కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 32
"నా లోపల ఉన్నది ఏమిటి?"
ఆర్యవర్ధన్ మాటలు విన్న వెంటనే...
చరణ్ కదలకుండా నిలిచిపోయాడు.
"నా లోపల ఉన్నదాన్ని వెతుకుతున్నారు..."
అతని స్వరం నెమ్మదిగా మారింది.
"అది ఏంటి నాన్నా?"
ఆర్యవర్ధన్ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతని చూపు చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న నీలి ముద్రపైనే ఉంది.
మృణాళిని ముందుకు వచ్చింది.
"ఆర్యవర్ధన్..."
"ఇక దాచడం వల్ల ప్రయోజనం లేదు."
ఆర్యవర్ధన్ తల ఊపాడు.
"అవును. కానీ నిజం చెప్పే ముందు మనం ఇక్కడి నుంచి వెళ్లాలి."
అంతలో...
దూరంగా గుర్రాల శబ్దం వినిపించింది.
టక్... టక్... టక్...
ఆర్యవర్ధన్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
"వాళ్లు వచ్చేశారు."
దేవదత్త కత్తి బయటకు తీశాడు.
"ఎంతమంది?"
ఆర్యవర్ధన్ ప్రశాంతంగా అన్నాడు—
"మనల్ని చుట్టుముట్టడానికి సరిపడా మంది."

---

చరణ్ మాత్రం ఆర్యవర్ధన్‌ను చూస్తూనే ఉన్నాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలు..."
"నన్ను ఎందుకు వదిలేశావు?"
ఆర్యవర్ధన్ కళ్ళలో బాధ.
"నేను నిన్ను వదిలిపెట్టలేదు."
"అయితే?"
"నిన్ను బ్రతికించాను."
చరణ్ కోపంగా అడిగాడు—
"నా దగ్గర ఉండి కూడా నన్ను కాపాడలేవా?"
ఆర్యవర్ధన్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
మృణాళిని అతని వైపు చూసింది.
"అతనికి చెప్పు."
ఆర్యవర్ధన్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"నీ శక్తి పుట్టుకతో వచ్చింది కాదు, చరణ్."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"మరి?"
"అది..."
అతను చరణ్ ఛాతీ వైపు చూశాడు.
"నీ లోపల ఉంచబడింది."

---

చరణ్ తన ఛాతీపై చేయి పెట్టుకున్నాడు.
"ఎవరు పెట్టారు?"
ఆర్యవర్ధన్ సమాధానం చెప్పబోతుండగా...
ఒక బాణం వారి పక్కగా దూసుకెళ్లింది.
శ్శ్...!
రాతి గోడను తాకింది.
దేవదత్త అరిచాడు—
"కిందకు!"
అందరూ నేలపై వంగారు.
మరో బాణం.
మరోటి.
అర్జున్ వెంటనే ఎదురుదాడి ప్రారంభించాడు.
కొన్ని క్షణాల్లోనే అడవి మార్గం యుద్ధరంగంగా మారింది.
విక్రమ్ తన మనుషులతో శత్రువులను అడ్డుకున్నాడు.
ఆర్యవర్ధన్ మాత్రం చరణ్ దగ్గరే ఉన్నాడు.
"నువ్వు నా వెంట ఉండు."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఎక్కడికి?"
ఆర్యవర్ధన్ ముందున్న పర్వతాన్ని చూపించాడు.
"కాలనేత్రం ఆలయానికి."

---

వాళ్లు పర్వత మార్గంలో పరుగెత్తారు.
మృణాళిని వెనుక నుంచి వస్తోంది.
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
"అమ్మా!"
మృణాళిని అతని వైపు చూసింది.
"ఏమైంది?"
"నువ్వు ఇంతకాలం నన్ను ఎందుకు దూరంగా ఉంచావు?"
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"నీ తండ్రి ఆజ్ఞ."
చరణ్ ఆర్యవర్ధన్ వైపు చూశాడు.
"ఎందుకు?"
ఆర్యవర్ధన్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"ఎందుకంటే ఒక రోజు నీ శక్తిని నిద్రలేపడానికి ఎవరో ప్రయత్నిస్తారని నాకు తెలుసు."
"ఎవరు?"
ఆర్యవర్ధన్ ముఖం గంభీరంగా మారింది.
"నా అన్న."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"నీ అన్నా?"
ఆర్యవర్ధన్ తల ఊపాడు.
"అతనే ఈ వేట వెనుక ఉన్నాడు."

---

అప్పుడే...
వెనుక నుంచి ఒక స్వరం.
"ఇప్పటికీ నా పేరు చెప్పడానికి భయపడుతున్నావా, ఆర్యవర్ధన్?"
అందరూ ఆగిపోయారు.
అడవి మార్గం చివర...
ఒక వ్యక్తి నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని వెనుక శత్రువుల బృందం.
ఆర్యవర్ధన్ ముఖం మారిపోయింది.
మృణాళిని చరణ్ ముందు నిలబడింది.
ఆ వ్యక్తి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"చాలా సంవత్సరాల తర్వాత నా మేనల్లుడిని చూస్తున్నాను."
చరణ్ అతన్ని గమనించాడు.
"నువ్వెవరు?"
అతను ముందుకు వచ్చాడు.
"నేను నీ తండ్రి అన్నయ్యను."
ఆర్యవర్ధన్ గట్టిగా అన్నాడు—
"అతన్ని నమ్మకు!"
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"ఎందుకు?"
అతను చరణ్ వైపు చూసి అన్నాడు—
"నీ తండ్రి నీకు ఒక విషయం చెప్పలేదు."
చరణ్ కళ్ళు ముడుచుకున్నాడు.
"ఏమిటది?"
ఆ వ్యక్తి నెమ్మదిగా చెప్పాడు—
"నీ శక్తిని నీ తండ్రి నీలో పెట్టలేదు."
ఆర్యవర్ధన్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
చరణ్ అతని వైపు తిరిగాడు.
"అయితే ఎవరు?"
ఆ వ్యక్తి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నీ తల్లి."
మృణాళిని ఒక్కసారిగా తల వంచింది.
చరణ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
"అమ్మా...?"
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"అవును."
చరణ్ కదలలేకపోయాడు.
మృణాళిని మెల్లగా చెప్పింది—
"నీ శక్తిని నీలో ఉంచింది నేనే."
"ఎందుకు?"
ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆమె చేతిలో ఉన్న వెండి తాయెత్తు ఒక్కసారిగా ప్రకాశించింది.
అదే సమయంలో...
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న నీలి ముద్ర మండింది.
భూమి కంపించింది.
పర్వతం లోపల నుంచి ఒక భారీ గర్జన వినిపించింది.
ఓఓఓఓఓం...!
ఆర్యవర్ధన్ భయంతో అన్నాడు—
"ఇది జరగకూడదు..."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"ఏమైంది?"
ఆర్యవర్ధన్ నెమ్మదిగా చెప్పాడు—
"నీ శక్తి మేల్కొంటోంది."
దూరంగా...
కాలనేత్రం ఆలయ ద్వారం స్వయంగా తెరుచుకుంది.
మరియు దాని లోపల నుంచి...
ఒక గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది—
"వంశం తిరిగి వచ్చింది..."
కొనసాగుతుంది...