Romance ஒரு பத்தினி விபச்சாரி ஆகிறாள்

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 17:

​நகரின் மையப்பகுதியில் அமைந்திருந்த அந்த ஆடம்பரமான நட்சத்திர ஓட்டலின் லாபி, வெளியுலகின் இரைச்சல்களிலிருந்து முற்றிலும் துண்டிக்கப்பட்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான அமைதியில் மூழ்கியிருந்தது. மத்தியான வெயிலின் தாக்கமும் நகரத்தின் புழுக்கமும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான கண்ணாடிக் கதவுகளுக்கு வெளியே முற்றிலுமாகத் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. உள்ளே, மத்திய தரைக்கடல் பாணியிலான வெள்ளை மார்பிள் தரைகள் மீது பதிக்கப்பட்ட மஞ்சள் நிற வெளிச்சம், அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த மென்மையான வெல்வெட் சோபாக்களிலும், பளபளக்கும் காபி டேபிள்களிலும் ஒருவிதக் குளிர்ந்த நிழலைப் பரப்பியிருந்தது. அந்த இடத்தின் காற்று, விலையுயர்ந்த ரோஜா இதழ்களின் மெல்லிய வாசனையும், பிரெஞ்சு எஸ்பிரெசோ காபியின் கரும்புகையும் கலந்து ஒருவித ஆடம்பரமான கனவு உலகத்தை உருவாக்கியிருந்தது.
​அந்த லாபியின் ஒரு மூலையில் இருந்த தனிமைப்படுத்தப்பட்ட சோபாவில் லட்சுமி அமர்ந்திருந்தாள். அவளது வலது கையில் பிடிப்பட்டிருந்த மொபைல் போன் ஸ்கிரீன் இன்னும் அணைந்திருக்கவில்லை. சில வினாடிகளுக்கு முன்புதான் ஸ்ரீதிவ்யாவுடன் தான் பேசிய தொலைபேசி உரையாடலைத் துண்டித்திருந்தவள், அந்தப் போனை மெதுவாக மடி மீது வைத்தாள். அவளது முகம் ஒரு வியாபார வெற்றியைத் தந்த திருப்தியால் லேசாக மலர்ந்திருந்தது. ஆனாலும், அந்தப் புன்னகையின் ஆழத்தில் ஒருவிதக் குருரமான கணக்கீடும், தன் இலக்கை அடைந்துவிட்டதற்கான திமிரும் கலந்திருந்தன.

​லட்சுமிக்குச் சற்று எதிரே இருந்த மேசைக்கு மறுபுறம், ரவி மிக நிதானமான லாபியில் அமர்ந்திருந்தான். அவனது வலது கை பெருவிரலும் ஆள்காட்டி விரலும் ஒரு மெல்லிய பீங்கான் காபி கப்பின் விளிம்பைத் தடவிக்கொண்டிருந்தன. அவனது முகத்தில் எந்தவிதமான பரபரப்பும் இல்லை; மாறாக, எதையும் தான் நினைத்தபடியே சாதித்துவிடலாம் என்ற மமதையும், அதிகாரத்தின் தெனாவட்டும் அவனது கண்களில் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தன. அவன் அணிந்திருந்த வெளிநாட்டு பிராண்ட் சட்டை அவனது உடலோடு இறுக்கமாகப் பொருந்தியிருந்தது. அவனது காதுகளுக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த ஓட்டல் பணியாளர் ஒருவன், மிகப்பணிவுடன் அவனது காபி கோப்பையை மீண்டும் நிரப்ப முயன்றான்.

​ரவி : (பணியாளரைத் தன் கையால் தடுத்து நிறுத்தியபடி, மெல்லிய குரலில்) போதும்... இதை எடுத்துட்டுப் போ. (பணியாளர் தலைவணங்கி நகர்ந்ததும், தன் பார்வையை லட்சுமியின் மீது முழுமையாகப் பதித்தான்) என்ன லட்சுமி? ஸ்ரீதிவ்யாகிட்ட பேசி முடிச்சாச்சா? அவ உன்னோட திட்டத்திற்கு முழுசா சம்மதிச்சுட்டாளா?

​லட்சுமி தன் இடது காலின் மீது வலது காலை ஏற்றி வைத்து அமர்ந்துகொண்டாள். அவளது கருப்பு நிறச் சேலை அந்த வெள்ளை மார்பிள் பின்னணியில் ஒரு கரும்புகை போலத் தெரிந்தது. அவள் தன் உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு குறும்புச் சிரிப்பை வரவழைத்துக்கொண்டாள்.

​லட்சுமி : (நிதானமான குரலில்) நீ என்ன ரவி இப்படிப் கேக்குற? நான் இறங்கிட்டா காரியம் கச்சிதமாத்தான் முடியும். ஸ்ரீதிவ்யா ஆரம்பத்துல ரொம்பத்தான் இழுத்தடிச்சா, குடும்பம், மானம், கற்புன்னு பெரிய லிஸ்டே வாசிச்சா. ஆனா, அவளோட கையில இருந்த வறுமையும், அவளோட கணவனோட மருத்துவச் செலவும் அவளை வேற வழி இல்லாம என் கைக்குள்ள கொண்டு வந்துட்டது. நீ கொடுத்த அட்வான்ஸ் பணம் அவளோட அக்கவுண்டுக்கு போனதும்தான் அவளுக்கு உலகமே புரிஞ்சது.

​ரவி : (உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு திருப்தியான சிரிப்புடன்) அதுதான் பெண்களோட பலவீனமே லட்சுமி. பசியும் கடனும் கழுத்தை நெருக்கும்போது, எந்தப் பத்தினியும் தன் முகமூதியைக் கழட்டித் தூக்கி எறிஞ்சிட்டு நம்ம வழக்கிக்கு வந்துதான் ஆகணும். அது கிடக்கட்டும்... அவளை நான் நேரில் பார்க்கிற அந்தச் சந்திப்பை எப்போ ஏற்பாடு பண்ணப் போற? எனக்கு அந்த மென்மையான உடலை சீக்கிரமே என் கைக்குள் வச்சுக்கணும் போல ஒரு தவிப்பு இருக்கு.

​லட்சுமி ரவி பேசியதைக் கேட்டுச் சத்தமாகச் சிரித்தாள். அந்த ஓட்டலின் அமைதியான சூழலில் அவளது சிரிப்பு எதிரொலித்தது. ஆனால், அந்தச் சிரிப்பில் எந்தவிதமான உண்மையான மகிழ்ச்சியும் இல்லை; முழுக்க முழுக்க ஒரு வணிக ஒப்பந்தம் வெற்றிகரமாக முடிந்துவிட்டதற்கான கேளிக்கை மட்டுமே இருந்தது. அவள் தன் கையில் இருந்த காபி கப்பை எடுத்து ஒரு சிப் குடித்துவிட்டு, மேசையின் மீது வைத்தாள்.

​லட்சுமி : அதான் சொன்னேன்ல ரவி... அவளை இப்போதைக்கு ரொம்பவும் பிரஷர் பண்ணி மிரட்டிடாத. இப்பதான் அவ ஒரு பெரிய குற்ற உணர்ச்சிப் போராட்டத்தில் இருந்து தப்பிச்சு, தன் கணவர்கிட்ட பொய் சொல்லி சமாளிச்சுக் கிடக்கிறா. அவளைப் பக்குவமாத்தான் கையாளணும். இன்னைக்கு ஒரு நாள் அவளை அப்படியே விடு. அவளோட மனசு கொஞ்சம் அமைதியாகட்டும். நான் சொல்ற சரியான சமயத்துல உனக்கு அவளை நேரில் மீட் பண்றதுக்கான ஏற்பாட்டை நான் பண்றேன்.

​ரவி : (தன் வலது கையை காபி டேபிளின் மீது தட்டியபடி, சிறிது யோசனையுடன்) சரி, நீ சொல்ற மாதிரியே இருக்கட்டும். ஆனா ரொம்ப நாள் என்னை நீ காக்க வைக்கக் கூடாது லட்சுமி. உனக்குத் தெரியும், நான் நினைச்சதை அடையாம விடமாட்டேன். சரி, அது கிடக்கட்டும்... இன்னைக்கு மாலை உன் பிளான் என்ன? இன்னைக்கு ஒரு சின்ன பார்ட்டி வச்சுக்கலாமா?

​லட்சுமி தன் புருவங்களை லேசாக உயர்த்தி ரவியை உற்று நோக்கினாள். அவளது கண்கள்ல ஒரு புத்திசாலித்தனமான வியாபாரியின் கூர்மை மின்னியது.

​லட்சுமி : பார்ட்டியா? யாருக்கெல்லாம் ஏற்பாடு பண்ணச் சொல்ற? வழக்கம்போல உன்னோட அந்தப் பழைய நண்பர்கள் ரெண்டுபேரும் வராங்களா?

​ரவி : (தன் சட்டைப் பட்டையைச் சரிசெய்துகொண்டே) ஆமா லட்சுமி. என் பிசினஸ் பார்ட்னர்ஸும், நம்ம சர்க்கிள்ல இருக்கிற அந்த ரெண்டு நண்பர்களும் வராங்க. இன்னைக்கு மாலை நம்மளோட பிரைவேட் ஃபார்ம் ஹவுஸ்ல இல்லன்னா ஓட்டலோட இந்த விஐபி சூட்ல ஒரு சின்ன கெட்-டு-கெதர் வச்சுக்கலாம்னு இருக்கேன். நல்லா ஜாலியா என்ஜாய் பண்ணலாம். நீயும் கண்டிப்பா வரணும்.நீ இல்லாம அந்தப் பார்ட்டிக்கு என்ன சுவாரஸ்யம் இருக்கப் போகுது?

​அந்த ஓட்டலின் லாபியிலிருந்து சற்று விலகி, பார்வையாளர்கள் யாரும் எளிதில் நுழைய முடியாதபடி அமைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு தனிப்பட்ட பகுதி அது. அங்கே சுவர்களில் பொருத்தப்பட்டிருந்த மறைமுக விளக்குகள் அந்த அறைக்கு ஒரு மங்கலான, அந்தரங்கமான வெளிச்சத்தைக் கொடுத்தன. சுற்றிலும் சோம்பேறித்தனமாக வளர்க்கப்பட்டிருந்த அழகுச் செடிகள் அந்த இடத்தின் காற்றை மேலும் அடர்த்தியாக்கின.

​ரவி தனது இருக்கையை விட்டு சற்று முன்னால் நகர்ந்து, லட்சுமிக்கு மிக அருகில் தன் முகத்தைக் கொண்டு வந்தான். அவனது கண்களில் ஒருவிதக் கேளிக்கையான போதையும், பேராசையும் கொப்பளித்தன.

​ரவி : (ரகசியமான குரலில், ஆனால் உறுதியுடன்) கேளு லட்சுமி... இன்னைக்கு மாலை நடக்கப் போற பார்ட்டி சும்மா சாதாரணமானது கிடையாது. என் பிரெண்ட்ஸ் ரெண்டு பேரும் ரொம்ப ஜாலியான டைப். அவங்களுக்கு நல்ல கம்பெனி ரொம்பப் பிடிக்கும். நாமளும் இன்னைக்கு இரவு முழுக்க நல்லா என்ஜாய் பண்ணப் போறோம். அதுக்குத் தகுந்த மாதிரி நீயும் உன்னோட சில பொண்ணுங்களை அரேஞ்ச் பண்ணுனா நல்லா இருக்கும்.

​லட்சுமி ரவி கூறுவதன் உண்மையான அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டு, தன் உதடுகளை மெеதுவா கடித்துக்கொண்டாள். அவளது முகம் ஒரு விநாடி தீவிரமான யோசனைக்கு மாறியது. அவள் ரவியின் பார்வையைச் சற்றும் விலக்காமல், அவனது கண்களையே நேராகப் பார்த்தாள்.

​லட்சுமி : ரவி... நீ என்னோட பிசினஸ் பத்தி நல்லாத் தெரிஞ்சுதான் பேசுற. நான் கொண்டு வர்ற ஒவ்வொரு பெண்ணும் எவ்வளவு முக்கியமானவங்கன்னு உனக்கே தெரியும். சாதாரணமா எல்லார்கிட்டயும் நான் அவங்களை அனுப்ப மாட்டேன். உன்னோட பார்ட்டிக்கு நான் வரதுக்கு எனக்கு எந்தத் தடையும் இல்லை. ஆனா, அதுக்கு ஏத்த மாதிரி நீயும் என்னோட கமிஷனைப் பத்தி யோசிக்கணும்.

​ரவி : (சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டு) ஹாஹா... உனக்கு என்ன லட்சுமி கவலை? நான் என்னைக்கும் உன்னை ஏமாத்தினதுண்டா? நீ கேக்குற தொகையை விட நான் எப்பவுமே அதிகமாத்தான் கொடுத்திருக்கேன். இன்னைக்கு மாலை பார்ட்டிக்கு நீயும் வந்தா போதும், உன்னோட அக்கவுண்டுக்கு வர வேண்டிய பணம் கரெக்டா வந்து சேரும். சொல்லு, ஏற்பாடு பண்ணலாமா?

​லட்சுமி ரவி தன் மீது வீசிய அந்தப் பண மழையின் ஆசையை உள்வாங்கிக்கொண்டு, ஒரு நிதானமான புன்னகையுடன் தன் தலையை மெதுவாக அசைத்தாள். அவளுக்குத் தெரியும், ரவியைப் போன்றவர்களிடம் வியாபாரம் செய்யும்போது எப்போதுமே தன் விலையை உயர்த்திக் கேட்க வேண்டும் என்று. இந்தச் சூழலைத் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வதில் அவள் எப்போதும் வல்லவள்.

​லட்சுமி : சரி ரவி, நீ சொல்றபடியே இருக்கட்டும். இன்னைக்கு மாலை உன்னோட அந்தப் பிரைவேட் பார்ட்டிக்கு நான் வர்றேன். உன்னோட பிரெண்ட்ஸ் ரெண்டு பேரும் வரேன்னு சொல்லியிருக்கீங்கல்ல? அவங்களுக்குத் தகுந்த மாதிரி எல்லா ஏற்பாடுகளையும் நான் பார்த்துக்கறேன். ஆனா, நீ சொன்ன அந்தத் தொகை வழக்கமானதை விட இந்த முறை கொஞ்சம் கூடுதலாக இருக்கணும். அப்போதுதான் எனக்கும் என் கூட வர்றவங்களுக்கும் அது நியாயமா இருக்கும்.

​ரவி : (உடனே தன் தலையை ஆட்டி) அதுக்கென்ன லட்சுமி? நீ கேக்குறதை விட அதிகமாவே தர்றேன். அதைப் பத்தி நீ கவலைப்படவே வேண்டாம். இப்போவே நான் என் போனை எடுத்து என் பிரெண்ட்ஸ்க்கும், நம்ம ஃபார்ம் ஹவுஸ் மேனேஜருக்கும் கால் பண்ணி எல்லாத்தையும் ஃபைனல் பண்ணச் சொல்றேன்.

​ரவி தன் பாக்கெட்டிலிருந்து தனது விலையுயர்ந்த ஐபோனை வெளியே எடுத்து, அதன் ஸ்கிரீனைத் தட்டத் தொடங்கினான். அவனது முகத்தில் ஒரு வெற்றியாளரின் குதூகலம் பரவியிருந்தது.

​மாலையின் குளிர்ந்த காற்று அந்த ஓட்டலின் பிரதான வாசலைத் தொட்டுச் சென்றது. வெளியே நகரின் சாலைகளில் வாகனங்களின் நெரிசல் மெல்லத் தொடங்கிருந்தது. வெயிலின் தாக்கம் குறைந்து, வானம் ஒரு மங்கலான சாம்பல் நிறத்திற்கு மாறிக்கொண்டிருந்தது.
​ரவியும் லட்சுமியும் ஓட்டலின் பிரதான வாயில் வரை ஒன்றாக நடந்து வந்தார்கள். அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த ரவியின் சொகுசு கார் அவனது டிரைவரால் மெதுவாக இயக்கப்பட்டு அவர்களுக்கு அருகில் வந்து நின்றது.

​ரவி : (புன்னகையுடன் லட்சுமியிடம் விடைபெறும் விதமாக) சரி லட்சுமி, நான் கிளம்புறேன். மாலை 7 மணிக்கு நீ கரெக்டா அந்த ஹோட்டல்லுக்கு வந்துடு. நான் என் பிரெண்ட்ஸோட அங்கே காத்திருப்பேன். ஸ்ரீதிவ்யா விஷயத்தை நீ உன் கண்ட்ரோல்ல வச்சுக்கோ, சீக்கிரமே அவளை நான் நேரில் பார்க்கணும்.
​லட்சுமி தன் கைப்பையைச் சரிசெய்துகொண்டே தலையை ஆட்டினாள்.

​லட்சுமி : கவலைப்படாத ரவி, எல்லாம் என் பொறுப்பு. நீ மாலையில் உன்னோட பார்ட்டியை கவனி, நான் மத்ததை பார்த்துக்கறேன்.
​ரவி காரின் கதவைத் திறந்து உள்ளே ஏறி அமர்ந்தான். கார் மெதுவாக அந்த ஓட்டல் வளாகத்தை விட்டு வெளியேறி மாலையின் இருளுக்குள் மறைந்தது. லட்சுமி சிறிது நேரம் அந்த இடத்திலேயே நின்றுவிட்டு, தன் மொபைல் போனை எடுத்து வேறு ஒரு எண்ணிற்குத் தொடர்பு கொள்ளத் தொடங்கினாள்.