ரதிபாலாவின் - தீ..! இன்பமே..?!

[chellam74]

“தீ இன்பமே..!” – பகுதி 6 : உறவுகளுக்குள் மறைந்திருக்கும் இன்னொரு அடுக்கு!
ரதிபாலா அவர்களின் “தீ இன்பமே..!” கதையின் இந்தப் பகுதி, முந்தைய பகுதிகளில் மெதுவாக உருவாக்கப்பட்டிருந்த உறவுகளின் சிக்கலை இன்னும் ஒரு படி முன்னால் கொண்டு செல்கிறது.
முதலில் ஒரு விஷயம் சொல்லியே ஆக வேண்டும்.
“கதை நகர்வது சம்பவங்களால் மட்டும் அல்ல; கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையும் சேர்ந்து நகர வேண்டும்.”
அந்த வகையில் இந்தப் பகுதியில் கதையை நகர்த்தியிருக்கும் விதம் கவனிக்கத்தக்கதாக இருக்கிறது.
முந்தைய பகுதிகளில் வசுவுக்கும் கவிதாவுக்கும் இடையே இருந்த நெருக்கம், ரவி–கவிதா உறவில் இருந்த இடைவெளி, வசுவின் பார்வையில் உருவாகிக் கொண்டிருந்த மாற்றம் என்று ஒவ்வொரு பகுதியிலும் தனித்தனி அடுக்குகள் உருவாக்கப்பட்டிருந்தன.
ஆனால் இந்தப் பகுதியில் அந்த அடுக்குகள் ஒன்றோடு ஒன்று இணைக்கப்படுகின்றன.
“ஒரு நூலை தனியாகப் பார்த்தால் அது வெறும் நூல்; பல நூல்கள் சேரும்போதுதான் அது ஒரு வலை.”
அதேபோலத்தான் இங்கேயும். முன்பு தனித்தனியாகத் தெரிந்த சில சம்பவங்கள் இப்போது ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்பு பெற ஆரம்பிக்கின்றன.
வசு – கவிதா : சிரிப்புக்குப் பின்னால் இருக்கும் மாற்றம்
இந்தப் பகுதியில் வசு–கவிதா காட்சிகள்தான் முதலில் கவனத்தை ஈர்க்கின்றன.
ஆனால் அதை வெறும் ஒரு சம்பவமாக மட்டும் பார்க்க முடியவில்லை.
முந்தைய பகுதிகளில் வசு ஒரு துடுக்கான, வெளிப்படையாகப் பேசக்கூடிய கதாபாத்திரமாக இருந்தாள். இங்கே அந்த இயல்பு இன்னும் தெளிவாகிறது.
கவிதாவை கிண்டல் செய்வது, அவளிடம் தயக்கமில்லாமல் பேசுவது, சூழ்நிலையை நகைச்சுவையாக மாற்றுவது என்று வசுவின் குணம் தொடர்ந்து ஒரே கோட்டில் செல்கிறது.
“வாயாடித்தனம் பல நேரங்களில் மனதுக்குள் இருப்பதை மறைக்கும் திரையாகவும் இருக்கும்.”
வசுவின் நகைச்சுவைக்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்பதுதான் இப்போது வாசகருக்குள் கேள்வியை எழுப்புகிறது.
ரவி – கவிதா உறவில் இன்னொரு முக்கியமான திருப்பம்
அடுத்ததாக ரவி வரும் பகுதி.
இங்கே ரவி–கவிதா உறவை வெறும் கணவன்–மனைவி உறவாக மட்டும் காட்டாமல், அவர்களுக்குள் இருக்கும் புரிதல், எதிர்பார்ப்பு, நேரமின்மை ஆகியவற்றையும் எழுத்தாளர் தொடர்ந்து காட்டுகிறார்.
குறிப்பாக ரவி வெளியூர் செல்லும் சூழ்நிலை, அடுத்தடுத்து நடக்கும் சம்பவங்களுக்கு ஒரு புதிய வாய்ப்பை உருவாக்குகிறது.
“ஒரு கதவில் ஒருவர் வெளியேறும்போது, இன்னொரு கதவு தானாகத் திறக்கிறது.”
இங்கேயும் அதுதான் நடக்கிறது.
ரவி வெளியேறிய பிறகு வீட்டுக்குள் உருவாகும் வெற்றிடம், அடுத்தடுத்த மனநிலைகளுக்கு காரணமாகிறது.
வசுவின் மனநிலை – இங்குதான் கதை இன்னும் சுவாரஸ்யமாகிறது
இந்தப் பகுதியில் வசுவின் நடவடிக்கைகளைப் பார்த்தால், அவள் முன்பிருந்த வசுவாக மட்டும் தெரியவில்லை.
அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு மாற்றம் உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது.
அது வெறும் நிகழ்வுகளின் விளைவா?
அல்லது ஏற்கனவே அவளுக்குள் இருந்த ஒரு உணர்வு இப்போது வெளியில் வருகிறதா?
என்பதை எழுத்தாளர் முழுமையாகத் திறந்து சொல்லாமல் விட்டிருப்பது இந்தப் பகுதியின் முக்கியமான பலம்.
“கேள்விக்கு உடனே பதில் கொடுத்துவிட்டால் அது தகவல்; பதிலைத் தேட வைப்பதுதான் கதை.”
அந்த வகையில் இந்தப் பகுதியில் பல இடங்களில் வாசகரை யோசிக்க வைக்கிறார்.
இந்தப் பகுதியின் உண்மையான suspense எங்கே இருக்கிறது?
வசுவும் கவிதாவும் ஒரே வீட்டில் இருக்கும் சூழல், ரவி இல்லாத இரவு, வசுவின் மாறுபட்ட நடத்தை—இவை அனைத்தையும் ஒன்றாக வைத்துப் பார்த்தால் அடுத்த கட்டத்தில் என்ன நடக்கப் போகிறது என்ற எதிர்பார்ப்பு உருவாகிறது.
ஆனால் இங்கே இன்னொரு விஷயம்.
எழுத்தாளர் ஒவ்வொரு சம்பவத்தையும் தனித்தனியாக எழுதவில்லை.
முந்தைய பகுதிகளில் உருவாக்கப்பட்டிருந்த வசுவின் குணம் → கவிதாவுடனான நெருக்கம் → ரவியின் இல்லாமை → இரவு நேர சூழல் என்று ஒரு தொடர்ச்சியான பாதையை உருவாக்கி, இந்தப் பகுதிக்குள் கொண்டு வந்திருக்கிறார்.
“விதைத்த விதை எப்போது முளைக்கும் என்று தெரியாது; ஆனால் முளைத்த பிறகு அதன் வேர் எங்கே போயிருக்கிறது என்பதைப் பார்க்கலாம்.”
முந்தைய பகுதிகளில் விதைக்கப்பட்ட சில விஷயங்களின் விளைவுதான் இங்கே தெரிய ஆரம்பிக்கிறது.
ஆனால் கதையில் என்னை அதிகம் யோசிக்க வைத்தது...
இந்தப் பகுதியில் நிகழ்வுகளைவிட கதாபாத்திரங்கள் அவற்றை எப்படி எடுத்துக்கொள்கிறார்கள் என்பதுதான் முக்கியமாகத் தெரிகிறது.
ஒரு சம்பவம் நடந்துவிட்டது என்பதைக் காட்டிலும், அதைத் தொடர்ந்து அவர்கள் மனதில் என்ன மாற்றம் வருகிறது என்பதுதான் கதையின் அடுத்த கட்டத்தை தீர்மானிக்கப் போகிறது.
அதனால் அடுத்த பகுதியில் என்ன நடக்கும் என்ற கேள்வியை விட,
“இந்த சம்பவத்துக்குப் பிறகு இவர்களின் உறவு எந்த வடிவத்தை எடுக்கப் போகிறது?”
என்ற கேள்விதான் இப்போது முக்கியமாகிறது.
எழுத்தாளரின் நடை
ரதிபாலா அவர்களின் எழுத்தில் இந்தப் பகுதியில் இன்னொரு விஷயம் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
ஒரே நேரத்தில் நகைச்சுவை, சங்கடம், பதற்றம், எதிர்பார்ப்பு என்று வெவ்வேறு உணர்வுகளை கலக்க முயற்சி செய்திருக்கிறார்.
“கதை என்பது ஒரே சுவையில் பரிமாறப்படும் உணவு அல்ல; சுவைகள் மாறிக்கொண்டே இருந்தால்தான் வாசகர் அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்புவார்.”
இந்தப் பகுதியில் அந்த சுவை மாற்றம் நன்றாகவே இருக்கிறது.
இறுதியாக...
முந்தைய பகுதிகளில் வெறும் “என்ன நடக்கிறது?” என்ற கேள்வி இருந்தது.
இந்தப் பகுதியில் அது மாறி,
“இது எங்கே போய் முடியும்?”
என்ற கேள்வியாக மாறுகிறது.
அதுதான் இந்தப் பகுதியின் மிகப்பெரிய வெற்றி.
முந்தைய பகுதிகளில் மெதுவாக உருவாக்கப்பட்டிருந்த உறவுகளின் நெருக்கம், ரவியின் இல்லாமை, வசுவின் மாறிவரும் மனநிலை, கவிதாவின் அணுகுமுறை—இவை அனைத்தையும் ஒன்றாக இணைத்திருப்பதால், இந்தப் பகுதி தனியாக ஒரு episode போல இல்லாமல், முன்னர் தொடங்கிய கதையின் அடுத்த அத்தியாயமாகவே உணரப்படுகிறது.
“கதை நல்லதா என்பதை ஒரு பகுதியால் முடிவு செய்ய முடியாது; அடுத்த பகுதியை படிக்க வேண்டும் என்ற ஆவலை அது உருவாக்குகிறதா என்பதுதான் உண்மையான அளவுகோல்.”
இந்தப் பகுதி அந்த ஆவலை நிச்சயமாக உருவாக்குகிறது.
பகுதி–6 முடிந்துவிட்டது... ஆனால் கதாபாத்திரங்களுக்குள் தொடங்கியிருக்கும் இந்தப் புதிய அத்தியாயம் இப்போதுதான் ஆரம்பமாகிறது போல இருக்கிறது.
தொடரட்டும்...

ஒரு நுணுக்கமான தீர்க்கமான விமர்சனம். அருமை பாராட்டுக்கள் Shajith .

உமது விமர்சனம் கதை ஆசிரியரை பெருமை படுத்தும்.