Incest அன்புள்ள அம்மா

[Devayani rasigan]

Iஅத்தியாயம் 7

சென்னையின் அந்தச் சிறிய காவல் நிலையத்தின் வெளிக்கதவு இரும்புச் சத்தத்துடன் திறந்தது. அந்தச் சத்தம் காதுகளுக்குள் ஊசியாக இறங்கியது போல் ஒரு கணம் அதிர்வு உண்டானது. அந்தச் செவ்வக வடிவக் கட்டடத்தின் சுவர்களில் ஊறியிருந்த பல ஆண்டு கால வியர்வையும், காய்ந்த காகிதங்களின் வாசனையும், மூலையில் கிடந்த இரும்புப் பெட்டிகளின் துாசியும் சேர்ந்து காற்றில் ஒருவிதமான பாரமான கனத்த தன்மையை உருவாக்கியிருந்தன. காவல் நிலையத்தின் வராண்டாவில் சிமெண்ட் தரை குளிராக இருந்தது. அந்தத் தரைக்கு மேலே இரண்டு ஜோடி கால்கள் பதிந்தன.

சுமன் முதலில் வெளியே வந்தான். அவனுக்குப் பின்னால் தேவயானி மெல்ல அடிமேல் அடி வைத்து வெளியே வந்தாள். அவளது வலது கை தன் கருப்பு நிறப் புடவையின் முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றியிருந்தது. அந்த விரல்கள் வெளிறிப் போய், ரத்த ஓட்டமின்றி வெளுத்திருந்தன. அவளது கண்கள் அந்த வெளிச்சத்தைத் தாங்க முடியாமல் ஒரு கணம் சுருங்கி விரிந்தன. காலை நேரத்துச் சூரிய ஒளி அந்தச் செங்குத்தான வராண்டாவின் மீது பட்டுத் தெறித்தது. ஆனால் அந்த வெயிலின் வெப்பம் அவளது உடலின் உள்ளே உறைந்திருந்த அந்தப் பனி போன்ற நடுக்கத்தை எள்ளளவும் குறைக்கவில்லை.

நேற்று இரவு நடந்த அந்த நரகம்...
அதைத் தொடர்ந்து இந்த விடியற்காலையில் அந்த மர்ம மனிதனைச் சட்டத்தின் முன் நிறுத்திய அந்தப் பயணம்... எல்லாமே தேவயானியின் மூளையைச் சுழலச் செய்தன. அவள் காவல் நிலையத்தின் வெளிப்படிகளில் இறங்கும்போது இடது கால் லேசாகத் தள்ளாடியது. அவளது கண்கள் தரையை நோக்கியே குனிந்திருந்தன.

அப்போது அவள் அறியாமலேயே தன் பார்வையைச் சற்று உயர்த்தினாள். அவளுக்கு முன்னால் நடந்து கொண்டிருந்த சுமனின் பரந்த தோள்களையும், அவனது நிமிர்ந்த தலையையும், அந்தச் சூழ்நிலையைச் சமாளிக்க அவன் காட்டிய அந்த அசாத்தியமான உறுதியையும் அவள் பார்த்தாள். நேற்று வரை தன் கண்ணின் முன்பாகத் தன் இடுப்பளவு வளர்ந்த ஒரு சிறுவனாக, தன் மடியில் கைபோட்டுத் தூங்கும் மகனாக அவள் பார்த்த அதே சுமன், இன்று அவளுக்கு ஒரு மாபெரும் அரணாக, ஒரு ஆணாக அந்த இடத்தில் நிமிர்ந்து நின்றுகொண்டிருந்தான்.

அந்த வினாடியில் தேவயானியின் நெஞ்சுக்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத பதைபதைப்பு எழுந்தது. அவன் என் மகன்... என்னை விபரீதத்திலிருந்து காப்பாற்ற தன் உயிரைக் கொடுத்து நிற்கும் என் ரத்தம். ஆனால், அதே நேரத்தில், அவன் ஒரு ஆண். அவனுக்கு உலகத்தைப் பற்றியும், உடலைப் பற்றியும், ஒரு பெண்ணின் ரகசியங்களைப் பற்றியும் முழுமையாகப் புரியத் தொடங்கிய ஒரு வயது. அந்த எண்ணம் அவளது முதுகெலும்பில் ஒரு சில்லென்ற சிலிர்ப்பை ஓடச் செய்தது. அவள் தன் உதடுகளைக் பற்களால் லேசாகக் கடித்துக் கொண்டாள்.

காவல் நிலைய வளாகத்தின் மூலையில் நின்றிருந்த அந்தப் பழைய ஹோண்டா ஸ்பெண்டர் பைக்கின் அருகே இருவரும் வந்தனர். சுமன் தன் பாக்கெட்டிலிருந்து சாவியை வெளியே எடுத்தான். அந்தச் சாவியை இக்னிஷியஸ் ஓட்டலில் சொருகித் திருப்புவதற்கு முன்பு அவன் ஒரு வினாடி தயங்கினான். அவனது வலது கை லேசாக நடுங்கியது. நேற்று இரவு அந்த மர்ம நபரைத் துரத்திப் பிடித்து அடிக்கும்போது ஏற்பட்ட தசைகளின் இறுக்கம் இப்போது அவனது கைகளில் விறைப்பாக வெளிப்பட்டது.

சுமன் : அம்மா... ஏறுங்க. வீட்டுக்குப் போகலாம்.

அவனது குரல் முன்பு போல் சாதாரணமானதாக இல்லை. அதில் ஒரு கனமும், உறுதியும் கலந்திருந்தது. அந்த வார்த்தைகள் காற்றைக் கிழித்துக் கொண்டு தேவயானியின் காதுகளில் விழுந்தன.

தேவயானி எதுவும் பேசவில்லை. அவள் தலையை மட்டும் மெலிதாக அசைத்தாள். அவளது தொண்டை பகுதி ஏதோ ஒன்றை விழுங்குவதற்காகச் சுருங்கி விரிந்தது. அவள் பைக்கின் பின் இருக்கையில் ஏறி அமர்ந்தாள். அவளது வெள்ளை நிறப் புடவையும், கருப்பு முந்தானையும் அந்த இரும்பு இருக்கையில் பட்டு ஒதுங்கின. அவள் எங்கே அமர்வது என்று தெரியாமல், சுமனின் உடலோடு முழுமையாக மோதிவிடக் கூடாது என்பதற்காகத் தன் உடலை எவ்வளவு சுருக்க முடியுமோ அவ்வளவு சுருக்கிக் கொண்டு, பைக்கின் ஓரத்தில் மிகக் கவனமாக உட்கார்ந்தாள். அவளது கைகள் சுமனின் இடுப்பைப் பற்றிக் கொள்ளாமல், பைக்கின் பின்சீட்டின் இரும்புப் பிடியை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டன.

சுமன் கிக்கரை அழுத்திக் காலால் மிதித்தான். முதல் முயற்சியில் இன்ஜின் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை. இரண்டாவது முறை மிதித்ததும், அந்தப் பழைய இன்ஜின் குறும்புக்காரத்தனமாக இருமிக் கொண்டே உறுமத் தொடங்கியது. அந்த அதிர்வு பைக்கின் உடல் முழுவதும் பரவியது. சுமன் கிட்சை மாற்றி, ஆக்சிலரேட்டரைத் திருப்பினான். பைக் முன்னோக்கி நகர்ந்து காவல் நிலையத்தின் வாயிலைக் கடந்து சென்னை நெடுஞ்சாலையில் இணைந்தது.

சென்னை நெடுஞ்சாலை. கார்களின் தொடர்ச்சியான ஹாரன் சத்தங்களும், பேருந்துகளின் பெருமூச்சுச் சத்தங்களும் அந்தப் பகுதியை அதிரச் செய்தன. வானம் திடீரென்று தன் நிறத்தை மாற்றிக் கொண்டது. காலை நேர வெயில் எங்கோ மறைந்து போய், திசைகள் அனைத்தும் திடீரென ஈயத்தைக் காய்ச்ச ஊற்றியது போன்ற கருநீல மேகங்களால் மூடப்பட்டன. காற்று திசையை மாற்றிச் சுழன்றடித்தது. மரங்களின் இலைகள் தலைகீழாகத் திரும்பிப் புயல் காற்றினில் துடித்தன.

முதல் மழைத்துளி ஒன்று தேவயானியின் நெற்றியில் வந்து விழுந்தது. அது ஒரு குளிர்ந்த தீப்பொறி போல் அவளது தோலைச் சுட்டது. அடுத்த வினாடி, வானம் உடைந்து கொட்டியது போல் பலத்த மழை கொட்டத் தொடங்கியது.

சுமன் பைக்கை வேகமாக ஓட்டினான். மழை நீரின் குளிரும், வேகமும் அவர்கள் மீது ஒரு சாட்டை போல் அடித்தன.

சுமன் : அம்மா! மழை ரொம்ப அதிகமா வருது! நல்லா பிடிச்சுக்கோங்க!
அவன் சத்தமாக கத்தினான். அந்த மழையின் இரைச்சலில் அவனது குரல் உடைந்துதான் கேட்டது.

தேவயானிக்கு வேறு வழியே இல்லை. பைக் சக்கரம் வழுக்கும் அபாயம் இருந்தது. மழையின் வேகத்தில் அவள் விழப் பார்த்தாள். வேறு வழியின்றி, தன் கைகளை முன்னோக்கி நீட்டி, சுமனின் இடுப்பைச் சுற்றிலும் இறுக்கமாகக் கட்டிக் கொண்டாள்.
அந்தத் தொடுதல்... அதுவரை இருவருக்கும் இடையே இருந்த அந்தத் தூரத்தை ஒரே வினாடியில் சுட்டெரித்தது. தேவயானியின் ஈரமான கைகள் சுமனின் இடுப்புப் பகுதியில் பட்டவுடன், அவனது உடல் மழையின் குளிர்ச்சியையும் மீறித் திடீரென ஒரு உஷ்ணத்தால் கொதித்தது. அந்தச் சூடு அவனது சட்டையைத் தாண்டி அவளது உள்ளங்கைகளில் தொட்டது.
தேவயானி அதிர்ந்து போய்விட்டாள். அவள் தன் முகத்தைச் சுமனின் முதுகில் அழுத்திக் கொண்டாள். அவளது மூக்கில் சுமனின் சட்டையில் இருந்த வியர்வையும் மழையும் கலந்த அந்த இளம் ஆணின் வாசம் மூழ்கடித்தது. அவளது மார்புப் பகுதி சுமனின் முதுகோடு முழுமையாக ஒட்டியது. பைக்கின் ஒவ்வொரு குலுக்கலுக்கும், ஒவ்வொரு பிரேக்கிற்கும் தேவயானியின் முழு உடலும் சுமனின் மீது மோதித் தள்ளاடியது.

ஒரு தாயும் மகனும் இப்படி நெருங்கிப் பயணிக்கக் கூடாது என்ற அந்த சமூகத்தின் வரையறை அவளது மண்டைக்குள் மின்சாரமாக வெடித்தது.

ஐயோ... நான் என்ன செய்கிறேன்? அவன் என் மகன்... என் ரத்தம்... ஆனால், இந்தத் தொடுதலில் ஏன் எனக்கு ஒரு பயமும் விவரிக்க முடியாத ஒரு சிலிர்ப்பும் ஏற்படுகிறது? அவளது உடல் அந்த மழையின் குளிர்ச்சியிலும் வெதும்பத் தொடங்கியது. அவளது மூச்சுக்காற்று சுமனின் முதுகைச் சுட்டது.

சுமனின் நிலைமை அதைவிடப் பரிதாபமாக இருந்தது. அவனது இளமை உடல், அந்த மழையின் குளிர்ச்சியிலும் தன் தாயின் உடல் தன் முதுகில் ஒட்டிய அந்த வினாடியில் ஒரு பயங்கரமான அதிர்வைச் சந்தித்து. அவனது நரம்புகள் அனைத்தும் ஒரு சுருக்கத்திற்குள் சென்றன. அவனது கைகள் ஸ்டீயரிங்கை இறுக்கப் பிடித்தன, ஆனால் அவனது மனம் அந்தத் தொடுதலின் பிடியில் தத்தளித்தது. அம்மா... அவங்களோட உடல் என் முதுகுல படுது... இது தப்பு... ஆனா ஏன் என் ரத்தம் இப்படித் துடிக்குது? அவனது இதயத் துடிப்பு மழையின் இடி முழக்கத்தை விட வேகமாக அடித்துக் கொண்டது.

மழையின் வேகம் குறையவில்லை; மாறாக அது புயலாக மாறியது. சாலைகளில் பார்வைத் திறன் முற்றிலும் குறைந்தது. வாகனங்கள் அனைத்தும் ஹெட்லைட்டுகளை எரியவிட்டுக் கொண்டு ஊர்ந்து சென்றன. சுமனால் பைக்கை மேலும் நகர்த்த முடியவில்லை. வழுக்கும் சாலையில் டயர்கள் பிடியை இழந்தன.
சுமன் சாலையோரம் இருந்த ஒரு பெரிய அரச மரத்தின் அடியில் பைக்கை நிறுத்தினான். அந்த மரத்தின் அடர்ந்த இலைகள் மழையின் ஒரு பகுதியைத் தடுத்தாலும், அந்தச் சுற்றியுள்ள பகுதி முழுவதும் காரிருள் சூழ்ந்தது போல இருண்டு போயிருந்தது.

மரம் சுற்றியுள்ள அந்தத் தனிமையான பகுதி. மனித நடமாட்டம் இல்லை. மழையின் சத்தம் மட்டுமே அந்த உலகத்தை ஆக்கிரமித்திருந்தது.
சுமன் பைக்கின் ஸ்டாண்டைப் போட்டுவிட்டுத் திரும்பினான். தேவயானி பின் இருக்கையிலிருந்து கீழே இறங்க முயன்றாள். ஆனால் அவளது கால்கள் நடுங்கின. மழை நீரில் நனைந்திருந்த அவள் புடவை அவளது உடலோடு முழுமையாக ஒட்டிக் கொண்டு, அவளது உடலின் ஒவ்வொரு வளைவையும் அப்பட்டமாக வெளியில் காட்டியது. அவளது ப்ளவுஸ் நனைந்து வெளிப்படையாகி, அவளது மார்பின் அமைப்பை அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில் வெளிப்படுத்தியது.
தேவயானி தன் முகத்தில் வழிந்த தண்ணீரைத் தன் கையால் துடைத்துக் கொண்டாள். அவள் தலைமுடி கலைந்து முகத்தில் ஒட்டியிருந்தது. அவள் பார்வை சுமனின் மீதும், சுமனின் பார்வை அவளது நனைந்த உடலின் மீதும் நிலைத்தது.


மரத்தின் அந்த அடர்ந்த நிழலில், மழையின் சத்தத்திற்கு நடுவே இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மிக அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்கு இடையே இருந்த இடைவெளி வெறும் ஒரு இன்ச் கூட இல்லை. தேவயானியின் மூச்சுக்காற்று சுமனின் முகத்தில் சுட்டது. சுமனின் கண்கள் தேவயானியின் நனைந்த உதடுகளையும், வெட்கத்தால் நடுங்கிய அவளது இமைகளையும் பார்த்தன.
மழையின் குளிரோ அல்லது அந்தத் தனிமையின் பயமோ... எதுவென்று தெரியவில்லை, தேவயானி லேசாக நடுங்கினாள். அவளது உதடுகள் குளிிரால் நடுங்கின.

தேவயானி : சுமன்... ரொம்ப... ரொம்ப குளிருது டா…

அவள் குரல் அந்த மழையின் இரைச்சலில் ஒரு மெல்லிய முணுமுணுப்பாகக் கேட்டது.
சுமன் தன் கைகளை நீட்டி தேவயானியின் தோள்களைத் தொட்டான். அவனது விரல்கள் அவளது நனைந்த புடவைத் துணியைத் தொட்டபோது, இருவரும் மின்சாரம் தாக்கியது போல் சிலிர்த்தார்கள். அந்தத் தொடுதல் ஒரு தாயைத் தாங்கும் மகனின் தொடுதலாக மட்டும் இல்லை. அதில் ஒரு இளமையின் தவிப்பும், விவரிக்க முடியாத ஒரு ஈர்ப்பும் கலந்திருந்தது.

அந்த மரத்தடியில், அந்தப் பெருமழைக்கு நடுவே, காலம் அப்படியே உறைந்துபோனது போல் நின்றது.