Adultery మోహపు ముసుగు

[Sanjana1340]

వర్ష మెసేజ్ పంపి ఫోన్‌ను దిండు పక్కన పెట్టింది.
వెంటనే తీసుకుంది.
స్క్రీన్ మీద అర్జున్ పేరు కింద టైపింగ్… అని కనిపిస్తోంది.
పక్క గదిలో టీవీ శబ్దం తగ్గింది. అమ్మానాన్న పడుకోబోతున్నట్టున్నారు. వర్ష తన గది తలుపు వైపు చూసి, ఫోన్ బ్రైట్‌నెస్ తగ్గించింది.
మెసేజ్‌లోనా? కాల్ చేయనా?
ఆమె ఒక్క క్షణం ఆలోచించింది.
ఇంట్లో అందరూ ఉన్నారు.
అయితే మెసేజ్‌లే. నువ్వు ఇబ్బంది పడకు.
ఆ సమాధానం చదివాక వర్షకు అతనితో మాట్లాడటం మరికొంచెం సులువుగా అనిపించింది.
ఏం మాట్లాడతావ్?
అది కూడా నేనే ఆలోచించాలా? మాట్లాడమంది నువ్వే కదా.
మాట్లాడదామా అని అడిగింది నువ్వు.
సరే. మొదటి గొడవలో నువ్వే గెలిచావ్.
వర్ష పెదవుల మీద నవ్వు వచ్చింది.
గొడవా? ఇంకా మొదలే పెట్టలేదు.
అయితే ముందే చెప్పు. సిద్ధంగా ఉంటా.
ఆమె సమాధానం రాయకుండా కాసేపు స్క్రీన్‌నే చూసింది. కాలేజీలో అతను మాట్లాడేటప్పుడు ఉండే చిన్న నవ్వు ఇప్పుడు ఆ అక్షరాల్లో కూడా కనిపిస్తున్నట్టుంది.
ఇంతకీ నిద్ర రావట్లేదా? అని అడిగింది.
ఇప్పటివరకూ రాలేదు. నీకు?
వస్తోంది.
సరే. పడుకో. రేపు మాట్లాడదాం.
అంత త్వరగా సంభాషణ ముగుస్తుందని ఆమె ఊహించలేదు.
వేలు కీబోర్డ్ మీదకు వెళ్లింది.
అంత నిద్ర ఏం కాదు.
మెసేజ్ పంపిన వెంటనే కళ్లుమూసుకుంది.
అది ఎందుకు చెప్పాను?
అవతల నుంచి సమాధానం వచ్చింది.
సరే. అయితే ఇంకో ఐదు నిమిషాలు.
వర్ష సమయం చూసింది.
పదకొండు పన్నెండు.
మొదట కాలేజీ గురించే మాట్లాడుకున్నారు.
కొత్త లెక్చరర్ పేరును అర్జున్ తప్పుగా గుర్తుపెట్టుకున్నాడు. వర్ష సరిచేసింది. క్యాంటీన్‌లో టీ ఎందుకు అంత తియ్యగా ఉంటుందో అతను అడిగాడు. అక్కడ కాఫీ కూడా అదే రుచిగా ఉంటుందని ఆమె చెప్పింది.
అయితే నన్ను కాఫీ తాగమని ఎందుకు చెప్పావ్?
నువ్వు కొత్తవాడివి కదా. అనుభవం రావాలి.
చాలా మంచిదానివి.
ఇప్పటికైనా తెలిసిందా?
ఆమె నవ్వుతున్నప్పుడు తలుపు బయట అడుగుల శబ్దం వినిపించింది.
“వర్షా, ఇంకా పడుకోలేదా?”
“పడుకుంటున్నా అమ్మా.”
ఫోన్‌ను వెంటనే తలకిందులుగా పెట్టింది. అమ్మ గదిలోకి రాలేదు. అడుగుల శబ్దం దూరమయ్యాక మళ్లీ స్క్రీన్ చూసింది.
రెండు మెసేజ్‌లు వచ్చాయి.
మాయమయ్యావేంటి?
నిద్రపోయావేమో. గుడ్ నైట్.
అమ్మ వచ్చింది.
అని వెంటనే పంపింది.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత—
నేనేమీ అడగలేదు కదా, ఎందుకు వెళ్లావని.
వర్ష ఆ మెసేజ్ చదివి కనుబొమ్మలు ముడిచింది.
చెప్పకూడదా?
చెప్పొచ్చు. నచ్చింది.
ఈసారి ఆమెకు వెంటనే సమాధానం దొరకలేదు.
కప్పుకున్న దుప్పటిని కొంచెం కిందికి జరిపింది. ఫ్యాన్ తిరుగుతూనే ఉంది. అయినా ముఖానికి వెచ్చగా అనిపించింది.
ప్రతి మాటకీ ఏదో ఒకటి అంటావా?
నువ్వు ప్రతి మాటనీ అంత సీరియస్‌గా తీసుకుంటావా?
నేనేం తీసుకోలేదు.
సరే.
ఆ ఒక్క సరే ఆమెకు నచ్చలేదు.
అతను ఏం అనుకుంటున్నాడో తెలుసుకోవాలనిపించింది. కానీ అడిగితే, ఇప్పుడే తను చెప్పిన మాటకు విరుద్ధంగా ఉంటుంది.
అందుకే విషయం మార్చింది.
బెంగళూరు మిస్ అవుతున్నావా?
ఈసారి సమాధానం రావడానికి కొంచెం సమయం పట్టింది.
కొన్ని విషయాలు.
ఫ్రెండ్సా?
వాళ్లు. అక్కడ ఎప్పుడు బయటికి వెళ్లాలనిపించినా వెళ్లేవాళ్లం. ఇక్కడ ఇంట్లో చెప్పాలి.
అది నీ మంచికే.
నువ్వూ మా అమ్మలాగే మాట్లాడుతున్నావ్.
ఎవరో ఒకరు చెప్పాలి కదా.
అలాగే చెప్పు మరి.
వర్ష ఆ వాక్యం దగ్గర ఆగిపోయింది.
దానిలో ప్రత్యేకంగా ఏమీ లేదు. అయినా అది తనకు కొంచెం చోటు ఇచ్చినట్టుగా అనిపించింది.
అతని రోజులో. అతని విషయాల్లో.
అంతలో పై నుంచి మరో నోటిఫికేషన్ వచ్చింది.
వెన్నెల: పడుకున్నావా?
వర్ష చేతి కదలిక ఆగింది.
వెన్నెల చాట్ తెరిచింది.
ఇంకా లేదు. ఏంటి?
ఏం లేదు. రేపు బ్లూ చుడీదార్ వేసుకుందామనుకుంటున్నా.
వేసుకో. బాగుంటుంది.
బావకి ఆ కలర్ ఇష్టమంట. ఒకసారి చెప్పాడు.
వర్ష దిండు మీద నుంచి తల పైకెత్తింది.
ఆ చిన్న వాక్యం చదివాక, కాసేపటి క్రితం తనకు వచ్చిన ఆనందాన్ని ఎలా అర్థం చేసుకోవాలో తెలియలేదు.
అయితే అదే వేసుకో, అని పంపింది.
వెన్నెల నవ్వుతున్న ఎమోజీ పంపింది.
గుడ్ నైట్. రేపు త్వరగా రా.
వర్ష తిరిగి అర్జున్ చాట్ తెరిచింది.
రేపు ఫస్ట్ పీరియడ్ ఎవరిది? అని అడిగి ఉన్నాడు.
ఆమె జవాబు ఇచ్చి, వెంటనే—
ఇక పడుకుంటా. గుడ్ నైట్.
అని పంపింది.
ఐదు నిమిషాలు అయిపోయాయా?
వర్ష సమయం చూసింది.
పదకొండు యాభై ఎనిమిది.
తనకు తెలియకుండానే నలభై ఆరు నిమిషాలు గడిచిపోయాయి.
ఎప్పుడో, అని రాసింది.
సరే. గుడ్ నైట్, వర్ష.
అతను తన పేరు పూర్తిగా రాయడం ఇదే మొదటిసారి కాదు.
కానీ ఆమె దాన్ని గమనించడం మాత్రం ఇదే మొదటిసారి.
మరుసటి ఉదయం వెన్నెల క్లాస్‌లోకి వచ్చేసరికి వర్ష కిటికీ పక్కన కూర్చుని ఉంది.
“ఇవాళ నాకంటే ముందే వచ్చావే!”
వర్ష తన పక్క సీటు మీదున్న బ్యాగ్ తీసింది.
“ఆటో త్వరగా దొరికింది.”
వెన్నెల కూర్చుంటూ దుపట్టా సర్దుకుంది.
నీలం రంగు చుడీదార్. చిన్న వెండి చెవిపోగులు. మామూలుగా జడ వేసుకునే జుట్టును ఆ రోజు సగం క్లిప్ పెట్టి వదిలేసింది.
“ఎలా ఉంది?” అని అడిగింది.
వర్ష ఆమెను చూసింది.
“బాగున్నావ్.”
“నిజంగా?”
“అబద్ధం చెప్తే నువ్వు ఇంటికెళ్లి మార్చుకుని వస్తావా?”
వెన్నెల నవ్వుతూ ఆమె చేతిపై చిన్నగా కొట్టింది.
“నీకు ఏదీ సరిగ్గా చెప్పడం రాదు.”
వర్ష కూడా నవ్వింది. కానీ వెన్నెల తన బ్యాగ్ నుంచి చిన్న అద్దం తీసుకుని బొట్టు సరిచేసుకుంటుంటే, ఆమె నవ్వు నెమ్మదిగా తగ్గింది.
నిన్న రాత్రి జరిగిన సంభాషణ చెప్పడానికి ఇదే సరైన సమయమనిపించింది.
“వెన్నెలా…”
“హ్మ్?”
“నిన్న…”
అప్పుడే తలుపు దగ్గర ఎవరో అర్జున్‌ను పిలిచారు.
వెన్నెల వెంటనే అటు తిరిగింది.
అర్జున్ ఇద్దరు అబ్బాయిలతో మాట్లాడుతూ లోపలికి వచ్చాడు. బ్యాగ్‌ను తన బెంచ్ మీద పెట్టి, వాళ్ల దగ్గరకు నడిచాడు.
“ఇద్దరూ ఇంత త్వరగా?”
“మేము రోజూ ఈ టైంకే వస్తాం,” అంది వెన్నెల.
“అంటే నేనే లేటా?”
“నీకు ఇప్పుడర్థమైందా?” వర్ష అంది.
అతను ఆమెవైపు చూశాడు.
“రాత్రి ఆలస్యంగా పడుకున్నా.”
వర్ష చేతిలోని పెన్ను ఆగింది.
వెన్నెల వెంటనే అడిగింది.
“ఎందుకు బావా?”
“ఫోన్ చూస్తూ.”
అతని చూపు క్షణం వర్ష దగ్గర ఆగి, మళ్లీ వెన్నెలవైపు వెళ్లింది.
“అందుకే పొద్దున్నే లేవలేవు,” అంది వెన్నెల.
“ఇంకొకరు కూడా నిన్న ఇదే చెప్పారు.”
వర్ష పుస్తకం తెరిచింది.
అర్జున్ ఆమె స్పందన కోసం ఎదురుచూసినట్టు క్షణం నిలబడ్డాడు. తర్వాత వెన్నెలను చూసి—
“బ్లూ బాగుంది నీకు,” అన్నాడు.
వెన్నెల ముఖంలో వచ్చిన మార్పు వర్షకు స్పష్టంగా కనిపించింది.
“థాంక్స్ బావా.”
లెక్చరర్ వస్తుండటంతో అతను తన సీటుకు వెళ్లిపోయాడు.
వెన్నెల వర్షకు దగ్గరగా జరిగి, నెమ్మదిగా అడిగింది.
“విన్నావా?”
“విన్నా.”
“నేను చెప్పకుండానే గమనించాడు.”
వర్ష తల ఊపింది.
తను చెప్పాలనుకున్న విషయం మళ్లీ చెప్పలేదు.
రెండో పీరియడ్ ముగిశాక చిన్న విరామం వచ్చింది.
వెన్నెల క్లాస్ రిప్రజెంటేటివ్‌తో కలిసి ఆఫీసుకు వెళ్లింది. వర్ష నోట్స్ పూర్తి చేస్తూ కూర్చుంది.
ఆమె డెస్క్ మీద ఒక పెన్ను పడింది.
తలెత్తి చూసింది.
అర్జున్ ఎదురుగా ఉన్న బెంచ్ అంచున కూర్చున్నాడు.
“పని చేస్తుందేమో చూడు.”
వర్ష పెన్ను తీసుకుని పుస్తకం చివర చిన్న గీత గీసింది.
“చేస్తోంది.”
“అయితే నాకెందుకు రాయట్లేదు?”
“పేపర్ మీద పెట్టాలి. గాల్లో తిప్పితే రాయదు.”
అతను నవ్వాడు.
వర్ష పెన్ను వెనక్కి ఇచ్చింది. అతను తీసుకోకుండా ఆమె పుస్తకం వైపు చూశాడు.
“ఇంత నీట్‌గా ఎలా రాస్తావ్?”
“మెల్లగా.”
“నాకూ రాసిస్తావా?”
“లేదు.”
“ఆలోచించకుండా చెప్పేశావ్.”
“ఆలోచిస్తే కూడా అదే సమాధానం.”
అతను పెన్ను తీసుకుంటూ తల ఊపాడు.
“రాత్రి బాగా మాట్లాడావ్. పొద్దున్నుంచి మాత్రం కోపంగా ఉన్నావ్.”
వర్ష వెంటనే చుట్టూ చూసింది. పక్క బెంచ్‌లో ఇద్దరు అమ్మాయిలు తమ మాటల్లో ఉన్నారు.
“నెమ్మదిగా మాట్లాడు.”
అర్జున్ గొంతు తగ్గించాడు.
“ఇంతకీ కోపమా?”
“లేదు.”
“అయితే నా వైపు చూడట్లేదేంటి?”
ఆమె పుస్తకం మూసింది.
“నీ వైపే చూస్తూ కూర్చోవాలా?”
“అలా అనలేదు.”
అతని ముఖంలో అదే ప్రశాంతమైన నవ్వు.
వర్షకు చిరాకొచ్చింది. అతను ఇంత సులువుగా మాట్లాడుతుంటే, తనే ఎందుకు ప్రతి సమాధానం ఆలోచించి చెప్పాలి?
“నీకు అందరినీ ఇలా ఆటపట్టించడం అలవాటా?”
అతను వెంటనే జవాబు చెప్పలేదు.
“నువ్వు ఆటపట్టించనిస్తేనే.”
“నేనెప్పుడు అన్నాను?”
“ఇప్పటివరకు వెళ్లిపొమ్మనలేదు కదా.”
వర్ష కళ్లలోకి నేరుగా చూశాడు.
ఆమెకు నవ్వొచ్చింది. దాన్ని దాచుకోవడానికి పెదవులు బిగించింది.
అతను గమనించాడు.
“అదిగో.”
“ఏంటి?”
“కోపం లేదని తెలిసిపోయింది.”
“నీకు నువ్వే నిర్ణయించుకుంటావా?”
“అయితే నువ్వే చెప్పు.”
వర్ష సమాధానం చెప్పేలోపు కారిడార్‌లో వెన్నెల గొంతు వినిపించింది.
అర్జున్ బెంచ్ మీద నుంచి లేచాడు.
“నోట్స్ తర్వాత తీసుకుంటా,” అన్నాడు.
వెన్నెల లోపలికి వచ్చేసరికి అతను పుస్తకం వైపు చూపిస్తూ నిలబడి ఉన్నాడు.
“ఏ నోట్స్ బావా?” అడిగింది.
“నిన్నవి.”
“నావి తీసుకో. అన్నీ రాసుకున్నా.”
“సరే. లంచ్ తర్వాత ఇవ్వు.”
వెన్నెల తన బ్యాగ్‌లో పుస్తకం వెతకడం మొదలుపెట్టింది.
వర్ష మాత్రం మూసిన తన నోటుబుక్‌పై చేయి అలాగే ఉంచింది.
అర్జున్ నిజంగా నోట్స్ కోసమే వచ్చాడా?
ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం తనకు తెలుసనిపించింది.
అది తెలిసినందుకు ఆనందపడాలో, ఇబ్బంది పడాలో మాత్రం తెలియలేదు.
మధ్యాహ్నానికి నంద్యాల ఎండ మరింత పెరిగింది.
క్యాంటీన్‌లో ఫ్యాన్ కిందున్న టేబుల్ దొరకక, ముగ్గురూ కిటికీ దగ్గర కూర్చున్నారు. బయట నుంచి వచ్చే గాలి వేడిగా ఉంది.
వెన్నెల బాక్స్ మూత తీసింది.
“బావా, నిన్న నువ్వన్నావని అమ్మ ఆలుగడ్డ వేపుడు చేసింది.”
“అత్తకి థాంక్స్ చెప్పు.”
“నాకేం లేదా? తీసుకొచ్చింది నేను.”
“నీకు కూడా.”
“అలా కాదు.”
అర్జున్ స్పూన్ కింద పెట్టి ఆమెవైపు పూర్తిగా తిరిగాడు.
“థాంక్యూ, వెన్నెల.”
ఆమె నవ్వేసింది.
వర్ష తన బాక్స్ తెరుస్తోంది. మూత బిగుసుకుపోయింది. రెండుసార్లు ప్రయత్నించి, దాన్ని టేబుల్ మీద పెట్టింది.
అర్జున్ చేయి చాపాడు.
“ఇవ్వు.”
“వస్తుంది.”
మరోసారి ప్రయత్నించింది. రాలేదు.
అతను ఏమీ అనకుండా చేయి అలాగే ఉంచాడు.
వర్ష చివరికి బాక్స్ అందించింది.
అతను మూత తీసి ఆమె ముందుంచాడు.
“థాంక్స్.”
“అలా కాదు.”
వెన్నెల వెంటనే నవ్వింది.
“నా డైలాగ్ నాకే వాడేశావ్!”
వర్షకు కూడా నవ్వొచ్చింది.
“చాలా థాంక్స్. సరిపోయిందా?”
అర్జున్ తల ఊపాడు.
“ఇప్పటికి.”
భోజనం మధ్యలో సిరి వచ్చి అతని పక్కన నిలబడింది.
“అర్జున్, నా రికార్డ్?”
“బ్యాగ్‌లో ఉంది.”
“ఇప్పుడిస్తావా? సబ్మిట్ చేయాలి.”
అతను లేచాడు.
“పద.”
వాళ్లిద్దరూ బయటికి వెళ్తుంటే వర్ష చూపు అనుకోకుండా వాళ్లను అనుసరించింది.
సిరి ఏదో అంది. అర్జున్ తల వంచి విన్నాడు. తర్వాత ఇద్దరూ నవ్వారు.
“అందరితో త్వరగా కలిసిపోతాడు కదా,” అంది వెన్నెల.
వర్ష చూపు వెనక్కి తిప్పుకుంది.
“అవును.”
వెన్నెల కాసేపు అన్నం తినకుండా కూర్చుంది.
“కొన్నిసార్లు నాకు భయం వేస్తుంది.”
వర్ష ఆమెవైపు చూసింది.
“ఎందుకు?”
“వాడికి అందరూ ఇష్టమే అనిపిస్తుంది.”
ఆమె ఆ మాట నవ్వుతూనే చెప్పింది. కానీ నవ్వు ఎక్కువసేపు నిలవలేదు.
వర్ష చేతిలోని స్పూన్‌ను కింద పెట్టింది.
“వెన్నెలా…”
“అయినా నా దగ్గర వేరుగా ఉంటాడు,” అంటూ వెన్నెల వెంటనే మాట మార్చింది. “ఇంట్లో విషయాలన్నీ నాకు చెప్తాడు. కోపం వచ్చినా నాకే చూపిస్తాడు.”
వర్షకు ఏం చెప్పాలో తెలియలేదు.
వెన్నెల కొద్దిగా ముందుకు వంగింది.
“ఒకటి అడగనా?”
“అడుగు.”
“వాడికి నేనంటే ఇష్టమో కాదో నీకు ఎప్పుడైనా అర్థమైతే… నాకు చెప్తావా?”
వర్ష ఆమెను చూస్తూ ఉండిపోయింది.
“నువ్వు బాగా గమనిస్తావుగా,” అంది వెన్నెల. “నాకు వాడి మాటల్లో ఏది సరదానో, ఏది నిజమో తెలియదు.”
“నువ్వే అడగొచ్చు కదా.”
వెన్నెల తల అడ్డంగా ఊపింది.
“ఇప్పుడు వద్దు. ఏమీ లేదంటే… తర్వాత మామూలుగా ఉండలేను.”
బయట నుంచి అర్జున్ తిరిగి వస్తున్నాడు.
వెన్నెల వెంటనే నిటారుగా కూర్చుంది.
“ఈ విషయం వాడికి చెప్పకు.”
వర్ష తల ఊపింది.
ఆమె ముందున్న భోజనం సగం కూడా పూర్తికాలేదు.
సాయంత్రం చివరి పీరియడ్‌లో వర్ష అతని వైపు చూడలేదు.
ఒకసారి వెనక నుంచి పేపర్ అడిగాడు. ఆమె వెన్నెల చేతికి ఇచ్చి పంపించింది.
క్లాస్ ముగిశాక కూడా పుస్తకాలు సర్దుకోవడంలోనే నిమగ్నమైపోయింది.
“నువ్వు గేటు దగ్గర ఉండు. నేను లైబ్రరీ పుస్తకం ఇచ్చేసి వస్తా,” అంది వెన్నెల.
వర్ష సరేనని బయటకు వచ్చింది.
మెట్ల మొదట్లో అర్జున్ నిలబడి ఉన్నాడు.
ఆమెను చూడగానే ఫోన్ జేబులో పెట్టుకున్నాడు.
“వెన్నెల లైబ్రరీకి వెళ్లింది,” అంది వర్ష.
“నేను వెన్నెల ఎక్కడని అడగలేదు.”
ఆమె ఆగింది.
కింద నుంచి విద్యార్థులు పైకి వస్తున్నారు. వాళ్లకు దారిచ్చేందుకు ఇద్దరూ పక్కకు జరిగారు.
“ఏమైంది?” అడిగాడు.
“ఏం కాలేదు.”
“లంచ్ తర్వాత నుంచి మాట్లాడట్లేదు.”
“క్లాసులో ఉన్నాం కదా.”
“ఇప్పుడు లేము.”
వర్ష కారిడార్ చివరికి చూసింది. వెన్నెల ఇంకా కనిపించలేదు.
అర్జున్ స్వరం ఈసారి సరదాగా లేదు.
“నేనేమైనా అన్నానా?”
ఆ ప్రశ్నతో ఆమె చిరాకు కొంచెం తగ్గింది. తను దూరంగా ఉండటాన్ని అతను గమనించాడన్న విషయం మాత్రం మనసులో నిలిచిపోయింది.
“లేదు, అర్జున్.”
అతను ఆమె ముఖం చూసి చిన్నగా నవ్వాడు.
“ఏంటి?” అంది.
“ఏం లేదు. నా పేరు పెట్టి పిలిచావ్.”
వర్షకు వెంటనే అర్థం కాలేదు.
“మరి ఏం పిలవాలి?”
“నీ ఇష్టం. ఇది బాగుంది.”
ఆమె తల పక్కకు తిప్పుకుంది.
నవ్వకూడదనుకుంది.
అయినా నవ్వు వచ్చింది.
అర్జున్ ఇంకేమీ అనలేదు. ఆ ఒక్క నవ్వు వచ్చేవరకూ ఎదురుచూసినట్టుగా పక్కకు జరిగి, మెట్లవైపు చూపించాడు.
“పద. కింద వెయిట్ చేద్దాం.”
వాళ్లు మెట్లు దిగారు. ఈసారి వర్ష అతనికి కొంచెం దూరంగా నడిచింది.
అతను ఆ దూరాన్ని తగ్గించలేదు.
అదే ఆమెకు మరింత గమనించబడింది.
గేటు బయట వెన్నెల కోసం ఎదురుచూస్తూ వర్ష ఫోన్ చూసింది.
అర్జున్ తన పక్కనే నిలబడి ఉన్నాడు.
అయినా అతని నుంచి మెసేజ్ వచ్చింది.
ఈరోజు కూడా ఐదు నిమిషాలా?
వర్ష తలెత్తి అతన్ని చూసింది.
అతను ఫోన్ జేబులో పెట్టుకుంటూ, ఏమీ జరగనట్టు రోడ్డు వైపు చూస్తున్నాడు.
“పక్కనే ఉన్నావుగా. చెప్పొచ్చు కదా,” అంది ఆమె నెమ్మదిగా.
“మెసేజ్‌లో అయితే ఆలోచించి సమాధానం చెప్తావని.”
“ఎవరన్నారు మాట్లాడతానని?”
అతను ఆమెవైపు తిరిగాడు.
“అందుకే అడిగాను.”
వర్ష ఫోన్ లాక్ చేసింది.
ఆవల లైబ్రరీ మెట్ల మీద వెన్నెల కనిపించింది. వాళ్లను చూసి చేయి ఊపింది.
వర్ష కూడా చేయి ఊపింది.
పక్కన అర్జున్ ఇంకా తన సమాధానం కోసం ఉన్నాడని ఆమెకు తెలుసు.
“రాత్రి చూద్దాం,” అంది, అతనివైపు చూడకుండా.
“సరే.”
వెన్నెల దగ్గరకు రాగానే అర్జున్ ఆమె చేతిలోని పుస్తకం తీసుకుని పేరు చూశాడు.
“ఇదంతా చదువుతావా?”
“నువ్వు చదవకపోతే ఎవరూ చదవరనుకోకు బావా.”
వాళ్లిద్దరూ మాట్లాడుకుంటూ ముందుకు నడిచారు.
వర్ష ఒక అడుగు వెనుక నుంచి వాళ్లను అనుసరించింది.
తన ఫోన్‌లో ఇంకా సమాధానం ఇవ్వని ఆ మెసేజ్ ఉంది.
వెన్నెల అడిగిన మాట కూడా గుర్తుంది.
వాడికి నేనంటే ఇష్టమో కాదో నీకు ఎప్పుడైనా అర్థమైతే… నాకు చెప్తావా?
వర్ష ఫోన్‌ను బ్యాగ్‌లో పెట్టేసింది.
కానీ ఇంటికి చేరాక, పుస్తకాలు బయటకు తీయకముందే మళ్లీ దాన్నే తీసింది.