♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.

[Geneliarasigan]

ஒரு கதையை முடிப்பது எப்போதுமே சுலபமான விஷயம் இல்லை.
ஆனால்… ஒரு எழுத்தை முடித்துவிட்டு, இனி எழுதவே வேண்டாம் என்று முடிவு செய்வது அதைவிடக் கடினமானது.

இந்தப் பதிவை எழுதும் இந்த நிமிடத்தில், என் மனதில் ஒருவிதமான வெறுமை இருக்கிறது.

இந்தக் கதையை எழுதத் தொடங்கியபோது, மனதில் நிறைய கனவுகள் இருந்தன. கதையின் அடுத்த அத்தியாயம் எப்படி இருக்க வேண்டும், கதாபாத்திரங்கள் எப்படிப் பயணிக்க வேண்டும், வாசகர்கள் இதை எப்படி ரசிப்பார்கள் என்று பல விஷயங்களை நினைத்துக்கொண்டே எழுதினேன்.

ஆனால் இன்று, ஒரு post போட்டுப் பார்த்தபோது கிடைத்த ஒரு comment, இரண்டு likes…

அதுவும் என்னுடன் இருக்கும் நண்பர்கள் கொடுத்த ஆதரவு.அப்படி பார்த்தால் zero likes and zero comments

அதைப் பார்த்தபோது முதலில் ஏமாற்றமாக இருந்தது.
பிறகு வருத்தமாக இருந்தது.
கடைசியில்… என்னை நானே கேள்வி கேட்கத் தொடங்கினேன்.

உண்மையில் நான் எழுதுவது யாருக்காக?
என்னுடைய எழுத்து யாரையாவது சென்றடைகிறதா?
நான் நினைப்பது போல நான் நன்றாக எழுதுகிறேனா?

இதுவரை “காமக் கதைகளைப் படிப்பவர்கள் குறைவு… அதனால்தான் views, likes வரவில்லை” என்று என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டிருந்தேன்.

ஆனால் இன்று சில கதைகளைப் பார்க்க நேர்ந்தது. பெயரைச் சொல்ல விரும்பவில்லை. அந்தக் கதைகளுக்கு வந்த views, likes, comments எல்லாவற்றையும் பார்த்தபோது…

உண்மை சுரீர் என்று என்னைத் தாக்கியது.

பிரச்சனை வாசகர்களிடம் இல்லை.
பிரச்சனை இந்தக் கதையின் வகையிலும் இல்லை.

என்னுடைய எழுத்தில்தான் இருக்கிறது.

இத்தனை காலமும், அந்த ஆல் இன் ஆல் அழகுராஜா படத்தில் வரும் காஜல் கதாபாத்திரம் போலத்தான் நானும் இருந்திருக்கிறேன் என்று இப்போது தோன்றுகிறது.

தான் நன்றாகப் பாடுகிறோம் என்று நினைத்துக்கொண்டு அவர் பாடிக்கொண்டிருப்பார். ஆனால் உண்மையில் அவர் பாடுவது எவ்வளவு மோசமாக இருக்கிறது என்பதை அவருக்கே தெரியாது.

அதே நிலையில் தான் நானும் இருந்திருக்கிறேன்.

“நான் நன்றாக எழுதுகிறேன்…
என் கதை வாசகர்களை ரசிக்க வைக்கும்…”
என்று என்னை நானே நம்பிக்கொண்டிருந்தேன்.

ஆனால் இந்த இரண்டு கதைகளுக்கும் கிடைத்த வரவேற்பு, நான் என்ன நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன் என்பதையும், உண்மை என்ன என்பதையும் ஒரு சாட்டையடி போல எனக்குப் புரிய வைத்துவிட்டது.

எழுத்தாளனுக்கு கிடைக்கும் மிகப்பெரிய பரிசு அவன் எழுத்தை ஒருவர் படிப்பதுதான்.
அதற்குப் பிறகு வரும் ஒரு சிறிய comment கூட அவனுக்கு மிகப்பெரிய ஊக்கம்.

அந்த ஊக்கம் இல்லாமல் தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டே இருப்பது… ஒருகட்டத்தில் நம்மையே நாமே ஏமாற்றிக்கொள்வது போலத் தோன்றுகிறது.

அதனால், இந்தக் கதையை இனி நீண்ட நாட்கள் இழுத்துச் செல்ல விரும்பவில்லை.

நான் நினைத்திருந்த முடிவை, முடிந்தவரை சுருக்கமாக அடுத்த episode-ல் எழுதி இந்தக் கதைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கிறேன்.

அதோடு…

என்னுடைய எழுத்துப் பயணத்திற்கும் ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்கலாம் என்று முடிவு செய்திருக்கிறேன்.

இதை எழுதுவது எனக்கே எளிதாக இல்லை.

ஏனென்றால், இந்தக் கதைகள் வெறும் வார்த்தைகள் அல்ல.
நான் செலவிட்ட நேரம்…
நான் யோசித்த இரவுகள்…
கதாபாத்திரங்களுக்காக உருவாக்கிய உலகம்…
எழுதும்போது எனக்குள் ஏற்பட்ட உணர்வுகள்…

இவை அனைத்தும் என்னுடைய வாழ்க்கையின் ஒரு சிறிய பகுதியாகிவிட்டன.

அதனால் இதிலிருந்து விலகுவது என்பது ஒரு கதையை மட்டும் விட்டுவிடுவது போல எனக்குத் தோன்றவில்லை.

என்னுடைய ஒரு சிறிய கனவை விட்டுவிடுவது போல இருக்கிறது.

என்னைப் படித்தவர்கள் சிலர்தான் இருக்கலாம்.
என்னுடைய கதைகளை ரசித்தவர்கள் சிலர்தான் இருக்கலாம்.
என்னுடைய பதிவுகளுக்குக் comment செய்தவர்கள் இன்னும் சிலர்தான் இருக்கலாம்.

ஆனால் அந்தச் சிலருக்கும் நான் மனதார நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

ஒரு எழுத்தாளனாக என்னை சில நாட்களாவது ஏற்றுக்கொண்டதற்கும்,
என் கதைகளுக்குள் என்னுடன் பயணம் செய்ததற்கும்,
என் தவறுகளைப் பொறுத்துக்கொண்டதற்கும்,
ஒரு வார்த்தையாவது கருத்தாக எழுதியதற்கும்…

மனமார்ந்த நன்றி. ❤️

எத்தனை likes வந்தது, எத்தனை views வந்தது என்பதைக் கடந்து, ஒருநாள் யாரோ ஒருவர் என்னுடைய கதையைப் படித்தார் என்ற நினைவு மட்டும் எனக்கு போதும்.

ஒருவேளை நான் மீண்டும் எழுத வரலாம்.
ஒருவேளை வராமல் போகலாம்.

ஆனால் இப்போது…

இந்தக் கதையோடு, இந்த எழுத்துப் பயணத்திற்கும் விடை கொடுக்கிறேன்.

என் எழுத்தை வாசித்த ஒவ்வொருவருக்கும்…

நன்றி.
மனமார்ந்த நன்றி.
என்றென்றும் நன்றி. ❤️

— ஒரு காலத்தில் கதைகள் எழுத வேண்டும் என்று கனவு கண்ட ஒரு சிறிய எழுத்தாளன்.