Romance ஒரு பத்தினி விபச்சாரி ஆகிறாள்

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 20:

​அறையின் மையத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த பெரிய வட்ட மேசையைச் சுற்றிலும் போடப்பட்டிருந்த லெதர் சோபாக்களில் அந்த இரவு நேரக் கேளிக்கையின் போதை மெல்லச் செறிந்து பரவிக்கொண்டிருந்தது. வெளியே நகரின் பிரதான சாலைகளில் வாகனங்களின் சத்தமும், தூரத்து விளக்குகளின் மங்கலான ஒளியும் அந்த ஆடம்பரமான ஹோட்டலின் இரட்டைடு கண்ணாடிக் கதவுகளுக்கு அப்பால் முற்றிலும் துண்டிக்கப்பட்டிருந்தன. அறைக்குள் ஏசியின் குளிர்ந்த காற்று விலையுயர்ந்த ரோஜா இதழ்களின் வாசனையையும், வெளிநாட்டு விஸ்கியின் நெடியையும் சுமந்து கொண்டு மெதுவாகச் சுழன்றது. மூலையில் வைக்கப்பட்டிருந்த பெரிய மியூசிக் சிஸ்டத்திலிருந்து வெளிவந்த ஜாஸ் இசையின் மெல்லிய நரம்புகள் அந்த அறையின் சுவர்களில் பட்டுத் திரும்பின.

​அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த காபி டேபிளின் மீது வரிசையாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த படிகக் கிளாஸ்களில் பழுப்பு நிற மது லேசாக அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தது. ரவியின் கண்கள் சற்றுச் சிவந்திருந்தன; அவனது தோள்களின் இறுக்கம் தளர்ந்து, முகத்தில் ஒருவித ஆதிக்க வெறியும் கேளிக்கையின் போதையும் முழுமையாகப் படர்ந்திருந்தன. அவனுக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த லட்சுமி, தன் கருப்பு நிறச் சேலை முந்தானையை லேசாகச் சரிசெய்துகொண்டே, தனது இடது காலின் மீது வலது காலை ஏற்றி வைத்து அந்தச் சூழலை ஒரு புன்னகையுடன் அவதானித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் அந்த அறையின் ஒவ்வொரு அசைவையும், அங்கே அமர்ந்திருந்த ஆண்களின் மன ஓட்டங்களையும் ஒரு வியாபாரியின் துல்லியத்துடன் அளவிட்டுக்கொண்டிருந்தன.

​பார்ட்டியின் ஆரவாரம் சற்று அமைதியான அந்தத் தருணத்தில், ரவி தன் அருகில் அமர்ந்திருந்த லட்சுமியை நோக்கித் தன் உடலைச் சாய்த்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று விலையுயர்ந்த பெர்ஃப்யூமின் வாசனையுடன் லட்சுமியின் காது மடலைத் தொட்டது. அவனது கண்கள் அந்த அறையின் பின்பக்கமாக இருந்த அந்தரங்கமான படுக்கையறையின் கதவை நோக்கின.

​ரவி : (உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு குறும்புச் சிரிப்புடன், லட்சுமியின் காதோரம் ரகசியமான குரலில்) லட்சுமி... ரொம்ப நேரமாச்சு. நம்ம இப்போ அந்தப் பெட்ரூம்குள்ள வரலாமா? அங்கே இன்னும் கொஞ்சம் தனியா பேசலாம்... உனக்கு என்ன தோணுது?

​அவனது குரலில் இருந்த அந்த நேரடியான அழைப்பும், பேராசையும் லட்சுமிக்கு எந்தவிதமான ஆச்சரியத்தையும் தரவில்லை. அவள் தன் உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு மெல்லிய, வியாபாரப் புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டாள். அவள் அந்த அறையின் சூழலையும், ரவியின் மனநிலையையும் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்துவிட்டதற்கான திமிருடன் அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்தாள்.

​லட்சுமி : (நிதானமான குரலில், ஆனால் ஒரு கவர்ச்சியான தொனியுடன்) என்ன ரவி இவ்வளவு சீக்கிரம் அவசரப்படுற? இன்னும் பார்ட்டி ஸ்டார்ட் ஆகி கொஞ்ச நேரம்தானே ஆகுது? ஆனா... நீ ஆசைப்பட்டா மறுக்க முடியுமா? வா போலாம்.

​அவள் எழ으வதற்காகத் தன் கையை ஊன்றிய அந்த விநாடி, அந்த அறைக்குள் சற்றுக் தள்ளி அமர்ந்திருந்த ரவியின் நண்பன் ராஜேஷ் தனது கிளாஸை மேசையின் மீது வைத்துவிட்டு உரக்கச் சிரித்தான்.

​ராஜேஷ் தன் கையில் இருந்த விஸ்கி கிளாஸை மேசையின் மீது 'தொங்' என்று வைத்துவிட்டு, தன் உடலை நிமிர்த்தி அவர்களைப் பார்த்தான். அவனது முகத்தில் பணத்தின் திமிரும், கேளிக்கையின் போதையும் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தன. அவன் ரவியையும் லட்சுமியையும் ஒரு விகடமான பார்வையுடன் முறைத்தான்.
​ராஜேஷ் : (உரத்த சிரிப்புடன், கையைத் தட்டியபடி) என்ன ரவி... நீ மட்டும் லட்சுமியைத் தனியா பெட்ரூமுக்குக் கூட்டிட்டுப் போறதைக் கவனிச்சுக் கிட்டேதான் இருக்கேன். இப்படித் தனியா கபளீகரம் பண்றது தப்பு இல்லையா? ஏன்... நானும் உங்களோட அந்த ரூமுக்கு வரலாமா?

​அவனது அந்த வார்த்தைகள் அந்த அறையின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு வெளிவந்தன. ரவியின் முகத்தில் ஒரு நொடி லேசான எரிச்சல் நிழலாடியது. அவன் தன் காதலையும் அந்தரங்கத்தையும் நண்பர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பாத ஒரு வகையான சுயநலமிக்க ஆதிக்க மனநிலையில் இருந்தான். ஆனால், அதே நேரத்தில் லட்சுமி அந்தச் சூழ்நிலையைச் சற்றும் சஞ்சலமின்றி எதிர்கொண்டாள்.

​ரவி : (கொஞ்சம் விறைப்பான குரலில், ராஜேஷிடம்) டேய் ராஜேஷ்... என்ன பேச்சு இது? நாங்க கொஞ்சம் பேசணும். நீ அங்கே என்ன பண்ணப் போற? அப்புறம் பேசிக்கலாம்.

​லட்சுமி ரவியின் கையை மெதுவாகத் தொட்டுத் தடுத்துவிட்டு, தன் முகத்தில் ஒரு விரிந்த புன்னகையை வரவழைத்துக்கொண்டாள்.

அவளுக்குத் தெரியும்; இந்த வியாபார உலகத்தில் பணமும் கேளிக்கையும் ஒருங்கே சேரும்போது எல்லைகள் எப்படி உடையும் என்று. அவள் ராஜேஷைப் பார்த்துக் கண் சிமிட்டினாள்.

​ராஜேஷ் அப்படிச் சொன்னதைக் கேட்ட மற்றொரு நண்பரான ஆகாஷ், தன் சோபாவில் சாய்ந்திருந்த நிலையிலிருந்து சட்டென நிமிர்ந்து அமர்ந்தான். அவனது கண்கள் ஒருவிதக் கேளிக்கையான போதையால் மங்கியிருந்தன. அவனும் உடனடியாக எழுந்து தன் இருக்கையை விட்டு நகர்ந்து அவர்களின் அருகில் வந்தான்.

​ஆகாஷ் : (உற்சாகமான குரலில், சிரித்தபடியே) டேய் ராஜேஷ் சொன்னதுல என்ன தப்பு ரவி? நீ மட்டும் தனியா என்ஜாய் பண்றதுல நியாயம் இல்லை. ராஜேஷ் வரான்னா... நானும் வரேன்! Me too! நாங்களும் சேர்ந்து அந்த பெட்ரூம்ல இன்னைக்கு ராத்திரி செமயா கலக்கலாம்! என்ன சொல்ற லட்சுமி?

​ரவியின் முகம் இப்போது முழுமையாக இறுகிப்போனது. அவன் தன் நண்பர்களின் இந்தத் திடீர் ஊடுருவலை எதிர்பார்க்கவில்லை. லட்சுமி தனக்கு மட்டுமே உரியவள் என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் இருந்ததால், நண்பர்களின் அந்தப் பேச்சு அவனுக்கு ஒருவித ஆத்திரத்தைத் தந்தது. அவன் தனது கண்களால் நண்பர்களை முறைத்தான்.

​ரவி : (பற்களைக் கடித்தபடி, கோபமான குரலில்) டேய் என்னடா பண்ணிட்டு இருக்கீங்க? கொஞ்சம் மரியாதை முக்கியம்…

​ஆனால் லட்சுமி ரவியின் தோளைத் தொட்டு அவனை அமைதிப்படுத்தினாள். அவளது முகத்தில் ஒரு புத்திசாலித்தனமான வியாபாரியின் கணக்கீடு ஓடியது. அவளுக்குத் தெரியும்; ரவியும் அவனது நண்பர்களும் இந்த கேளிக்கையில் எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு ஈடுபா காட்டுகிறார்களோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு அவளது லாபமும் கமிஷனும் பெருகும் என்று. ஒழுக்கத்தின் எல்லைகளை எோன்றோ கடந்துவிட்ட அவளுக்கு, இந்த கூட்டு கேளிக்கை ஒரு பொருட்டே அல்ல.

​லட்சுமி : (உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு குறும்புச் சிரிப்புடன், ரவியைப் பார்த்தபடி) விடு ரவி... ஏன் இவ்வளவு டென்ஷன் ஆகுற? நண்பர்கள் எல்லாரும் சேர்ந்துதானே ஜாலியா இருக்கோம். அவங்களும் வரட்டுமே... தப்பில்லை.


​லட்சுமியின் அந்தச் சம்மத வார்த்தைகள் ரவியின் எதிர்ப்பை முழுமையாகத் தரைமட்டமாக்கின. ரவி ஒரு দীর্ঘ மூச்சை வெளிவிட்டுவிட்டு, தன் நண்பர்களைப் பார்த்துக் கேவலமாகச் சிரித்தான். அந்த அறை முழுவதும் அவர்களின் சிரிப்பொலியும் மதுவின் நாற்றமும் இன்னும் பலமாக நிரம்பின.
​நான்கு பேரும் அந்த பிரைவேட் ரூமிலிருந்து நகர்ந்து, அதற்குள் இருந்த பிரம்மாண்டமான அந்தரங்க படுக்கையறைக்குள் ஒன்றாக நுழைந்தனர். அறைக்குள் காலடி எடுத்து வைத்தவுடன், அங்கிருந்த மென்மையான மஞ்சள் நிற மறைமுக விளக்குகள் அவர்களின் மேல் விழுந்தன. பெரிய மெத்தை விரிக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் படுக்கையறையின் காற்று முழுவதும் ஒருவிதப் போதையும் ஆடம்பரமும் கலந்து நின்றன.

​ரவி, லட்சுமி, ராஜேஷ் மற்றும் ஆகாஷ் ஆகிய நான்கு பேரும் அந்த அறைக்குள் நுழைந்தவுடன், ரவி தனது கைகளால் படுக்கையறையின் கதவை உள்பக்கமாகப் பலமாக இழுத்துச் சாத்தினான்.

​'தொப்...'

என்ற ஒலியுடன் கதவு மூடப்பட்டு, வெளியில் இருந்த உலகத்திலிருந்து அவர்கள் முற்றிலுமாகத் துண்டிக்கப்பட்டனர்.

​வெளியே இரவு நேரத்து அமைதி அந்த ஹோட்டலின் காரிடாரில் நிலவ, அந்த அறைக்குள்ளோ எல்லை மீறிய கேளிக்கையின் முதல் அடியும், வரவிருக்கும் பேராபத்துக்கான ஏற்பாடுகளும் முழு வீச்சில் தொடங்கின. அதே நேரத்தில், இந்த உலகத்தின் எவ்விதத் தொடர்பும் இல்லாமல், அடுத்த நாள் விடியலில் தனக்காகக் காத்திருக்கும் அந்தப் பயங்கரமான நரகத்தை அறியாமல் ஸ்ரீதிவ்யா தன் வீட்டில் ஆழ்ந்த தூக்கத்திலோ அல்லது விழித்திருக்கும் தவிப்பிலோ உறைந்திருந்தாள்.