Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

Pavithra = prostitute

“Pavithra = prostitute”ன்னு இரண்டு வார்த்தையில ஒரு கதாபாத்திரத்துக்கு தீர்ப்பு எழுதிட்டீங்களே… முதல்ல ஒரு கேள்வி — இந்தக் கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து முழுசா படிச்சீங்களா? இல்லை, நடுவுல நாலு வரி படிச்சுட்டு, ‘நாமளும் ஒரு கமெண்ட் போட்டுட்டுப் போகணுமே’ன்னு வந்தீங்களா?
ஒரு கதாபாத்திரம் ஒரு பெண்ணிடம் affection-ஆ உணர்வு கொண்டிருக்கிறது என்பதாலேயே அந்தப் பெண் “விபச்சாரி” ஆகிவிடுவாளா? அப்படின்னா நிஜ வாழ்க்கையில் ஒருவர்மீது ஈர்ப்பு வந்த ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் நீங்க இதே முத்திரை குத்தப் போறீங்களா?
கதாபாத்திரத்தின் ஒரு செயலை விமர்சிப்பது வேறு; அந்தக் கதாபாத்திரத்தையே ஒரு இழிவான வார்த்தையால் அடையாளப்படுத்துவது வேறு. இந்த வித்தியாசம் புரியாம விமர்சனம் பண்ணுறது விமர்சனம் கிடையாது; அது அரைகுறை வாசிப்பின் வெளிப்பாடு.
அதைவிட முக்கியமா, கதாசிரியர் யாழினி ராம் ஆரம்பத்திலேயே இது ஒரு கற்பனைக் கதைன்னு தெளிவாக சொல்லியிருக்கிறாங்க. அப்படியிருக்க, அந்தக் கதையில் வரும் கற்பனை கதாபாத்திரங்களையும் நிஜ வாழ்க்கை மனிதர்களையும் ஒன்றாகக் கலந்து பார்த்து தீர்ப்பு வழங்குறது எதற்காக?
கதையைப் படிக்கும்போது, “இந்தக் கதாபாத்திரம் ஏன் இப்படி நடந்துகொண்டது?” என்று கேட்பதுதான் வாசிப்பு.
“இவன் இப்படித்தான்… இவள் அப்படித்தான்…” என்று முத்திரை குத்துவது வாசிப்பு அல்ல.
ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மனநிலை, அதன் பின்னணி, அதற்கு முன்னால் நடந்த சம்பவங்கள், உறவுகளுக்குள் இருக்கும் குழப்பங்கள் — இவை எல்லாவற்றையும் சேர்த்து புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்யாமல், நடுவில் கிடைத்த ஒரு காட்சியை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு முழு கதாபாத்திரத்துக்கும் தீர்ப்பு எழுதுவது ரொம்ப சுலபம்.
ஆழம் தெரியாமல் காலை விடாதேன்னு பெரியவர்கள் சும்மாவா சொல்லி வைத்திருக்காங்க?
ஒரு கதையை முழுசா படிக்காம அதைப் பற்றி தீர்ப்பு சொல்வது, புத்தகத்தின் அட்டையை மட்டும் பார்த்துட்டு உள்ளே இருக்கும் கதையை விமர்சிப்பது மாதிரி.
இன்னொரு விஷயம் — ஒரு கதை உங்களுக்கு பிடிக்கவில்லை என்றால் ஸ்கிப் பண்ணி போயிடலாம். யாரும் உங்கள் கையைப் பிடித்து, “தயவு செய்து இந்தக் கதையைப் படிங்க, கண்டிப்பா கமெண்ட் போடுங்க”ன்னு அழைக்கவில்லை. பிடிக்கவில்லை என்றால் படிக்காமல் கடந்து போகும் சுதந்திரம் உங்களுக்கு இருக்கிறது. அதே நேரத்தில், ஒரு எழுத்தாளரின் உழைப்பையும் கதாபாத்திரங்களையும் இழிவான ஒரு வார்த்தையில் சுருக்கிவிடும் உரிமை நமக்கு தானாக வந்து விடாது.
ஒரு கதையை எழுதுவது என்பது நாலு வரி டைப் பண்ணி Upload பண்ணுற விஷயம் கிடையாது. நேரம், கற்பனை, சிந்தனை, மன உழைப்பு, கதாபாத்திரங்களை உருவாக்கும் பொறுமை — எல்லாமே அதற்குப் பின்னால் இருக்கு. அதற்கு ஒரு “வாழ்த்துக்கள்” சொல்ல மனசு வராதவர்கள்கூட பரவாயில்லை.
ஆனால் வாழ்த்து சொல்ல நேரமில்லாதவர்கள், விமர்சனம் செய்ய மட்டும் அவசரப்படும்போது ஒரு விஷயம் நினைவில் வைக்கணும்:
விமர்சனம் செய்யலாம்… ஆனால் முதலில் புரிந்துகொண்டு விமர்சனம் செய்ய வேண்டும்.
உங்களுக்கு கதையின் பாத்திரம் பிடிக்கவில்லை என்றால், “இந்தக் கதாபாத்திரத்தின் இந்தச் செயல் எனக்கு ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை” என்று சொல்லுங்கள். அதுதான் விமர்சனம்.
ஆனால் “Pavithra = prostitute” என்று இரண்டு வார்த்தைகளில் முடித்துவிடுவது விமர்சனத்தின் ஆழத்தைக் காட்டவில்லை; வாசிப்பின் ஆழமின்மையைத்தான் காட்டுகிறது.
அதனால் நண்பரே… அடுத்த முறை ஒரு கதையின் நடுவில் நுழைந்து இரண்டு காட்சிகளைப் பார்த்துட்டு கதாபாத்திரத்துக்கு தீர்ப்பு எழுதுவதற்கு முன்பு, கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து படியுங்கள். கதாசிரியர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். முன்னுரையைப் படியுங்கள். கதாபாத்திரத்தின் பயணத்தைப் பாருங்கள்.
அதன் பிறகு உங்கள் விமர்சனத்தை எழுதுங்கள்.
அப்போதுதான் அது “கமெண்ட்” ஆக இருக்காது…
“விமர்சனம்” ஆக இருக்கும்.
இல்லையென்றால்…
கதை முழுசா படிக்காமல் தீர்ப்பு சொல்வது, தேர்வு எழுதாமலேயே மார்க் போடுற ஆசிரியரைப் போலத்தான். 
முதலில் வாசியுங்கள். பிறகு புரிந்துகொள்ளுங்கள். அதற்குப் பிறகு விமர்சியுங்கள்.
இல்லன்னா, அடுத்தவர் எழுதிய உழைப்பின் மீது கல்லெறிவதற்கு முன்பு, அந்தக் கல்லை எங்கிருந்து எடுத்தீங்கன்னு ஒருமுறை நீங்களே பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.