Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

யாழினி ராம், உங்கள் பதிவை முழுசாகப் படித்ததும் உண்மையிலேயே என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. ஒரு வாசகராக இந்தக் கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து தொடர்ந்து படித்து வருகிறவன் என்பதால், இந்த முடிவு எனக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது.
இந்தக் கதையை நீங்கள் இதற்கு முன்பும் சில காரணங்களால் நிறுத்தியபோது, “தயவுசெய்து கதையைத் தொடருங்கள், முடித்துக் கொடுங்கள்” என்று நானும் பலமுறை கேட்டிருக்கிறேன். என்னைப் போல இன்னும் பல வாசகர்களும் கேட்டிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு முறையும் நீங்கள் மீண்டும் வந்து கதையைத் தொடர்ந்திருக்கிறீர்கள். அதற்காக ஒரு வாசகராக உங்களுக்கு உண்மையிலேயே நன்றி சொல்ல வேண்டும்.
ஆனால் இப்போது சிலருடைய கமெண்ட்கள் காரணமாக நீங்கள் “இனி continuation இல்லை, comeback இல்லை” என்று முடிவு செய்திருப்பதைப் பார்க்கும்போது மனசுக்கு கஷ்டமாக இருக்கிறது.
அதே நேரத்தில், “தொடருங்கள்” என்று உங்களிடம் உரிமையுடன் கட்டாயப்படுத்த முடியாது என்பதும் எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். இது உங்கள் கதை. உங்கள் நேரம், உங்கள் உழைப்பு, உங்கள் மனநிலை — எல்லாமே முக்கியம். “எண்ணித் துணிக கருமம்” என்பார்கள்; எழுதுவது தொடர வேண்டுமா, வேண்டாமா என்பதை முடிவு செய்யும் உரிமை முழுமையாக உங்களுக்குத்தான்.
நீங்கள் சொன்ன ஒரு விஷயம் மட்டும் எனக்கு மிகவும் முக்கியமாகத் தோன்றுகிறது — விமர்சனம் வேறு, தனிப்பட்ட தாக்குதல் வேறு.
கதை பிடிக்கவில்லை என்றால் சொல்லட்டும். கதாபாத்திரம் பிடிக்கவில்லை என்றால் சொல்லட்டும். கதை நகர்வு பிடிக்கவில்லை என்றால் சொல்லட்டும். அதெல்லாம் ஒரு எழுத்தாளராக நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளலாம் அல்லது ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருக்கலாம்.
ஆனால் ஒரு கதாபாத்திரத்தை தொடர்ந்து குறிவைத்து கேலி செய்வது, எழுத்தாளரையே தனிப்பட்ட முறையில் விமர்சிப்பது, எழுத்தாளரின் அடையாளத்தைப் பற்றியே ஊகம் செய்வது — இவை கதை விமர்சனத்தைத் தாண்டிப் போகின்றன.
“சொல்லால் பட்ட காயம் ஆறாது” என்பார்கள். ஒரு கமெண்ட் போடுபவருக்கு அது ஒரு வரியாக இருக்கலாம்; ஆனால் அதை எழுதுகிறவருக்கு அது பல நாட்கள் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருக்கலாம். குறிப்பாக, பொழுதுபோக்குக்காகவும் மனநிறைவுக்காகவும் எழுதுகிற ஒருவருக்கு இது இன்னும் அதிகமாகப் பாதிக்கலாம்.
அதனால் உங்கள் மனநிலையை நான் குறை சொல்லவில்லை. உங்களைத் தொடர்ந்து எழுதச் சொல்லி நாங்கள் வற்புறுத்துவதும் சரியல்ல.
ஆனால் ஒரு வாசகராக ஒரு வேண்டுகோள் மட்டும் வைக்கிறேன்.
இந்த முடிவு சிலருடைய வார்த்தைகளால் ஏற்பட்ட கோபத்தின் முடிவாக இல்லாமல், உங்கள் மனதுக்கு உண்மையிலேயே சரியான முடிவாக இருக்கட்டும்.
ஏனென்றால் “ஒரு கல்லால் கண்ணாடி உடையும்; ஆனால் அதற்காக வீட்டையே இடிக்க வேண்டியதில்லை.” சிலருடைய தவறான கருத்துகளுக்காக, உங்களுடைய இத்தனை நாள் உழைப்பையும், கதையை ரசித்துக் கொண்டிருக்கும் வாசகர்களையும் முழுவதுமாக விட்டுவிட வேண்டிய நிலை வருவது தான் வருத்தமாக இருக்கிறது.
நான் இதைச் சொல்லும் காரணம், “நான் கேட்டதால் நீங்கள் தொடர வேண்டும்” என்பதற்காக அல்ல. ஏற்கனவே இந்தக் கதையைத் தொடரச் சொல்லி பலமுறை கேட்டிருக்கிறேன். இப்போதும் அதே வார்த்தையைத் திரும்பத் திரும்ப சொல்ல விரும்பவில்லை.
நீங்கள் தொடர்ந்தால் — ஒரு வாசகராக சந்தோஷமாகப் படிப்பேன்.
தொடராமல் இருக்க முடிவு செய்தால் — அந்த முடிவையும் மதிப்பேன்.
ஆனால் இத்தனை பகுதிகளாக ஒரு உலகத்தை உருவாக்கி, கதாபாத்திரங்களை நம்முடைய மனதில் கொண்டு வந்து, வாசகர்களை இவ்வளவு காலம் பயணிக்க வைத்த பிறகு, சிலருடைய தவறான அணுகுமுறைக்காக அந்தப் பயணத்தை முடித்துவிட வேண்டிய நிலை வந்துவிட்டதே என்பதுதான் எனக்கு வருத்தம்.
“நாய் குரைத்ததற்காக யானை தன் பாதையை மாற்றாது” என்பார்கள். விமர்சனம் வருவது எழுதுபவர்களின் பயணத்தில் தவிர்க்க முடியாத ஒன்று. நல்ல விமர்சனமும் வரும்; நியாயமற்ற விமர்சனமும் வரும். எல்லாவற்றையும் மனதில் எடுத்துக்கொண்டால் எந்தப் படைப்பும் நீண்ட பயணம் செல்ல முடியாது.
அதே நேரத்தில், ஒரு எழுத்தாளருக்கும் ஒரு எல்லை இருக்கிறது என்பதையும் நான் புரிந்துகொள்கிறேன். எழுத்தாளரின் மன அமைதியும் முக்கியம்.
அதனால் நான் உங்களிடம் “தொடர்ந்தே ஆக வேண்டும்” என்று சொல்லவில்லை. ஒரு முறை மட்டும் நிதானமாக யோசித்துப் பாருங்கள் என்று தான் சொல்கிறேன்.
கோபம் குறைந்த பிறகு, சில நாட்கள் கழித்து, மீண்டும் இந்தக் கதையைத் திறந்து பார்க்கும்போது உங்கள் மனம் என்ன சொல்கிறது என்பதை மட்டும் கேளுங்கள்.
“அவசரப்பட்ட முடிவு பல நேரங்களில் வருத்தத்தைத் தரும்.”
தொடர வேண்டும் என்று மனம் சொன்னால் தொடர்ந்து எழுதுங்கள்.
நிறுத்த வேண்டும் என்று மனம் சொன்னால் நிறுத்துங்கள்.
எந்த முடிவாக இருந்தாலும் அது உங்கள் முடிவாக இருக்கட்டும்; சிலருடைய கமெண்ட்களால் உருவான முடிவாக மட்டும் இருக்க வேண்டாம்.
ஒரு வாசகராக உங்கள் எழுத்துக்கும், நீங்கள் இதுவரை கொடுத்த இந்த நீண்ட பயணத்துக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றி. ❤️
கதை உங்களுடையது. முடிவும் உங்களுடையது. ஆனால் அதை இத்தனை நாள் வாசித்து வந்த வாசகராக, இந்தப் பயணம் இங்கேயே முடிந்துவிடக்கூடாதே என்ற ஒரு சிறிய ஆசையை மட்டும் சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை. ❤️