Romance ஒரு பத்தினி விபச்சாரி ஆகிறாள்

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 18:

​மாலை நேரத்தின் சாய்ந்த வெளுத்த மஞ்சள் வெளிச்சம், வீட்டின் மரச் சன்னல் கம்பிகள் வழியாக உள்ளே நீண்டு பாய்ந்து, தரை ஓடுகளின் மீது நீண்ட, கோணலான நிழல்களைப் பரப்பியிருந்தது. அந்தச் சிறிய ஹாலின் காற்று முழுவதும் காலையின் சமையல் வாசனையும், சோப்புத் தண்ணீரின் ஈரமும், பல மணி நேரங்களாக அடைத்துக்கிடந்த புழுக்கமும் கலந்து ஒருவிதமான இறுக்கமான கனத்த தன்மையைக் கொண்டிருந்தது. வீட்டின் மூலையில் வைக்கப்பட்டிருந்த பழைய சீலிங் ஃபேன், மந்தமான வேகத்தில் சுழன்றுகொண்டே லேசான 'வீய்ய்... வீய்ய்...' என்ற இயந்திரத்தனமான ஓசையை எழுப்பி அந்த அமைதியைக் குலைத்துக்கொண்டிருந்தது. சமையலறையின் பாத்திரங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று உரசுவதைத் தாண்டி, அந்த வீட்டில் வேறு எந்தச் சத்தமும் கேட்கவில்லை.

​ஸ்ரீதிவ்யா சமையலறையிலிருந்து தனது சோர்வான கால்களை இழுத்துக்கொண்டு வெளிவந்தாள். அவளது உடல் முழுவதும் அன்றைய பகல் பொழுதில் நடந்த அத்தனை மனப் போராட்டங்களாலும், உடல் உழைப்பாலும் ஒரு மரத்துப் போன கனத்த தன்மையை அடைந்திருந்தது. அவள் அணிந்திருந்த பச்சை நிறச் சேலை ஆங்காங்கே வியர்வையால் நனைந்து சுருங்கிப் போயிருந்தது. அவளது தலைமுடி கலைந்து, சில சிதறிய இலைகளைப் போலக் கன்னத்தின் ஓரங்களில் வியர்வையோடொட்டி தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. அவளது கண்கள் சிவந்து, தாழ்ந்த இமைகளுடன் சோபாவின் அருகில் வந்து நின்றன.

​அவளுக்குச் சற்றுத் தொலைவில், ஹாலின் மையத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பழைய துணிச் சோபாவில் சுமன் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான். அவனது உடல்நிலை சற்றுத் தேறியிருந்தாலும், அவனது முகத்திலும் தோள்களிலும் இன்னும் நோயின் மிச்சசொச்சங்கள் பலவீனமாகப் படிந்திருந்தன. அவனது கண்கள் டிவியில் ஓடிக்கொண்டிருந்த ஏதோ ஒரு செய்தித் துணுக்குப் படத்தின் மீது நிலைத்திருந்தாலும், அவனது கவனம் முழுவதும் தன் மனைவியின் மங்கிய முகத்தின் மீதே இருந்தது.

​சுமன் : (மெல்லிய, கனிவான குரலில், தன் கையைச் சோபாவின் கைப்பிடியிலிருந்து நகர்த்தியபடி) ஸ்ரீதிவ்யா... ரொம்ப நேரமா சமையலறையிலேயே நின்னு வேலை செஞ்சுட்டு இருக்க. வந்து கொஞ்சம் உக்காரு. காலையிலிருந்து உனக்கு ஒய்வே இல்லாம போச்சு.

​சுமனின் அந்த வார்த்தைகள் ஸ்ரீதிவ்யாவின் காதுகளில் பட்டவுடன், அவளது நெஞ்சில் யாரோ ஒரு முள்ளைக் கொண்டு ஆழமாகக் குத்துவது போன்ற ஒரு கடுமையான வலி ஏற்பட்டது. கணவனின் குரலில் இருந்த அந்த இயல்பான அன்பும் கனிவும், அவளது துரோகத்தை அவளுக்குப் பன்மடங்கு பெரிதாகக் காட்டின. அவள் அவனது முகத்தைப் நேருக்கு நேர் பார்க்கத் பயந்து, தன் பார்வையைச் சற்று விலக்கிக்கொண்டாள். அவளது முழங்கால்கள் பலவீனமாக நடுங்க, சுமன் அமர்ந்திருந்த சோபாவின் ஓரத்தில் மிக மெதுவாக வந்து அமர்ந்தாள்.

​சுமன் தன் கையை நீட்டி ஸ்ரீதிவ்யாவின் கைக் மணிக்கட்டை மென்மையாகப் பற்றினான். அவனது உள்ளங்கையின் சூடு ஸ்ரீதிவ்யாவின் குளிர்ந்த விரல்களில் பட்டதும், அவள் உடல் ஒரு மின்சார அதிர்ச்சி போலச் சிலிர்த்துப் பின்னுக்குச் சரிய முயன்றது. ஆனால், சுமன் அவளது கையை விடுவிக்காமல், தன் பெருவிரலால் அவளது விரல் நுனிகளை ஆதரவாகத் தடவிக் கொடுத்தான்.

​சுமன் : (தன் பார்வையை முழுமையாக ஸ்ரீதிவ்யாவின் மீது பதித்து) பாரு ஸ்ரீதிவ்யா... என் உடல்நிலை சரியில்லாமப் போனதுல இருந்து உன்னோட முகத்துல இருந்த அந்தச் சிரிப்பே போயிடுச்சு. எப்ப பார்த்தாலும் ஒருவிதத் டென்ஷனோடயும் பயத்தோடவும்தான் சுத்துற. உனக்கு நான் என்ன குறை வச்சேன்? என்னை நினைச்சு நீதான் ரொம்பக் கவலைப்படுற, இல்லையா?

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் தொண்டை அடைத்துப் போவதை உணர்ந்தாள். நாக்கு வரண்டு, வார்த்தைகள் வெளியே வர மறுத்தன. அவள் தன் உதடுகளை லேசாகக் கடித்துக்கொண்டு, தன் கணவனின் முகத்தில் ஒரு வறண்ட, போலியான புன்னகையை வரவழைக்கப் போராடினாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தடுமாறிய குரலைச் சீரமைக்க முயன்றபடி) நீங்க... நீங்க ஏன் என்னைப் பத்தியே நினைச்சு கவலைப்படுறீங்க என்னங்க? எனக்கு என்ன குறைச்சல்? நீங்களும் பசங்களும் நல்லா இருந்தா அதுவே போதும். மத்தபடி எனக்கு வேற எதுவும் வேணாம். நீங்க போய் கொஞ்சம் ஓய்வு எடுங்க.

​அவள் தன் கையை அவனது பிடியிலிருந்து மெதுவாக விடுவித்துக்கொள்ள முயன்றாள். ஆனால், சுமன் அவளை மேலும் தன் அருகில் இழுத்து, அவளது தோள்களின் மீது தன் கையைப் போட்டு ஆதரவாக அணைத்துக்கொண்டான். அந்த நெருக்கம் ஸ்ரீதிவ்யாவுக்கு ஒரு நரக வேதனையைத் தந்தது. அவள் தன் கணவனுக்குப் பண்ணிய அந்தப் பெரிய துரோகத்தின் நடுவே, அவன் தன் மீது காட்டும் இந்தத் தூய்மையான அன்பை அவளால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. அவளது கண்கள் கலங்கி, கண்ணீர் முட்டிக் கொண்டு வந்தது.

​அப்போது அந்த அமைதியான ஹாலின் வெளிச்சத்தை வெட்டிச் கிழிப்பது போல, ஸ்ரீதிவ்யாவின் பர்ஸில் வைக்கப்பட்டிருந்த மொபைல் போன் திடீரென 'ட்ரிங்... ட்ரிங்...' என்று உரக்க ஒலிக்கத் தொடங்கியது.

​அந்தச் சத்தம் அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலைக்கும் எதிரொலித்து, ஸ்ரீதிவ்யாவின் இதயத்தை நேராகத் தாக்கியது. அவளது கை சுமனின் தோளில் இருந்து சட்டென விலகியது. அவள் திடுக்கிட்டு எழுந்து நின்று, பர்ஸில் இருந்த அந்தப் போனைப் பார்த்தாள்.

​மொபைல் திரையில் பிரகாசமாக எரிந்த 'லட்சுமி' என்ற பெயர், அவளுக்கு ஒரு மரண தண்டனையின் வாரண்ட்டைப் போலத் தெரிந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (உள்ளுக்குள் வெடித்துச் சிதறியபடி) கடவுளே... இப்போ இவங்க ஏன் போன் பண்றாங்க? இவர் முன்னால நான் இதை எப்படி எடுப்பேன்? இப்போ எடுத்தா எல்லா உண்மையும் வெளிவந்துடும்!

​சுமன் தன் புருவங்களைச் சுருக்கி, மனைவியின் திடீர் பதற்றத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தான். அவளது வெளுத்த முகமும், நடுங்கும் விரல்களும் அவனுக்குள் ஒரு சிறு சந்தேகத்தின் நிழலைப் பரப்பின.

​சுமன் : என்ன ஸ்ரீதிவ்யா? யாரு அது இந்த நேரத்துல போன் பண்றது? போனை எடுத்துப் பேசுறதுதானே? ஏன் இப்படிப் பதறுற?

​ஸ்ரீதிவ்யா சுமனின் முகத்தைப் பார்க்காமல், தன் பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொண்டே போனை இறுக்கமாகப் பற்றினாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : அ... அது வந்துங்க... பேங்க்ல இருந்து... ஆன்லைன் ட்ரான்சாக்‌ஷன் பத்திப் பேசத்தான். நான்... நான் சமையலறையில போய் பேசுறேன்ங்க.

​அவள் சுமனின் பதிலுக்காகக் கூடக் காத்திராமல், அங்கிருந்து வேகமாகத் திரும்பிச் சமையலறையை நோக்கி ஓடினாள். அவளது கால்கள் தரையில் படும் சத்தம் பரபரப்பாக ஒலித்தது.

​சமையலறையின் இருண்ட மூலைக்கு ஓடிச் சென்ற ஸ்ரீதிவ்யா, அங்கிருந்த கதவை உள்பக்கமாகச் சாத்திக்கொண்டு, தன் நடுங்கும் விரல்களால் கால் பட்டனைத் தட்டி போனை காதுக்குப் பொத்திக் கொண்டாள். அவளது மூச்சு காற்று சீராக இல்லாமல், தொண்டைக்குள் எதையோ விழுங்கப் பார்ப்பது போலத் தவித்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (நடுங்கிய குரலில், அழுகையுடன்) ஹ... ஹலோ லட்சுமி... ஏன்... ஏன் இப்படிப் பண்றீங்க? நான் தான் சொன்னேனே…

​மறுமுனையில் லட்சுமியின் குரல் மிகவும் இயல்பாகவும், ஆனால் மறுக்க முடியாத ஒரு குளிர்ச்சியான அதிகாரத்துடனும் எதிரொலித்தது.

​லட்சுமி : (நிதானமான குரலில்) என்ன திவ்யா ரொம்பத்தான் ஓடுற? நான் உன்கிட்ட முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்லத்தான் கூப்பிட்டேன். இன்னைக்கு மாலை ரவி ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கிற பிரைவேட் பார்ட்டி பத்தி உனக்குத் தெரியும்னு நினைக்கிறேன். ரொம்ப ஜாலியான விஷயம். நீ நினைச்சதை விட அதிகமான பணம் உனக்குக் காத்துட்டு இருக்கு.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் கைகளால் தன் வாயை மூடிக்கொண்டு, வெடித்துவிடத் துடித்த அழுகையை அடக்க முயன்றாள். அவளது உடல் முழுவதும் ஒரு மரத்துப்போன குளிர் பரவியது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : லட்சுமி... தயவுசெய்து என்னை விட்டுடுங்க. நான் ஏற்கனவே ரெண்டு லட்சம் வாங்கிட்டேன், அது போதும். இனிமேல் என்னால ரவியையோ அல்லது வேற யாரையுமோ மீட் பண்ண முடியாது. என் கணவர் இப்பதான் ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்து வீட்டுக்கு வந்திருக்காரு. அவர் என் பக்கத்துலதான் இருக்காரு. ப்ளீஸ்... என்னை இந்த நரகத்துல தள்ளாதீங்க.

​லட்சுமி : (சிறிது கடினமான, கண்டிப்பான குரலில்) திவ்யா! நீ குழந்தை மாதிரி பேசுறதை நிறுத்து. பணம் வாங்கிட்ட, குடும்பம் ஓடுது, இப்போ வந்து முடியாதுன்னா என்ன அர்த்தம்? ரவி உன்னை நாளைக்குக் காலைல நேரில் பார்க்கணும்னு ரொம்ப உறுதியா இருக்கார். அதுக்கான எல்லா ஏற்பாட்டையும் நான் பண்ணிட்டேன். நாளைக்கு நீ என்னைத் தேடி வந்தாகணும், புரிஞ்சதா?

​ஸ்ரீதிவ்யா : (கண் கலங்கி, தழுதழுத்த குரலில்) இல்ல லட்சுமி... என்னால முடியாது... நான் நாளைக்கு வர மாட்டேன். என்னை மன்னிச்சிடுங்க…

​'பீப்... பீப்...' என்று போன் துண்டிக்கப்பட்ட சத்தம் கேட்டது.

​போன் துண்டிக்கப்பட்ட அந்தச் சத்தம் ஸ்ரீதிவ்யாவின் காதுகளில் ஒரு வெடிமருந்தைப் போல வெடித்தது. அவளது கால்கள் பலவீனமாகி அப்படியே சமையலறைத் தரையின் மீது மண்டியிட்டுச் சரிந்தன. கையில் இருந்த போன் நழுவி விழுவது போல அவளது விரல்கள் மேலும் கீழும் நடுங்கின.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் துடித்துத் கதறியபடி) கடவுளே... நாளைக்குக் காலைல நான் மறுபடியும் ரவியைப் பார்க்கப் போகணுமா? நான் வாங்கிய அந்தப் பணம்தான் என் குடும்பத்தின் சவப்பெட்டியின் ஆணி போல என்னைச் சுத்தி வளைச்சிடுச்சு. என் சுமன் முகம் பார்க்க எனக்கு என்ன தகுதி இருக்கு? நான் ஒரு பாவி... செத்தே போயிருக்கலாம்!

​அவள் தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு கதறி அழுதாள். அந்த அழுகையின் சத்தம் வெளியே கேட்காதபடி தன் வாயை மற்றொரு கையால் அழுத்திக் கொண்டாள்.
​அப்போது, ஹாலில் இருந்து சுமனின் குரல் மெலிதாக ஒலித்தது.

​சுமன் : (தொண்டையைச் செருமியபடி, ஹாலிலிருந்து) ஸ்ரீதிவ்யா! யார் அது போன்ல? என்ன விஷயம்? ஏன் இவ்வளவு நேரமா சமையலறையில இருக்க?

​சுமனின் அந்த அன்பான குரல் சமையலறைக் கதவைத் தாண்டி ஸ்ரீதிவ்யாவின் காதுகளில் விழுந்ததும், அவளது உடல் முழுவதும் ஒரு பயங்கரமான நடுக்கம் பற்றிக்கொண்டது. அவள் தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு, தரையில் அமர்ந்திருந்த நிலையை மாற்றி, சுவரில் கை தாங்கலாகப் பிடித்துக்கொண்டு நிமிர்ந்து நின்றாள். அவளது முகம் முழுவதும் பயமும் பீதியும் அப்பியிருக்க, அவள் கதவைத் திறக்க வாசல் பக்கமாகத் திரும்பினாள்.