Adultery કાંતા

[SexyHansaKaki]

ગરીબીનું જીવન પણ એક અજીબ પરીક્ષા હોય છે, જ્યાં માણસને દરરોજ પોતાની ગરિમા અને પેટની ભૂખ વચ્ચે એક અદ્રશ્ય યુદ્ધ લડવું પડે છે. શહેરના એક છેવાડે આવેલી વિશાળ કાપડની મિલો અને ફેક્ટરીઓની ધુમાડા કાઢતી ચીમનીઓથી થોડે જ દૂર એક ઝૂંપડપટ્ટી આવેલી હતી. પતરાંના છાપરાં, ઈંટોના અધકચરા ચણતરવાળા નાના-નાના ઓરડા, સાંકડી અને કાદવ-કીચડવાળી ગલીઓ અને ઉનાળામાં અસહ્ય બફારો તથા ચોમાસામાં છત પરથી ટપકતું પાણી, આ જ એ ઝૂંપડપટ્ટીની કડવી વાસ્તવિકતા હતી.

આ જ ઝૂંપડપટ્ટીના એક ખૂણામાં આવેલા નાના પતરાના મકાનમાં ૪૮ વર્ષના કાંતાબેન પોતાના વૃદ્ધ મા-બાપ સાથે રહેતાં હતાં.
કાંતાનું જીવન કોઈ મોટી આશાઓ કે સ્વપ્નોનું ઉદ્યાન નહોતું, પણ શ્રમ અને મર્યાદાની એક શાંત સરવાણી હતું. પાંચ વર્ષ પહેલાં એમના પતિનું અચાનક અવસાન થયું હતું. લાંબા સમયથી ડાયાબિટીસની બીમારી હતી. ગરીબીના કારણે યોગ્ય ઈલાજ, સારા ડોક્ટરની ફી અને મોંઘી દવાઓ સમયસર ન મળી શકી. ડાયાબિટીસ ગંગાજળ જેવા માણસના શરીરને અંદરથી કોરી ખાતો ગયો અને એક દિવસ કાંતાના માથા પરથી સુહાગનું છત્ર છીનવાઈ ગયું. પતિના અવસાન પછી કાંતા પર જાણે આકાશ તૂટી પડ્યું હતું, પરંતુ રડવાનો કે શોક મનાવવાનો સમય પણ આ ગરીબી આપતી નથી. ઘરમાં રહેલા વૃદ્ધ મા-બાપની જવાબદારી કાંતાના ખભા પર આવી પડી.

કાંતાની ઉંમર ૪૮ વર્ષની હતી, પણ કુદરતે એને એવું રૂપ અને તેજ આપ્યાં હતાં કે એ ઉંમર માત્ર કાગળ પરની સંખ્યા બની રહી હતી. ગોરો વાન, તીખા નયન-નક્શ, લાંબા કાળા વાળ અને સંસ્કારની એક એવી પ્રભા એના ચહેરા પર હતી કે કોઈ પણ તેને જોઈને મોહિત થઈ જાય. પરંતુ કાંતા માટે આ રૂપ કોઈ વરદાન નહીં પણ એક ભારે અસુરક્ષાનું કારણ હતું. ગરીબી અને રૂપનો સંગમ ઘણીવાર સ્ત્રી માટે શ્રાપ બની જતો હોય છે.

ઝૂંપડપટ્ટીના નવરા બેઠેલા પુરુષો હોય, રસ્તા પરથી પસાર થતા આવારા છોકરાઓ હોય કે પછી જે ફેક્ટરીમાં એ કામ કરતી હતી ત્યાંના કામદારો, ઘણા લોકોની ગંદી અને નગુણી નજરો કાંતા પર સતત મંડરાતી રહેતી. પણ કાંતા પોતાના ચરિત્રની બાબતમાં પહાડ જેવી અટલ હતી. એણે હંમેશા પોતાની મર્યાદા, સાડીનો પાલવ અને નજરોને નીચી રાખીને જ પોતાનું રક્ષણ કર્યું હતું. એ કોઈની સામે બિનજરૂરી હસતી નહીં, કોઈની સાથે વધારાની વાતો કરતી નહીં અને કામ પૂરતું કામ રાખીને સન્માનપૂર્વક જીવતી.

ઘરના ગુજારા માટે કાંતા નજીક જ આવેલી એક મોટી કાપડની ફેક્ટરીમાં સાફસફાઈનું કામ કરતી હતી. સવારે પાંચ વાગ્યે ઉઠીને ઘરનું બધું કામ પતાવવું, મા-બાપ માટે રસોઈ બનાવવી અને સાડા આઠ વાગ્યા સુધીમાં ફેક્ટરીએ પહોંચી જવું, આ જ એની દિનચર્યા હતી. ફેક્ટરીમાં રૂના નાના રજકણો અને ઉડતી ધૂળ વચ્ચે આખો દિવસ સાવરણી અને પોતાં લઈને કાંતા પરસેવો પાડતી. આટલી સખત મજૂરી કર્યા પછી મહિને જે નાનકડો પગાર મળતો, એનાથી ઘરનો ખર્ચો માંડ માંડ પૂરો થતો.

કાંતાના પિતા ધનજીની ઉંમર એંસી વટાવી ચૂકી હતી. આટલી પાકી ઉંમરે, જ્યારે શરીરમાં ધ્રુજારી આવવા લાગે અને આંખોથી ઝાંખપ દેખાવા લાગે, ત્યારે પણ ધનજી એક સોસાયટીમાં રાતે વોચમેન તરીકે કામ કરતા હતા. રાત્રે હાથમાં લાકડી અને બેટરી લઈને આખી રાત જાગવું, સીટી વગાડવી અને અમીરોના બંગલાઓની રખેવાળી કરવી, આટલી ઉંમરે કામ કરવાનો તેમને કોઈ શોખ નહોતો, પણ એકલી કાંતા પર ઘરનો બધો બોજ ન પડે એટલા માટે એ પોતાના ઘરડા શરીરને ઢસડીને પણ કામ પર જતા.

કાંતાની માતા લીલાબેન ઉંમરના કારણે ખૂબ અશક્ત થઈ ગયા હતાં. ગોઠણના અસહ્ય દુખાવાના કારણે એમની ચાલવા અને ફરવાની શક્તિ સાવ ઓછી ગઈ હતી. ઘરનાં નાનાં-મોટાં કામમાં કાંતાની મદદ કરવી અને પછી ઘરમાં એક ખાટલા પર બેસી રહેવું અને દિવસભર દીકરી તથા પતિના ઘર પાછા ફરવાની રાહ જોવી. ઘરમાં જૂના સામાન અને જૂના વાસણો વચ્ચે ગરીબી પોતાના પગ પસારીને બેઠી હતી.

બે સાવ નાના નાના ઓરડા હતા, જે જમવા, ઉંઘવા અને બેસવા માટે વપરાતા. પતરાની છત હોવાથી ઉનાળામાં આ ઓરડો ભઠ્ઠીની જેમ તપતો અને ચોમાસામાં છત પરથી પાણી ટપકતું ત્યારે વાસણો મૂકીને પાણી ઝીલવું પડતું. છતાં આ ગરીબ પરિવારમાં એક અનોખો પ્રેમ અને મર્યાદા હતાં. કાંતા ક્યારેય પોતાના નસીબનો દોષ દેતી નહીં અને એના મા-બાપ પોતાની દીકરીના ત્યાગ અને ચરિત્ર પર ગર્વ અનુભવતા.

કાંતાનું જીવન બસ આ જ રીતે મજૂરી, સ્વાભિમાન અને પરિવારની સંભાળ વચ્ચે વીતી રહ્યું હતું. ફેક્ટરીની ધૂળિયા હવા અને ઘરની આર્થિક તંગી વચ્ચે કાંતાએ પોતાની જાતને એક મજબૂત સ્ત્રી તરીકે ઘડી લીધી હતી. પરંતુ વિધાતાએ એના જીવનમાં આગળ શું લખ્યું હતું, એની કલ્પના પણ કાંતાએ કરી નહોતી.

સમયની થપાટો અને ગરીબીના આકરા દિવસો પણ જેની કુદરતી સુંદરતાને ઝાંખી પાડી શક્યા નહોતા, એવું વ્યક્તિત્વ એટલે કાંતા. ૪૮ વર્ષની પાકી ઉંમરે પહોંચ્યા પછી પણ કાંતાના શરીરમાં એક અનોખો કસાવ અને મોહકતા હતાં. સામાન્ય રીતે આધેડ વયે પહોંચતા જ સ્ત્રીઓના શરીરમાં ઢીલાશ આવવા લાગે છે, પરંતુ કાંતાના કિસ્સામાં કુદરતે કોઈ અલગ જ માટીથી એનું સર્જન કર્યું હતું. રોજિંદી સખત મહેનત, ઘરકામ અને ફેક્ટરીની મજૂરીના કારણે એનું શરીર એકદમ ભરાવદાર, સુડોળ અને કસાયેલું રહ્યું હતું.

કાંતાનો વાન એકદમ ઘઉંવર્ણો અને કંચન જેવો ચમકતો હતો. એના ચહેરા પર ઉંમરની કોઈ ખાસ રેખાઓ નહોતી દેખાતી, પણ એક પરિપક્વ સ્ત્રીની અદ્દભૂત ભાત ઊભરી આવતી હતી. એની આંખો મોટી, ઉંડી અને કાળીમશ હતી, જેમાં એક તરફ ગરીબીની કરુણતા હતી તો બીજી તરફ ચરિત્રની અડીખમ મજબૂતી. નાક તીખું અને હોઠ પર કુદરતી લાલી હતી. જ્યારે એ વાત કરતી ત્યારે એના અવાજમાં એક ગંભીર મીઠાશ અને માદકતા વણાયેલી રહેતી, જે સામેવાળા પુરુષના કાનમાં જાણે મધ રેડી દેતી.

કાંતાનું સૌથી મોટું આકર્ષણ એનું ભરાવદાર અને સુડોળ બાંધો હતો. એની કમર પાતળી હતી, પણ છાતી અને નિતંબનો ભાગ એકદમ ભરાવદાર અને ઘાટીલો હતો. જ્યારે એ સુતરની સાડી પહેરીને પતરાંના ઝૂંપડા જેવા ઘરમાંથી બહાર નીકળતી કે ફેક્ટરીમાં કચરા-પોતાં કરતી ત્યારે સાડીના પાલવમાંથી પણ એનું કામુક અંગ-સૌષ્ઠવ છૂપું નહોતું રહેતું. સાડીમાં કસાયેલી એની કમર અને બ્લાઉઝમાં ઉપસેલા એના છાતીના ઉભારો, કોઈ પણ પુરુષના મનમાં કામનાના તરંગો ઉભા કરવા માટે કાફી હતા.

પરસેવાથી ભીંજાયેલી એની સાડી જ્યારે શરીર સાથે ચોંટી જતી, ત્યારે એના ભરાવદાર શરીરનો દરેક વળાંક અને છટા વધુ સ્પષ્ટ અને માદક બની જતી. ફેક્ટરીમાં કામ કરતી વખતે જ્યારે એ નીચે ઝુકીને પોતું મારતી કે ઉપરથી કાપડના રોલની ધૂળ ખંખેરવા હાથ ઉંચા કરતી, ત્યારે એના વાંસાનો ખુલ્લો ભાગ અને કમરનો વળાંક જોઈને આજુબાજુના પુરુષ મજૂરો શ્વાસ અધ્ધર કરી લેતા. એના કાળા અને લાંબા વાળ અંબોડામાં બાંધેલા રહેતા, પણ માંથી નીકળતી થોડી લટો એના ભીના કપાળ પર રમી જતી, જે એના રૂપને વધુ કામુક બનાવતી.

કાંતા પોતે પોતાના આ ઘાટીલા અને મોહક શરીરથી ભલીભાંતિ અજાણ નહોતી. એ જાણતી હતી કે એનું આ રૂપ ગરીબીના માહોલમાં એક ખુલ્લી તિજોરી સમાન છે. ઝૂંપડપટ્ટીના ચોકમાં બેઠેલા લુખ્ખા પુરુષો હોય કે ફેક્ટરીના વાસના ભૂખ્યા કોન્ટ્રાક્ટરો, દરેકની ગંદી અને વાસનાભરી નજરો એના ભરાવદાર શરીરની ઉપસેલી રેખાઓ પર જ અટકી જતી. કેટલાય પુરુષો એની નજીક આવવાના, એને અડપલાં કરવાના કે એની સાથે વાતચીત વધારવાના બહાના શોધતા.

પરંતુ કાંતાનું ચરિત્ર એના આ ભરાવદાર અને કામુક શરીર કરતાં પણ વધુ મજબૂત હતું. એણે પોતાના આ મનમોહક રૂપને હંમેશા સાડીના પાલવ અને મર્યાદાની મજબૂત દીવાલ પાછળ ઢાંકીને રાખ્યું હતું. કોઈ પુરુષ જો એની તરફ ખરાબ નજરે જુએ તો કાંતા પોતાની તીખી આંખોથી એવો કડક કટાક્ષ ફેંકતી કે સામેવાળો પુરુષ ફરી ગંદી નજર ના કરતો. એણે ક્યારેય પોતાની ગરીબાઈ કે રૂપનો ઉપયોગ કોઈ ખોટા રસ્તે પૈસા કમાવા માટે નહોતો કર્યો.


પતિના અવસાન પછી પણ એણે પોતાની પવિત્રતા અને આબરૂ બચાવી રાખી હતી. કાંતાનું આ ઘાટીલું, કામુક અને પરિપક્વ સૌંદર્ય એવું હતું કે જે કોઈ પણ પુરુષને ઘેન ચડાવી દે, પરંતુ એની ગંભીરતા અને ચરિત્રની મર્યાદા આગળ ગમે તેવો વાસનાંધ પુરુષ પણ હદમાં રહેવા મજબૂર થઈ જતો. આ જ રૂપ અને આ જ મર્યાદા સાથે કાંતા ફેક્ટરીના ધૂળિયા વાતાવરણમાં મજૂરી કરીને પોતાની જિંદગીનો રોટલો રળતી હતી.

એ મોટી કાપડની ફેક્ટરીનું વાતાવરણ હંમેશા ધમાલિયા મશીનોના અવાજ, કાપડના રજકણો અને મજૂરોના ધસમસતા ધસારાથી ભરેલું રહેતું. આ ફેક્ટરીમાં કામ કરતો દરેક મજૂર પોતાના નસીબનો રોટલો શેકવા માટે સવારથી સાંજ સુધી પરસેવો પાડતો હતો. ફેક્ટરીના ફ્લોર પર જ્યાં મોટો શિફ્ટિંગ હોલ હતો, ત્યાં દરરોજ સવારે સફાઈનું કામકાજ શરૂ થતું. કાંતા હંમેશાની જેમ પોતાના હાથમાં સાવરણી અને પાણીની ડોલ, પોતું લઈને હૉલના દરેક ભાગમાં સાફસફાઈ કરતી હતી.
ફેક્ટરીમાં તાજેતરમાં જ એક નવો સુપરવાઈઝર આવ્યો હતો, નામ એનું માધવ.

માધવ માત્ર ૨૨ વર્ષનો એક તેજસ્વી, ભણેલો-ગણેલો અને શાંત સ્વભાવનો યુવાન હતો. એના ચહેરા પર એક અનોખી સૌમ્યતા અને સરળતા હતી. માધવ નાનપણથી જ અનાથ હતો. માતા-પિતાનું છત્ર બાળપણમાં જ છીનવાઈ ગયું હોવાથી એણે અનાથાશ્રમમાં રહીને અને સખત મહેનત કરીને પોતાનો અભ્યાસ પૂરો કર્યો હતો. ગરીબી, એકલતા અને જીવનના સંઘર્ષોને એણે ખૂબ નજીકથી અનુભવ્યા હતા. તેથી જ એના મનમાં શ્રમિકો અને ગરીબ લોકો પ્રત્યે ક્યારેય અહંકાર નહોતો, પણ એક ઉંડી હમદર્દી અને આદરની લાગણી રહેતી. નવી નોકરીમાં સુપરવાઈઝર તરીકે જોડાતાની સાથે જ એણે પોતાની ઈમાનદારી અને કાર્યનિષ્ઠાથી ફેક્ટરીના મેનેજમેન્ટમાં પોતાની એક સારી છાપ ઉભી કરી દીધી હતી.

એ દિવસે સવારના નવ વાગ્યા હતા. ફેક્ટરીના મોટા હૉલમાં મશીનોનો ગડગડાટ ચાલુ થઈ ગયો હતો. કાંતા હૉલના મધ્ય ભાગમાં ભીનું પોતું મારી રહી હતી. રોજિંદી મહેનતના કારણે એના ઘાટીલા અને ભરાવદાર શરીર પર પરસેવાની બુંદો ચમકી રહી હતી. એણે પોતાની સાડીનો પાલવ કમર પર કસીને બાંધેલો હતો, જેથી કામ કરતી વખતે આડો ન આવે.

ફેક્ટરીના અન્ય કેટલાક પુરુષ કામદારો અને નીચલી કક્ષાના કર્મચારીઓ અવારનવાર કાંતા તરફ વાસનાભરી નજરે જોવાની તક શોધતા રહેતા. પરંતુ કાંતા પોતાના કામમાં પરોવાયેલી રહેતી અને કોઈની તરફ નજર સુદ્ધાં નાંખતી નહોતી.

માધવ પોતાના હાથમાં રજિસ્ટર અને પેન લઈને હૉલનું ઈન્સ્પેક્શન કરવા નીકળ્યો હતો. એ દરેક મશીન, કાપડનું પ્રોડક્શન અને સફાઈની સ્થિતિ ચકાસી રહ્યો હતો. ચાલતા ચાલતા એની નજર ખૂણામાં સાફસફાઈ કરી રહેલી કાંતા પર પડી.

માધવ બીજા પુરુષો જેવો નહોતો. એણે કાંતાના મોહક શરીરને વાસનાથી નહીં, પણ એની ઉંમર અને એની સખત મહેનતને એક આદરની નજરે જોઈ. માધવે જોયું કે કાંતા આટલી પાકટ ઉંમરે પણ ખૂબ ઈમાનદારીથી આખા હૉલને ચમકાવી રહી હતી.

જ્યારે માધવ કાંતાની નજીક પહોંચ્યો, ત્યારે એણે જોયું કે કાંતા એક ભારે કાપડનો રોલ ખસેડીને નીચેથી કચરો વાળવાનો પ્રયાસ કરી રહી હતી. રોલ ખૂબ ભારે હતો અને કાંતા એકલી એને ખસેડી શકતી નહોતી. એના કસાયેલા હાથ પર નસો ઊભરી આવી હતી.
માધવે તરત જ આગળ વધીને પોતાના રજિસ્ટર બાજુ પર મૂક્યા અને કશું જ બોલ્યા વગર એ ભારે કાપડના રોલને એક તરફ ખસેડી આપ્યો.

કાંતા અચાનક ચમકી ગઈ. એણે તરત જ પોતાની સાડીનો પાલવ સરખો કર્યો અને નીચી નજરે ઉભીરહી ગઈ. સામાન્ય રીતે ફેક્ટરીના સુપરવાઈઝરો કામવાળીઓ સાથે રોફ જમાવીને વાત કરતા અથવા એમના પર આદેશ છોડતા. પરંતુ આ નવા યુવાને તો સામેથી આવીને એની મદદ કરી હતી.
"બહુ ભારે છે આ... તમે એકલા કેમ ઉંચકતા હતા? કોઈ બીજા મજૂરને બોલાવી લેવો જોઈતો હતો ને?" માધવે ખૂબ જ નમ્ર અને મીઠા અવાજે પૂછ્યું.

કાંતાએ ધીમેથી પોતાની આંખો ઊંચી કરીને માધવ તરફ જોયું. માધવની નિર્દોષ, ઈમાનદાર અને આદરપૂર્ણ આંખો જોઈને કાંતાના મનમાંથી ભય અને સંકોચ દૂર થઈ ગયા. એણે જોયું કે આ યુવાનની નજરમાં કોઈ ગંદકી કે વાસના નહોતી, પણ એક નિર્મળ સન્માન હતું.
"આભાર, સાહેબ..." કાંતાએ ધીમા અને ગંભીર અવાજે કહ્યું, "બધા મજૂરો પોતપોતાના કામમાં રોકાયેલા છે, એટલે મેં વિચાર્યું કે હું જ કરી લઉં."

"હું આ ફેક્ટરીમાં નવો સુપરવાઈઝર છું, મારું નામ માધવ છે." માધવે સ્મિત સાથે પોતાની ઓળખાણ આપી.

"અને સાહેબ કહેવાની જરૂર નથી. તમે તો મારી માની ઉંમરના છો. તમારું નામ શું છે?" માધવે પૂછ્યું.
માધવના મોઢેથી 'માની ઉંમરના છો' એ શબ્દો સાંભળીને કાંતાના હૃદયમાં એક અનોખી ટાઢક વળી ગઈ. જે ફેક્ટરીમાં પુરુષો એના ભરાવદાર શરીર પર ગંદી નજરો ફેંકતા હતા, ત્યાં આ ૨૨ વર્ષનો ભણેલો-ગણેલો છોકરો એને એક માતા સમાન આદર આપી રહ્યો હતો.

"મારું નામ કાંતા છે, સાહેબ..." કાંતાએ મર્યાદા સાથે જવાબ આપ્યો.

"કાંતામાસી, તમે આટલી મહેનત કરો છો એ સારી વાત છે, પણ શરીરનું ધ્યાન રાખવું પણ જરૂરી છે. કોઈ ભારે વસ્તુ ઉંચકવાની હોય તો મને કે કોઈ મજૂરને કહી દેવું, નકામું જોખમ ન લેવું" માધવે સહાનુભૂતિપૂર્વક કહ્યું.

"જી, સાહેબ" કાંતાએ આભારવશ કહ્યું.

તે દિવસ પછી ફેક્ટરીમાં માધવ અને કાંતા વચ્ચે એક અદ્રશ્ય પણ પવિત્ર સંબંધનો પાયો નંખાઈ ગયો. માધવ દરરોજ ફેક્ટરીના રાઉન્ડ દરમિયાન કાંતાની ખબર-અંતર પૂછતો. ક્યારેક એને પાણી પીવાનો આગ્રહ કરતો તો ક્યારેક કામમાં મદદ કરી દેતો. બીજી તરફ કાંતા પણ માધવ માટે પોતાના મનમાં એક છોકરા જેવો સ્નેહ અને આદર અનુભવવા લાગી હતી. શું અનાથ માધવને કાંતામાં એક માતાની મમતાનો છાયો દેખાવા લાગ્યો હતો? અને કાંતાને આ ભણેલા-ગણેલા સુપરવાઈઝર યુવાનમાં એક સજ્જન અને આદરણીય પુરુષનું રૂપ દેખાયું.

આ રીતે ફેક્ટરીના ધૂળિયા વાતાવરણ વચ્ચે કાંતા અને માધવની આ પહેલી ઓળખાણ ધીમે ધીમે એક ઉંડા અને પવિત્ર સંબંધમાં પરિવર્તિત થવા લાગી હતી.

પ્રથમ ઓળખાણ પછી ફેક્ટરીના દૈનિક કોલાહલ વચ્ચે પણ કાંતા અને માધવના મનમાં એકબીજા પ્રત્યે એક અનોખું જાદુઈ ખેંચાણ અને આદર પેદા થઈ ચૂક્યો હતો. માધવ માટે કાંતા માત્ર ફેક્ટરીની એક સાધારણ સફાઈ કામદાર નહોતી, પણ એક એવી પરિપક્વ અને મર્યાદાશીલ સ્ત્રી હતી જેનામાં એને એક મા સમાન અનોખી છબિ દેખાતી હતી. બીજી તરફ કાંતા માટે દરરોજ પુરુષોની વાસનાભરી નજરો અને કડવા વેણ વચ્ચે, માધવનું સજ્જન વર્તન એક ઠંડા પવનની લહેર જેવું શાંતિદાયક હતું.

બપોરના બાર વાગ્યાનો સમય થયો હતો. ફેક્ટરીમાં લંચ બ્રેકની સાયરનનો અવાજ ગુંજી ઊઠ્યો. મોટાભાગના મજૂરો અને કર્મચારીઓ કેન્ટીન તરફ અથવા બહાર શેડના છાંયડામાં જમવા માટે નીકળી ગયા.
સુપરવાઈઝરની કેબિન ફેક્ટરીના મુખ્ય હોલની એક બાજુએ થોડી ઉંચાઈ પર કાચની દીવાલોથી બનાવેલી હતી. બપોરના સમયે જ્યારે કેબિન ખાલી થઈ, ત્યારે કાંતા હાથમાં સાવરણી, ભીનું પોતું અને કાચ લૂછવાનું ડસ્ટર લઈને માધવની કેબિન સાફ કરવા માટે અંદર ગઈ.

કેબિનમાં માધવ પોતાની ખુરશી પર બેસીને કેટલીક ફાઈલો અને પ્રોડક્શનના કાગળો જોઈ રહ્યો હતો. એણે કાંતાને અંદર આવતી જોઈ એટલે તરત પોતાની ફાઈલો બાજુ પર મૂકી દીધી અને ચહેરા પર એક મીઠું સ્મિત સાથે બોલ્યો "આવો, કાંતામાસી... તમે અત્યારે જ જમવાના સમયે કામ કરવા આવ્યા? પહેલાં જમી લો, સાફસફાઈ તો પછી પણ થઈ જશે."

કાંતાએ શરમાઈને નજરો નીચી કરી લીધી. એણે પોતાની સાડીનો પાલવ થોડો સરખો કર્યો. "ના, સાહેબ... બધા જમવા ગયા છે એટલે કેબિન ખાલી હતી. વિચાર્યું કે અત્યારે શાંતિથી સાફ કરી નાખું. તમે તમારું કામ કરો, હું બે મિનિટમાં જ પોતું મારી દઉં છું."

કાંતાએ ખૂણામાંથી સાફસફાઈ શરૂ કરી. જ્યારે એ નીચે નમીને કેબિનના ટેબલ અને ખુરશીઓ નીચે પોતું મારી રહી હતી, ત્યારે એના ભરાવદાર શરીરની ગતિવિધિઓ ખૂબ જ સહજ છતાં માદક લાગતી હતી. એના ઘાટીલા બાંધા અને કસાયેલા શરીર પરથી પરસેવાની નાની નાની બુંદો નીતરીને સાડીના પાલવમાં સમાઈ રહી હતી. પરંતુ માધવની નજરમાં કોઈ વિકૃતિ નહોતી. એ તો બસ એ આધેડ સ્ત્રીના સખત પરિશ્રમ અને એના ચહેરા પરની ગંભીરતાને જોઈ રહ્યો હતો.

"સાહેબ, એક વાત પૂછું... ખોટું ન લગાડતા" કાંતાએ ટેબલ લૂછતાં લૂછતાં હળવા અવાજે પૂછ્યું.
"હા, પૂછો ને કાંતામાસી, એમાં ખોટું લગાડવાની શું વાત છે?" માધવ ખુરશીમાંથી થોડો આગળ નમીને બોલ્યો.

"તમે આટલા ભણેલા-ગણેલા છો, મોટા સાહેબ છો... છતાં તમે મારા જેવા નાના મજૂર સાથે આટલા પ્રેમથી વાતો કરો છો. બાકી આ ફેક્ટરીમાં તો બધા સાહેબો ઘમંડથી ફુલાયેલા રહે છે અથવા તો..." કાંતા અટકી ગઈ.
એ આગળ બોલી ન શકી કે પુરુષો એના શરીરને કંઈ નજરે જોતા હતા.
માધવ એની વાતનો અર્થ સમજી ગયો. એણે એક ઉંડો શ્વાસ લીધો અને પિતા-માતા વગરના પોતાના ભૂતકાળને યાદ કરતાં કહ્યું, "કાંતામાસી, માણસનો હોદ્દો કે એના કપડાં એની ઓળખ નથી હોતા, એનો સ્વભાવ અને સંસ્કાર જ એની ઓળખ છે. હું નાનપણથી અનાથ છું. મારાં મા-બાપ કોણ હતાં, ક્યાં ગયાં... મને કશું જ ખબર નથી. હું અનાથાશ્રમમાં ઉછેરાયો છું."

કાંતાના હાથમાં રહેલું ડસ્ટર ક્ષણભર માટે અટકી ગયું. એણે આશ્ચર્ય અને કરુણાથી ભરેલી નજરે માધવ તરફ જોયું. "અનાથ? અરેરે... સાહેબ, તમને જોઈને કોઈ ન કહી શકે કે તમે આટલા દુઃખમાંથી પસાર થયા હશો."

"હા, કાંતામાસી... લોકોની દયા અને અનાથાશ્રમના સહારા પર ભણીને આજે આ સુપરવાઈઝર બન્યો છું. એટલે જ મને ગરીબી, મહેનત અને મજબૂરીની કિંમત ખબર છે. જ્યારે હું તમને આટલી ઉંમરે આવી મહેનત કરતાં જોઉં છું, ત્યારે મને મારી મા યાદ આવી જાય છે. જો મારી મા જીવતી હોત, તો કદાચ તમારી ઉંમરની જ હોત..." માધવનો અવાજ થોડો ભીનો થઈ ગયો.

માધવના આ શબ્દો કાંતાના હૃદયમાં સોંસરા ઊતરી ગયા. ૪૮ વર્ષની ઉંમરે, જ્યાં આખું જગત એના ભરાવદાર અને મોહક શરીરની કામેચ્છા પાછળ ઘેલું હતું, ત્યાં આ ૨૨ વર્ષનો યુવાન એનામાં પોતાની માનું રૂપ જોઈ રહ્યો હતો. કાંતાની આંખોમાં ઝળઝળિયાં આવી ગયાં.

"સાહેબ... વિધાતાએ તમારી સાથે બહુ અન્યાય કર્યો છે. પણ તમે બહુ ગુણવાન છો" કાંતાએ ગદગદિત અવાજે કહ્યું.

"મારી વાત કરું તો... મારા પતિ પાંચ વર્ષ પહેલાં ડાયાબિટીસના કારણે મરી ગયા. સારવારના પૈસા નહોતા. ઘરની જવાબદારી મારા પર આવી ગઈ. ઘરમાં એંસી વર્ષના અશક્ત બાપુજી છે, જે આ ઉંમરે પણ ચોકીદારી કરે છે. અને મા પણ કામકાજ કરી શકે એમ નથી. ઝૂંપડપટ્ટીમાં રહું છું... દરરોજ પેટનો રોટલો રળવા અને આ નગુણી દુનિયાની ગંદી નજરોથી પોતાને બચાવવા માટે લડવું પડે છે."
માધવ કાંતાના જીવનની આ કરુણ વાસ્તવિકતા સાંભળીને અંદરથી હલી ગયો. એણે જોયું કે આ સ્ત્રી બહારથી જેટલી સુંદર અને કસાયેલી દેખાય છે, અંદરથી એના પર દુઃખનો કેટલો મોટો પહાડ તૂટી પડ્યો છે.

"કાંતામાસી, આજથી તમે તમારી જાતને એકલી ન સમજતા" માધવે ખૂબ જ આદરથી કાંતાના હાથ પર હાથ મૂકતાં કહ્યું.

"ફેક્ટરીમાં કે બહાર, તમને ક્યારેય પણ કોઈ તકલીફ હોય, કોઈ હેરાન કરતું હોય કે મદદની જરૂર હોય તો આ માધવને તમારો પોતાનો સમજીને કહી દેજો."

સ્પર્શ ખૂબ જ પવિત્ર હતો, પણ કાંતાના શરીરમાંથી એક અનોખી ધ્રુજારી પસાર થઈ ગઈ. વર્ષો પછી કોઈ પુરુષે એને વાસના વગર, માત્ર એક આદર અને સુરક્ષાના ભાવથી સ્પર્શ કર્યો હતો. કાંતાએ માધવના ચહેરા તરફ જોયું. જ્યાં એક ભણેલા-ગણેલા, ઈમાનદાર યુવાનનું તેજ હતું.
"તમારો ખૂબ ખૂબ આભાર, સાહેબ... ભગવાને તમને મારી સામે મોકલીને મારા પર મોટો ઉપકાર કર્યો છે" કાંતાએ આભારવશ થતાં કહ્યું.

કેબિન સાફ થઈ ગઈ હતી, પણ એ પંદર-વીસ મિનિટની વાતોએ બે અજાણ્યા આત્માઓને એકબીજાની ખૂબ નજીક લાવી દીધા હતા. શું માધવને કાંતામાં એક હેતાળ મા અને માર્ગદર્શક મળી હતી? જ્યારે કાંતાને માધવમાં એક એવો મજબૂત સહારો મળ્યો હતો, જેની છત્રછાયામાં એ પોતાની જાતને આ પાપી દુનિયાથી સુરક્ષિત અનુભવી શકતી હતી. આ વાતો પછી બંને વચ્ચેનો સંબંધ માત્ર સુપરવાઈઝર અને સફાઈ કરનારી કામવાળીનો ન રહેતાં, એક ઉંડા, આદરણીય અને આત્મિક સંબંધમાં બદલાઈ ચૂક્યો હતો.