Adultery કાંતા

[SexyHansaKaki]

ફળિયામાં રાસ-ગરબાની રમઝટ હવે ધીમે ધીમે શાંત થઈ ગઈ હતી. ઢોલના ધબકારા વિરામ પામ્યા હતા અને ગામમાંથી આવેલા લોકો અને અમુક સંબંધીઓ  પોતપોતાના ઘર તરફ રવાના થઈ રહ્યા હતા. ગરબે ઘૂમેલી કાંતાના ભરાવદાર શરીર પર પરસેવાની ટીપાં ચમકી રહ્યાં હતાં. ગામઠી ચણિયાચોળીમાં કાંતાનું મોહક રૂપ વધુ નીખરી ઉઠ્યું હતું.



થાક અને ગરમીના કારણે કાંતા ગળામાં અસહ્ય તરસ અનુભવતી હતી. એ ઓસરીના ખૂણામાં મૂકેલા માટીના માટલામાંથી પાણી પીવા માટે ગઈ.


માધવ, જે એક બાજુ બેસીને કાંતાના એ ઘાટીલા દેહ અને ગરબે ઘૂમતી કાયાને અધીરાઈથી નીરખી રહ્યો હતો, તેણે કાંતાને એકલી પાણી પીવા જતાં જોઈ. માધવના હૃદયમાં વિરહ અને આકર્ષણનો અગ્નિ ચરમસીમાએ પહોંચી ચૂક્યો હતો. એણે તક ઝડપી લીધી.


જેવી કાંતા પાણીનો લોટો લઈને આગળ વધી, અંધારામાંથી માધવે અચાનક આવીને કાંતાનો એક હાથ મજબૂતીથી પકડીને મરડ્યો!


"અરે... માધવભાઈ!" કાંતાના મોઢામાંથી હળવી ચીસ નીકળી ગઈ.


એના હાથમાંથી પાણી થોડું ઢોળાઈને એના ભરાવદાર સાથળો પર પડી ગયું. કાંતા ચમકીને પાછળ ફરી. પણ માધવે કાંતાને બોલવાનો કોઈ મોકો ન આપ્યો. માધવે એનો હાથ મરડીને પોતાની તરફ ખેંચી લીધી અને નીચા અવાજે એની આંખોમાં આંખ પરોવીને કહ્યું, "કાંતા... અત્યારે કશું જ ન બોલ. ઘરની પાછળ જે જૂનો વાડો છે, ત્યાં એક નાનું પતરાનું ઝૂંપડું છે. હું ત્યાં તારી વાટ જોઉં છું. તારે અત્યારે જ મને ત્યાં એકાંતમાં મળવા આવવું પડશે."


કાંતાનું હૃદય અસહ્ય ગતિથી ધડકવા લાગ્યું. શરીરમાંથી બીકનું લખલખું પસાર થઈ ગયું. "માધવભાઈ... આ શું કરો છો? અહીં બધા મહેમાનો છે, કોઈ જોઈ જશે તો..."


"કોઈ નહીં જુએ, કાંતા," માધવનો અવાજ વિરહની તડપથી ભરેલો હતો. "હું કેટલાંય દિવસથી તારા આ રૂપને જોઈને બળી રહ્યો છું. જો તું અત્યારે તે ઝૂંપડામાં નહીં આવે, તારી કસમ, હું મરી જઈશ."


માધવની આ હઠ અને એની આંખોમાં જાગેલી ઘેલછા જોઈને કાંતા ધ્રૂજી ઉઠી. એ જાણતી હતી કે માધવ પ્રેમમાં પૂરેપૂરો ઘેલો થઈ ચૂક્યો છે. કાંતાએ ધીમેથી પોતાનો હાથ છોડાવ્યો અને હળવેથી માથું હલાવીને કમને સંમતિ આપી. માધવ ચૂપચાપ અંધારામાં વાડા તરફ સરકી ગયો.


થોડી જ વારમાં, કાંતા આજુબાજુ નજર દોડાવીને, નજર ચૂકવીને વાડાના એ એકાંત અને અંધારા ઝૂંપડા તરફ ગઈ.


ઝૂંપડાનું નાનું લાકડાનું બારણું અધખુલું હતું. કાંતા જેવી અંદર દાખલ થઈ, માધવે તુરંત જ બારણું વાસી દીધું. ઓરડામાં રાત્રિનું ગાઢ અંધારું હતું અને માત્ર વાડામાંથી આવતો સહેજ ઝાંખો ચાંદનીનો પ્રકાશ છવાયેલો હતો.
એકાંતના એ માહોલમાં, ૪૮ વર્ષની ભરાવદાર અને ચણિયાચોળીમાં સજેલી કાંતા અને ૨૨ વર્ષનો વિરહથી તડપતો માધવ એકબીજાની સાવ નજીક ઉભાં હતાં.


બહાર રાતનો સનાટો હતો અને અંદર માધવ તથા કાંતા એકબીજાની સાવ નજીક ઉભાં હતાં. આખી રાત ગરબે ઘૂમેલી કાંતાના કસાયેલા માંથી પરસેવાની મીઠી સુગંધ આવી રહી હતી. કાળી કાંચળી અને ઘેરદાર ઘાઘરામાં ખીલેલું કાંતાનું રૂપ માધવના હૃદયમાં વાસના અને પ્રેમનો અગ્નિ ભડકાવી રહ્યું હતું.

માધવે હવે પોતાના આવેગને રોકવાનો કોઈ પ્રયાસ ન કર્યો. એણે હળવેથી આગળ વધીને કાંતાના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લીધા અને એની શરમાળ આંખોમાં આંખ પરોવીને પ્રેમસભર અવાજે કહ્યું "કાંતા... હવે હું મારી જાતને રોકી શકતો નથી. હું તારા પ્રેમમાં પૂરેપૂરો પાગલ થઈ ચૂક્યો છું. ફેક્ટરીની કેબિન હોય કે આ અંધારું ઝૂંપડું, મારી આંખો માત્ર તને જ શોધે છે. હું તને મારી બનાવવા માગું છું. હું તને પ્રેમ કરું છું, કાંતા!"

માધવના મોઢેથી આટલો સીધો અને સાચો પ્રેમનો એકરાર સાંભળીને કાંતાનું હૃદય એક ક્ષણ માટે થંભી ગયું. એના ઘાટીલા શરીરમાં એક અનોખી ધ્રુજારી પસાર થઈ ગઈ. પરંતુ એ જ ક્ષણે કાંતાના મનની અંદર વર્ષોથી ઘડાયેલી મર્યાદા, લાજ અને સમાજનો ભય જાગી ઉઠ્યો.

કાંતાએ તરત જ એક ઝાટકે પોતાના હાથ માધવની ગિરફ્તમાંથી છોડાવી લીધા. એની આંખોમાંથી આંસુની ધારા વહેવા લાગી. એણે પોતાની સાડીનો પાલવ છાતી પર સરખો કર્યો અને રડતાં રડતાં ધ્રૂજતા અવાજે બોલી "ના... માધવભાઈ, ના! ભગવાનના ખાતર આવું ન બોલો! આ પાપ છે... બહુ મોટું પાપ છે!"

"કાંતા, તું શું બોલે છે? પ્રેમ કરવો તે પાપ કેવી રીતે હોઈ શકે?" માધવે વિરહની તડપ સાથે આગળ વધવાનો પ્રયાસ કર્યો.

પરંતુ કાંતાએ પોતાના હાથ આગળ કરીને માધવને રોકી દીધો. કાંતાની આંખોમાં આંસુ હતાં, પણ ચહેરા પર એક કઠોર સીમારેખા હતી.
"માધવભાઈ, તમે જરા વિચાર તો કરો... ક્યાં હું અને ક્યાં તમે!" કાંતાએ ચોધાર આંસુડે રડતાં રડતાં કહ્યું. "તમે યુવાન ભણેલા-ગણેલા, નાત-જાતના ઉંચા સાહેબ છો અને હું ૪૮ વરસની ગરીબ, સાફસફાઈ કરતી વિધવા સ્ત્રી છું! તમે તો મારા છોકરાની ઉંમરના છો, માધવભાઈ... તમે મને મા કહી હતી, મને સન્માન આપ્યું હતું. જો આજે આપણે આ મર્યાદા તોડીશું, તો કુદરત પણ આપણને માફ નહીં કરે."

"મને ઉંમર કે જ્ઞાતિની કોઈ પડી નથી, કાંતા!" માધવે અધીરાઈથી કહ્યું.
"પણ મને પડી છે, માધવભાઈ!" કાંતાએ ગંભીરતાથી પણ વિનમ્રતાથી જવાબ આપ્યો. "તમારું આખું ભવિષ્ય સામે પડ્યું છે. તમને કોઈ સારી, ભણેલી-ગણેલી જુવાન છોકરી મળશે, જે તમારું ઘર વસાવશે. મારી પાછળ ગાંડા થઈને તમે તમારું જીવન કેમ બગાડો છો? અને સમાજ? જો આ પાપી દુનિયાને ખબર પડશે કે ૪૮ વરસની કાંતા પોતાનાથી અડધી ઉંમરના છોકરા સાથે સંબંધ રાખે છે, તો લોકો મને ચરિત્રહીન કહીને મહેણાં મારીને મારી નાંખશે. મારે મારા બાપુજીના નામ પર અને મારી આબરૂ પર ડાઘ નથી લગાડવો."

કાંતાના આ એક એક શબ્દમાં એક પરિપક્વ સ્ત્રીનું દર્દ, ચરિત્રની મજબૂતી અને માધવના ભવિષ્ય પ્રત્યેની ચિંતા છલકાઈ રહી હતી. ૨૨ વર્ષનો માધવ કાંતાની આ રડતી આંખો અને એની મક્કમ મર્યાદા જોઈને સ્તબ્ધ થઈ ગયો.
કાંતાએ પોતાની આંખો લૂછી, સાડીનો ઘૂંઘટ સરખો કર્યો અને માધવ સામે હાથ જોડીને ધીમેથી કહ્યું, "માધવભાઈ, તમે મારા પર બહુ મોટા ઉપકાર કર્યા છે. હું તમારી આ લાગણીની કદર કરું છું, પણ આ સંબંધ અહીં જ અટકાવી દો. મને આ પાપના કૂવામાં ન ધકેલો."


અંધારા ઝૂંપડાની શાંતિમાં કાંતાના રડવાનો ધીમો અવાજ આવતો હતો. એ પોતાના હાથ વડે આંસુ લૂછતી, સાડી સરખી કરીને બહાર નીકળવા જ જતી હતી. કાંતાએ મૂકેલી મર્યાદાની મજબૂત દીવાલ અને સમાજના ડરના કારણે માધવ એક ક્ષણ માટે સ્તબ્ધ થઈ ગયો હતો. પણ વિરહ અને આકર્ષણની જે જ્વાળા એની અંદર સળગી રહી હતી, તેણે માધવના સંયમને સાવ હટાવી દીધો.

કાંતા દરવાજાનું બારણું ખોલે તે પહેલાં જ માધવે આગળ વધીને બારણું ફરી બંધ કરી દીધું. માધવનો શ્વાસ ઝડપી ચાલી રહ્યો હતો અને એની આંખોમાં પ્રેમની સાથે આવેગ અને અધિકારનો ભાવ હતો.

"ઉભી રહે, કાંતા..." માધવે પોતાના ઘેરા અને કંપતા અવાજે કહ્યું.
"માધવભાઈ... મહેરબાની કરીને, મને જવા દો!" કાંતાએ વિનંતી કરતાં કહ્યું. "મેં તમને કહ્યું ને કે આ પાપ છે. હું એક આધેડ ઉંમરની વિધવા છું, મારે મારી મર્યાદા નથી તોડવી."


"તમે મર્યાદા અને સમાજની વાત કરો છો, પણ તમારા દિલનું શું, કાંતા?" માધવે કાંતાની સાવ નજીક આવીને, એની શરમાળ અને ભીની આંખોમાં આંખ પરોવીને કડક પણ આત્મીય અવાજે તર્ક મૂક્યો. "તું ભલે વિધવા રહી અને ગરીબીમાં જીવતી રહી, પણ તું છેવટે તો એક જીવંત સ્ત્રી છેને! તારા શરીરમાં અને હૃદયમાં ક્યાંક ને ક્યાંક તો એક પુરુષના સાથની, પ્રેમની અને સ્પર્શની ઝંખના છુપાયેલી જ છે. જો એવું ન હોત, તો પછી કંઈ વિધવા બાઈ પોતાની સાદી કે સફેદ સાડીની અંદર આવી લાલ કે ગુલાબી રંગની બ્રા પહેરે?"
માધવના મોઢેથી આટલી રહસ્યમય અને કામુક વાત સાંભળીને કાંતા ક્ષણભર માટે સાવ અવાચક થઈ ગઈ. એના શરીર પરથી જાણે વીજળી પસાર થઈ ગઈ. એના ગાલ પર શરમ અને આશ્ચર્યની ઘેરી લાલાશ પથરાઈ ગઈ.
માધવે અટક્યા વગર આગળ કહ્યું "વરસાદની એ સાંજે જ્યારે તારી ભીની સફેદ સાડીમાંથી એ લાલ રંગ છલકાતો હતો, ત્યારે જ મને ખબર પડી ગઈ હતી કે આ કસાયેલા અને ભરાવદાર શરીરની અંદર હજીય એક સ્ત્રીનું યૌવન ધબકે છે. અને એટલું જ નહીં... ફેક્ટરીમાં કામ કરતી વખતે અને તારા ચહેરાના ભાવ પરથી મને એ પણ ખબર છે કે તને આજે પણ નિયમિત માસિક આવે છે! તારું શરીર હજી પૂરેપૂરું જવાન છે, પરિપક્વ છે અને કુદરતે તને સ્ત્રીત્વની દરેક લાગણી આપી છે. તો પછી તમે શા માટે તમારી જાતને આટલી કઠોર મર્યાદામાં પૂરી રાખીને પોતાની જ લાગણીઓનું ગળું દબોચે છે?"

માધવના આ ખુલ્લા, વેધક અને શારીરિક સત્યથી ભરેલા શબ્દો કાંતાના હૃદયમાં સોંસરા ઊતરી ગયા. ૪૮ વર્ષની ઉંમરે, જ્યાં આખી દુનિયા એને માત્ર એક સાફસફાઈ કરતી વિધવા ગણતી હતી, ત્યાં આ ૨૨ વર્ષના જુવાને એના શરીરની અને એના સ્ત્રીત્વની સૌથી છૂપી વાસ્તવિકતાને આટલી સહજતા અને પ્રેમથી સામે મૂકી દીધી હતી.

કાંતાનો શ્વાસ અસહ્ય ગતિથી ચાલવા લાગ્યો. એની ભરાવદાર છાતી સાડીના પાલવ નીચે ઉપર-નીચે થવા લાગી. એ પોતાના ચહેરાને હાથ વડે ઢાંકીને જમીન તરફ જોતી રહી. એનાથી ના પણ ન પાડી શકાઈ અને હા પણ ન કહી શકાઈ.

માધવના આ શબ્દોએ કાંતાના મનમાં બચેલી મર્યાદાની છેલ્લી દીવાલને પણ હલાવી મૂકી હતી. કાંતા જાણતી હતી કે માધવ જે કહી રહ્યો હતો તે તદ્દન સાચું હતું, એનું શરીર અને એનું હૃદય એક સાચા પુરુષના પ્રેમ અને આશ્રય માટે તડપી તો રહ્યા હતા.

કાંતા શ્વાસોચ્છવાસ હાંફતી હોય એવા થઈ ગયા. માધવે જ્યારે એના સ્ત્રીત્વ અને શરીરના સૌથી રહસ્યમય સત્ય પરથી પડદો હટાવી દીધો, ત્યારે કાંતાનું મન ક્રોધ, શરમ, આશ્ચર્ય અને ભયના વંટોળમાં અટવાઈ ગયું. એ પોતાના કસાયેલા અને ભરાવદાર શરીરને સાડીની આડમાં વિફળ પ્રયાસ કરી રહી હતી.

એની આંખોમાંથી આંસુની ધાર ચાલુ જ હતી, પણ આ વખતે એની વાણીમાં એક તીખો આક્રોશ અને અસહ્ય શરમ ભળેલાં હતાં.

"બસ કરો, માધવભાઈ!" કાંતાએ પોતાના ધ્રૂજતા અવાજને મોટો કરીને, હાથ ઉઠાવીને કહ્યું. "મારે હવે તમારી એકપણ વાત નથી સાંભળવી! તમને શરમ નથી આવતી એક વિધવા સ્ત્રી સામે ઉભા રહીને આવી બધી ગંદી અને વિચિત્ર વાતો કરતાં? મારા વિશે આવું વિચારતાં તમને જરાય અચકાટ ન થયો? તમને કંઈ રીતે ખબર પડી કે... કે મને હજીયે માસિક આવે છે? તમે મારા પર આવી નજર રાખો છો?"

કાંતાનો ચહેરો શરમથી સાવ લાલચોળ થઈ ગયો હતો. ૪૮ વર્ષની ઉંમરે, એક વિધવા થયેલી સ્ત્રી માટે પોતાના શરીરની આવી અત્યંત છૂપી બાબત કોઈ પરપુરુષના મોઢેથી સાંભળવી એ એક જોરદાર આંચકા સમાન હતી.
માધવે કાંતાના આ ક્રોધ અને શરમથી ગભરાયા વગર પોતાની નજરો સાવ ઝુકાવી દીધી. એના અવાજમાં કોઈ ગંદી વાસના કે અહંકાર નહોતો, પણ એક અત્યંત નિઃસ્વાર્થ અને ગંભીર સચ્ચાઈ હતી.

"કાંતા..." માધવે ધીમા અને આદરપૂર્વકના અવાજે કહ્યું, "મેં તારા પર ક્યારેય કોઈ વાસનાથી ભરેલી કે ગંદી નજર નથી નાંખી. પણ જ્યારે માણસ કોઈને પોતાના આત્માથી ચાહવા લાગે છે, ત્યારે સામેવાળાની નાની-નાની તકલીફ પણ એની આંખે ચડી જાય છે. ફેક્ટરીમાં કામ કરતી વખતે, સાફસફાઈ કરતી વખતે... મેં કેટલીય વાર તારા ઘાઘરાના પાછળના ભાગ પર એ લાલ ડાઘ જોયા છે. જ્યારે તું એ દિવસોમાં કમરના અસહ્ય દુખાવાથી પીડાતી હતી અને નમીને સાફસફાઈ કરતી વખતે તારા ચહેરા પર વેદના દેખાતી હતી, ત્યારે મારી છાતીમાં પણ જાણે દુખાવો થતો હતો."


માધવના આ ખુલાસાએ કાંતાના પગ નીચેથી જમીન ખસકાવી દીધી. કાંતાનું હૃદય એક ક્ષણ માટે ધડકવાનું ભૂલી ગયું.

કાંતાના મનની અંદર સંસ્કારો, જૂની સ્મૃતિઓ અને ૪૮ વર્ષ સુધી જાળવી રાખેલી પવિત્ર મર્યાદાનું તોફાન ઉઠ્યું. કાંતા જાણતી હતી કે જો એ આ ક્ષણે માધવ એને બાથમાં ભરી લેશે, તો એ પોતાની જ ઈજ્જત અને ચરિત્ર સામે હારી જશે.

કાંતાએ પોતાની આંખો ખોલી. એની આંખોમાંથી આંસુઓની ધારા સતત વહી રહી હતી. એણે પોતાના ભરાવદાર શરીર પરની સાડીનો પાલવ સરખો કર્યો, કાંચળીનો કસાયેલો પાલવ છાતી પર મજબૂતીથી ઢાંકી દીધો અને ધ્રૂજતા અવાજે પણ મક્કમતાથી બોલી :
"માધવભાઈ... તમે જે કહ્યું એ બધું સાચું છે. હું પણ એક જીવંત સ્ત્રી છું, મારું હૃદય પણ પુરુષના પ્રેમ માટે તડપે છે અને તમે મારા માટે જે કર્યું છે તે કોઈ જન્મોજન્મ નથી કરી શકતું. પણ... મારે આ ઉંમરે આવું ખરાબ ડગલું નથી ભરવું! ૪૮ વર્ષની ઉંમરે પહોંચીને, વિધવા થયા પછી મેં મારી જે મર્યાદા સાચવી છે, તેને હું આ રીતે અંધારા ઝૂંપડામાં રોળી નથી શકતી."

માધવે અસ્વસ્થ થઈને આગળ વધીને કહ્યું, "કાંતા... તું જેને ખરાબ ડગલું ગણે છે તે તો આપણો પવિત્ર પ્રેમ છે!"

"ના, માધવભાઈ!" કાંતાએ રડતાં રડતાં પોતાના હાથ જોડી દીધા. "આ દુનિયા અને આપણી ઉંમર વચ્ચેનો તફાવત આ પ્રેમને ક્યારેય પવિત્ર નહીં ગણે. હું તમારી લાગણીની કદર કરું છું, પણ હું મારા આત્માને કલંકિત નહીં કરું. જો હું આજે તમારી સાથે આ શારીરિક સંબંધ બાંધી લઈશ, તો કાલે હું પોતાની આંખોમાં પણ જોઈ નહીં શકું. મને માફ કરી દો..."

માધવ કાંતાની આંખોમાં છવાયેલું આ અસહ્ય દર્દ અને એની અચળ મર્યાદા જોઈને સ્તબ્ધ થઈ ગયો. કાંતાના ચહેરા પર શરમ અને પશ્ચાતાપની સાથે એક સતી સ્ત્રીનું તેજ હતું.

કાંતાએ એક ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વગર, પોતાની સાડીનો પાલવ હાથમાં પકડીને ઝૂંપડાનું બારણું ઉઘાડી નાંખ્યું. એ રડતી રડતી અંધારા વાડામાંથી દોડીને સીધી ઘરની અંદર જતી રહી.

ઓરડામાં રત્ના હજી જાગતી હતી અને કાંતાની વાટ જોઈ રહી હતી. કાંતાને આટલી બધી અસ્વસ્થ, ભીની આંખો સાથે અને ધ્રૂજતી હાલતમાં અંદર આવતી જોઈને રત્ના તરત ઉભી થઈ ગઈ.

કાંતા કશું જ બોલ્યા વગર સીધી રત્નાની બાજુમાં જ ખાટલા પર ઢળી પડી અને રત્નાને વળગીને ચોધાર આંસુએ રડી પડી. રત્નાએ કાંતાના માથા પર હાથ ફેરવ્યો અને પરિસ્થિતિ સમજી ગઈ. કાંતાએ પોતાની બહેનપણીની સોડમાં મોં છુપાવી લીધું.

રત્નાના મનમાં તો એક સાવ અલગ જ ચિત્ર ઉપસી આવ્યું હતું. કાંતા જે રીતે વાડાના ઝૂંપડામાંથી પોણો કલાક પછી ભીની આંખો સાથે, ધ્રૂજતા શરીરે અને અસ્વસ્થ હાલતમાં દોડીને આવી હતી અને એને વળગીને ચોધાર આંસુએ રડવા લાગી હતી, તે જોઈને ગામડાની સ્ત્રી રત્નાએ એને એક મોટો અણસાર સમજી લીધો હતો.

અંધારા ઓરડામાં એક જ ખાટલામાં સાથે સૂતાં સૂતાં રત્નાએ કાંતાના માથા પર હાથ રમાડ્યો અને સાંત્વના આપતા અવાજે ધીમેથી કહ્યું:
"કાંતા... તું હવે રડવાનું બંધ કર. માધવ માંડ ૨૨ વરસનો નવજુવાન છોકરો છે, એની અંદર તાકાત અને જુસ્સો વધારે હોય. એણે સતત પોણો કલાક સુધી તને ચોદી એટલે તને શરીરમાં આટલી બધી પીડા થઈ છે. પણ એમાં રડવાનું ન હોય, વ્હાલી! જુવાન પુરુષ સાથે આટલા સમય સુધી ચોદણપટ્ટી  થાય ત્યારે શરીરને તકલીફ તો પડે જ. તું આટલી હિંમતવાન થઈને સામાન્ય દુખાવાથી ગભરાઈ કેમ જાય છે?... કેટલા વખતથી ચોદે છે એ તને?"



રત્નાના મોઢેથી આટલી મોટી ગેરસમજ અને ચોદાવાની વાત સાંભળીને કાંતા ક્ષણવાર માટે સાવ સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. એની આંખો ફરી પહોળી થઈ ગઈ. એણે ખાટલામાં બેઠા થઈને રત્નાનો હાથ પકડી લીધો.

"અરે... રત્ના! રામ રામ બોલ! તું આ શું વિચારી રહી છે?" કાંતાએ શરમ અને ગંભીરતાથી નીચા અવાજે કહ્યું. "અમારા વચ્ચે એવું કશું જ નથી થયું! તું જે વિચારે છે એ બધું સાવ ખોટું છે."

રત્નાએ પણ આશ્ચર્યથી કાંતા સામે જોયું. "શું વાત કરે છે, કાંતા? તું પોણો કલાક સુધી એની સાથે અંધારા ઝૂંપડામાં એકલી હતી. તું રડતી રડતી બહાર આવી, તારું શરીર ધ્રૂજતું હતું... તો પછી શું થયું હતું?"

કાંતાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. એની આંખોમાંથી ફરી આંસુ સરી પડ્યા. "કમળા, માધવ મારી સામે એના પ્રેમનો એકરાર કરતો હતો. એણે મારા સ્ત્રીત્વ, મારી મર્યાદા અને મારી શારીરિક સ્થિતિ વિશેની એવી વાતો કહી જે સાંભળીને મારું દિલ પીગળી ગયું હતું. એણે મને પોતાની બનાવવા માટે બહુ આગ્રહ કર્યો, પણ... મેં જ એને ના પાડી દીધી. મેં મારી ૪૮ વરસની મર્યાદા અને આબરૂ સાચવવા માટે એનાથી દૂર ભાગી આવી છું. માધવે મારી સંમતિ વગર મને અડપલું પણ નથી કર્યું."

રત્ના અવાચક થઈને કાંતા સામે જોઈ રહી. એને સમજાઈ ગયું કે માધવ માત્ર આવેગી જુવાન નહોતો, પણ કાંતાના ચરિત્ર અને એની મર્યાદાનો પૂરો આદર કરનારો સાચો પ્રેમી હતો.

"કાંતા..." રત્નાએ ગંભીર થઈને કહ્યું, "તારી મર્યાદા મહાન છે, પણ તું એ છોકરાના નિર્મળ પ્રેમને અન્યાય કરી રહી છે."

ખાટલામાં સૂતાં સૂતાં બેય બહેનપણીઓ વચ્ચે આ ગંભીર વાતચીત ચાલતી રહી. રત્ના કાંતાને માધવની દાનત અને એના ત્યાગની કિંમત સમજાવતી રહી, જ્યારે કાંતા પોતાના હૃદયમાં જાગેલા પ્રેમ અને મર્યાદા વચ્ચે અશ્રુઓ વહાવતી રહી.

 મધરાતનો પહોર ચાલી રહ્યો હતો. ગામડાની શાંતિ અને આકાશમાં ટમટમતા તારાઓ વચ્ચે ઓરડામાં પથરાયેલી ગંભીરતા વધુ ઘેરી બની ગઈ હતી. કાંતા ખાટલા પર ચત્તાપાટ સૂઈને છત તરફ જોઈ રહી હતી. એની આંખોમાંથી વહી ગયેલાં આંસુ હવે ગાલ પર સુકાઈ ગયાં હતાં, પણ એના હૃદયમાં ચાલી રહેલું દ્વંદ્વ શાંત થવાનું નામ લેતું નહોતું.

રત્નાએ ખાટલામાં પડખું ફરીને કાંતાની સાવ નજીક મોં કર્યું. એણે કાંતાના હાથ પર પોતાનો હાથ મૂક્યો અને અત્યંત પ્રેમાળ પણ ઠોસ અવાજે સમજાવવા લાગી :
"કાંતા... તું જરા મારી વાતને શાંતિથી મન મૂકીને વિચાર. જિંદગીમાં લક્ષ્મી જ્યારે સામેથી ચાંદલો કરવા આવે, ત્યારે મોં ધોવા ન જવાય! તારા નસીબમાં ઈશ્વરે આટલો બધો પ્રેમ લખ્યો છે, તો તું શા માટે એની અવગણના કરી રહી છે? જો તારી જગ્યાએ આજે હું હોઉં ને, તો આ ઘર, આ ગરીબી, સમાજની આ નકામી પરવા, બધું જ છોડી દઉં અને એ માધવની સાથે ભાગીને લગ્ન કરી લઉં!"

કાંતાએ અચરજ અને શરમથી રત્ના તરફ જોયું, પણ રત્ના અટકી નહીં. એણે કાંતાના હૃદયની એક એક નસને ઢંઢોળતાં આગળ કહ્યું:
"તું એકવાર ઠંડા મગજે વિચાર તો કર, કાંતા! આ દુનિયામાં કંઈ આધેડ ઉંમરની ગરીબ વિધવા બાઈને આવો ભણેલો-ગણેલો, સજ્જન, ૨૨ વરસનો જુવાન કાચો કુંવારો છોકરો મળે? જે તારા આ કસાયેલા અને ભરાવદાર શરીર પર ઓળઘોળ છે! જો તું એનો સ્વીકાર કરી લઈશ, તો એ તને પોતાની રાણી બનાવીને રાખશે. તારે ક્યારેય ફેક્ટરીમાં સાવરણી-પોતું કરવાની કે ગંદી ઝૂંપડપટ્ટીમાં સડવાની જરૂર નહીં રહે."

રત્નાનો અવાજ વધુ ગંભીર અને કામુક સાંત્વનાથી ભરાઈ ગયો "તારું શરીર હજી પૂરેપૂરું જવાન અને રસદાર છે, કાંતા. માધવ તને અગાધ પ્રેમ કરશે. એ આખી આખી રાત તને ચોદશે, આવું નસીબ કોને મળે? સાચું કહું કાંતા, આ ઉંમરે કોઈ જુવાન છોકરો ચોદતો હોય અને એ વખતે એની હેઠે પડીને રાડો પાડવાની મજા જ કંઈક અલગ છે, એ એક પણ રાતે તને કોરી નહીં રાખે, શું ખબર... આજે નહીં તો એક વરસ પછી તું એના ગોળમટોળ છોકરાની મા પણ બની જાય! તારી જિંદગી સુધરી જશે, કાંતા. તને કોઈ વાતે ચિંતા નહીં રહે. બસ ખાવું, પીવું અને મોજથી રહેવું. રોજ રાતે પથારીમાં એકબીજાની ભૂખ ભાંગવાની, એ તને સુખથી ભરી દેશે અને તારા બધા દુઃખો ભુલાવી દેશે."