Adultery કાંતા

[SexyHansaKaki]

કાંતાના આગ્રહ અને એની રડતી આંખો સામે માધવ વધારે સમય કઠોર ન રહી શક્યો. એણે ચૂપચાપ કાંતાના હાથમાંથી ચાનો કપ લીધો અને પૌંઆ પણ ખાઈ લીધા. ચા-નાસ્તો પૂરો કર્યા પછી પણ માધવે કાંતા સાથે એક પણ શબ્દ ન બોલ્યો. એણે ખાલી થાળી પીપડા પર મૂકી અને ફરીથી બારી તરફ મોં ફેરવીને શાંત ઉભો રહી ગયો. એના આ મૌનમાં ક્રોધ કરતાં પણ વધુ એક ઘાયલ પ્રેમીનું દર્દ અને અહંકાર છલકાતા હતા.

માધવનું આ અકબંધ મૌન જોઈને કાંતાનું હૃદય અંદરથી કંપવા લાગ્યું. એને લાગ્યું કે ગઈકાલે રાત્રે અંધારા ઝૂંપડામાં પોતે જે ના પાડી હતી, તેના બદલ માધવે એને હજી સુધી માફ નથી કરી. કાંતાથી આ અસહ્ય શાંતિ સહન ન થઈ. એ માધવની સાવ નજીક ગઈ, એના પરિપક્વ અને ભરાવદાર શરીર પરથી સાડી સરખી કરતી અને આંસુ ભરેલી આંખો સાથે રોતલ અવાજે બોલવા લાગી:
"માધવભાઈ... તમે ચા-નાસ્તો તો કરી લીધો, પણ મારી સાથે વાત કેમ નથી કરતા? શું તમે ગઈકાલે રાત્રે જે થયું એ બદલ મને માફ નથી કરી? તમે જ વિચાર કરો, મેં તમને ક્યારેય કોઈ પુરુષની નજરે નથી જોયા, હંમેશા મારા સગા છોકરાની જેમ જ જોયા છે! તમે પણ મને ફેક્ટરીમાં 'માસી... માસી...' કહીને બોલાવતા હતા ને?"
કાંતાની આંખોમાંથી સતત આંસુની ધાર વહ્યા કરતી હતી. એણે ફરી પોતાની ઉપસેલી છાતી પર સાડીનો પાલવ સરખો કર્યો અને આગળ કહ્યું:
"મેં કદીય મનમાં નહોતું વિચાર્યું કે મારા પર તમારી નજર ઠરી છે! તમે ગઈરાત્રે અચાનક અંધારા ઝૂંપડામાં મને આવીને પૂછ્યું અને તમારા મનની વાત કરી... તો તમે જ કહો, હું કંઈ રીતે એનો જવાબ આપું? હું એક આધેડ ઉંમરની વિધવા છું, મારે સમાજમાં લાજશરમ જેવું કંઈ ના હોય? મારી ઈજ્જત અને ચરિત્ર પર સવાલો ઉઠે એનો ડર મને ના લાગે?"
કાંતાના અવાજમાં એક તરફ પોતાના ચરિત્રને સાચવવાની મર્યાદા હતી, તો બીજી તરફ માધવના અચાનક બદલાયેલા રૂપથી લાગેલો આઘાત હતો.

માધવ બારીમાંથી નજર હટાવીને ધીમેથી કાંતા તરફ ફર્યો. એની રક્તવર્ણી આંખોમાં કાંતા માટે કોઈ ગંદો ભાવ નહોતો, પણ એના આ શબ્દો સાંભળીને માધવના ચહેરા કોઈ ફરક ના પડ્યો. કાંતાના ચહેરા પર છવાયેલી આકુળતા, એના ગાલ પરથી સરકતાં આંસુ અને એના દિલની મૂંઝવણથી ઓરડાની હવા વધુ ભારે બની ગઈ. કાંતાએ પોતાના મન પર જમા થયેલી આખી વરાળ માધવ સામે ઠાલવવાની કોશિશ કરી.

કાંતાના અવાજમાં છલકાતી વ્યાકુળતા અને વિનંતીઓ પછી પણ જ્યારે માધવ સાવ પથ્થર બનીને ઉભો રહ્યો, ત્યારે કાંતાના સંયમની છેલ્લી સીમા પણ તૂટી ગઈ. ૪૮ વર્ષની મર્યાદાશીલ કાંતાના હૃદયમાં જમા થયેલો રાતભરનો તણાવ, પસ્તાવો, ડર અને માધવ પ્રત્યેનો અદમ્ય પ્રેમ એક સાથે ઉભરાઈ આવ્યા. એનાથી માધવનું આ સુન્ન અને આકરૂં મૌન હવે એક પળ માટે પણ સહન કરવું મુશ્કેલ હતું.
કાંતા આવેશમાં આવીને માધવની સાવ નજીક પહોંચી ગઈ, એની આંખોમાંથી ક્રોધ અને પ્રેમ બંને સાથે વહી રહ્યા હતા.
"બોલો... કશુંક તો બોલો!"
આટલું કહેતા જ કાંતાએ પોતાનો હાથ ઉપાડ્યો અને જોરથી માધવના ગાલ પર એક... બે... ત્રણ... તમાચા મારી દીધા!
તમાચા મારતી વખતે કાંતાના હાથ ધ્રૂજી રહ્યા હતા. એના પુખ્ત અને ભરાવદાર શરીરની દરેક નસ જાણે તણાઈ ગઈ હતી. તમાચાનો અવાજ એ નાના ઓરડામાં ગુંજી ઉઠ્યો, પણ માધવે પોતાનું મોઢું ફેરવ્યું નહીં કે કાંતાનો હાથ પણ ન રોક્યો. એ સાવ શાંતિથી કાંતાના આ આવેગને સહન કરતો ઉભો રહ્યો.
તમાચા માર્યા પછી તરત જ કાંતાનો ક્રોધ સાવ ઓગળી ગયો. એનો હાથ નીચે પડી ગયો અને એણે પોતાના બંને હાથ વડે માધવનો શર્ટ પકડી લીધો. એનું માથું માધવની મજબૂત છાતી પર ઢળી પડ્યું.
કાંતા માધવની છાતીમાં મોં છુપાવીને ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રડવા લાગી. એના કસાયેલા અને ભરાવદાર શરીરની ધ્રુજારી માધવ પોતાની છાતી પર અનુભવી રહ્યો હતો. કાંતાના આંસુ માધવના શર્ટને ભીંજવી રહ્યા હતા.
"કશુંક તો બોલો, માધવ..." કાંતા રડતાં રડતાં, વિનંતી કરતા અવાજે બોલી, "તમે મને આમ શું કામ હેરાન કરો છો? તમારું આ મૌન મારો જીવ લઈ રહ્યું છે. મારી ભૂલ થઈ ગઈ... મેં તમને ન ઓળખ્યા. પણ તમે જ કહો, હું એવું તે શું કરું તો તમે મને માફ કરી દો? હું કઈ રીતે તમને મનાવું?"
છાતી પર ઢળેલી કાંતાના આ શબ્દોમાં માત્ર માફી નહોતી, પણ પોતાનો સર્વસ્વ શરણાગતિ હતી.