[Dirtlustlove]

Episode -67

6 வருசத்துக்கு முன்பு,



சிறையில இருந்து வந்து... அவன தேடாத இடமெல்லாம் தேடி அலைஞ்சி.... சோர்ந்து, கடைசியா உயிரையே விட துணிந்து....



அந்த நீரோடைக்கு முன்னாடி... உட்கார்ந்துட்டு... குடிச்சிக்கிட்டு இருந்தேன்....



ஒரு அம்மா பக்கத்துல விறகு பொறுக்கிக்கிட்டு என்ன அடி கடி பாத்துகிட்டே இருந்தாங்க...



கடைசியா.... அ... அந்த பாட்டில் மூடிய ஓபன் பண்ணி.... சரக்கு பாட்டில்ல ஊத்திட்டு... கலக்கி....



சரக்கு பாட்டில வாய்க்கு கொண்டு போக....
திடீர்னு, ஒரு கை என் தோல் மீது வைக்க....



குடிப்பதை நிறுத்தி விட்டு.... திரும்பி பார்க்க....



அது.... அந்த அம்மாவே தான்....



அந்த அம்மா : தம்பி.... என்ன பண்ற....



நான் : ஏன் பாத்தா தெரியலையா...?



அந்த அம்மா : தெரிஞ்சதுனாலதான் கேக்குறேன்.... உனக்கு அப்படி என்ன பிரச்னை...?



நான் : ஏன் சொன்னா தீர்த்து வச்சுருவியா...?



அந்த அம்மா : நா எப்படி பா உன் பிரச்சனைய தீர்த்து வைக்க முடியும்.... நீ தான் உன் பிரச்சனைய சமாளிக்கணும்....



நான் : அது முடியாம தான்... இந்த முடிவு எடுத்தேன்.... இப்போ உனக்கு என்ன வேணும்....



அந்த வயதான அம்மா சிரித்து கொண்டே பக்கத்துல உட்கார்ந்து கொண்டு.... என் பிரச்சனையை முழுசா கேட்டு விட்டு...



அந்த அம்மா : இந்த நீரோடைய நல்லா பாருப்பா.....
அது போற வழில... கல்லு, முள்ளு, செடி, கொடி... னு எது தடுத்தாலும் அது பாட்டுக்கு போய்கிட்டே இருக்கு பாத்தியா.....



நா,இவ்ளோ நேரம் அனாவசியமா பார்த்துகிட்டு இருந்த,அந்த அம்மாவ ஆச்சரியமா பார்க்க ஆரம்பிச்சேன்...



அந்த அம்மா : அதே மாதிரி தான் நம்ம வாழ்க்கையும்.... எவ்ளோ தடைகள் வந்தாலும் தளராம.... இலக்க நோக்கி நடந்துகிட்டே இருக்கனும்...



நா இப்ப உயிரோட இருக்கறதுக்கு அதுதான் காரணம்...



இந்த இடம் கூட அவங்க எனக்கு குடுத்தது தான்...



நா பல முறை நீங்க யாரு... உங்களுக்கு யாராவுது இருக்காங்களான்னு கேட்டு இருக்கேன்... ஆனா அவங்க எதுவுமே சொன்னது இல்ல... அதன் பிறகு நானும் அவங்ககிட்ட... எதுவும் கேட்டதில்ல..... அவங்கள பார்க்க யாரும் வந்ததா கேள்வி பட்டதும் இல்ல....



இதையெல்லாம் கேட்டு கொண்டிருந்த சாந்திக்கு கண்களில் கண்ணீர் கொட்டி கொண்டிருந்தது...



அன்று இரவு... இருவரும் அமைதியாக.... படுத்து கொண்டு... இருவரும் எதையோ சிந்தித்து கொண்டே..... தங்களை மறந்து தூங்கினார்கள்....



அடுத்த நாள் காலை,


அந்த வயதான பாட்டி...இறந்த கவலை இருவரையும்.... சோகமாகவே வைத்து இருந்தது....


சகா : நீ ஏன் மா சோகமா இருக்க.....



சாந்தி : பாட்டி.........



சகா : அது அவங்க ஆயுசு முடிஞ்சிடிச்சி.... அவ்ளோதான் மா.... அதையே நெனச்சுக்கிட்டு இருந்தா.... எப்படி?



சாந்தி : இல்ல...... அவங்களுக்கு நீங்க இருந்திங்க.... ஆனா......



சகா : ஆனா.... ஆனா என்ன மா... சொல்லு...



சாந்தி : நாளைக்கு நமக்கும் ....?



சகாவுக்கு சாந்தி சொல்ல வருவது புரிந்து விட்ட நிலையில்.....


சகா : மா... நானே இத பத்தி பேசணும்னு இருந்தேன்.... இனிமேலும் டைம் வேஸ்ட் பண்ண விரும்பல.... பேசாம செயற்கை கருவூட்டல் மூலமா குழந்தை பெத்து கிட்டா என்ன.....?



சாந்தி : அத நானும் யோசிச்சி இருக்கேன்.... ஆனா... அதுல ஒரு சிக்கல் இருக்கு....



சகா : என்ன சிக்கல்...



சாந்தி : அதுலாம் ரெகார்ட் மெயின்டைன் பண்ணுவாங்க... உண்மையான அடையாளத்த காட்ட வேண்டி வரும்.... இதுக்கு வேற வழி இருக்கா.....



சகா : ம்... ஆமா... அதுவும் சரிதான்.... ம்... ஒரு வழி இருக்கு... ஆனா....?



சாந்தி : வேற வழி இருக்கா...? சொல்லுங்க... சொல்லுங்க... எதுவா இருந்தாலும் பண்ணிக்கலாம்....



சகா : இல்ல வேணா மா.... அதுலாம் சரி வராது...



சாந்தி : ம்.... இப்போ சொல்ல போறிங்களா இல்லையா?



சகா : மா.... அது... அது வந்து..... நேரடியா ஒரு ஆள் மூலமா......



சாந்தியின் முகம் மாற தொடங்கி இருந்தது...



சாந்தி : ஓ... இதுதான் உங்க வழியா.....?



சகா : இல்ல மா... அது.... அது....



சாந்தி : என்ன பார்த்தா உங்களுக்கு எப்படி இருக்கு..... சொல்லுங்க....



சகா : ஐயோ... தப்பா நினைக்காத மா... நா ஏதோ ஒரு யோசனைல சொல்லிட்டேன்.... என்ன மன்னிச்சுடு....



சாந்தி மௌனமாக இருக்க......



தொடரும்....