Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

Purusan pottaya iruntha pondati thevidiyava than maruva. Enna seyya mudiyum arippu olukkam ariyathu.

Ennikavathu yaarukkavathu  unmai theriya varum appo avanellam ivala kaala virikka solluvanga. Appram oore thevidiya nu sollum. Purusan thorathi vitruvan.

நண்பரே… முதல்ல உங்களுக்கு ஒரு சின்ன சந்தேகம்.
நீங்க “அவள் இதயத்தின் மொழி” கதையைப் படிச்சுட்டுத்தான் இந்தக் கமெண்ட் போட்டீங்களா? இல்லை கதையின் நடுவுல எங்கயோ நுழைந்து, இரண்டு மூன்று காட்சிகளைப் பார்த்துட்டு, **“சரி… இப்போ நம்ம தீர்ப்பை வழங்கலாம்”**ன்னு முடிவு பண்ணிட்டீங்களா? 
கதாசிரியர் யாழினி ராம் 248 எபிசோடுகளாக ஒரு கதையை நகர்த்திக்கிட்டு இருக்காங்க. ஒரு கதாபாத்திரத்தை ஆரம்பத்திலிருந்து எப்படி உருவாக்கியிருக்காங்க, அவளுடைய மனநிலை என்ன, அவளுடைய உறவுகள் எப்படி மாறுது, எந்தச் சம்பவம் எதற்கு முன்னாடி நடந்தது — இதையெல்லாம் படிச்சுதான் ஒரு கதாபாத்திரத்தைப் பற்றி கருத்து சொல்லணும்.
ஆனால் நீங்க என்ன பண்ணியிருக்கீங்கன்னா…
கதையின் 248 எபிசோடுகளையும் கதாசிரியர் எழுதட்டும்… நாம இரண்டு காட்சியைப் படிச்சுட்டு கதாபாத்திரத்துக்கு முழு வாழ்க்கை வரலாறும், எதிர்காலமும், ஊர் பஞ்சாயத்து தீர்ப்பும் சேர்த்து கொடுத்துடலாம்! 
அதுவும் கதையில் வரும் ஒரு பெண் கதாபாத்திரத்தின் செயல்கள் உங்களுக்கு பிடிக்கவில்லை என்றால், அதை விமர்சிக்கலாம். யாரும் தடுக்கவில்லை. “இந்தச் செயல் தவறு”, “இந்த முடிவு எனக்குப் பிடிக்கவில்லை”, “இந்தக் கதாபாத்திரத்தின் நடத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை” — இப்படியெல்லாம் சொல்லலாம்.
ஆனால் ஒரு கற்பனைக் கதாபாத்திரத்தைப் பார்த்தவுடன், நிஜ வாழ்க்கை அளவுகோலை எடுத்துக்கொண்டு இவ்வளவு பெரிய ஒழுக்கத் தீர்ப்புகளை வழங்க ஆரம்பித்தால்… நீங்க கதையைப் படிக்கிறீங்களா, இல்ல உங்க மனசுக்குள்ள ஓடிக்கிட்டிருக்கிற இன்னொரு கதையை இங்கே வந்து எழுதுறீங்களா? 
கதாசிரியர் முன்னுரையிலேயே இது கற்பனைக் கதை என்று சொல்லியிருக்காங்க. அதையும் தாண்டி, கதாபாத்திரத்தின் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் நிஜ வாழ்க்கை நீதிமன்றம் நடத்துறீங்க.
ஒரு கற்பனைக் கதைக்கு இவ்வளவு பெரிய பஞ்சாயத்தா நண்பரே? 
இன்னொரு விஷயம்… இந்தக் கதை 248 எபிசோடுகளுக்கு வந்திருக்கிறது. அதனால் ரொம்ப ஆர்வமா கேக்குறேன்:
நீங்க எந்த எபிசோடு வரை படிச்சுட்டு இந்த அற்புதமான முடிவுக்கு வந்தீங்க?
1 முதல் 248 வரை படிச்சீங்களா?
இல்லை 247-ஐ skip பண்ணிட்டு 248-ல மட்டும் attendance போட்டீங்களா? 
ஏன்னா உங்க கமெண்ட்டைப் பார்த்தால், கதையை முழுசா படிச்ச வாசகருடைய கருத்து மாதிரி தெரியவில்லை; நடுவுல வந்த trailer-ஐ பார்த்துட்டு முழு படத்துக்கும் review கொடுத்தவர் மாதிரி இருக்கு! 
பெரியவர்கள் சும்மாவா சொல்லி வைத்திருக்காங்க:
“ஆழம் தெரியாமல் காலை விடாதே.”
இங்கே நீங்க ஆழம் எவ்வளவு என்று பார்க்காம குதிச்சுட்டு, மேலே வந்து **“கடல் இப்படித்தான் இருக்கும்”**ன்னு lecture கொடுக்குற மாதிரி இருக்கு. 
அதைவிட சுவாரஸ்யம் என்ன தெரியுமா?
யாழினி ராம் கதையை எழுதிக்கிட்டு இருக்காங்க…
வாசகர்கள் கதையைப் படிச்சுக்கிட்டு இருக்காங்க…
ஆனா நீங்க மட்டும் கதாசிரியருக்கு முன்னாடியே கதாபாத்திரங்களோட எதிர்காலத்தையும் முடிவு பண்ணிட்டீங்க! 
இது வாசகரா இருக்குறதா, இல்லை கதைக்கு parallel universe எழுதுறதா? 
ஒரு கதை உங்களுக்கு பிடிக்கலன்னா ரொம்ப சிம்பிள் நண்பரே — Skip.
பிடிக்காத கதையைத் தொடர்ந்து படிக்க வேண்டிய கட்டாயமும் இல்லை. பிடிக்காத கதாபாத்திரத்தை ரசிக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. ஆனால் படிச்சதைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு விமர்சிக்கணும் என்பதுதான் குறைந்தபட்ச எதிர்பார்ப்பு.
ஏனென்றால் விமர்சனம் என்பது கதையைப் பற்றிய கருத்து; அரைகுறை வாசிப்பின் அடிப்படையில் கதாபாத்திரத்துக்கு முத்திரை குத்துவது விமர்சனம் அல்ல.
ஒரு எழுத்தாளர் தன்னுடைய நேரத்தை செலவழித்து, பல எபிசோடுகளாக கதாபாத்திரங்களை உருவாக்கி, உறவுகளை பின்னி, சம்பவங்களை இணைத்து எழுதிக்கிட்டு இருக்காங்க. அதில் உங்களுக்கு பிடிக்காத விஷயங்கள் இருந்தால் தாராளமாக சொல்லுங்கள்.
ஆனால் முதலில் கதையைப் படியுங்கள் நண்பரே.
முன்னுரையிலிருந்து படியுங்கள்.
கதாபாத்திரம் எங்கிருந்து வந்தது என்று பாருங்கள்.
எப்படி வளர்ந்தது என்று பாருங்கள்.
ஏன் ஒரு முடிவை எடுத்தது என்று பாருங்கள்.
அதன் பிறகு விமர்சியுங்கள்.
இல்லையென்றால் நாளைக்கு யாராவது “அவள் இதயத்தின் மொழி”யின் முதல் எபிசோடையே படிச்சுட்டு 248-வது எபிசோடில் என்ன நடக்கணும்னு நானே சொல்லிடுறேன்ன்னு வந்தாலும் ஆச்சரியப்பட வேண்டியதில்லை! 
கதையை எழுதியவர் யாழினி ராம்.
கதையைப் படிக்கிறவர் வாசகர்.
தீர்ப்பளிக்கிறவர் நீதிபதி.
நீங்க மூன்றாவது பதவியையும் ஒரே கமெண்ட்ல ஏற்றுக்கிட்டீங்க போல! 
அதனால் நண்பரே… கோபப்பட வேண்டாம்.
முதலில் முழுக் கதையையும் படியுங்கள். பிறகு முழு கருத்தையும் சொல்லுங்கள்.
இல்லன்னா உங்க கமெண்ட்டைப் படிக்கிற எங்களுக்கு ஒரு சந்தேகம் மட்டும் மிஞ்சும்:
“கதையை யாழினி ராம் எழுதுறாங்களா… இல்ல கதையின் நடுவுல நுழைந்த நீங்களா?”