Incest அன்புள்ள அம்மா

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 6

காலை எட்டேகால் மணி. சென்னையின் சத்தங்கள் அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் சுவர்களுக்குள்ளே அடங்கிப் போயிருந்தன. நான்காவது தளத்தின் அந்த அமைதியான கூடத்தில், திறந்த கதவருகே சுமன் நின்று கொண்டிருந்தான். அவனது வலது கை கதவின் சட்டத்தைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்த மரச் சட்டத்தின் மீது அவனது விரல்கள் இறுகப் பற்றியிருந்தன. நகங்கள் வெளிறிப் போயிருந்தன. அவனுக்கு எதிரே, வீட்டின் மையப் பகுதியில், தேவயானி நின்றிருந்தாள். வெள்ளை நிறப் புடவை அவள் உடலைச் சுற்றியிருந்தது. அந்தப் புடவையின் மடிப்புகள் நேற்று இரவு மாடியிலும் அதற்குப் பின்னும் நடந்த பயங்கரமான சம்பவங்களின் போது கலைந்திருந்தன. அந்தத் கலைந்த தோற்றம் அவளது ஆன்மாவின் சிதைவை அப்படியே வெளிக்காட்டியது.
அவளது கண்கள் தரையை நோக்கியே குனிந்திருந்தன. அந்தப் பார்வையில் எந்த ஒரு அசைவும் இல்லை. உறைய வைக்கும் ஒரு அமைதி அவளது முகத்தை மூடியிருந்தது. உதடுகள் லேசாகத் திறந்து, மூச்சுக்காற்று ஒழுங்கற்ற முறையில் வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. அவளது தொண்டை பகுதி ஏதோ ஒன்றை விழுங்க முயல்வது போல் லேசாக அசந்தது. ஆனால் வார்த்தைகள் வரவில்லை. வர முடியாது. நேற்றிரவு அந்த இருண்ட மூலையில், அந்த இளம் வாலிபனின் உடலோடு தன் உடல் கலந்த அந்த நரகத்தை அவள் நினைவுகூர்ந்தாள். அந்த நினைவே அவளது ரத்த ஓட்டத்தை உறையச் செய்தது. இப்போது, அதே மனிதன் ஒரு காவல் நிலையத்தில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறான். அவனைக் காட்டித் தர வேண்டும் என்று தன் சொந்த மகன் தன் கண்முன்னே அழைக்கிறான்.

சுமன் : அம்மா…

அவனது குரல் அந்த அறையின் காற்றை வெட்டிக் கொண்டு மெலிதாக ஒலித்தது. அது ஒரு அதட்டல் அல்ல. அல்லது அவசரமான அழைப்பும் அல்ல. அது உடைந்த ஒரு மகனின் வழிகேள். அவன் தன் தாயின் நிலையைப் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் கோபம் இல்லை. வெறுமை இல்லை. மாறாக, சொல்ல முடியாத ஒரு தவிப்பும், தன் தாயை அந்த இக்கட்டான நிலையிலிருந்து எப்படி மீட்பது என்ற தெரியாமையின் தத்தளிப்பும் இருந்தது.

சுமன் : தயவுசெய்து... என்கூட வாம்மா.

அவன் யாருன்னு நீங்க காமிச்சா மட்டும்தான் அவனை சட்டத்தின் முன்னால நிறுத்த முடியும். நாம சும்மா விட முடியாது.

தேவயானி தன் தலையை மெல்ல உயர்த்தினாள். அவளது கண்கள் சுமனின் முகத்தில் நிலைத்தன. அந்தப் பார்வையில் ஒரு தாயின் பரிதவிப்பும், எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டவளின் வெறுமையும் கலந்திருந்தன. அவளது இமைகளில் தங்கியிருந்த கண்ணீர் துளி ஒன்று வழியாமல் அப்படியே நின்றது. அவளது இதழ்கள் நடுங்கின.

தேவயானி : சுமன்…

அவளது குரல் ஏதோ பாதாளத்திலிருந்து எழுந்து வருவது போல் மிகக் குறைவாகக் கேட்டது. தொண்டை கரகரத்திருந்தது.
தேவயானி : நான்... நான் அங்க வர முடியாது டா... என்னை விட்டுடு...
சுமன் : அம்மா! என்ன பேசுறீங்க நீங்க? அவன் உன்னை என்ன பண்ணான்னு எனக்குத் தெரியும்! நேத்து ராத்திரி... நான் நேரில் பார்த்தேன் அம்மா! அந்த நாசமாப் போனவன் உன்னை என்னென்னவோ கஷ்டப்படுத்தியிருக்கான். அவனை சும்மா விடணும்னு சொல்றியா?
அந்த வார்த்தைகள் அந்த அறையின் சுவர்களில் மோதித் திரும்பின.

சுமனின் குரல் உயர்ந்து, அவனது மார்பு வேகமாக ஏறி இறங்கியது. அவன் வலது கை முஷ்டியாக இறுகியது. அவனது ரத்த நாளங்கள் கழுத்திலும் நெற்றியிலும் புடைத்துக் கொண்டன. நேற்றிரவு அந்த மர்ம நபரைத் தன் கைகளால் அடித்துத் துவைத்த கோபம் மீண்டும் அவனுக்குள் கொப்பளித்தது. ஆனால், அதையெல்லாம்விடத் தன் தாயின் முகத்தில் தெரியும் அந்தப் பீதி அவனை உலுக்கியது.

தேவயானி தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டாள். அவளது உடல் முழுவதுமாக நடுங்கத் தொடங்கியது. அந்த நடுக்கம் அவளது புடவையின் மூலையிலிருந்து அவளது கால்கள் வரை பரவியது. அவள் பின்னோக்கி இரண்டு அடிகள் வைத்து சோபாவின் ஓரத்தில் சாய்ந்தாள்.

தேவயானி : இல்ல... வேண்டாம்பா... நான் அந்த இடத்துக்குப் போனா... அங்கே இருக்கிற போலீஸ்காரங்க என்னை என்ன கேட்பாங்க? அவங்க கண்ணைப் பார்த்து நான் எப்படி ந்ப்பேன்? நேத்து நடந்ததை... அந்த நரகத்தை... நான் எப்படி இன்னொரு தடவை என் வாயால சொல்றேன்? என் மானம்... இந்த குடும்பத்தோட மானம்... வீதிக்கு வந்துடுமே டா…

சுமன் அவளது அருகில் வேகமாக நடந்து வந்தான். அவளது தோள்களைத் தன் கைகளால் மென்மையாகப் பற்றினான். அந்தத் தொடுதல் தேவயானியை மேலும் சுருங்கச் செய்தது. அவள் ஒரு சிறு குழந்தையைப் போல தன் உடலைச் சுருக்கிக் கொண்டாள்.

சுமன் : அம்மா... என்னைப் பார். என் முகத்தைப் பார்.

அவன் குரல் நடுங்கியது. அவனது கண்களிலும் நீரும் கோபமும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு எழுந்தன.

சுமன் : மானம் முக்கியமா, இல்லை நீ முக்கியமா? அந்தப் பாவி உன்னை வச்சு மிரட்டி என்னென்னவோ பண்ணியிருக்கான். இன்னைக்கு அவனுக்குத் தண்டனை கிடைக்காட்டி, நாளைக்கு அவன் வேற எதை எதையோ கேப்பான். உன்னை நான் விட்டுக் கொடுப்பேன்னு நினைக்கிறியா? யாருக்கும் ஒன்னும் தெரியாது. நான் இருக்கேன் உனக்குப் பின்னாடி. என்னை நம்பு அம்மா.

தேவயானி தன் கண்களைத் திறந்தாள். சுமனின் கண்களுக்குள் தெரிந்த அந்த உறுதியும், தாயைக் காக்க வேண்டும் என்ற வெறியும் அவளுக்கு ஒரு விசித்திரமான பாதுகாப்பை வழங்கியது. ஆனாலும் அவளது கால்கள் தரையை விட்டு நகர மறுத்தன. அந்த வீட்டில் இருந்து வெளியேறி, வெயில் அடிக்கும் அந்தத் தெருவைக் கடந்து, காவல் நிலையத்தின் படியில் கால் வைப்பது எப்படி என்ற பயம் அவளது தொண்டையை அடைத்தது.

அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் இரும்பு வாசல் கதவு திறக்கப்பட்டு மூடும் சத்தம் மெலிதாக ஒலித்தது. சுமனும் தேவயானியும் வெளியே வந்தார்கள். வீதி இன்னும் முழுமையாக விழித்துக் கொள்ளவில்லை. காலை நேரத்துச் சூரியனின் வெளிச்சம் கட்டிடங்களின் நிழல்களோடு போராடிக்கொண்டிருந்தது. காற்று சற்று குளிராக இருந்தது. ஆனால் அந்தச் சூழலின் குளிர்மை அவர்களின் மனதின் வெப்பத்தையோ அல்லது பதற்றத்தையோ குறைக்கவில்லை.

தேவயானி தன் கருப்பு நிறப் புடவையின் தலைப்பால் முகத்தின் பாதியை மறைத்துக் கொண்டாள். அவளது பார்வை எதிரே உள்ள வீடுகளின் சுவர்களையோ அல்லது தெருவில் நடமாடும் மனிதர்களையோ பார்க்கவில்லை. அவள் தன் கால்களை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டு மிக மெதுவாக நடந்தாள். ஒவ்வொரு அடியும் அவளுக்கு ஒரு இரும்புச் சுமையைச் சுமந்து செல்வது போல் இருந்தது. சுமன் அவளுக்கு அருகில், அவளது வலது பக்கமாகவே நடந்தான். அவன் உடல் ஒரு கேடயம் போல் தேவயானியை மறைத்துக் கொண்டது போல் இருந்தது. தெருவில் யாராவது பார்த்தால் சாதாரண தாயும் மகனும் செல்வது போல் தெரிய வேண்டும் என்பதற்காக அவன் தன் கைகளை இயல்பாக வைத்துக் கொள்ள முயன்றான், ஆனால் அவனது விரல்கள் நடுங்கிக் கொண்டுதான் இருந்தன.
வழியில் தெரு முக்கில் இருந்த மளிகைக் கடைக் காரர் அவர்களைப் பார்த்து லேசாகத் தலையசைத்தார்.

தேவயானி அதைக் கவனிக்கவே இல்லை. அவள் பார்வை கீழே பதிந்திருந்தது. அவளது மனதுக்குள் மீண்டும் அதே காட்சிகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அந்த மாடியின் இருள், அந்த மர்ம மனிதனின் கரடுமுரடான தொடுதல், அவளது உதடுகளில் பதிந்த அந்த அசிங்கமான முத்தம், அவளது விரல்களை அவனது உடலில் பலவந்தமாக ஓடச் சொன்ன அந்த உத்தரவு... எல்லாமே ஒரு சினிமாப் படத்தைப் போல் அவளது மண்டைக்குள் திரும்பத் திரும்ப ஓடின.

தேவயானி : சுமன்…

அவள் மெலிதாக முணுமுணுத்தாள். அவளது குரல் காற்றுடன் கலந்து கரைந்துபோனது.

சுமன் : சொல்லுங்கம்மா... பயப்படாதீங்க. நான் கூடவே இருக்கேன்ல?

தேவயானி : ஒருவேளை... அங்க இருக்கிறவங்க... அந்த போலீஸ்காரங்க... என்னை தப்பா நினைப்பாங்களா? நான் ஏன் தனியா ராத்திரி போனேன், ஏன் அவன்கிட்ட மாட்டிக்கிட்டேன்னு கேட்பாங்களா? என்னால... என்னால அந்த கேள்விகளைத் தாங்க முடியாது டா…

சுமன் நின்றுவிட்டான். அவனும் நின்றான். தெருவின் நடுவே அவர்கள் நின்றதைக் கண்டு எதிர் வீட்டு பால்கனியில் இருந்த பெண் ஒருத்தி அவர்களை விகாரமாகப் பார்த்தாள்.

சுமன் அந்தப் பார்வையைத் தாண்டி தன் தாயின் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தான். அவன் கைகள் தேவயானியின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டன. அந்தப் பிடியில் ஒரு மகனின் பாசமும் பலமும் இருந்தது.

சுமன் : யாருமே உன்னை ஒரு வார்த்தை தப்பா கேட்க மாட்டாங்க அம்மா. அப்படி யாராவது கேட்டா, நான் இருக்கேன். நான் பாத்துக்கிறேன். நீ எதுக்கும் கவலைப்படாத. அவன்தான் தப்பு பண்ணியிருக்கான். அவனுக்குத்தான் தண்டனை. வா...

இன்னும் கொஞ்ச தூரம்தான்.
அவர்கள் இருவரும் காவல் நிலையத்தை நோக்கி மீண்டும் நடக்கத் தொடங்கினர். அந்த ஐநூறு அடி தூரம் அவர்களுக்கு ஐநூறு மைல்கள் போல் நீண்டு கொண்டே சென்றது. சூரியன் இப்போது கொஞ்சம் மேலே ஏறியிருந்தது. அதன் வெப்பம் அவர்கள் மீது படத் தொடங்கியிருந்தது. தேவயானியின் நெற்றியில் வியர்வை துளிகள் முத்து முத்தாகப் பூத்தன. ஆனால் அவள் அதைத் துடைக்கக் கூட நினைக்கவில்லை. அவளது ஒட்டுமொத்த கவனமும் அந்த காவல் நிலையத்தின் நீல நிறக் கட்டடத்தின் மீதே இருந்தது.

காவல் நிலையத்தின் உள்ளே நுழைந்ததும் ஒருவிதமான இரும்பு வாசனையும், காகிதங்களின் மணமும், மனிதர்களின் சோர்வான மூச்சுக் காற்றும் அவர்களை வரவேற்றன. அந்த அறையின் மூளையில் இருந்த மின்விசிறி சுழலும் சத்தம் 'சீர்... சீர்...' என்று எரிச்சலூட்டும் வகையில் ஒலித்தது. சுவர்களில் ஒட்டப்பட்டிருந்த குற்றவாளிகளின் புகைப்படங்களும், தேடப்படும் நபர்களின் சுவரொட்டிகளும் அந்தச் சூழலின் இறுக்கத்தை மேலும் கூட்டின.

தலைமை ஆய்வாளரின் அறைக்கு அருகில் உள்ள விசாரணைப் பகுதியில், ஒரு மர நாற்காலியில் அந்த மர்ம நபர் உட்கார வைக்கப்பட்டிருந்தான். அவனது முகத்திலிருந்த முகமூடி இப்போது அகற்றப்பட்டிருந்தது. அவன் பார்ப்பதற்கு இருபது அல்லது இருபot தொண்ணூறு வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு இளம் வாலிபன். அவனது முகம் சற்று சாதாரணமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் அவனது கண்களில் இருந்த அந்தத் திமிரும், பயமற்ற பார்வையும் யாருக்கும் அருவருப்பைத் தரும் வகையில் இருந்தது. அவன் தன் கால்களை ஆட்டிக்கொண்டும், கைகளைக் கட்டிக்கொண்டும் சாவகாசமாக உட்கார்ந்திருந்தான்.
சுமனும் தேவயானியும் உள்ளே நுழைந்தனர். சுமன் தன் தாயின் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு அவளை அழைத்துச் சென்றான். தேவயானியின் கண்கள் அந்த நபரின் மீது பட்ட மாத்திரத்தில், அவளது கால்கள் மரத்துப்போனது போல் நின்றன. அவளது உடல் முழுவதுமாக ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போல் சிலிர்த்தது. தொண்டை அடைத்து, மூச்சுத் திணறியது. அவள் கண்களை மூட முயன்றாள், ஆனால் அந்தப் பார்வை அவளை ஈர்த்தது போல் இருந்தது.

அந்த வாலிபன் நிமிர்ந்து அவர்களைப் பார்த்தான். குறிப்பாகத் தேவயானியைப் பார்த்ததும் அவனது உதடுகளில் ஒரு விகாரமான, குரூரமான புன்னகை விரிந்தது. அந்தப் புன்னகை நேற்றிரவு அவன் சொன்ன அந்த மிரட்டல் வார்த்தைகளை மீண்டும் தேவயானியின் காதுகளில் ஒலிக்கச் செய்தது.

வாலிபன் : ஓ... வந்துட்டீங்களா? நான் நினைச்சேன்... நீங்க வரமாட்டீங்கன்னு. ஆனா உங்க மகன் உங்களை இழுத்துட்டு வந்துட்டான் போல இருக்கே!

அவன் சாவகாசமாகப் பேசினான். அந்தப் பேச்சில் எந்த ஒரு குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லை. மாறாக ஒருவிதமான இழிவான சந்தோஷம் இருந்தது.

சுமன் கோபத்தில் பாய்ந்து செல்ல முயன்றான். அவனது கைகள் அந்த வாலிபனின் சட்டையைப் பற்றித் இழுக்கத் தயாராகின. ஆனால் அங்கே நின்றிருந்த காவலர் ஒருவர் சுமனின் தோளில் கை வைத்துத் தடுத்தார்.
காவலர் : தம்பி... அமைதியா இருங்க. இது போலீஸ் ஸ்டேஷன். இன்ஸ்பெக்டர் வர்றதுக்குள்ள நீங்களா எதுவும் பண்ணக் கூடாது.

சுமன் தன் கைகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான். அவனது பற்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று உரசிச் சத்தமிட்டன. அவன் கோபத்தால் நடுங்கினான். தன் தாயின் நிலையைப் பார்த்த அவனுக்கு அந்த ஆளை அங்கேயே கொன்றுவிட வேண்டும் போல் இருந்தது.

சுமன் : அம்மா... இவன்தான் தானா? நேத்து உன்னை மிரட்டுனது இவன்தானா? நல்லா பாத்து சொல்லுங்கம்மா.

தேவயானி நடுங்கும் உடலோடும், உறைந்துபோன பார்வையோடும் அந்த வாலிபனைப் பார்த்தாள். அவளது உதடுகள் லேசாக அசைந்தன. அவளுக்கு மூச்சு விடுவதே கடினமாக இருந்தது. அந்த அறையின் சுழலும் மின்விசிறியின் சத்தம் மட்டுமே அவர்களுக்கு இடையே ஒலித்தது.
தேவயானி தன் கையை மெல்ல உயர்த்தினாள். அவளது விரல் அந்த வாலிபனை நோக்கி நீண்டு நடுங்கியது. அவளது தொண்டை வழியாக வெளிப்பட்ட அந்த ஒரு வார்த்தை அந்த அறையின் அமைதியைக் கிழித்தது.

தேவயானி : ஆமா... இவன்தான்... இவன்தான் சார் என்னை...
அவள் வார்த்தையை முடிக்க முடியாமல் தலைகுனிந்து அழுதாள். அவளது தோள்கள் குலுங்கின.

காவல் நிலையத்தின் அந்த மூலையில் ஒரு மெல்லிய நிழல் போல் தேவயானி நின்றிருந்தாள். சுவரின் ஓரத்தில் அவள் சாய்ந்து கொண்ட விதம், அவள் எப்போது வேண்டுமானாலும் மயங்கி விழுந்துவிடுவாள் என்பதை உணர்த்தியது. சுமன் அவளுக்கு அருகில் நின்று, அவளது முதுகை மென்மையாகத் தட்டிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் அந்த வாலிபனின் மீதே உறுதியோடு பதிந்திருந்தன.

அந்த வாலிபன் இப்போது நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து நின்றான். காவலர்கள் அவனைச் சுற்றி நின்றிருந்தனர். ஆனாலும் அவனது தோரணையில் எந்த ஒரு பயமும் இல்லை. அவன் தன் கழுத்தை இடப்பக்கமும் வலப்பக்கமும் திருப்பினான். பிறகு, அங்கிருந்த காவலர்களின் பார்வை சற்று விலகிய அந்த வினாடியில், தன் பார்வையை நேராகத் தேவயானியின் மீது திருப்பினான்.

அவன் தேவயானியைப் பார்த்துக் கொண்டே மிக மெதுவாக ஒரு அடியை எடுத்து வைத்தான். அவனது உதடுகள் விரிந்தன. அந்தப் புன்னகை வெறும் சிரிப்பு அல்ல; அது ஒரு மிருகத்தின் பற்கள் வெளியே தெரியும் குரூரமான பார்வை.

வாலிபன் : நீங்க என்னை காட்டிட்டீங்க... ரொம்ப சந்தோஷம். ஆனா... நீங்க என்னைக் காட்டிட்டதால மட்டும் எல்லாமும் முடிஞ்சு போச்சுனு நினைச்சிடாதீங்க, தேவயானி அம்மா…

அவன் அந்த 'அம்மா' என்ற வார்த்தையை அழுத்தி, ஒருவிதமான கேலியுடன் உச்சரித்தான்.

வாலிபன் : என்கிட்ட இருக்கிற போட்டோவும், அந்த வீடியோவும் வெறும் உங்களோடது மட்டும் இல்லை... உங்க குடும்பத்தோட மானம். இன்னைக்கு நான் உள்ள போனா என்ன? என் கூட இருக்கிற பசங்க அதை என்ன பண்ணுவாங்கனு உங்களுக்குத் தெரியாது... நினைச்சுப் பாருங்க... உங்கப் பொண்ணு பாவனா... அவ காலேஜுக்குப் போகும்போது என்ன நடக்கும்னு…

அந்தப் பெயர் அடிபட்ட மாத்திரத்தில் தேவயானி அதிர்ந்து நிமிர்ந்தாள். அவளது கண்கள் பயத்தால் கோளங்களாக விரிந்தன. அவளது தொண்டையிலிருந்து ஒரு அலறல் வெளிவர முயன்றது, ஆனால் அது வெளியே வர முடியாமல் தொண்டையிலேயே சிக்கிக் கொண்டது.

தேவயானி : வேண்டாம்... என் பொண்ணு... என் பாவனாவை ஒன்னும் பண்ணாத... நான் உன்கிட்ட என்ன வேணும்னாலும் கேட்கிறேன்... போலீஸ் கிட்ட சொல்லிட்டேன், ஆனா என் குடும்பத்தை விட்டுடு…


அவள் அவனது காலடியில் விழுவது போல் முன்நோக்கிச் சென்றாள். ஆனால் சுமன் உடனடியாகப் பாய்ந்து சென்று அவளது இடுப்பைப் பிடித்துத் தடுத்து நிறுத்தினான்.

சுமன் : அம்மா! என்ன பண்ணுறீங்க நீங்க? எமதர்மன் மாதிரி நிக்கிற இவன் சொல்றதை நம்பி ஏன் இப்படி இறங்கிப் பேசுறீங்க? இன்ஸ்பெக்டர் கிட்ட இவன் மிரட்டுறதைச் சொல்றேன், நில்லுங்க!

சுமன் கத்தினான். ஆனால் அந்த வாலிபன் அதைக் கண்டு கொள்ளவே இல்லை. அவன் கைவிலங்கு மாட்டப்பட்ட தனது கைகளைத் தூக்கி ஒரு விசித்திரமான பாவனையில் அசைத்தான். அவனது முகத்தில் இருந்த அந்த குரூரமான சிரிப்பு இன்னும் அகலமானது.

வாலிபன் : நீ என்ன பண்ணுவ தம்பி? போலீஸ் என்னை இன்னைக்கு உள்ள வைப்பாங்க... நாளைக்கு வெளிய வருவேன். அப்போ இருக்கு உனக்கும் உன் குடும்பத்துக்கும்…

காவலர்கள் அவனது தோளில் பலமாகத் தட்டி, "வாய் மூடிட்டு நடடா உள்ளே!" என்று அவனை இழுத்துச் சென்றார்கள். அந்த விசாரணை அறைக்குள் அவனது செருப்புச் சத்தம் 'டொக்... டொக்...' என்று எதிரொலித்தது.


காவல் நிலையத்தின் பெரிய மேஜைக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருந்த ஆய்வாளர், சுமன் கொடுத்த புகாரையும் தேவயானி சொன்ன அடையாளத்தையும் பதிவு செய்துகொண்டார். அந்த மர்ம நபர் மீது சட்டப்படி வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டு, அவனைத் தற்காலிகமாகச் சிறைக் கூடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். ஆனால் அந்த அறையின் காற்று இன்னும் அமைதியடையவில்லை.
சுமன் தன் தாயை ஒருவாறு தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டு அந்த காவல் நிலையத்திலிருந்து வெளியே வந்தான். காவல்காரன் வீதியின் மதிய வெயில் இப்போது நன்றாகவே ஏறியிருந்தது. சுற்றிலும் வாகனங்களின் ஓசையும், கடைகளின் சத்தமும் கேட்கத் தொடங்கின.