Adultery గీతగోవిందం Episode - 6

[actressdarkhub]

                                     గీతగోవిందం

Epiosed -4




నేను బాగా నిద్రపోయాను. ఆకలి వేయడంతో మెలకువ వచ్చింది. వెంటనే లేచి ముఖం కడుక్కుని టైమ్ చూశాను. కచ్చితంగా సాయంత్రం 6 గంటలైంది. అరెరె మధ్యాహ్నం పడుకుని ఇలా నిద్రపోయానే అనుకుని నా చొక్కా తీసుకుని వేసుకున్నాను. ఇలా ప్రశాంతంగా నిద్రపోయి చాలా రోజులైంది. నెమ్మదిగా రూమ్ తలుపు లాక్ చేసి బయటకు వచ్చాను. రూమ్ బాయ్ పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి ఏదైనా తీసుకురావాలా అని వాడికి తెలిసిన సగం కన్నడం, సగం తమిళంలో అడగ్గా, నేను నవ్వుతూ వద్దు, కాస్త బయటకు వెళ్లి వస్తాను అని సగం తమిళం, చేగలతో వాడికి అర్థమయ్యేలా చెప్పాను. ఆ తర్వాత నేను నెమ్మదిగా ఆ సాయంత్రం వేళ ఆ వీధి గుండా వెళ్లాను. అక్కడ చాలా దుకాణాలు ఉన్నాయి. నేను ఒక హోటల్‌కి వెళ్లి పూరీ, దోసె తిన్నాను. ఆహారం రుచి కాస్త భిన్నంగా ఉంది. ఆకలితో ఉండటంతో మొత్తాన్ని చాలా త్వరగా తినేసి బిల్ కట్టి బయటకు వచ్చాను. ముందుగా ఒక మొబైల్ షాపులో ఒక సిమ్ కార్డు కొన్నాను. చాలా సులభంగా దొరికింది, దాన్ని కొని నా పాత సిమ్ తీసేసి కొత్త సిమ్ వేసుకున్నాను. ఆ తర్వాత అక్కడున్న దుకాణాలను, జనాన్ని వింతగా చూస్తూ ఆ రమ్యమైన వాతావరణంలో నెమ్మదిగా నడిచాను.


తిన్న తర్వాత కాస్త ఓపిక వచ్చింది. ఒక అర కిలోమీటరు నడిచి వెళ్లి మళ్ళీ వెనక్కి తిరిగాను. నాకు ఇప్పుడు మనసు కాస్త ప్రశాంతంగా ఉంది. ఇక తర్వాత ఏం చేయాలని ఆలోచించాను. ఇంక ఎన్ని రోజులు ఈ ఊర్లో ఉండాలి అని నా మనసు ఎన్నో ఆలోచనలు చేసింది. రాత్రి 9 గంటలు దాటుతుండగా మళ్ళీ నా గదికి వచ్చి పడుకున్నాను. నిద్ర రాలేదు. ఆ తర్వాత నా మొబైల్‌లో బ్రౌజ్ చేసి దగ్గరలో ఉన్న చూడదగిన పర్యాటక ప్రదేశాలను చూసి, అక్కడికి వెళ్లాల్సిన బస్సు నంబర్ వంటివి నోట్ చేసుకున్నాను. ఆ తర్వాత అలాగే నిద్రపోయాను.


మరుసటి రోజు నిద్రలేచి స్నానం చేసి తయారై, ఒక కాఫీ తాగి చాముండేశ్వరి గుడికి వెళ్లాను. కొన్ని గంటల తర్వాత గుడిలో అమ్మవారిని దర్శించుకుని, మధ్యాహ్న భోజనం అక్కడే ముగించుకుని మళ్ళీ బస్సులో మైసూర్ వైపు ప్రయాణించాను. ఆ తర్వాత మైసూర్ ప్యాలెస్ వెళ్లి చూశాను. ఆ తర్వాత అక్కడున్న బజారుకు వెళ్లి ఒక టీ-షర్ట్ తీసుకున్నాను. ఆ తర్వాత ఒక ఆటోలో దగ్గరలో ఉన్న సినిమా థియేటర్‌కు వెళ్లాను. అక్కడ ఒక ఇంగ్లీష్ సినిమా ఆడుతోంది, అది చూసి మళ్ళీ బయటకు వచ్చి రాత్రి భోజనం ముగించుకుని రూమ్‌కి వచ్చాను. ఈరోజంతా తిరగడం వల్ల అలసిపోయి నిద్రపోయాను. మరుసటి రోజు ఉదయం రూమ్ ఖాళీ చేసి బెంగళూరు వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాను. నాకే తెలియదు రేపు నా జీవితంలో ఒక మార్పు రాబోతోందని.


మరుసటి రోజు నేను లేచి స్నానం చేసి, వస్తువులన్నీ ప్యాక్ చేసి రూమ్ ఖాళీ చేశాను. రూమ్ మేనేజర్, "ఏం సార్ పని అయిపోయిందా, మళ్ళీ వస్తే రండి" అని సగం తమిళం, సగం కన్నడం కలిపి చెప్పగా, నేను అర్థం చేసుకుని సరే అని చెప్పి, రూమ్ బాయ్‌కి 100 రూపాయలు ఇచ్చి బస్టాండ్‌కి వచ్చాను. అక్కడ అల్పాహారం ముగించుకుని బెంగళూరు వెళ్లే బస్సు ఎక్కడానికి వచ్చాను. అక్కడ రకరకాల బస్సులు ఉన్నాయి. నేను మామూలు బస్సు ఎక్కాను. నెమ్మదిగా బస్సు బయలుదేరగానే కళ్ళు మూసుకుని నా జీవితంలో జరుగుతున్న విషయాలను నెమరువేసుకుంటూ నిద్రపోయాను. హఠాత్తుగా బస్సు ఆగినట్లు అనిపించడంతో నిద్రలేచాను. బస్సు మాండ్య బస్టాండ్‌లో ఆగి ఉంది. నేను కూడా బస్సు దిగి మూత్రవిసర్జన చేసి వద్దామని దిగాను. దిగి టాయిలెట్‌కి వెళ్లి వచ్చి పక్కనే ఉన్న మోటెల్‌కి వెళ్ళాను. అక్కడ డ్రైవర్, కండక్టర్ టీ తాగుతున్నారు. నేను కూడా ఒక టీ తాగుదామని దగ్గరలో ఉన్న టీ స్టాల్ దగ్గరకు వెళ్తే, అక్కడ ఒక అమ్మాయి ఏడుస్తూ తమిళంలో అక్కడి టీ కొట్టు వాడితో ఏదో అడుగుతోంది. ఆ కొట్టువాడు ఏమీ అర్థం కాక ఏదో కన్నడంలో చెబుతుంటే, ఆ అమ్మాయికి అది అర్థం కాక ఏడుస్తూనే చుట్టూ చూస్తోంది. నేను, పాపం తమిళ అమ్మాయి, ఏదో సమస్యలో ఉందనుకుని వెళ్లి, "ఏమ్మా సమస్య?" అని అడగ్గా, ఆమె కాస్త ఆశ్చర్యంతో తమిళం మాట్లాడిన నన్ను చూసి ఏడుస్తూనే, "సార్ మీరు తమిళా"
"లేదు నేను తెలుగు వాడిని బిజినెస్ పని మీద తిరుగుతూ ఉంటా కాబ్బటి  నాకు తమిళ్, వచ్చు కొంచం కన్నడ వచ్చు.." అని చెప్పాగానే  ఆ అమ్మాయి ఏడుస్తూ..
" నేను నా కాబోయే  భర్త ఇక్కడ బస్సులో వచ్చాం. నేను బాత్‌రూమ్‌కి వెళ్లి వస్తే ఆయన కనిపించడం లేదు. మేము వచ్చిన బస్సు అక్కడే ఉంది. నేను లోపలికి వెళ్లి చూసినా ఆయన లేడు. ఆ బస్సు డ్రైవర్, కండక్టర్ అందరినీ అడిగాను, కానీ వాళ్ళు చెప్పేది నాకు అర్థం కాలేదు. నేను మళ్ళీ కిందకు వచ్చి చూశాను, ఎక్కడా కనిపించలేదు. మేము వచ్చిన బస్సు కూడా వెళ్ళిపోయింది. ఏం చేయాలో తెలియడం లేదు, అందరూ కన్నడంలో మాట్లాడుతున్నారు" అని ఆమె కంగారుగా ఏడుస్తూ చెప్పింది. నేను ఆమెకు కాస్త ధైర్యం చెప్పి, "ఏడవకండి, కనిపెడదాం" అని ఆమెకు ధైర్యం చెప్పి మళ్ళీ అక్కడ బస్సులు ఆగే చోటుకు రాగా, అక్కడ నేను వచ్చిన బస్సు కూడా వెళ్ళిపోయింది. నాకేం చేయాలో అర్థం కాలేదు. మా పక్క  బస్సు ఇలా బస్టాండ్‌లో వదిలి బయలుదేరితే, ఒకటి హారన్ కొట్టి పిలుస్తారు లేదా పక్కన ఉన్న ప్రయాణికుడు ఇంకా రాలేదని చెప్పి కండక్టర్‌ని ఆగమని చెబుతారు. ఇక్కడ అంతా భిన్నంగా ఉంది. నా బట్టలన్నీ ఆ బస్సులోనే ఉండిపోయాయి. అదృష్టవశాత్తూ పర్స్, ఏటీఎం అన్నీ నా జేబులోనే ఉన్నాయి. ఇక్కడ ఆ అమ్మాయికి సహాయం చేయడానికి వచ్చి నా వస్తువులనే పోగొట్టుకున్నాను. ఏదేమైనా పాపం ఆ అమ్మాయికి సహాయం చేయాలని నేను అనుకుని, ఆమెను "మీ మొబైల్ ఉందా?" అని అడిగాను. ఆమె దాన్ని కూడా తన హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌లో పెట్టి దిగానని చెప్పింది. నేను ఏం చేయాలో తెలియక దగ్గరలో ఉన్న సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌కి వెళ్లి కంప్లైంట్ ఇద్దాం అని చెప్పగా, ఆమె "వద్దు సార్ కొంచెం వెతికి చూసి తర్వాత సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌కి వెళ్దాం" అని చెప్పడంతో, నేను సరే అని ఆ బస్టాండ్ మొత్తం చుట్టి వచ్చాం. ఆ తర్వాత నాకు ఒక విషయం గుర్తుకొచ్చి, "ఏమ్మా నీ భర్త ఫోన్ నంబర్ చెప్పు" అని చెప్పగా, ఆమె "అవును సార్ ముందే ట్రై చేసి ఉండాల్సింది" అని కాస్త కుదుటపడి నంబర్ చెప్పింది. నేను ఆమె చెప్పిన నంబర్‌కు కాల్ చేసి స్పీకర్‌లో పెట్టాను. అది స్విచ్ఛాఫ్ అని రావడంతో ఆమె మళ్ళీ భయంతో ఏడవడం ప్రారంభించింది. నేను మళ్ళీ ఆమెను సముదాయించి తర్వాత ఏం చేయాలని ఆలోచించాను. ఆమె ఇంకా ఏడుస్తూ నా దగ్గరే నిలబడింది. నేను దగ్గరలో ఉన్న టీ కొట్టులో మళ్ళీ టీ చెప్పి ఆమెకు ఒక టీ ఇచ్చాను. ఆమె వద్దు అంది. నేను ఆమెను బాధపడకండి, టీ తాగండి, కనిపెడదాం అని బలవంతపెట్టడంతో ఆమె తీసుకుని తాగింది. అయినా ఆమె ముఖం ఏడుపు వల్ల వాచిపోయింది. ఇప్పుడే ఆమెను పూర్తిగా బాగా చూశాను. చాలా అందంగా కనిపించింది. గుండ్రని ముఖం, విశాలమైన నుదురు, అందమైన కళ్ళు, కోటేరు లాంటి ముక్కు, దొండపండు లాంటి పెదవులు, చబ్బీ బుగ్గలు... బాగా తెల్లగా ఉంది. ఏడ్చి వాచిన ముఖంలో కూడా ఒక అందం ఉంది. ఒక మామూలు చుడీదార్ వేసుకుంది. కొంచెం ఎత్తు తక్కువ, నిండుగా ఉన్న మామిడిపండ్లు, సన్నటి నడుము, లావాటి తొడలతో ఉన్న ఆమెను నేను కళ్ళతోనే జుర్రుకోగా, ఆమె మెడలో తాళి గానీ కాలికి మట్టెలు గానీ లేవు. నేను అలా ఆమెను చూడటం ఆమెకు తెలిసి ఉండాలి, వేగంగా టీ తాగి గ్లాసును నా చేతికి ఇచ్చింది. ఆమె ఏడుపుతో ఉన్న ముఖంలో ఒక కోపం కనిపించింది. నాకు ఇబ్బందిగా అనిపించింది. నా బుద్ధిని తిట్టుకుని తిరిగి ఆ కొట్టు వాడికి టీకి డబ్బులిచ్చి చూడగా, అక్కడ బస్సు ఆగే చోటు వైపు చూసేలా దుకాణంలో సీసీటీవీ కెమెరా ఉంది. వెంటనే నాకు ఒక ఆలోచన వచ్చి ఆ కొట్టు వాడితో, "ఇప్పుడు ఒక 2 గంటల సీసీటీవీ ఫుటేజ్ చూడగలమా?" అని సగం తమిళం, కన్నడం, ఇంగ్లీష్ కలిపి మాట్లాడగా, వాడు అర్థం చేసుకుని కుదరదని తిరస్కరించాడు. నేను ఎంత బ్రతిమాలినా వాడు వినలేదు. అప్పుడు లోపల ఉన్న ఒకతను నేను చెప్పింది విని సహాయం చేయడానికి ముందుకొచ్చాడు. ఆ తర్వాత తెలిసింది అతనే దుకాణం యజమాని అని. అతను నన్ను లోపలికి రమ్మన్నాడు. ఆమె కూడా నాతో వచ్చింది. నేను ఆమెను "ఎన్ని గంటలకు ఇక్కడికి వచ్చారు?" అని అడగ్గా ఆమె చెప్పడంతో, నేను ఆ దుకాణం యజమానితో సమయం చెప్పగా, అతను ఆ సమయానికి సంబంధించిన ఫుటేజ్‌ని ప్లే చేశాడు. అప్పుడే వాళ్ళు వచ్చిన బస్సు ఆ చోట వచ్చి ఆగడం స్పష్టంగా కనిపించింది. కొంతమంది బస్సులో నుండి దిగగా, ఆమె కూడా ఒంటరిగా దిగింది. ఆ తర్వాత నేను ఆమె వైపు చూడగా, ఆమె కూడా ఆసక్తిగా చూసింది. అప్పుడు కొద్దిసేపటి తర్వాత ఒక యువకుడు చేతిలో పెట్టె మరియు ఒక హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌తో దిగి చుట్టుపక్కల చూసి వేగంగా వెళ్లి దగ్గరలో ఉన్న ఒక కాల్ టాక్సీని పట్టుకుని అందులో వేగంగా ఎక్కి వెళ్లిపోయాడు. ఇది చూస్తున్న ఆమె, నేను ఆశ్చర్యపోయాము. అవును వాడు కావాలనే ఈమెను ఇక్కడ వదిలేసి పారిపోయాడు. ఇది చూసిన ఆమె మరింత గట్టిగా ఏడవసాగింది. నేను వెంటనే ఆ కొట్టు వాడికి ఒక 500 రూపాయల నోటు ఇచ్చి వేగంగా ఆమెను బయటకు తీసుకువచ్చాను.


బయటకు వచ్చాక, దగ్గరలో ఉన్న దుకాణంలో ఒక వాటర్ బాటిల్ కొని తీసుకువచ్చి ఆమెకు ఇచ్చాను. ఆమె ఏడుస్తూనే దాన్ని తీసుకుని వేగంగా తాగింది. ఆమెకు గొంతు అడ్డుపడి కాస్త దగ్గుతూ తాగింది. కొద్దిసేపు ఆమెతో ఏమీ మాట్లాడకుండా, కాస్త కోపం, ద్వేషం, నిరాశ అన్నీ తగ్గాక మాట్లాడదామని ఉన్నాను. ఒక పావుగంట గడిచాక ఆమె మాట్లాడింది.


ఆమె: సరే మీరు నాకు సహాయం చేసినందుకు ధన్యవాదాలు. మీరు వెళ్ళండి.


నేను ఆమెను ఆశ్చర్యంతో చూసి..


నేను: ఎందుకు, తర్వాత ఏం చేయబోతున్నావు?


ఆమె: ఇంకేం చేయాలి? నేను వాణ్ణి నమ్మి వచ్చాను. ఇప్పుడే మా తల్లిదండ్రులు చెప్పింది అర్థమవుతోంది. కానీ నేను మళ్ళీ మా ఇంటికి కూడా వెళ్ళలేను. నా రాత... అంటూ మళ్ళీ ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.


నేను మళ్ళీ ఆమెను సముదాయించే విధంగా..


నేను: ఇక్కడ చూడు, ఊరికే ఏడుస్తూ ఉండకు. ఇక్కడున్నవాళ్లు మనల్నే చూస్తున్నారు.


ఆమె కాస్త కుదుటపడి ఏడుపు ఆపి..


ఆమె: ప్లీజ్ మీరు వెళ్ళండి, నేను ఎక్కడికైనా వెళ్తాను.


నేను: ఏం ఆడుకుంటున్నావా, బాష తెలియని ఊర్లో ఏం చేయబోతున్నావు? రా, నేను కావాలంటే నిన్ను మీ ఇంట్లో తీసుకుపోయి వదిలేస్తాను.


ఆమె: వద్దు సార్ ప్లీజ్. నేను మళ్ళీ ఇంటికి వెళితే అక్కడ పెద్ద గొడవ అవుతుంది.


నేను: మరి ఏం చేయడం? మీ ఫ్రెండ్ ఇల్లు ఉంటే చెప్పు, అక్కడికైనా తీసుకుపోయి వదులుతాను.


ఆమె: ప్లీజ్ వద్దు సార్. మీరు తప్పుగా అనుకోకపోతే నన్ను మీ ఇంటికి తీసుకువెళ్ళండి. నేను ఒక వారంలో ఏదైనా పని వెతుక్కుని వెళ్లిపోతాను.


నేను ఆమె చెప్పేది విని నవ్వాలో, ఏడ్వాలో అర్థం కాలేదు. నేనే ఇల్లు లేకుండా తిరుగుతున్నాను. సరే ఆమెతో ఇంక మాట్లాడకూడదని, సరే రా అని తీసుకువెళ్లి ఒక హోటల్లో బాగా తిన్నాం. పాపం ఆమె ఎప్పుడు తిందో, వేగంగా తిన్నది. ఆ తర్వాత మేము తిని మళ్ళీ బస్సు ఎక్కాలని నిర్ణయించుకున్నాం. కానీ నాకు ఆమెను ఎక్కడికి తీసుకువెళ్లాలో తెలియలేదు. సరే నేను బెంగళూరు బస్సు ఎక్కుదామని చెప్పగా, ఆమె బెంగళూరు అనగానే కాస్త తటపటాయించింది.


ఆమె: సార్ మీ ఊరు బెంగళూరా?
నేను: లేదు, ఒక పని మీద వెళదామని...
ఆమె: సార్ ప్లీజ్ అక్కడికి తర్వాత వెళ్ళండి, నాకు ఆ ఊరికి వెళ్లడం అస్సలు ఇష్టం లేదు.
నేను: సరే రా, మైసూర్ వెళదామా?
ఆమె: మ్మ్ సరే.


అని చెప్పగా మేము మైసూర్ బస్సు ఎక్కాము. నేనేమో ఏంటి ఇప్పుడే మైసూర్ నుంచి వచ్చాం, మళ్ళీ అక్కడికే తీసుకువెళుతుందే అనుకున్నా, బస్సులో ఆమెకు నా జీవితం గురించి పూర్తిగా చెప్పి, ఆమెను మళ్ళీ ఆమె తల్లిదండ్రుల దగ్గరికి చేర్చాలనే నిర్ణయంతో వెళ్ళాను.

కానీ నా జీవితలో నేను ఒక్కటి అనుకుంటే కానీ విధి వేరొక దారిలో తీసుకువెళ్ళింది....

విధి మాతో ఈ అట ఆడిందో కామెంట్ లో చెప్పండి ...