాడు. ఒక భుజాన బ్యాగ్. చేతిలో ఫోన్. ఆమె తనవైపు చూడగానే దాన్ని జేబులో పెట్టేశాడు.
వర్ష అడుగులు కాస్త నెమ్మదించాయి.
“నువ్వు ఇంకా ముందే వచ్చావుగా.”
“నిద్ర లేచా. వచ్చేశా.”
ఆమె అతని దగ్గరకు వెళ్లకుండా, ఇద్దరి మధ్య కొద్దిగా దూరం ఉంచుకుని ఆగింది.
అర్జున్ అది గమనించాడు.
“గుడ్‌మార్నింగ్ చెప్పొచ్చు.”
“గుడ్‌మార్నింగ్.”
“ఇంత కష్టంగానా?”
వర్ష చిన్నగా నవ్వింది.
“పొద్దున్నే మొదలుపెట్టకు.”
అతని చూపు ఆమె ముఖం మీద ఒక క్షణం ఆగింది.
“బాగా నిద్రపోయావా?”
“పోయాను.”
“చదవడం పూర్తయిందా?”
“అవ్వనిచ్చావా?”
అన్న వెంటనే వర్ష చూపు పక్కకు తిప్పుకుంది.
అర్జున్ ముఖంలో నవ్వు మెల్లగా పెరిగింది.
“నేనెప్పుడు ఆపాను?”
“సరే. నేనే చదవలేదు. సరిపోయిందా?”
“నువ్వే చెప్పావు.”
వర్ష గేటు బయటకు చూసింది.
వెన్నెల ఇంకా కనిపించలేదు.
“ఎవరి కోసం చూస్తున్నావు?” అడిగాడు అతను.
“వెన్నెల కోసం.”
“వస్తుంది.”
“తెలుసు.”
అతను ఆమెవైపు కొద్దిగా వంగి, గొంతు తగ్గించాడు.
“మరి వచ్చినప్పటి నుంచి నాతో మాట్లాడుతున్నందుకు ఎవరో పట్టుకుంటారన్నట్టు ఎందుకు చూస్తున్నావు?”
ఆమె వెంటనే అతని వైపు చూసింది.
“అలా ఏమీ లేదు.”
అర్జున్ నిటారుగా నిలబడ్డాడు. ఆ సమాధానాన్ని నమ్మినట్టు మాత్రం కనిపించలేదు.
వర్ష బ్యాగ్ పట్టీ సరిచేసుకుంది.
“నువ్వు వెన్నెల కోసం వచ్చావు కదా. తను వస్తుంది. నేను లైబ్రరీకి వెళ్తాను.”
“ఇద్దరూ కలిసి వెళ్తారనుకున్నా.”
“నాకు ముందే కొంచెం పని ఉంది.”
అతను ఏదో అడగబోయేలోపు గేటు బయట నుంచి వెన్నెల పిలిచింది.
“వర్షా!”
ఇద్దరూ అటు చూశారు.
వెన్నెల వేగంగా నడుచుకుంటూ వచ్చింది. వాళ్లిద్దరూ అక్కడే ఉండటం చూసి ఆమె ముఖం వెలిగిపోయింది.
“చాలాసేపయిందా వచ్చి?”
“ఇప్పుడే,” అంది వర్ష.
“బావ, నువ్వు?”
“నేనూ ఇప్పుడే.”
వర్ష ఒక్కసారి అతని వైపు చూసింది.
అతను ఆమెనే చూస్తున్నాడు.
ఆ చిన్న చూపును వెన్నెల గమనించలేదు. నడిచి వచ్చిన ఆయాసంతో బ్యాగ్‌ను మరో భుజానికి మార్చుకుంటోంది.
“నేను లైబ్రరీకి వెళ్లొస్తా,” అంది వర్ష.
“అప్పుడేనా?” వెన్నెల అడిగింది.
ఆమె ప్రశ్నలో ఆశ్చర్యం ఉన్నా, వర్ష కళ్లలోకి చూసిన వెంటనే రాత్రి మెసేజ్ గుర్తొచ్చింది.
“అంటే… సరే. నేను వస్తాను తరువాత.”
వర్ష తలూపింది.
అర్జున్ వైపు చూడకుండా ముందుకు నడిచింది.
కానీ నాలుగు అడుగులు వేశాక, వెనక వెన్నెల నవ్వు వినిపించడంతో ఆమె నడక క్షణం తడబడింది.
తిరిగి చూడలేదు.
చెట్ల కింద ఉన్న సిమెంట్ బెంచ్ దగ్గరకు వెన్నెలే తీసుకెళ్లింది.
“కూర్చో బావ.”
“ఏంటి? చాలా సీరియస్ విషయమా?”
“ముందు కూర్చో.”
అర్జున్ బ్యాగ్ పక్కన పెట్టి కూర్చున్నాడు. వెన్నెల అతని పక్కన కొంచెం దూరంగా కూర్చుంది.
ఇంతసేపూ ఏదో చెప్పాలని తొందరపడిన ఆమె, ఇప్పుడు చేతిలోని బ్యాగ్ జిప్‌తో ఆడుకుంటోంది.
అర్జున్ కొద్దిసేపు ఎదురుచూశాడు.
“నిన్న రాత్రి అంత హడావుడి చేశావు. ఇప్పుడు మాట్లాడవా?”
“ఏం హడావుడి చేశాను?”
“త్వరగా రా. లేట్ చేయకు. వచ్చాక ఫోన్ చేయి…”
వెన్నెల నవ్వింది.
“నువ్వు మర్చిపోతావని.”
“వచ్చానుగా.”
“అదే.”
మళ్లీ నిశ్శబ్దం.
అర్జున్ చూపు ఎదురుగా ఉన్న కారిడార్ వైపు వెళ్లింది. లైబ్రరీ తలుపు అక్కడి నుంచి సగమే కనిపిస్తోంది.
“బావ.”
అతను వెన్నెల వైపు తిరిగాడు.
“నీకు నాతో మాట్లాడటం బోర్‌గా ఉంటుందా?”
అతని కనుబొమలు కొద్దిగా ముడిచాయి.
“ఎందుకు అలా అడుగుతున్నావు?”
“ఊరికే.”
“ఊరికే అయితే అడగవు.”
వెన్నెల బ్యాగ్ మీద చూపు నిలిపింది.
“నేను ఫోన్ చేస్తే ఏదో పని అంటావు. కాలేజీలో మాట్లాడదామంటే ఎవరో ఒకరు ఉంటారు. అందరితో సరదాగా మాట్లాడతావు… నా దగ్గరికి వచ్చేసరికి మాత్రం ‘ఏంటి వెన్నెల’ అంటావు.”
చివరి మాట అతని గొంతును అనుకరిస్తూ అంది.
అర్జున్ నవ్వాడు.
వెన్నెల కూడా నవ్వింది. కానీ వెంటనే ముఖం మళ్లీ గంభీరంగా మారిపోయింది.
“నిజంగానే అడుగుతున్నా.”
అతను జేబులోంచి తీసిన ఫోన్‌ను స్క్రీన్ కిందకు ఉండేలా బెంచ్ మీద పెట్టాడు.
“సరే. ఇప్పుడు చెప్పు. వింటున్నా.”
“ఇప్పుడు చెప్పడానికి ఏమీ లేదు.”
“మరి?”
ఆమె కొద్దిగా తలెత్తి అతన్ని చూసింది.
“ఏదైనా పని ఉంటేనే నీతో మాట్లాడాలా?”
ఈసారి అర్జున్ వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు.
వెన్నెల తనకు ఇంత దగ్గరగా ఎందుకు ఉండాలనుకుంటుందో అతనికి తెలియనిది కాదు. కానీ ఆమె ఆ విషయాన్ని మాటల్లోకి తీసుకొస్తే ఏం చెప్పాలో మాత్రం అతను ఆలోచించలేదు.
“అక్కర్లేదు,” అన్నాడు చివరికి. “మామూలుగా కూడా మాట్లాడొచ్చు.”
“అయితే నువ్వు కూడా అప్పుడప్పుడూ ఫోన్ చేయొచ్చుగా.”
“చేస్తాను.”
ఆమె వెంటనే అడిగింది.
“ఎప్పుడు?”
అతనికి మళ్లీ నవ్వొచ్చింది.
“టైమ్ చెప్పాలా?”
“నువ్వు చేస్తానంటే అలాగే ఉంటుంది.”
“సరే. ఈరోజు సాయంత్రం.”
వెన్నెల ముఖంలో వచ్చిన మార్పు అతనికి స్పష్టంగా కనిపించింది.
అంత చిన్న మాటకు ఆమె అంత సంతోషపడటం చూసి, అతను ఇంకాస్త సులభంగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.
ఆమె ఇంటి విషయాలు చెప్పింది. ఒక లెక్చరర్ గురించి ఫిర్యాదు చేసింది. అతను మధ్యమధ్యలో ఆటపట్టించాడు.
కొద్దిసేపటికి వెన్నెల పూర్తిగా మామూలైపోయింది.
అర్జున్ ఫోన్ కదిలింది.
స్క్రీన్ వెలిగింది.
అతను దాన్ని తిప్పి చూసి చిన్నగా నవ్వాడు.
వెన్నెల మాట మధ్యలో ఆగిపోయింది.
“ఎవరు?”
“బెంగళూరు ఫ్రెండ్.”
అతను రెండు మాటలు టైప్ చేసి ఫోన్ పక్కన పెట్టాడు.
“చెప్పు. ఆ మేడమ్ ఏమంది?”
వెన్నెల తన మాట కొనసాగించింది.
అయితే ఇప్పటివరకు సులభంగా వచ్చిన మాటలు, ఆ తరువాత కొంచెం ఆలోచించి రావడం మొదలైంది.
లైబ్రరీలో వర్ష ఒకే పేరాగ్రాఫ్‌ను రెండోసారి చదువుతోంది.
ఎదురుగా ఉన్న కిటికీ నుంచి బెంచ్ కనిపించదు. అయినా బయట ఎవరి అడుగులు వినిపించినా ఆమె చూపు తలుపు వైపు వెళ్తోంది.
తనే వాళ్లను ఒంటరిగా వదిలేసి వచ్చింది.
వెన్నెల అడిగింది కూడా అదే.
అందులో తప్పేముంది?
వర్ష పెన్‌తో పుస్తకం పక్కన చిన్న గీత గీసింది.
తప్పేమీ లేదు.
కానీ పుస్తకం చదవడం మాత్రం జరగడం లేదు.
కొద్దిసేపటికి తలుపు దగ్గర వెన్నెల కనిపించింది.
ఆమె వెనక అర్జున్.
“ఇక్కడున్నావా!” అంటూ వెన్నెల వచ్చి వర్ష పక్కన కూర్చుంది.
“పని అయిందా?” అడిగింది వర్ష.
“హ్మ్.”
వెన్నెల నవ్వులోనే సమాధానం ఉంది.
అర్జున్ వాళ్ల ఎదురుగా కుర్చీ లాగాడు.
వర్ష అతని వైపు చూడకుండా పుస్తకంలోకి చూసింది.
“ఏం చదువుతున్నావు?” అడిగాడు.
ఆమె పుస్తకం కవర్ కొద్దిగా పైకి ఎత్తి చూపించింది.
“పేరు చదవడం వచ్చు,” అన్నాడు అతను నెమ్మదిగా.
వెన్నెల నవ్వింది.
“నీతో చెప్పించుకోడు బావ. చూపిస్తే సరిపోదు.”
వర్ష ఆమెవైపు చూసి చిన్నగా నవ్వింది.
అర్జున్ మాత్రం వర్ష ముఖాన్ని గమనిస్తున్నాడు.
రాత్రి ఫోన్‌లో మాట్లాడిన అమ్మాయి, ఇప్పుడు ఎదురుగా కూర్చున్న అమ్మాయి ఒకేలా ప్రవర్తించడం లేదు.
అది అతనికి ఆసక్తిగా అనిపించింది.
వెన్నెల తనకు కావాల్సిన పుస్తకం పేరు చెప్పి లేచింది.
“ఆ ర్యాక్‌లో ఉంటుంది,” అంది వర్ష.
“చూసొస్తా. నా బ్యాగ్ ఇక్కడే ఉంచనా?”
“ఉంచు.”
వెన్నెల వెళ్లగానే అర్జున్ కొద్దిగా ముందుకు వంగాడు.
“ఏమైంది?”
“ఏం?”
“నన్ను చూడట్లేదు.”
వర్ష పేజీ తిప్పింది.
“చదువుతున్నా.”
అతను ఆమె పుస్తకం వైపు చూశాడు.
“వచ్చినప్పటి నుంచి అదే పేజీ.”
ఈసారి ఆమె తలెత్తింది.
“నువ్వొచ్చి ఎంతసేపైంది?”
“నిన్ను గమనించడానికి సరిపోయేంత.”
ఆ మాటకు వర్ష చూపు ఒక్క క్షణం అతని మీదే నిలిచిపోయింది.
అతను నవ్వలేదు.
అది ఆమె ఊహించలేదు.
పెన్‌ను పుస్తకం మధ్యలో పెట్టి మూసింది.
“నీకు ప్రతిదీ ఇలాగే మాట్లాడటం అలవాటా?”
“ఎలా?”
“నీకు తెలియనట్టు అడగకు.”
అర్జున్ కుర్చీలో వెనక్కి ఆనుకున్నాడు.
“నీకు నచ్చట్లేదా?”
వర్ష సమాధానం చెప్పబోయి ఆగిపోయింది.
“అది కాదు.”
“మరి?”
ఆమె ర్యాక్‌ల వైపు చూసింది. వెన్నెల లైబ్రేరియన్‌తో మాట్లాడుతోంది.
“వెన్నెలతో కాసేపు ఉండమన్నాను కదా,” అంది వర్ష.
అర్జున్ కనుబొమలు పైకెత్తాడు.
“నువ్వెప్పుడు అన్నావు?”
ఆమెకు పొరపాటు అర్థమైంది.
అతను క్షణం ఆమెను చూసి, తరువాత నెమ్మదిగా అడిగాడు.
“అందుకే మమ్మల్ని వదిలేసి వచ్చావా?”
వర్ష ఏమీ అనలేదు.
“వెన్నెల అడిగిందా?”
“అర్జున్… తనని ఏమీ అడగకు.”
ఆమె గొంతులో తొలిసారి స్పష్టమైన ఆందోళన వినిపించింది.
అతను తలూపాడు.
“అడగను.”
వర్ష కొద్దిగా ఊపిరి వదిలింది.
అతను పుస్తకం అంచున ఉన్న ఆమె పెన్ వైపు చూపించాడు.
“అది ఇవ్వు.”
“ఎందుకు?”
తన బ్యాగ్ నుంచి నోట్‌బుక్ తీసి తెరిచాడు.
“పెన్ మర్చిపోయా.”
వర్ష తన పెన్ అతనికి ఇచ్చి, బ్యాగ్‌లోంచి మరోటి తీసుకుంది.
అర్జున్ ఏదో రాశాడు.
ఆమె చూడలేదు.
వెన్నెల పుస్తకంతో తిరిగొచ్చి కూర్చుంది.
“దొరికింది. కానీ ఇది ఈరోజే తిరిగివ్వాలంట.”
“అవసరమైన పేజీలు రాసుకో,” అంది వర్ష.
“అందుకే తీసుకొచ్చా.”
వెన్నెల నోట్‌బుక్ తెరిచింది. అర్జున్ వైపు తిరిగి—
“బావ, ఈ టాపిక్ నీకు తెలుసా?”
అతను పుస్తకాన్ని తనవైపు జరుపుకున్నాడు.
“చూపించు.”
వెన్నెల కుర్చీ కొద్దిగా అతని వైపు జరిపింది.
వర్ష తన పుస్తకం మళ్లీ తెరిచింది.
ఈసారి నిజంగానే చదవాలని నిర్ణయించుకుంది.
అప్పుడే టేబుల్ మీద నుంచి ఆమె పెన్ తిరిగొచ్చింది.
దాని కింద అర్జున్ నోట్‌బుక్.
వర్ష అతని వైపు చూసింది.
అతను వెన్నెల చూపిస్తున్న పేరాగ్రాఫ్ చదువుతున్నాడు.
తెరిచి ఉన్న నోట్‌బుక్ పేజీ చివర, చిన్న అక్షరాల్లో ఒక వాక్యం కనిపించింది.
‘నిన్న ఫోన్‌లో బాగా మాట్లాడావు. ఇప్పుడు నా వైపు చూడటానికి కూడా ఇంత ఆలోచించాలా?’
వర్ష వెంటనే నోట్‌బుక్‌ను కొద్దిగా తనవైపు లాక్కుంది.
ఆమె ముఖంలోకి వేడి ఎక్కింది.
పెన్ తీసుకుని కింద రాసింది.
‘వెన్నెల పక్కనే ఉంది. అల్లరి చేయకు.’
నోట్‌బుక్ వెనక్కి జరిపింది.
అర్జున్ తనవైపు వచ్చిన పేజీ చూసాడు.
పెదవుల దగ్గర చిన్న నవ్వు కనిపించింది.
ఏమీ రాయకుండా నోట్‌బుక్ మూసేశాడు.
వర్షకు దాంతో కాస్త ఉపశమనంగా అనిపించింది.
కానీ ఒక నిమిషం తరువాత అతను తలెత్తి చూసినప్పుడు, ఆమె అప్పటికే అతన్ని చూస్తోంది.
వెంటనే చూపు దించుకుంది.
వెన్నెల పుస్తకంలోని ఒక లైన్ కింద గీత గీస్తూ మాట్లాడుతోంది.
“ఇలా ముగ్గురం రోజూ త్వరగా వస్తే బాగుంటుంది కదా?”
వర్ష చేతిలోని పెన్ ఆగింది.
అర్జున్ ఆమె మీద నుంచి చూపు తిప్పుకోకుండానే అన్నాడు—
“నాకైతే బాగుంటుంది.”