Adultery કાંતા

[SexyHansaKaki]

વરસાદી સાંજની એ ઘટના અને એ રાત્રે જાગેલા કામુક આવેગ પછી માધવનું જીવન એક અજીબ મોડ પર આવીને ઉભું રહી ગયું હતું. માધવના મનમાં હવે કાંતા માટે માત્ર એક વાત્સલ્ય કે આદરની જ ભાવના નહોતી રહી પણ એ ભાવના ધીમે ધીમે એક ઉંડા, ગંભીર અને એકતરફી પ્રેમમાં પરિવર્તિત થઈ ચૂકી હતી. ૨૨ વર્ષનો યુવાન સુપરવાઈઝર ૪૮ વર્ષની આ ગરીબ, વિધવા અને કસાયેલા શરીરવાળી સ્ત્રીના પ્રેમમાં સંપૂર્ણપણે ગિરફ્તાર થઈ ગયો હતો.



બીજા દિવસે સવારે માધવ જ્યારે ફેક્ટરીએ પહોંચ્યો ત્યારે એનું હૃદય એક અલગ જ લયમાં ધડકી રહ્યું હતું. એ પોતાની કેબિનમાં બેઠો હતો પણ એની આંખો કાચની પાર મુખ્ય હૉલ તરફ જ મંડાયેલી હતી.
થોડી જ વારમાં કાંતા હાથમાં સાવરણી લઈને હૉલમાં સાફસફાઈ કરવા આવી. એણે હંમેશ મુજબ સાદી પણ વાદળી રંગની વ્યવસ્થિત સાડી પહેરેલી હતી. કાંતાના ચહેરા પર એ જ ગંભીરતા, એ જ સદાચાર અને પોતાની મર્યાદાનું તેજ હતું. ગઈકાલે વરસાદમાં ભીંજાયા પછી જે કામુક ક્ષણ ઊભી થઈ હતી તેનો કોઈ પણ પ્રભાવ કાંતાના વર્તન પર દેખાતો નહોતો. કાંતા માટે એ માત્ર એક અણધાર્યો કુદરતી બનાવ અને માધવની સહાનુભૂતિનો અનુભવ હતો.

માધવ કેબિનમાંથી કાંતાની દરેક હલચલને નીરખી રહ્યો હતો. જ્યારે કાંતા કચરો વાળતી વખતે કે પોતું મારતી વખતે નીચે નમતી ત્યારે એના મોટા સ્તનો બ્લાઉઝ ફાડીને બહાર આવવા માંગતા હોય એવું લાગતું, દેહના આરોહ-અવરોહ અને ઘાટીલો બાંધો માધવના મનમાં ગઈરાત્રિના કાલ્પનિક દ્રશ્યોને તાજા કરી દેતો હતો. પરંતુ હવે માધવની નજરમાં માત્ર વાસના નહોતી, એ વાસનાની સાથે એક ઉંડી આત્મિયતા અને સમર્પણનો ભાવ ભળી ગયો હતો. માધવ એ પરિપક્વ સ્ત્રીના રૂપ, એના ચરિત્ર અને એના આત્મસન્માન પર ફિદા થઈ ચૂક્યો હતો.


બપોરે લંચ બ્રેક પડ્યો ત્યારે કાંતા દરરોજની જેમ છાનેમાને માધવનું ટિફિન લઈને કેબિનમાં આવી.
"સાહેબ, આ લો ટિફિન... આજે ગરમાગરમ બાજરીના રોટલા અને શાક બનાવી લાવવાનું મન થયું એટલે થોડું વધારે લાવી છું" કાંતાએ મધુર અવાજે ટિફિન ટેબલ પર મૂકતાં કહ્યું.

એના અવાજમાં એ જ નિર્દોષ, માતૃત્વસભર મીઠાશ હતી.

માધવે કાંતાના ચહેરા તરફ જોયું. કાંતાની ઉંડી, કાળી આંખોમાં કોઈ જ છળકપટ કે વાસનાની ઝલક નહોતી. એ માધવને હજી પણ એક દીકરા સમાન, એક સજ્જન મદદગાર અને આદરણીય પુરુષ તરીકે જ જોતી હતી. એ આ વાતથી સાવ અજાણ હતી કે જે યુવાનને એ પોતાના ટિફિનનું અન્ન જમાડી રહી છે, એ યુવાન એના જ ભરાવદાર શરીર અને સૌંદર્ય પાછળ દીવાનો થઈ ચૂક્યો છે અને એના પ્રેમના તાંતણે બંધાઈ ગયો છે.

"કાંતામાસી... તમે ગઈકાલે વરસાદમાં પલળ્યા પછી તબિયત તો બરાબર છે ને? તમને શરદી-તાવ જેવું કશું નથી થયું ને?" માધવે થોડા સંકોચ અને ઉંડા પ્રેમભર્યા અવાજે પૂછ્યું.
"ના, સાહેબ... હું તો મજૂર માણસ છું, આ કાયમનો વરસાદ અને પરસેવો અમને શું કરવાનો હતો? તમે બાઈક ચલાવતા હતા એટલે તમે વધારે ભીંજાયા હતા. તમે તમારી સંભાળ રાખજો " કાંતાએ સહજતાથી હસીને કહ્યું.

માધવે ટિફિન ખોલ્યું અને શાંતિથી જમવા લાગ્યો. એ જ્યારે જ્યારે કોળિયો મોંમાં મૂકતો ત્યારે તેને લાગતું કે કાંતાનો પ્રેમ માત્ર આ રસોઈમાં જ નહીં પણ એની દરેક અદામાં છવાયેલો છે. માધવનું મન થતું હતું કે એ કાંતાનો હાથ પકડીને પોતાના દિલની વાત કહી દે. એ કહી દે કે 'કાંતા, હું તને પ્રેમ કરવા લાગ્યો છું, મને તારી ઉંમર કે જ્ઞાતિની કોઈ પડી નથી, હું તને મારી દુનિયા બનાવવા માગું છું.'

પરંતુ માધવનો વિવેક એને રોકી રહ્યો હતો. એ જાણતો હતો કે જો એ અત્યારે પોતાના દિલની વાત કાંતા સમક્ષ રજૂ કરશે તો કાંતા આઘાત પામશે. કાંતા પોતાની મર્યાદા અને પવિત્રતાની બાબતમાં બહુ કડક હતી. જો તેને ખબર પડે કે માધવના મનમાં તેના માટે એક પુરુષ તરીકેનું આકર્ષણ અને પ્રેમ જાગ્યો છે, તો કદાચ એ ફેક્ટરી છોડીને જતી રહે અથવા માધવ સાથેનો આટલો સુંદર અને પવિત્ર સંબંધ ક્ષણવારમાં તોડી નાખે.

"શું વિચારો છો, સાહેબ? જમવાનું સારું નથી બન્યું?" કાંતાએ માધવને વિચારોમાં ખોવાયેલો જોઈને પૂછ્યું.
"ના, ના, કાંતામાસી... ખૂબ જ સ્વાદિષ્ટ છે. હું તો બસ એ વિચારતો હતો કે તમારો આ ઉપકાર હું કેવી રીતે ચૂકવીશ" માધવે પોતાનો પ્રેમ આંખોમાં છૂપાવતાં કહ્યું.
"ઉપકાર કેવો, સાહેબ? તમે મારી માનો જીવ બચાવ્યો છે, એની આગળ આ ટિફિનની કોઈ કિંમત છે?" કાંતાએ સ્નેહથી કહ્યું અને પોતાનો રૂમાલ ટેબલ પર મૂકીને કેબિનની બહાર નીકળી ગઈ.

કાંતા બહાર જતી રહી પણ માધવ એની જતી આકૃતિ અને એના કસાયેલા દેહને એકીટશે જોઈ જ રહ્યો. માધવે મનોમન નક્કી કરી લીધું હતું કે એ પોતાના આ પ્રેમને અત્યારે પોતાના દિલના ખૂણામાં જ દબાવીને રાખશે. એ કાંતાની આબરૂ, એની પવિત્રતા અને એના વિશ્વાસને કોઈ પણ ભોગે ઠેસ પહોંચાડવા માગતો નહોતો. કાંતા સંપૂર્ણપણે અજાણ રહીને પોતાની દિનચર્યામાં પરોવાયેલી રહી, જ્યારે માધવ એના છૂપા પ્રેમના મીઠા દર્દને પોતાના હૃદયમાં ઘૂંટી રહ્યો હતો.

માધવના હૃદયમાં જાગેલો પ્રેમ અને કાંતા પ્રત્યેની વિરહની વેદના હવે એક નવી જ દિશા લઈ રહી હતી. કાંતા હજી પણ માધવની આ છૂપી લાગણીઓથી અજાણ રહીને પોતાની મર્યાદા અને સદાચાર સાથે જ જીવી રહી હતી.
માધવના સહકાર અને સમયસર મળેલી દવાઓના કારણે કાંતાની મા લીલાની તબિયતમાં ખૂબ સુધારો આવી ગયો હતો. એમનો અશક્ત દેહ હવે પૂરેપૂરો સાજો થઈ ગયો હતો અને એ ઘરમાં સહજ રીતે હરતાં-ફરતાં થઈ ગયાં હતાં. માને સાજાં-નરવાં જોઈને કાંતાના મન પરનો મોટો બોજ હળવો થઈ ગયો.
એ જ દિવસોમાં કાંતાને ગામડે રહેતી નાનપણની બહેનપણી રત્નાનો સંદેશો મળ્યો. ચંદાના દીકરાના લગ્ન નક્કી થયા હતા અને એણે કાંતાને અચૂક ગામડે આવવા આગ્રહભર્યું આમંત્રણ મોકલ્યું હતું. વર્ષોથી ઝૂંપડપટ્ટીની ગરીબી, ફેક્ટરીની મજૂરી અને પતિના અવસાન પછીના સંઘર્ષમાં ઘેરાયેલી કાંતાએ ક્યાંય બહાર પગ મૂક્યો નહોતો. માની તબિયત સારી થઈ જતાં કાંતાએ બે દિવસ માટે ગામડે જઈને બહેનપણીને મળી આવવાનું નક્કી કર્યું.
ફેક્ટરીમાં લંચ બ્રેક દરમિયાન જ્યારે કાંતા માધવની કેબિનમાં ટિફિન મૂકવા આવી ત્યારે એણે વાતવાતમાં કહ્યું "સાહેબ, મારી મા હવે એકદમ સાજી થઈ ગઈ છે. તમારા પ્રતાપે મારી મોટી ચિંતા ટળી ગઈ એટલે હવે બે દિવસ માટે ગામડે મારી બહેનપણીને મળવા જવાનું વિચારું છું."
માધવના કાને આ વાત પડતાં જ એના મનમાં એક અનોખો હરખ અને આતુરતા જાગી ઉઠી. ફેક્ટરીની ચાર દીવાલો અને લોકોની શંકાસ્પદ નજરોથી દૂર, કાંતા સાથે એકાંતમાં સમય વિતાવવાની આ અદભુત તક હતી.
"ગામડે કેવી રીતે જવાના છો, કાંતામાસી?" માધવે સહજતાથી પૂછ્યું.
"બસમાં જવાનું વિચારું છું.... અહીંથી એસ.ટી. સ્ટેશને જઈને બસ પકડી લઈશ" કાંતાએ જવાબ આપ્યો.
માધવે તરત જ તક ઝડપી લીધી. "ના, કાંતામાસી... બસોમાં ભારે ભીડ હોય છે, ધક્કામુક્કી થાય અને સમય પણ બહુ બગડે. આમેય મારે પણ એ બાજુ એક જગ્યાએ કાપડના પ્રોડક્શનના કાચા માલના કામથી જવાનું જ છે. હું તમને મારી બાઈક પર ગામડે મૂકી જઈશ અને પાછો લેતો પણ આવીશ."
કાંતા અચકાઈ "અરે ના, સાહેબ... તમને મારી પાછળ નકામી હેરાનગતિ થશે... અને ગામડે કે રસ્તામાં કોઈ જોશે તો..."
"કોઈ કશું નહીં જુએ, કાંતામાસી" માધવે આગ્રહપૂર્વક અને સ્નેહભર્યા અવાજે કહ્યું.
"તમે મારા માટે રોજ આટલા પ્રેમથી ટિફિન લાવો છો, તો શું હું તમને આટલી સગવડ પણ ન આપી શકું? અને મારી બાઈક પર જઈશું તો શાંતિથી અને જલ્દી પહોંચી જવાશે.... તમે ના ન પાડો."
માધવના પ્રેમભર્યા આગ્રહ આગળ કાંતા નમી ગઈ, એણે સાથે જવા સંમતિ આપી દીધી.
બીજા દિવસે વહેલી સવારે, સૂરજ ઉગે તે પહેલાં જ માધવ પોતાની બાઈક લઈને કાંતાની ગલીના નાકે પહોંચી ગયો. કાંતાએ એક નાની થેલીમાં પોતાના કપડાં લીધા હતા અને સાદી પણ સુંદર સાડી પહેરી હતી. કાંતા બાઈકની પાછલી સીટ પર એકતરફ બેય પગ રાખીને મર્યાદા સાથે બેસી ગઈ.
બાઈક શહેરની ગીચતા છોડીને ખુલ્લા હાઈવે પર દોડવા લાગી. જેમ જેમ શહેર પાછળ છૂટતું ગયું... તેમ તેમ લીલાછમ ખેતરો, ઠંડો પવન અને ખુલ્લું આકાશ સામે આવવા લાગ્યા. પવનના સૂસવાટા સાથે કાંતાની સાડીનો પાલવ ઉડી રહ્યો હતો. 48 વર્ષની ઉંમરે, વર્ષોની મજૂરી અને દુઃખમાંથી મુક્ત થઈને ખુલ્લી હવામાં શ્વાસ લેતાં કાંતાના ચહેરા પર એક અનોખો આનંદ અને કંચન જેવો નિખાર આવી ગયો હતો.
હાઈવે પર જ્યારે બાઈકની સ્પીડ વધતી અથવા રસ્તામાં નાના-મોટા ખાડા આવતા, ત્યારે કાંતા પોતાનો સંતુલન જાળવવા માટે અજાણતા જ માધવના ખભાનો સહારા લેતી. માધવની પીઠ પર કાંતાના હાથનો મૃદુ સ્પર્શ થતો ત્યારે માધવના રોમ રોમમાં એક અનોખી વીજળી દોડી જતી. બાઈકના મિરરમાં માધવ અવારનવાર કાંતાના ચહેરાને, એની ઉંડી આંખોને અને પવનમાં ઉડતી વાળની લટોને જોઈ લેતો.
રસ્તામાં એક નાના ટી સ્ટોલ પાસે માધવે બાઈક ઉભી રાખી. બંનેએ ગરમાગરમ ચા પીધી. લીલાછમ વૃક્ષોના છાયડામાં, ખુલ્લા વાતાવરણ વચ્ચે કાંતા અને માધવ એકબીજાને ખૂબ નજીક અનુભવી રહ્યા હતા. કાંતાની નજરમાં માધવ માટે અગાધ આદર અને સ્નેહ હતો, જ્યારે માધવની આંખોમાં પ્રેમ અને કાંતાને પોતાની બનાવવાની તીવ્ર આતુરતા છલકાઈ રહી હતી.
ગામડા તરફ જતી આ રોમાંચક સફર બંનેના જીવનમાં પવિત્રતા અને આકર્ષણની એક નવી કવિતા લખી રહી હતી.
હાઈવે પર બાઈક સડસડાટ દોડતી રહી અને પછી ઉબડખાબડ રસ્તે રત્નાના ગામમાં દાખલ થઈ. ગામડાની શાંતિ, કાચા-પાકા મકાનો, લીલાછમ ખેતરો અને ચોરા પર બેઠેલા લોકો વચ્ચેથી પસાર થઈને બાઈક રત્નાના ઘરના ખુલ્લા આંગણામાં ઉભી રહી.
કાંતાને વર્ષો પછી જોઈને એની બાળપણની બહેનપણી રત્ના દોડીને આવી અને બંને બહેનપણીઓ હરખથી એકબીજાને ભેટી પડી. રત્નાના દીકરાના લગ્નનો પ્રસંગ હોવાથી ઘરમાં ઢોલ અને શરણાઈનો સૂર ગુંજતો હતો અને સગા-સંબંધીઓની ભારે ચહલપહલ હતી.
કાંતાએ ચંદાને માધવની ઓળખાણ આપતાં કહ્યું,  "રત્ના, આ માધવભાઈ છે. મારી ફેક્ટરીમાં મોટા સુપરવાઈઝર સાહેબ છે, પણ મારા પર અને મારા ઘર પર એમનો બહુ સધિયારો છે. મને બસમાં તકલીફ ન પડે એટલે જ પોતાની બાઈક પર અહીં સુધી મૂકવા આવ્યા છે."
રત્ના માધવને આદરપૂર્વક કહ્યું, "અરે સાહેબ! તમે કાંતા માટે આટલી તકલીફ લીધી? તમે તો અમારા માટે બહુ મોટા મહેમાન કહેવાઓ. આજે તો મારા દીકરાના લગ્નનો પ્રસંગ છે અને રાત્રે ગામના ચોકમાં ગરબા રાખ્યા છે. તમારે આજે રાત્રે અહીં જ રોકાવું પડશે. હું તમને આમ સાંજ પડે પાછા જવા નહીં દઉં."
માધવ પહેલાં તો અચકાયો અને કહ્યું કે એણે અગત્યનું કામ છે એટલે પાછા જવું પડશે, પણ રત્ના અને એના પતિએ રોકાઈ જવા ખૂબ જ આગ્રહ કર્યો. કાંતાએ પણ માધવ તરફ જોઈને ધીમેથી કહ્યું, "સાહેબ, ગામડાની મહેમાનગતિ કરી જુઓ, હવે આટલો આગ્રહ કરે છે તો રાત રોકાઈ જાવ. સવારે શાંતિથી નીકળી જઈશું." કાંતાની વાત માધવ ટાળી શકે તેમ નહોતો, એટલે એણે રોકાવાની હા પાડી દીધી.
સાંજ ઢળતાં જ આખા ફળિયામાં જાણે ઉત્સવનો માહોલ છવાઈ ગયો. રત્ના કાંતાને ઘરના અંદરના ઓરડામાં લઈ ગઈ અને કહ્યું, "કાંતા, આજે તો મારા દીકરાનો પ્રસંગ છે. તું આ વિધવાની ફિક્કી સાડી બદલી નાખ. આજે તો તારે ગામડાની પરણેલી સ્ત્રીનો અસલ ઘાઘરો અને કમખો જ પહેરવો પડશે!"
કાંતાને સંકોચ થયો પણ રત્નાએ એનું એક ન સાંભળ્યું. રત્નાએ કાંતાને પહેરવા ખાસ ઘેરદાર લાલ અને મરૂન રંગનો ગામઠી ઘાઘરો, કસબી ભરતકામથી ભરેલો કસવાળો કમખો અને માથે ઓઢવા માટે પારદર્શી ગુલાબી ઓઢણી આપી. ગામડાની પરણેલી સ્ત્રીઓ પહેરે એવા હાથમાં ચાંદીના કડા અને કાચની બંગડીઓ, પગમાં ઝાંઝર અને ચાંદીનો પાતળો કમરબંધ પહેરવા આપ્યાં.
રાત્રે ફળિયામાં ઢોલના ઢબકારા સાથે રાસ-ગરબા શરૂ થયા. માધવ ત્યાં ઘરની બહાર જ એક ખૂણે ખાટલા પર બેસીને આતુરતાથી કાંતાની વાટ જોઈ રહ્યો હતો.
ઘરનો મુખ્ય દરવાજો ખુલ્યો અને કાંતા બહાર આવી.
કાંતાને એ રૂપે જોઈને માધવના શ્વાસ ક્ષણભર માટે થંભી ગયા. ૪૮ વર્ષની કાંતા ગામડાની પરિપક્વ અને ભરાવદાર પરણેલી સ્ત્રીના આટલા સુંદર પોશાકમાં સાક્ષાત કોઈ અપ્સરા જેવી લાગી રહી હતી! 
ઘેરદાર ઘાઘરો એની પાતળી કમર પર કસાયેલો હતો. ૪૮ વર્ષની પાકી ઉંમરે પણ એનું ફાટ ફાટ થતું જોબન એ ગામઠી કાંચળીની મર્યાદા તોડીને બહાર આવવા મથી રહ્યું હતું, કાંતાનો કમખો એના વાંસામાં તંગ તાણીને બાંધેલી કસો વડે એના બોબલાને માંડ માંડ સાચવી રહ્યો હતો.
કાંતાના ગળામાં ચાંદીનો હાર, કમર ફરતે ટાઈટ કમરબંધ અને પગમાં વાગતા ઝાંઝરનો ઝણકાર, માધવના હૃદયમાં વાસના અને પ્રેમનો અગ્નિ ભભકાવી રહ્યો હતો. કાંતાનું ફાટ ફાટ થતું જોબન અને એનો ઘાટીલો બાંધો માધવ માટે અસહ્ય રીતે કામુક બની ગયા હતા.
કાંતા ગરબે ઘૂમવા માટે બાઈઓની વચ્ચે ગઈ ત્યારે એના ઘેરદાર ઘાઘરાનો ઘેર આખો ગોળ ગોળ ફરવા લાગ્યો. એના ભરાવદાર શરીરની દરેક ગતિનો લય, એના મખમલી દેહ પરથી સરકતી ઓઢણી, કમરની લચક અને પરસેવાથી ચમકતો ઘઉંવર્ણો વાન માધવ માટે અતિશય માદક અને લોભામણા બની ગયા.
ગરબા રમતી વખતે કાંતાની નજર અવારનવાર ખૂણામાં બેઠેલા માધવ પર પડતી હતી. માધવની ઘાયલ અને તરસ્યા પ્રેમી જેવી નજરો પોતાના ભરાવદાર શરીર અને ફાટ ફાટ થતાં જોબન પર ચોંટેલી જોઈને કાંતાના ચહેરા પર શરમની લાલી છવાઈ જતી હતી. ગરબાના ઢોલના તાલે માત્ર કાંતાના પગ જ નહીં પણ માધવનું હૃદય પણ જોરજોરથી ધડકી રહ્યું હતું.

ગામડાની આ રઢિયાળી રાત, રાસ-ગરબાનો માહોલ અને કાંતાનું આ મનોહર રૂપ, ફાટ ફાટ થતું જોબન જાણે માધવના દિલ પરથી સંયમનો પડદો હટાવી રહ્યું હતું.