Adultery કાંતા

[SexyHansaKaki]

એક જ ખાટલા પર સૂતાં સૂતાં બંને બહેનપણીઓ વચ્ચે વાતચીતનો દોર ચાલુ જ રહ્યો. કાંતાની આંખોમાંથી વહેતા અશ્રુઓ અને એના હૃદયમાં જાગેલી ભય તથા મર્યાદાની વિમાસણ જોઈને રત્નાએ એનો હાથ પ્રેમથી પોતાના હાથમાં લીધો. રત્ના એના બાળપણની સખી હતી અને એના જીવનના સૌથી ઉંડા દર્દને ભલીભાંતિ જાણતી હતી.


રત્નાએ કાંતાના ચહેરા પર ઉગેલા ચિંતાના વાદળોને નીરખતાં અત્યંત આત્મીય અને ધીમા અવાજે કહ્યું:

"કાંતા... તું નસીબદાર છે કે આ આધેડ ઉંમરે પણ તને મા બનવાનું સુખ આપી શકે એવો સાચો અને સમર્પિત પુરુષ માધવના રૂપમાં મળ્યો છે. તું ભલે બહારથી મજબૂત દેખાવાનો પ્રયત્ન કરે, પણ હું તો તને બાળપણથી ઓળખું છું. મને ખબર છે કે તું વર્ષોથી પતિના અવસાન પછી અને એ પહેલાં પણ મનોમન એક બાળકના સુખ માટે કેટલી ઝૂરે છે!"

કાંતાનું હૃદય આ વાત સાંભળીને થમી ગયું. એણે મૌન રહીને રત્નાની આંખોમાં જોયું.

રત્નાએ આગળ કહ્યું "તારા જૂના જીવનની વાસ્તવિકતા તારાથી છૂપી નથી. તારા ધણીની બીમારી અને શારીરિક અશક્તિના કારણે તને ક્યારેય સંતાનનું સુખ ન મળ્યું અને તું વગર વાંકે સમાજની નજરમાં વાંઝિયાપણાનું દર્દ વેઠતી રહી. જો તને પહેલેથી જ માધવ જેવો મજબૂત પુરુષ મળ્યો હોત, તો એ રોજ રાતે તને વાંકી રાખીને એવી ચોદત કે, તું  ચાર પાંચ છોકરાંની મા બન ગઈ હોત! એણે તારી કાયાના દરેક અંગને પ્રેમથી માણીને તારું ખોળો ભર્યો હોત."

કાંતાના ચહેરા પર શરમ, સંકોચ અને હૃદયના ઊંડા ખૂણામાં દબાયેલી માતૃત્વની તીવ્ર ઈચ્છાની મિશ્રિત રેખાઓ ઉભરી આવી.

"કાંતા, મારી વાત માન" રત્નાએ વધુ કડક પણ સ્નેહભર્યા અવાજે શિખામણ આપી. "આ પાપી સમાજનો ડર છોડી દે. તારું શરીર હજીય પૂરેપૂરું કસાયેલું અને સશક્ત છે. જો તું હિંમત કરીને માધવ સાથે લગ્ન કરી લઈશ કે એને પોતાના જીવનસાથી તરીકે અપનાવી લઈશ, તો એ તને પોતાના પ્રેમથી તરબોળ કરી દેશે અને જોજે એક જ વર્ષમાં તારો ખોળો ભરીને તને ભારે પગે કરી નાખશે! તારા વંશને અને તારા સ્ત્રીત્વને સાર્થક કરી દેશે."


કાંતાની આંખોમાંથી વહી રહેલા અશ્રુઓની ધાર હવે ધીમે ધીમે રોકાઈ હતી, પણ એનું હૃદય હજીયે ભૂતકાળના કડવા અનુભવો અને માધવના પ્રેમ વચ્ચે ઝોલાં ખાઈ રહ્યું હતું. રત્નાએ કાંતાનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો અને એના પર વહાલથી હાથ ફેરવતાં વધુ કડવી વાસ્તવિકતા કાંતાની સામે મૂકી.

"કાંતા..." રત્નાનો અવાજ અનુભવી અને ગંભીર હતો. "તું મર્યાદા અને સમાજના ડરની મોટી મોટી વાતો કરે છે, પણ તું જરા તારા ભૂતકાળને યાદ કર! તું જાણે જ છે કે આ દુનિયા કેટલી નીચ અને ખરાબ છે. જ્યારે તારો ઘરવાળો મરી ગયો, ત્યારે વિધવા થયા પછી કેટલા પુરુષોએ તારા આ ઘાટીલા દેહ પર પોતાની વાસનાંધ નજરો બગાડી હતી? તારી ગરીબી અને મજબૂરીનો લાભ લેવાની કેટલા લોકોએ કોશિશ કરી હતી?"

રત્નાના આ શબ્દો સાંભળતાં જ કાંતાના શરીરમાંથી એક ધ્રુજારી પસાર થઈ ગઈ. ભૂતકાળના એ કાળઝાળ અનુભવો એની આંખો સામે તસવીરની જેમ તરવરી ઉઠ્યા.

"વિચાર તો કર, કાંતા..." રત્નાએ ખાટલામાં થોડી નજીક સરીને કહ્યું "પતિના અવસાન પછી જ્યારે તું તારા બા-બાપુજી પાસે રહેવા જવા તૈયાર નહોતી અને સાસરીમાં જ રોકાઈ હતી, ત્યારે તારા પોતાના સસરા અને જેઠ બેય દાનતના કેટલા ખરાબ હતા! એ બેય સગા લોહીના પુરુષો થઈને પણ તારી વિધવા હોવાની લાચારીનો ફાયદો ઉઠાવવા અને તારા આ ભરાવદાર શરીર પર અડપલાં કરવા કેવી ગંદી કોશિશ કરતા હતા! જો તું એ નગુણાં ઘરવાળાઓનો ત્રાસ સહન ન કરી શકી એટલે જ રાતોરાત તારા ઘરડાં મા-બાપુજીના ઘરે રહેવા આવી ગઈ ને?"

કાંતાએ પોતાની આંખો બંધ કરી દીધી. એના ગાલ પર ફરી એક આંસુ સરકી પડ્યું. રત્ના જે કહી રહી હતી તે બધું જ સાચું હતું. વિધવા થયા પછી એના પોતાના જેઠ અને સસરાની ગંદી નજરોથી બચવા માટે જ એણે પોતાનું સસરાનું ઘર છોડવું પડ્યું હતું.

"ગરીબીના આ માહોલમાં, ઝૂંપડપટ્ટીની ગલીઓમાં અને ફેક્ટરીના ધૂળિયા વાતાવરણમાં એક એકલી, રૂપાળી અને ભરાવદાર શરીરવાળી સ્ત્રી માટે આખું જીવન વિતાવવું એ નરક સમાન છે" રત્નાએ આગ્રહપૂર્વક સમજાવતાં કહ્યું. "આ જેઠ અને સસરા જેવા પાપી દુનિયાના પુરુષો સામે માધવ તારા જીવનમાં એક ઢાલ બનીને ઊભો રહેશે, કાંતા! એ ભણેલો-ગણેલો છે, ફેક્ટરીનો સુપરવાઈઝર છે અને એના દિલમાં તારા માટે લાગણી છે."

રત્નાએ કાંતાના ચહેરાને પોતાના હાથમાં લીધો "જો માધવ તારો હાથ પકડી લેશે, તો આ દુનિયાનો કોઈ પુરુષ તારી તરફ ખરાબ નજર નાખવાની હિંમત નહીં કરે. તું આ સમાજમાં ગર્વભેર અને સન્માન સાથે જીવી શકીશ. તારા ઘરડાં મા-બાપને પણ એક મજબૂત સહારાની છત્રછાયા મળશે. જે માધવે પોતાના ખિસ્સા ખાલી કરીને તારી માનો જીવ બચાવ્યો, જે તારા સ્ત્રીત્વની અને તારી વેદનાની આટલી કદર કરે છે... એના પ્રેમને નકારીને તું ફરી એ પાપી દુનિયાના વંટોળમાં શા માટે એકલી હોમાવા માગે છે?"

ખાટલામાં રત્નાની સાંત્વનાભરી વાતો સાંભળતાં સાંભળતાં કાંતાની આંખો સામે ભૂતકાળની એ કાળી અને ભયાનક રાત તસવીરની જેમ તરવરી ઉઠી. એ વાતને વરસો વીતી ગયાં પણ જ્યારે જ્યારે કાંતાને એ બધું યાદ આવતું, એનું રોમેરોમ ઉભું થઈ જતું. 

એ સમયે એના ઘરવાળાના અવસાનને માંડ પંદર દિવસ થયા હતા. ઘરમાં પતિના મૃત્યુનો શોક છવાયેલો હતો, કાંતાનું હૃદય અસહ્ય દુઃખમાં ડૂબેલું હતું. પણ એ જ ઘરમાં રહેતા એના સગા સસરાની નીચ અને વાસનાંધ દાનત પોતાની જ ઘરની વિધવા વહુના ભરાવદાર અને મોહક શરીર પર બગડી ચૂકી હતી.

એ રાત્રે જ્યારે આખું ઘર ઉંઘી રહ્યું હતું, ત્યારે એનો શૈતાન જેવો સસરા છાનેમાને કાંતાના ઓરડામાં ઘૂસી આવ્યો હતો. એણે કાંતા પર બળાત્કાર કરવાની હીન કોશિશ કરી હતી. કાંતા કશું સમજે તે પહેલાં જ એ હરામી માણસે અંધારામાં કાંતાની સાડી જોરથી ખેંચી નાંખી હતી. કાંતાએ પોતાને બચાવવા માટે ભારે વિરોધ કર્યો પણ એ ઝનૂની સસરાએ કાંતાનો બ્લાઉઝ ખેંચીને એના લીરેલીરા કરી નાંખ્યા હતા. 

કાંતાના ભરાવદાર અને કસાયેલા અંગો પર એ પાપી પોતાની ગંદી નજરો ફેરવતો હતો અને એના ઝેરી શબ્દો કાંતાના કાનમાં ગુંજી રહ્યા હતા :
"તારા જેવી તોફાની ઘોડીને હવે ઘરના બધા પુરુષો વારાફરતી ચોદીશું! ગામની કોઈ બાઈ બ્રા નથી પહેરતી અને તને આ બધા શોખ શાના છે?... ભોસમારીની રાંડ... મારા છોકરાનો લંડ નાનો પડતો હતો તને એટલે તું ખેતરે જઈને બીજા આદમીઓ જોડે ચોદાવતી... સાચું બોલજે , આજ સુધી કેટલા આદમીઓના લંડ લીધા છે? મેં તો એમ પણ સાંભળ્યું હતું કે તું કુંવારી હતી એટલે તારા બાપના ભાઈબંધ જોડે ચોદાવતી? નાની ઉંમરે તેં  કેટલાયના લંડ લીધા છે એટલે જ તો તારા બોબલા આવડા મોટા છે, કેટલાય આદમીઓ જોડે પથારી ગરમ કરીને આવી છે અને મારી જોડે ચોદાવતાં તારી ભોસમાં કાંટા વાગે છે?"

એ રાત્રે એ હેવાને કાંતાને ઢોરમાર માર્યો હતો. કાંતાના ઘઉંવર્ણા વાન અને ભરાવદાર શરીર પર અસહ્ય મારના કાળાં જાંબલી નિશાન અઠવાડિયા સુધી રહ્યાં હતાં.  કાંતા પોતાના ચરિત્ર અને આબરૂ માટે પહાડની જેમ અડીખમ ઉભી રહી. એણે અધમૂઈ થઈને પણ, ઢોરમાર સહન કરીને પણ એ હરામીનો એવો વિરોધ કર્યો કે એની ઈજ્જત લૂંટાતા બચી ગઈ. જો એ રાત્રે કાંતાએ વિરોધ ન કર્યો હોત, તો એનો સસરા અને જેઠ એને કાયમ માટે પોતાની રખાત બનાવીને રાખી મૂકત.

એ જ રાત્રે કાંતાએ સંતાઈને દેહ પર ફાટેલાં કપડાં અને શરીરે મારના નિશાન સાથે એ પાપી ઘરનો ત્યાગ કર્યો હતો અને રાતોરાત પોતાના ઘરડાં મા-બાપના ઝૂંપડામાં આવી ગઈ હતી.

આજે ખાટલામાં સૂતાં સૂતાં એ ભયાનક ભૂતકાળ યાદ આવતાં જ કાંતાનું આખું શરીર ધ્રૂજી ઊઠ્યું. એણે આંખોમાંથી વહેતા આંસુ સાથે રત્ના તરફ જોયું.
"રત્ના..." કાંતાનો અવાજ દુઃખ અને શરમથી રૂંધાઈ ગયો હતો. "પુરુષોની એ નીચ અને વાસનાંધ દાનત મેં મારી પોતાની આંખે જોઈ છે. મારા આ રૂપાળા દેહ માટે મારા સગા સસરાએ મારી આબરૂ લૂંટવાની કોશિશ કરી હતી. એટલે જ હું પુરુષોના જાત પરથી વિશ્વાસ ગુમાવી બેઠી હતી."


કાંતાએ ઉંડો શ્વાસ લીધો અને આગળ કહ્યું "પણ માધવ... માધવ એ પાપી પુરુષો કરતાં સાવ અલગ છે. એણે મારી ભીની સાડીમાંથી લાલ બ્રા જોઈ, એણે મારી કમરના વળાંકો જોયા, છતાં એની આંખોમાં કોઈ રાક્ષસી વાસના નહોતી, પણ એક નિર્મળ પ્રેમ અને માન હતું."

સસરાની નીચ કોશિશની યાદ પછી કાંતાની આંખો સામે ભૂતકાળનો બીજો એક કડવો અને અપમાનજનક કિસ્સો આવી ગયો.

કાંતાના ઘરવાળાના અવસાનના આશરે એક વર્ષ પછીની વાત છે. એ સમયે કાંતાને ફેક્ટરીની નોકરી નહોતી મળી. ઘરનો ખર્ચ ચલાવવા અને બીમાર માટે દવાઓ લાવવા માટે કાંતાએ નજીકની એક મોટી સોસાયટીમાં એક પૈસાદાર શેઠના ઘરે વાસણ ઘસવાનું અને સફાઈનું કામ શરૂ કર્યું હતું.
બપોરે શેઠાણી કોઈ કામે બહાર ગઈ હતી અને ઘરમાં મોટો શેઠ એકલો જ હતો. કાંતા રસોડામાં વાસણ ઘસી રહી હતી. સખત મહેનતના કારણે એના ભરાવદાર અને કસાયેલા શરીર પર પરસેવો વળ્યો હતો. રસોડાના અંધારા ખૂણામાં કાંતાને એકલી જોઈને એ દાનતનો ખોટો શેઠ ચૂપચાપ રસોડામાં ઘૂસી આવ્યો.

કાંતા કશું સમજે તે પહેલાં જ શેઠે પાછળથી આવીને કાંતાના ભરાવદાર શરીરને બાથમાં ભીંસી લીધું અને એની સાથે બળજબરી કરવાની કોશિશ કરી. કાંતા અચાનક ગભરાઈ ગઈ, પણ એણે તરત જ પોતાનું આખું જોર લગાવીને શેઠને પાછળ ધકેલી દીધો. એ વિરોધ અને ખેંચતાણ વચ્ચે શેઠના ગંદા હાથથી કાંતાના બ્લાઉઝનો આગળનો એક હૂક તૂટી ગયો અને કાંતાની છાતીનો ભાગ ઉઘાડો થઈ ગયો.

કાંતાએ તરત જ સાડીનો પાલવ છાતી પર ઢાંકી દીધો. એની આંખોમાંથી ક્રોધ અને શરમના આંસુ વહી રહ્યા હતા. એણે શેઠને ધમકાવ્યો અને પોતાનું કામ છોડીને બહાર દોડી ગઈ.
સાંજે જ્યારે શેઠાણી ઘરે પાછી આવી, ત્યારે કાંતાએ હિંમત ભેગી કરીને, આંસુ સાથે શેઠાણીને શેઠની આ નીચ હરકત અને પોતાની સાથે થયેલી બળજબરી વિશે સાચેસાચી ફરિયાદ કરી. કાંતાને આશા હતી કે એક સ્ત્રી તરીકે શેઠાણી એનું દર્દ સમજશે અને પોતાના પતિને ઠપકો આપશે.
પરંતુ આ સ્વાર્થી અને કઠોર દુનિયાનો ન્યાય અલગ જ હતો! પોતાના પતિનું કરતૂત ઢાંકવા અને પોતાની આબરૂ બચાવવા માટે એ નિર્દયી શેઠાણીએ ઉલટાનું કાંતા પર જ ખોટો આરોપ મૂકી દીધો! શેઠાણીએ આખી સોસાયટીના લોકો સામે કાંતા પર સોનાની વીંટીની ચોરી કરવાનો ખોટો આક્ષેપ લગાવ્યો.

"તું ચોર છે! મારા પતિ પર ખોટા આક્ષેપ મૂકીને તું તારી ચોરી છુપાવવા માગે છે!" એ નિર્દયી શેઠાણીના આ શબ્દો કાંતાના હૃદયને કોરી ખાતા હતા. શેઠાણીએ એનો બાકી નીકળતો પગાર પણ ન આપ્યો અને આબરૂનું સરઘસ કાઢીને કાંતાને સોસાયટીમાંથી ધક્કા મારીને કાઢી મૂકી.

આ કિસ્સો યાદ આવતાં જ કાંતાની આંખોમાંથી ફરી ચોધાર આંસુ વહી નીકળ્યા. એણે રત્ના સામે જોઈને ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું:
"રત્ના... આ દુનિયાએ મને ક્યારેય જીવવા નથી દીધી. જો હું મારી ઈજ્જત બચાવવા જાઉં, તો આ લોકો મારા ચરિત્ર પર ચોરી અને કલંકના ડાઘ લગાડી દે છે. પૈસાવાળા પુરુષો પોતાના કામસુખ માટે આપણી ગરીબીનો ઉપયોગ કરે છે અને એમની બાયડીઓ આપણો જ ભોગ લઈ લે છે!"

કાંતાએ એક ઉંડો શ્વાસ લીધો અને આંસુ લૂછતાં આગળ કહ્યું "પણ કમળા... તું જ વિચાર. એ શેઠે મારી સાથે બળજબરી કરી અને શેઠાણીએ મારા પર કલંક લગાડ્યું. પણ માધવ? માધવ પાસે તો ફેક્ટરીમાં સત્તા હતી, એ મારી ગરીબી જાણતો હતો. છતાં એણે ક્યારેય મારી મજબૂરીનો લાભ લેવાનો પ્રયાસ નથી કર્યો. એણે મને સાડીઓ આપી, મારી માને હોસ્પિટલ પહોંચાડી અને કાલે ઝૂંપડામાં પણ મેં ના પાડી એટલે એણે પોતાની સીમા ન ઓળંગી!"

કમળાની સાંત્વનાભરી હાજરી વચ્ચે કાંતાના હૃદયનો બંધ સાવ તૂટી ચૂક્યો હતો. ભૂતકાળના દર્દનાક કિસ્સાઓ યાદ આવ્યા પછી, કાંતાની મન પર વર્ષોથી જમા થયેલો એ ઝેરી આક્રોશ અને અપમાનની અસહ્ય પીડા વહી નીકળ્યાં, જે એણે દરરોજ પોતાની છાતીમાં દબાવીને રાખી હતી.
ઝૂંપડપટ્ટીની કાદવ-કીચડવાળી સાંકડી ગલીઓ હોય કે ફેક્ટરીનો ધૂળિયા વાતાવરણવાળો હૉલ, દરરોજ સવારે ઘરની બહાર પગ મૂકતાંની સાથે જ કાંતાને પુરુષોની ગંદી નજરો, ઝેરી મહેણાં અને ખરાબ શબ્દોનો સામનો કરવો પડતો હતો.

૪૮ વર્ષની પાકી ઉંમરે પણ કાંતાનો વાન કંચન જેવો ઘઉંવર્ણો હતો, એની કમર પાતળી અને છાતી તથા નિતંબનો ભાગ અત્યંત ભરાવદાર અને ઘાટીલો હતો. એનું આ કુદરતી, કસાયેલું સૌંદર્ય જ આ પાપી સમાજના પુરુષો માટે ઉત્તેજનાનું કારણ બની ગયું હતું. લોકો કાંતાના પવિત્ર ચરિત્રને સમજી શકતા નહોતા. જ્યારે પણ કાંતા સુતરની સાડી પહેરીને રસ્તા પરથી પસાર થતી, ત્યારે ઝૂંપડપટ્ટીની ગલીમાં નવરા બેઠેલા પુરુષો કે ફેક્ટરીના મજૂરો એના ભરાવદાર શરીરની ગતિવિધિઓ જોઈને પાછળથી ગંદી કૂથલીઓ કરતા.

ઘણા નગુણા પુરુષો તો ફેક્ટરીમાં કે ઝૂંપડપટ્ટીમાં એવી ખોટી અફવાઓ ફેલાવતા કે ના પૂછો વાત. જેટલા મોં એટલી વાતો.
"આ કાંતા પોતાની સાદગીનાં નાટક કરે છે, બાકી છાનેમાને પૈસાના બદલામાં ચોદાવે છે! નહીં તો આટલી ગરીબીમાં એના શરીર પર આટલો રોફ અને આટલી ચટક ક્યાંથી હોય?"

 "થોડા દિવસ મારા બે ભાઈબંધ એક રાતના હજાર રૂપિયા આપીને આ કાંતાડીને ગેસ્ટ હાઉસમાં લઈ ગયા હતા, આખી રાત એવી ચોદી કે સવારે ફેક્ટરીએ જ ના આવી"

 "એની ગાંડ અને કૂલા કેમ આવડા મોટા ખબર છે? એને ગાંડમાં લંડ ઘલાવવો ખૂબ ગમે છે"

"કોલેજના છોકરાઓ સાથે ફરતાં તો મેં પણ ઘણી વખત જોઈ"

"પૈસાદાર લોકો જોડે ચોદાવે છે"

પરંતુ કાંતા માટે સૌથી વધુ શરમજનક અને અસહ્ય વાત એ હતી કે મોટી ઉંમરના પુરુષો તો છોડો, ઝૂંપડપટ્ટીમાં રખડતા આવારા અને નાની ઉંમરના છોકરાઓ પણ કાંતાની લાચારી અને એનું રસભર શરીર જોઈને એને પજવવાની કોશિશ કરતા!

કેટલીય વાર જ્યારે કાંતા સાંજે શાકભાજી લઈને કે ફેક્ટરીએથી થાકીને ઘરે પાછી ફરતી, ત્યારે એ ગલીના નરાધમ છોકરાઓ એના કૂલા તરફ જોઈને સીટીઓ વગાડતા અને મોં પર નિર્લજ્જતાથી કહેતા: "એ કાકી... એક વખત ચોદવા દઈશ તો તારું કંઈ ઘસાઈ નહીં જાય! તારા આ માલામાલ શરીરને આમ છુપાવીને ક્યાં સુધી રાખીશ?"

આ શબ્દો જ્યારે પણ કાંતાના કાનમાં પડતા, ત્યારે એનું હૃદય શરમ અને ક્રોધથી બળી જતું. એ પોતાની નજરો નીચી કરી લેતી, સાડીનો પાલવ છાતી પર વધુ કસી લેતી અને અંદરથી રડતી રડતી પોતાના ઝૂંપડા જેવા ઘરમાં ઘૂસી જતી. એણે દરરોજ પોતાના આત્મસન્માન અને ચરિત્રને બચાવવા માટે આ ઝેરી સમાજ સામે એક એકલી સ્ત્રી તરીકે લડત આપી હતી.

આ બધા મહેણાં અને ખરાબ શબ્દો યાદ કરીને કાંતાનું શરીર ધ્રૂજી ઉઠ્યું. એણે રત્નાની સોડમાં મોં છુપાવીને ચોધાર આંસુએ રડતાં કહ્યું:

"રત્ના... આ દુનિયાના પુરુષોએ મને જીવતી લાશ બનાવી દીધી હતી. મોટી ઉંમરના નરાધમોથી માંડીને નાની ઉંમરના છોકરાઓ સુધી... બધાએ મારી સુંદરતાને માત્ર એક વાસનાનો સામાન જ ગણ્યો. મારી ગરીબીનો, મારા વિધવા હોવાનો લોકોએ ક્ષણેક્ષણ દુરુપયોગ કરવાની કોશિશ કરી."