Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

இத்தனை நாள் கழிச்சு மறுபடியும் “அவள் இதயத்தின் மொழி” கதைக்கு விமர்சனம் எழுதுறேன்னு சொன்னாலே, முதல்ல என்னையே நான் கொஞ்சம் பார்த்துக்கணும் போல இருக்கு. ?

கடைசியாக 221-வது அத்தியாயத்துக்கு மேல விமர்சனம் எழுதாமல் கொஞ்சம் ஒதுங்கி இருந்தேன். அதுக்குப் பிறகு என்னுடைய சொந்த வேலைகளும், நேரமின்மையும் சேர்ந்து தொடர்ந்து எழுத முடியாமல் போய்விட்டது. அதற்காக கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களிடமும், தொடர்ந்து என்னுடைய விமர்சனங்களை எதிர்பார்த்த வாசகர்களிடமும் முதலில் ஒரு சிறிய மன்னிப்பு கேட்டுக்கிறேன்.

சரி… இத்தனை நாள் கழிச்சு திரும்பி வந்திருக்கேனே… அப்படின்னா கையில் கிடைத்த இரண்டு அத்தியாயங்களையும் சும்மா மேலோட்டமா பார்த்துட்டு போக முடியுமா? ?

247 மற்றும் 248-வது அத்தியாயங்களை முழுமையாக வாசித்த பிறகு ஒரு வாசகராக என்ன தோணுதுன்னா — இந்த இரண்டு அத்தியாயங்களும் சம்பவங்களை மட்டும் நகர்த்தாமல், ஒரே சூழ்நிலைக்குள் வெவ்வேறு மனிதர்களோட வெவ்வேறு மனநிலைகளை மோதவிட்டிருக்கிற அத்தியாயங்கள்.

குறிப்பாக பவித்ரா, ராஜ், ரேணுகா — இந்த மூன்று கதாபாத்திரங்களும் ஒரே இடத்தில் இருக்கிறாங்க. ஆனால் மூன்று பேருக்கும் அந்த இடத்தின் அர்த்தம் மூன்று விதமாக இருக்கிறது.

இதுதான் இந்தப் பகுதியின் மிகப்பெரிய பலம்.

பவித்ரா ஒரு எதிர்பார்ப்போட ராஜ் வீட்டுக்குப் போறாள். அவள் மனசுக்குள்ள ஏற்கனவே ஒரு காட்சி ஓடிக்கிட்டிருக்கு. கதவு திறந்ததும் எதிர்பார்த்த முகம் வரும்னு நினைக்கிறாள்.

ஆனா கதவு திறக்கும்போது எதிரில் நிற்பது ரேணுகா.

இந்த ஒரு திருப்பமே பவித்ராவின் மனநிலையை அப்படியே தலைகீழாக மாற்றிடுது.

“நினைத்தது ஒன்று… நடந்தது ஒன்று”ன்னு சொல்லுற மாதிரி, அவள் எதிர்பார்த்த சூழ்நிலையே மாறிப்போகுது.

அதிலும் ரேணுகா அவளை மிகவும் இயல்பாகவும் அன்பாகவும் வரவேற்கிற விதம், பவித்ராவின் மனசுக்குள்ள இருக்கிற தயக்கத்தையும் குற்ற உணர்வையும் இன்னும் அதிகப்படுத்துது.

இங்கதான் யாழினி ராம் அவர்களின் எழுத்து நடை எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்தது.

பவித்ரா செய்தது என்ன, நினைத்தது என்னன்னு மட்டும் சொல்லாமல், அவள் அந்த சூழ்நிலைக்குள் நின்று எப்படி உணர்கிறாள் என்பதையும் சேர்த்து காட்டியிருக்காங்க.

அவளுடைய உடை பற்றிய சுய உணர்வு, ரேணுகாவின் பாராட்டு, அதைக் கேட்கும்போது அவளுக்குள் உருவாகும் தயக்கம் — இந்த இடங்களெல்லாம் பவித்ராவின் மனநிலையை நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்துது.

ஒரு பக்கம் அவள் தன்னுடைய நோக்கத்தை நினைக்கிறாள்.

இன்னொரு பக்கம், எந்தத் தவறும் அறியாமல் அவளை அன்பாக வரவேற்கிற ஒரு பெண்ணை பார்க்கிறாள்.

இந்த இரண்டு உணர்வுகளுக்கு நடுவில் பவித்ரா நிற்கிறாள்.

மனசாட்சிக்கும் மனசுக்கும் நடுவில் மாட்டிக்கிட்டா, மனிதனுக்கு அவனே நீதிபதியாகவும் குற்றவாளியாகவும் ஆகிடுவான்.

இந்தப் பகுதியில் பவித்ராவுக்கு அந்த நிலைதான்.

அடுத்து ரேணுகா கையில் வரும் அல்வா.

சாதாரணமா பார்த்தா அது ஒரு வீட்டுக்கு எடுத்துக்கொண்டு போகும் இனிப்பு.

ஆனா இந்தக் கதையின் முந்தைய சம்பவங்களை நினைவில் வைத்துக்கிட்டு வாசிக்கிற வாசகருக்கு, அந்த அல்வா ஒரு சாதாரண பொருளாகவே தெரியாது.

அதுதான் எழுத்தின் அழகு.

ஒரு பொருளுக்கு கதைக்குள்ளே ஒரு புதிய அர்த்தத்தை உருவாக்கிட்டா, அதை அடுத்தடுத்து வரும் காட்சிகளில் வாசகன் வேறொரு கோணத்துல பார்க்க ஆரம்பிச்சிடுவான்.

ரேணுகா அல்வாவை பார்த்து மகிழ்ச்சியாக பேசுறாங்க.

அவளுக்கு அது அல்வா மட்டும்தான்.

ஆனா பவித்ராவுக்கும் ராஜுக்கும் அதே வார்த்தைகளுக்குள்ள வேறொரு அர்த்தம் ஒளிந்திருக்கு.

இதுதான் இந்த அத்தியாயங்களின் மிகச் சிறந்த dramatic irony.

ஒருத்தர் பேசுறது ஒன்றை.

இன்னொருத்தர் கேட்பது இன்னொன்றை.

ஆனா இருவருக்கும் அந்த உரையாடலின் உண்மையான அர்த்தம் தெரியாம இருக்கிற சூழ்நிலையை வாசகன் மட்டும் புரிஞ்சுக்கிறான்.

அதனால் வாசகருக்கு ஒரு விதமான பதற்றம் தொடர்ந்து இருந்து கொண்டே இருக்கு.

அதற்குப் பிறகு ராஜ் வருகிற காட்சி.

இங்க ராஜ் கதாபாத்திரத்தின் பார்வை, பவித்ராவை கவனிக்கும் விதம், அவனுடைய பேச்சில் இருக்கும் மறைமுகமான குறிப்பு — இவை எல்லாமே சூழ்நிலையை இன்னும் இறுக்கமாக்குது.

ரேணுகா முன்னாடி இருக்கிறாள்.

பவித்ரா அங்கே இருக்கிறாள்.

ராஜ் வந்துவிட்டான்.

மூன்று பேரும் ஒரே இடத்துல இருந்தாலும், அந்த மூன்று பேருக்கும் தெரியாத ஒரு விஷயம் வாசகருக்கு தெரியும்.

இதுதான் suspense-ஐ உருவாக்குது.

குறிப்பாக அல்வாவை வைத்து ராஜ் பேசும் சில வசனங்கள் வெளிப்படையாக பார்த்தால் சாதாரணமாக இருக்கலாம். ஆனால் முந்தைய சம்பவங்களை நினைவில் வைத்திருக்கும் வாசகருக்கு அதன் பின்னணியில் இருக்கும் மறைமுகமான அர்த்தம் புரியும்.

அதனால அந்த வசனங்கள் இந்தக் காட்சியில் சாதாரண dialogue-ஆ இல்லாமல் ஒரு hidden signal மாதிரி வேலை செய்கிறது.

இங்க யாழினி ராம் அவர்களின் dialogue writing-ஐ பாராட்டியே ஆகணும்.

நேரடியாக எல்லாவற்றையும் சொல்லாமல், ஒரு வார்த்தையை இரண்டு அர்த்தங்களோடு பயன்படுத்தியிருக்கிற விதம் நல்ல tension உருவாக்குது.

ஆனா ஒரு வாசகராக ஒரு சின்ன கருத்தையும் சொல்லணும்.

இந்த மாதிரியான காட்சிகளில் சொல்லப்படாத இடைவெளி சில நேரங்களில் சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகளைவிட அதிகமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.

அதனால் சில இடங்களில் உரையாடல்களை இன்னும் கொஞ்சம் சுருக்கி, கதாபாத்திரங்களின் பார்வை, அமைதி, தயக்கம் ஆகியவற்றுக்கு கொஞ்சம் அதிக இடம் கொடுத்திருந்தா அந்த tension இன்னும் அழுத்தமாக இருந்திருக்கும்.

அதாவது குறை சொல்லணும்னு சொல்லல.

இந்தக் கதையின் strength-ஐ இன்னும் அதிகப்படுத்த முடியும் என்பதற்காக சொல்ற ஒரு வாசகர் கருத்து.

248-வது அத்தியாயத்துக்குள் போகும்போது இந்த tension இன்னும் அதிகமாகிறது.

அல்வாவைச் சுற்றி நடக்கும் அந்தக் காட்சி ஆரம்பத்தில் மிகவும் இயல்பான குடும்பச் சூழ்நிலை மாதிரி தெரிகிறது.

ஆனா வாசகருக்கு பின்னணி தெரிந்திருப்பதால், ஒவ்வொரு சிறிய செயலும் கூட ஒரு வேறுபட்ட அர்த்தத்தை கொடுக்க ஆரம்பிக்கிறது.

ரேணுகாவின் இயல்பான தன்மை ஒரு பக்கம்.

ராஜின் மறைமுகமான அணுகுமுறை இன்னொரு பக்கம்.

பவித்ராவின் மனக்குழப்பம் மூன்றாவது பக்கம்.

இந்த மூன்றையும் ஒரே நேரத்தில் நகர்த்தியிருப்பது இந்தப் பகுதியின் பெரிய plus.

குறிப்பாக பவித்ராவின் மனநிலை இங்க ரொம்ப முக்கியம்.

அவள் முழுமையாக ஒரு பக்கம் போய்விட்டவளாகவும் தெரியவில்லை.

முழுமையாக பின்னால் வந்து நின்றவளாகவும் தெரியவில்லை.

அவளுக்குள்ளேயே ஒரு இழுபறி தொடர்ந்து இருக்கிறது.

அதுதான் இந்தக் கதாபாத்திரத்தை இன்னும் மனிதராக காட்டுகிறது.

ஆசை, தயக்கம், பயம், குற்ற உணர்வு, எதிர்பார்ப்பு — எல்லாமே ஒரே மனசுக்குள்ள இருந்தா அந்த மனசுக்கு ஓய்வே இருக்காது.

பவித்ராவின் நிலை இந்த இரண்டு அத்தியாயங்களிலும் அப்படித்தான் தெரிகிறது.

ராஜ் கதாபாத்திரத்தைப் பொறுத்தவரை, அவன் பேசும் விதத்திலும் நடக்கும் விதத்திலும் ஒரு தன்னம்பிக்கை இருக்கிறது.

ஆனா அந்த தன்னம்பிக்கையே சில இடங்களில் அவனை கொஞ்சம் அதிகமாக முன்னோக்கி நகர்த்துகிறது.

அதனால் ஒரு வாசகராக பார்க்கும்போது, ராஜ் கதாபாத்திரம் கதைக்குள் tension உருவாக்குவதில் முக்கியமான பாத்திரமாக இருக்கிறான்.

அதே நேரத்தில், அவன் தொடர்ந்து இதே intensity-ல மட்டுமே நகர்ந்தால், எதிர்காலத்தில் அவனுடைய presence-க்கு இருக்கும் impact குறைய வாய்ப்பு இருக்கு.

அதனால் சில இடங்களில் அவனுடைய character-க்கு கொஞ்சம் restraint கொடுத்தால் இன்னும் interesting-ஆ இருக்கும் என்பது என்னுடைய தனிப்பட்ட வாசகர் கருத்து.

இந்த இரண்டு அத்தியாயங்களிலும் எனக்கு ரொம்ப பிடித்த விஷயம் என்னன்னா —

**ரேணுகாவுக்கு ஒரு காட்சி.

பவித்ராவுக்கு இன்னொரு காட்சி.

ராஜுக்கு இன்னொரு காட்சி.

ஆனா வாசகருக்கு மூன்றையும் ஒரே நேரத்தில் பார்க்கும் வாய்ப்பு.**

இதுதான் கதையின் tension-ஐ உருவாக்குது.

சில நேரங்களில் கதையில் பெரிய சம்பவம் நடக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை.

ஒரு கதவு திறக்கிறது.

ஒரு மனிதர் எதிரில் நிற்கிறார்.

ஒரு பார்வை பரிமாறப்படுகிறது.

ஒரு சாதாரண வார்த்தை பேசப்படுகிறது.

ஆனா அந்த வார்த்தைக்குப் பின்னால இருக்கிற அர்த்தம் வாசகருக்குத் தெரிந்திருந்தால் போதும்.

அந்தச் சிறிய காட்சியே பெரிய suspense-ஆ மாறிடும்.

247–248 அத்தியாயங்களில் யாழினி ராம் அவர்கள் அந்த technique-ஐ நல்லா பயன்படுத்தியிருக்காங்க.

ரொமான்ஸ் இருக்கும் இடங்களில் சில இடங்கள் நல்ல emotional tension-ஐ உருவாக்குது.

சில இடங்களில் intensity கொஞ்சம் அதிகமாக உணரப்பட்டது.

அந்த இடங்களில் கொஞ்சம் restraint இருந்திருந்தா, வாசகருடைய கற்பனைக்கு இன்னும் அதிகமான இடம் கிடைத்திருக்கும்.

ஏன்னா சில விஷயங்களை கதாசிரியர் சொல்லாமல் விட்டாலே, அதை வாசகர் தன்னுடைய மனசுக்குள்ள இன்னும் பெரிய காட்சியாக உருவாக்கிக்குவான்.

அதுதான் எழுத்தின் இன்னொரு அழகு.

மொத்தத்தில் 247 மற்றும் 248 அத்தியாயங்கள் வெறும் ஒரு சம்பவத்தை சொல்லிட்டு போகிற பகுதிகள் கிடையாது.

நம்பிக்கை, மறைமுகமான ஈர்ப்பு, மனக்குழப்பம், குற்ற உணர்வு, எதிர்பார்ப்பு, ரகசியம் — இவை எல்லாமே ஒரே இடத்தில் ஒன்றோட ஒன்று மோதிக்கிற இரண்டு அத்தியாயங்கள்.

இத்தனை நாள் கழிச்சு திரும்பி வந்து இந்த இரண்டு அத்தியாயங்களைத்தான் முதலில் விமர்சனம் செய்ய வேண்டிய நிலை வந்திருக்கு.

இதுக்கு மேல என்னுடைய சொந்த வேலைகளோட ஓட்டத்துல தொடர்ந்து கமெண்ட் போட முடியாம போனாலும், இனிமேல் முடிந்த அளவுக்கு மீண்டும் வாசகராக என்னுடைய கருத்துகளை பதிவு செய்ய முயற்சி பண்றேன்.

இத்தனை நாள் என்னுடைய விமர்சனம் இல்லாம இருந்ததுக்கு மீண்டும் ஒரு முறை மன்னிப்பு கேட்டுக்கிறேன்.

கடைசியாக கதாசிரியர் யாழினி ராம் அவர்களிடம் ஒரு விஷயம் மட்டும் சொல்லணும்.

ஒரு கதையை எழுதுறது வேற.

அந்தக் கதைக்குள்ள ஒரு சூழ்நிலையை உருவாக்கி, வாசகரை அந்தச் சூழ்நிலைக்குள்ள கொண்டு போய், “அடுத்து என்ன?”ன்னு யோசிக்க வைப்பது வேற.

இந்த 247–248 அத்தியாயங்களில் அந்த இரண்டாவது விஷயம் நல்லா வேலை செய்திருக்கு.

கதாபாத்திரங்களை மட்டும் நகர்த்தாமல், அவங்களோட மனசையும் நகர்த்துறதுதான் இந்தக் கதையின் பெரிய பலம்.

இத்தனை நாள் கழிச்சு வந்த முதல் விமர்சனத்துக்கே இவ்வளவு எழுத வச்சிட்டீங்களே கதாசிரியரே… இனிமேல் என்னுடைய நேரத்தை காப்பாத்திக்கணும்னு நினைச்சாலும், நீங்க எழுதுற அடுத்த அத்தியாயம் அதை விடுமா என்ற சந்தேகம் எனக்கே இருக்கு!

வாழ்த்துகள் யாழினி ராம் அவர்களே.
கதை தொடர்ந்து இன்னும் அழகான திருப்பங்களோடும், மனதைத் தொடும் உணர்வுகளோடும் பயணிக்க வாழ்த்துகள்.

— ஒரு நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு திரும்பி வந்த வாசகர்,
Shajith