కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 31
"తండ్రి ఎవరు?"
ధామ్!!!
ఆలయ ద్వారం బలంగా మూసుకుపోయింది.
చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
బయట నుంచి అడుగుల శబ్దాలు వినిపిస్తున్నాయి.
టక్... టక్... టక్...
మృణాళిని వెంటనే దీపం దగ్గరకు వెళ్లి దాన్ని ఆర్పేసింది.
ఆలయం మొత్తం చీకటిగా మారింది.
"అమ్మా..."
"శబ్దం చేయకు."
మృణాళిని చరణ్ చేతిని పట్టుకుంది.
"వాళ్లు మన మాటలు వినగలరు."
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు—
"వాళ్లు ఎవరు?"
మృణాళిని సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆమె ఆలయంలోని ఒక రాతి విగ్రహం వెనుకకు వెళ్లింది.
అక్కడ ఒక చిన్న రహస్య మార్గం కనిపించింది.
"ఇక్కడికి రా."
చరణ్ ఆమె వెంట నడిచాడు.

---

రహస్య మార్గంలోకి వెళ్లిన తర్వాత...
చరణ్ మళ్లీ అడిగాడు.
"నాకు నిజం చెప్పు."
మృణాళిని ఆగింది.
"ఏ నిజం?"
"నా తండ్రి ఎవరు?"
ఆమె కళ్ళు మూసుకుంది.
"నువ్వు అడగకూడదనుకున్న ప్రశ్న ఇదే."
"ఇరవై సంవత్సరాలు నేను అడగలేదు."
చరణ్ స్వరం బాధతో నిండింది.
"ఇప్పుడు అడుగుతున్నాను."
మృణాళిని అతని వైపు తిరిగింది.
"నీ తండ్రి పేరు..."
ఆమె మాట ఆపింది.
"చెప్పు."
"సూర్యవర్ధన్ కాదు."
"అయితే ఎవరు?"
మృణాళిని నెమ్మదిగా చెప్పింది—
"అతని పేరు... ఆర్యవర్ధన్."
చరణ్ అయోమయంగా చూశాడు.
"ఆర్యవర్ధన్ ఎవరు?"
మృణాళిని సమాధానం చెప్పకముందే...
వెనుక నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.
"నీ తండ్రి."
చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
అక్కడ...
దేవదత్త నిలబడి ఉన్నాడు.

---

చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"నువ్వు ఇక్కడికి ఎలా వచ్చావు?"
దేవదత్త మృణాళినిని చూశాడు.
"ఇప్పటికైనా అతనికి మొత్తం నిజం చెప్పాలి."
మృణాళిని తల ఊపింది.
"అవును."
చరణ్ ఇద్దరినీ చూస్తూ అన్నాడు—
"నా తండ్రి ఆర్యవర్ధన్ అయితే..."
"అతను ఎక్కడున్నాడు?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పలేదు.
మృణాళిని మాత్రం మెల్లగా చెప్పింది—
"అతను నీ దగ్గరే ఉన్నాడు."
చరణ్ గుండె ఆగినట్టైంది.
"ఏం?"
మృణాళిని అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ చెప్పింది—
"నువ్వు చిన్నప్పటి నుంచి నమ్మిన వ్యక్తుల్లోనే..."
"నీ తండ్రి ఉన్నాడు."
చరణ్ ఒక్కొక్కరి ముఖాన్ని గుర్తు చేసుకున్నాడు.
భారతి...
దేవదత్త...
అమరేంద్ర...
విక్రమ్...
అర్జున్...

---

అప్పుడే బయట భారీ శబ్దం.
ధామ్!!!
రహస్య మార్గం కూడా కంపించింది.
దేవదత్త వెంటనే అన్నాడు—
"వాళ్లు ఆలయంలోకి వచ్చారు."
మృణాళిని చరణ్ చేతిని పట్టుకుంది.
"మనకు ఎక్కువ సమయం లేదు."
చరణ్ అడిగాడు—
"నా తండ్రి ఎవరో చెప్పకుండా నేను ఇక్కడి నుంచి వెళ్లను."
మృణాళిని అతని చేతిలో ఒక పాత ఉంగరం పెట్టింది.
"ఇది చూడు."
చరణ్ ఉంగరాన్ని చూశాడు.
దానిపై...
అదే నీలి కన్ను.
కానీ దాని లోపల మరో చిన్న గుర్తు ఉంది.
అగ్ని.
మృణాళిని చెప్పింది—
"ఈ ఉంగరం నీ తండ్రిది."
చరణ్ దాన్ని బిగించి పట్టుకున్నాడు.
"అతను బతికే ఉన్నాడా?"
మృణాళిని కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"అతను చనిపోయాడని అందరూ అనుకుంటున్నారు."
"కానీ..."
ఆమె స్వరం కంపించింది.
"నేను మాత్రం అతను బతికే ఉన్నాడని నమ్ముతున్నాను."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
"ఎక్కడ?"
మృణాళిని నెమ్మదిగా చెప్పింది—
"కాలనేత్రం ద్వారం అవతల."
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
"అయితే ఆ ద్వారం..."
దేవదత్త మధ్యలో అన్నాడు—
"నీ తండ్రిని బంధించడానికి కాదు."
"మరి?"
దేవదత్త అతని వైపు చూశాడు.
"అతన్ని కాపాడటానికి నిర్మించబడింది."
చరణ్‌కు ఇప్పటివరకు తెలిసిన కథ మొత్తం తలకిందులైంది.
తండ్రి బంధించబడలేదు.
కాలనేత్రం శాపం కాదు.
అయితే...
అసలు ప్రమాదం ఎవరు?

---

అంతలో రహస్య మార్గం చివరికి చేరుకున్నారు.
అక్కడ ఒక చిన్న రాతి తలుపు ఉంది.
మృణాళిని తలుపు తెరిచింది.
అవతల...
సప్తగిరి పర్వతం మరో వైపు ఉన్న లోయ.
వాళ్లు బయటకు వచ్చారు.
కానీ...
అక్కడ ఇప్పటికే ఎవరో ఉన్నారు.
చీకటిలో ఒక వ్యక్తి నిలబడి ఉన్నాడు.
మృణాళిని అతన్ని చూసి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
దేవదత్త కత్తి బయటకు తీశాడు.
చరణ్ ముందుకు అడుగు వేశాడు.
ఆ వ్యక్తి నెమ్మదిగా వెలుగులోకి వచ్చాడు.
చరణ్ చేతిలోని ఉంగరం ఒక్కసారిగా వేడెక్కింది.
ఆ వ్యక్తి తన చేతిని పైకెత్తాడు.
అతని వేలికి...
అదే ఉంగరం.
చరణ్ ఊపిరి బిగపట్టుకున్నాడు.
ఆ వ్యక్తి నేరుగా అతని వైపు చూస్తూ అన్నాడు—
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా నిన్ను కలవాలని ఎదురుచూస్తున్నాను, చరణ్."
మృణాళిని కన్నీళ్లతో ఒక్క మాట చెప్పింది—
"ఆర్యవర్ధన్..."
చరణ్ కదలలేకపోయాడు.
తన తండ్రి... అతని ముందే నిలబడి ఉన్నాడు.
కానీ ఆర్యవర్ధన్ ముఖంలో ఆనందం లేదు.
భయం ఉంది.
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"నన్ను కలిసినందుకు సంతోషించకు..."
"ఎందుకంటే వాళ్లు నిన్ను కాదు..."
అతను చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న ముద్రను చూశాడు.
"నీ లోపల ఉన్నదాన్ని వెతుకుతున్నారు."
కొనసాగుతుంది...