Romance బెంగళూరులో మొదలైన ప్రేమ

[Train222]

ట్రింగ్... ట్రింగ్... ట్రింగ్...

తెల్లవారుజామున ఐదు గంటలు.

చుట్టూ ఇంకా చీకటే. ఇల్లు మొత్తం గాఢ నిద్రలో ఉంది. ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ ప్రసాద్‌ ఫోన్ మోగుతూనే ఉంది.

నిద్రమత్తులోనే కదిలిన ప్రసాద్‌... పక్కనే ఉన్న ఫోన్ అందుకున్నాడు. ఊడిపోయిన లుంగీని సరిచేసుకుంటూ కాల్ లిఫ్ట్ చేశాడు.

ప్రసాద్‌:
“హలో...”

అవతల నుంచి వినిపించిన మాటలు విన్న క్షణంలో...

ప్రసాద్‌ కళ్లలో నిద్ర మొత్తం మాయమైంది.

ముఖం పాలిపోయింది.

చేతిలోని ఫోన్ నెమ్మదిగా వణకసాగింది.

అవతలి గొంతు:
“అన్నయ్యా... పెదనాన్న... ఇక లేరు...”

ఆ ఒక్క మాట ప్రసాద్‌ గుండెల్లో పిడుగులా పడింది.

కొన్ని క్షణాలు అతని నోటి నుంచి మాట రాలేదు.

కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి.

పెదవులు వణికాయి.

ప్రసాద్‌:
“ఏం... ఏం అంటున్నావురా...?”

అవతలి వ్యక్తి మళ్లీ ఏదో చెబుతుంటే...

ప్రసాద్‌ వినలేకపోయాడు.

చెవులకు మాటలు వినిపిస్తున్నా... మనసంతా మాత్రం గతంలోకి వెళ్లిపోయింది.

చిన్నప్పుడు తన చేయి పట్టుకుని ఊరంతా తిప్పిన పెదనాన్న...

తాను అడిగిన ప్రతి వస్తువునూ కాదనకుండా కొనిచ్చిన పెదనాన్న...

తన తండ్రి మందలించినప్పుడు తనను వెనకేసుకొచ్చిన పెదనాన్న...

తాను జీవితంలో ఎదగాలని తనకంటే ఎక్కువగా కోరుకున్న పెదనాన్న...

అన్నీ ఒక్కసారిగా కళ్లముందు కదిలాయి.

కళ్ల నుంచి రెండు కన్నీటి బొట్లు జారాయి.

గొంతు పూడుకుపోయింది.

ప్రసాద్‌:
“హా... వస్తున్నాం... ఇప్పుడే బయల్దేరుతున్నాం...”

అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేశాడు.

ఫోన్‌ను పక్కన పెట్టాడు.

కానీ అతని చేయి మాత్రం ఇంకా వణుకుతూనే ఉంది.

కొద్దిసేపు అలాగే కూర్చున్నాడు.

తలదించుకున్నాడు.

కన్నీళ్లను ఆపుకోవాలని ఎంత ప్రయత్నించినా... అవి ఆగలేదు.

చేతులతో ముఖాన్ని కప్పుకున్నాడు.

ప్రసాద్‌ (తనలో తాను):
“పెదనాన్నా... నన్ను వదిలేసి ఎలా వెళ్లిపోయావయ్యా...”

ఆ మాట అతని గొంతులోనే ఆగిపోయింది.

నెమ్మదిగా పక్కనే పడుకున్న భానుమతి దగ్గరకు వెళ్లాడు.

ప్రసాద్‌:
“భాను... భాను...”

భానుమతి నిద్రమత్తులో కళ్లు తెరిచింది.

భానుమతి:
“ఏమైంది...?”

ప్రసాద్‌ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు.

కేవలం ఆమె వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.

అతని కళ్లలోని నీళ్లు చూసిన భానుమతికి ఏదో జరిగిందని అర్థమైంది.

ఆమె వెంటనే లేచి కూర్చుంది.

భానుమతి:
“ఏమైంది ప్రసాద్...?”

ప్రసాద్‌ గొంతు వణికింది.

ప్రసాద్‌:
“మా అన్న ఫోన్ చేశాడు...”

ఒక్క క్షణం ఆగాడు.

ప్రసాద్‌:
“మా పెదనాన్న... చనిపోయాడంట భాను...”

భానుమతి ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైపోయింది.

ప్రసాద్‌ ఆమె పక్కన కూర్చున్నాడు.

ప్రసాద్‌:
“నాకు చిన్నప్పటి నుంచి నాన్నకంటే ఎక్కువగా చూసుకున్నాడు భాను...”

కన్నీళ్లు జారుతున్నాయి.

ప్రసాద్‌:
“నేను ఏం అడిగినా... ‘నీకు అది కావాలా నాయనా’ అని ముందే కొనిచ్చేవాడు. నేను చదువుకోవడానికి... ఎదగడానికి... నా మీద నమ్మకం పెట్టుకున్నాడు.”

గొంతు మరింత బరువెక్కింది.

ప్రసాద్‌:
“నేను ఈరోజు ఈ స్థాయిలో ఉన్నానంటే... అందులో నా పెదనాన్న ఆంజనేయులు ఉన్నాడు. ఆయన లేకపోతే... నేను ఇలా ఉండేవాడిని కాదేమో భాను...”

భానుమతి కళ్లల్లోనూ నీళ్లు చేరాయి.

ప్రసాద్‌ తలదించుకుని కన్నీళ్లు తుడుచుకున్నాడు.

ప్రసాద్‌:
“99 ఏళ్లు బతికాడు... గుండె, ఊపిరితిత్తుల సమస్యలతో ఎంత బాధపడ్డాడో... అయినా ఒక్కసారి కూడా నన్ను బాధపెట్టలేదు.”

కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం.

ప్రసాద్‌:
“చివరిసారి నేను ఆయనతో మాట్లాడినప్పుడు కూడా... ‘నువ్వు బాగుండాలి నాయనా’ అన్నాడు.”

ఆ జ్ఞాపకం గుర్తొచ్చిన వెంటనే ప్రసాద్‌ గుండె పగిలినట్టుగా ఏడ్చాడు.

భానుమతి అతని భుజంపై చేయి వేసింది.

ప్రసాద్‌:
“ఆ మాటే చివరి మాట అవుతుందని తెలిస్తే... ఇంకొంచెం సేపు ఆయనతో మాట్లాడేవాడిని భాను...”

భానుమతి ఏమీ మాట్లాడలేదు.

కేవలం అతని భుజంపై చేయి వేసి ఓదార్చింది.

కొద్దిసేపటి తర్వాత ప్రసాద్‌ కన్నీళ్లు తుడుచుకుని లేచాడు.

ప్రసాద్‌:
“పిల్లల్ని లేపు... రెడీ చెయ్యి. మనం వెంటనే బయల్దేరాలి. ఆయనను చివరిసారి చూడాలి.”

అంటూ బయటకు నడిచాడు.

తలుపు దగ్గరకు వెళ్లి మరోసారి ఆగాడు.

వెనక్కి తిరిగి ఇంట్లోకి చూశాడు.

కళ్లల్లో మళ్లీ నీళ్లు.

అతని మనసులో మాత్రం ఒకటే మాట...

“పెదనాన్నా... వస్తున్నా...”

బయట నారాయణ కారు సిద్ధం చేస్తున్నాడు.

ప్రసాద్‌ అతనికి ఫోన్ చేశాడు.

ప్రసాద్‌:
“నారాయణా... కారు రెడీ చెయ్యి. నల్లపాడు వెళ్లాలి.”

నారాయణ:
“సరే సార్... ఇప్పుడే రెడీ చేస్తాను.”

నంద్యాల నుంచి 60 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న నల్లపాడు వైపు ప్రయాణానికి ఏర్పాట్లు మొదలయ్యాయి.

అదే సమయంలో నారాయణ భార్య జయమ్మ విషయం తెలుసుకుంది.

ఆమె బంధువుల ఊరు కూడా అదే దారిలో ఉండటంతో...

ప్రసాద్‌:
“జయమ్మను కూడా తీసుకెళ్దాం. వాళ్ల ఊరు దారిలోనే వస్తుంది. అక్కడ దించేసి మనం ముందుకు వెళ్దాం. ఇలాంటి సమయంలో ఆమెను ఒక్కదాన్నే ఇక్కడ ఎందుకు ఉంచాలి.”

నారాయణ అంగీకరించాడు.

ఇంట్లో పిల్లలు హడావుడిగా రెడీ అవుతున్నారు.

కారు ముందు భాగంలో లైట్లు వెలిగాయి.

చీకటిని చీల్చుకుంటూ ఆ కారు బయల్దేరడానికి సిద్ధంగా ఉంది.

ప్రసాద్‌ మాత్రం కారులో కూర్చునే ముందు...

ఇంటి గుమ్మం దగ్గర ఒక్కసారి ఆకాశం వైపు చూశాడు.

కళ్లల్లో నీళ్లు.

ప్రసాద్‌:
“పెదనాన్నా... నీ దగ్గరికి వస్తున్నా...”

కారు నెమ్మదిగా కదిలింది.

నంద్యాల నిద్రలో ఉండగానే...

ఒక మనిషి తన జీవితానికి ఇచ్చిన రుణాన్ని కన్నీళ్లతో తీర్చుకోవడానికి...

ప్రసాద్‌ నల్లపాడు వైపు బయల్దేరాడు.