Romance ஒரு பத்தினி விபச்சாரி ஆகிறாள்

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 16:

​அந்தச் சின்ன ஹாலின் ஒட்டுமொத்தக் காற்றும் உறைந்துபோன ஒரு மரண அமைதியில் மூழ்கியிருந்தது. ஸ்ரீதிவ்யாவின் வலது கையில் இறுக்கமாகப் பற்றியிருந்த மொபைல் போனின் திரையில் பிரதிபலித்த அந்த வெள்ளை எழுத்துக்கள்—Your account has been credited with INR 5,00,000. —அவளது கண்களுக்குள் ஊசியைப் போலக் குத்தின. அவளது மூச்சு காற்று சீராக இல்லாமல், தொண்டைக்குள் எதையோ விழுங்கப் பார்ப்பது போலத் தவித்தது. மார்பகம் ஏறி இறங்கும் வேகத்தில் அவளது சேலை முந்தானை நடுங்கியது. இரண்டு லட்சம் ரூபாய். அந்தப் பெரிய தொகை இப்போது அவளது வங்கிக் கணக்கில் அதிகாரப்பூர்வமாகச் சேர்ந்துவிட்டது. ஆனால், அந்தப் பணத்தை வாங்குவதற்காக அவளது ஆன்மா கொடுக்கப்பட்ட விலை—அவளது மாண்பும், கற்பும், சுமனின் மீதான அவளது புனிதமான காதலும்—எண்ணிப் பார்க்கவே அவளது ரத்தம் உறைந்துபோவது போலிருந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் வெடித்துச் சிதறியபடி) கடவுளே... என் போனில் வந்து விழுந்திருப்பது பணமா அல்லது என் சவப்பெட்டியின் ஆணரியா? நான் என்ன செய்திருக்கிறேன்? என் சுமன் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளப் போராடும் அதே வேளையில், நான் என் உடலை விற்று அந்தப் பணத்தை என் கணக்கிற்கு வரவழைத்திருக்கிறேன். இப்போதே... இப்போதே என் கணவன் இந்த அறையை விட்டு வெளியே வந்தால், நான் அவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வேன்? என் முகத்தில் அறையக்கூடிய அந்தப் பச்சையான துரோகம் அவனுக்குத் தெரிந்தால் அவன் செத்தே போவான்.

​அவளது கால்கள் பலவீனமாகி அப்படியே தரை ஓடுகளின் மீது மண்டியிட்டுச் சரிந்தன. கையில் இருந்த போன் நழுவி விழுந்துவிடுவது போல அவளது விரல்கள் மேலும் கீழum நடுங்கின. லட்சுமி அவளது தோளைத் தொட்டு ஏதோ சொல்ல முயன்றாள், ஆனால் அந்தத் தொடுதல் ஸ்ரீதிவ்யாவுக்கு ஒரு விஷம்போல எரிச்சலைத் தந்தது. அவள் தன் கையை உதறிவிட்டு, வேகமாகப் போனின் ஸ்கிரீனை அணைத்துவிட்டு, அதைத் தன் சேலை இடுப்பு மடிப்புக்குள் மறைத்துத் தன் நடுங்கும் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு தரையோடு தரையாக அமர்ந்தாள்.

​அதே நேரத்தில், தூரத்து அறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த சுமனின் அறைக்கதவு மெதுவான 'க்ரீச்...' என்ற ஒலியுடன் திறக்கப்பட்டது. சுமன் தூக்கத்திலிருந்து விழித்துக்கொண்டு, தன் பலவீனமான உடலைத் தாங்கியபடி ஹாலை நோக்கி மெதுவாக நடந்துகொண்டிருந்தான். அவனது காலணிகள் தரை ஓடுகளில் படும் மெல்லிய சத்தம் ஹாலின் அமைதியைக் கிழித்தது.

​சுமன் : (தொண்டையைச் செருமியபடி, மெல்லிய குரலில்) ஸ்ரீதிவ்யா... என்ன பண்ணிட்டு இருக்க? அங்கே என்ன சத்தம்?

​சுமனின் குரலைக் கேட்டதும் ஸ்ரீதிவ்யாவுக்கு இதயத் துடிப்பு நின்றுவிட்டது போன்ற ஒரு பயம் தொற்றிக்கொண்டது. அவள் உடனடியாகத் தரையிலிருந்து அடிமேல் அடி வைத்து எழ முயன்றாள், ஆனால் அவளது முழங்கால்கள் நடுங்கி அவளைக் கீழேயே தள்ளின. ஒரு வழியாகச் சுவரில் கை தாங்கலாகப் பிடித்துக்கொண்டு நிமிர்ந்து நின்றாள். அவளது கண்கள் சிவந்து, கன்னங்களில் கண்ணீர் உறைந்திருந்தது. அவள் தன் கைகளால் முகத்தை விரைவாகத் துடைத்துக்கொண்டு, சுமனை எதிர்கொள்ளத் தயாரானாள்.
​சுமன் ஹாலின் மையத்திற்கு வந்து அவளைப் பார்த்தான். அவனது கண்கள் ஸ்ரீதிவ்யாவின் கலங்கிய முகத்தையும், வெளுத்த உதடுகளையும் கூர்ந்து கவனித்தன.

​சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா... உன் முகம் ஏன் இப்படி இருக்கிறதது? யாரோ வந்த மாதிரி சத்தம் கேட்டுச்சே... யார் அது? உனக்கு என்னாச்சு? ஏன் இப்படி வியர்த்துக்கொட்டி நடுங்குற?

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் நெஞ்சில் எழுந்த பெருமூச்சை வலுக்கட்டாயமாக அடக்கிக்கொண்டு, தன் உதடுகளில் ஒரு பலவந்தமான, பிச்சையான புன்னகையை வரவழைக்க முயன்றாள். ஆனால் அந்தப் புன்னகை அவளது முகத்தில் ஒரு வறண்ட கோடாகவே நின்றது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தடுமாறிய குரலைச் சீரமைத்துக்கொண்டு) அ... அது ஒண்ணுமில்லங்க... யாருமில்லை. ஆன்லைன்ல... ஆன்லைன்ல இருந்து ஒரு பேங்க் மெசேஜ் வந்துச்சு. அதுல கொஞ்சம் கன்பியூஷன்... அதான் திடீர்னு டென்ஷன் ஆயிட்டேன். வேற ஒண்ணுமில்லைங்க. நீங்க ஏன் வெளியில வந்தீங்க? போய் படுங்க... உங்களுக்கு இன்னும் உடல்நிலை சரியில்லையே.

​சுமன் அவளது முகத்தையே சில கணங்கள் அமைதியாக உற்று நோக்கினான். அவளது பேச்சில் இருந்த அந்தத் தடுமாற்றமும், அவளது கண்கள் எதையோ மறைக்கப் பார்ப்பதும் அவனுக்குள் ஒரு சிறு சந்தேகத்தை விதைத்தாலும், அவளது உடல்நிலையைக் கருத்தில் கொண்டு அவன் அதை அதிகமாகப் பெரிதுபடுத்தவில்லை.

​சுமன் : (பெருமூச்சு விட்டபடி) உனக்குத்தான் எப்ப பார்த்தாலும் எதையாவது நினைச்சு டென்ஷன் ஆகுற சுபாவம் இருக்கே. பேங்க் மெசேஜுக்கெல்லாம் இப்படி நடுங்குவியா? சரி, போய் தண்ணி குடிச்சிட்டு ரெஸ்ட் எடு.

​சுமன் மீண்டும் தன் அறைக்குள் திரும்பிச் சென்று கதவைச் சாத்திக்கொண்டான். ஹாலில் மீண்டும் அந்தப் பயங்கரமான மௌனம் கவிழ்ந்தது. ஸ்ரீதிவ்யா சுவரோடு சாய்ந்து நின்று தன் மார்பில் கை வைத்து மூச்சை இழுத்துவிட்டாள். இந்த முறை தப்பித்துவிட்டோம் என்ற நிம்மதி வரவில்லை; மாறாக, அடுத்தகட்டமாக ரவியை நேரில் சந்திக்க வேண்டிய அந்தப் பயங்கரமான நிஜம் அவளது தொண்டையை அடைத்தது.

​நகரின் மையப்பகுதியில் இருந்த அந்த ஏசி செய்யப்பட்ட ஆடம்பரமான ஓட்டலின் லாபி மிகவும் அமைதியாக இருந்தது. வெளிவெயிலின் சூடு அந்த இடத்திற்குள் நுழைய முடியாதபடி குளிர்ந்த காற்று வீசிக்கொண்டிருந்தது. சோபாவில் அமர்ந்திருந்த லட்சுமி, தன் கையில் இருந்த காபி கப்பை மேசையில் வைத்துவிட்டு, தனது மொபைல் போனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

​அப்போது அங்கே நுழைந்த ரவி, மிக நிதானமான நடையுடன் வந்து லட்சுமிக்கு எதிரே இருந்த சோபாவில் அமர்ந்தான். அவனது முகத்தில் ஒரு திருப்தியான வியாபாரப் புன்னகை இருந்தது. அவன் அணிந்திருந்த விலையுயர்ந்த பெர்ஃப்யூமின் வாசனை அந்த இடத்தின் குளிர்ந்த காற்றில் பரவியது.

​ரவி : (புன்னகையுடன்) என்ன லட்சுமி... தனியா கூப்பிட்டு இருக்க? காரியமால்லாம் முடிஞ்சுதா? அந்தப் பெண் ஸ்ரீதிவ்யா எப்படி இருக்கா?

​லட்சுமி தன் போனை மேசையில் வைத்துவிட்டு, ரவியை நேராக நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவளது முகத்தில் ஒரு தொழில்முறை வியாபாரியின் தீவிரத்தன்மை இருந்தது.

​லட்சுமி : காரியம் கச்சிதமா முடிஞ்சது ரவி. அவளோட அக்கவுண்டுக்கு நீங்க சொல்லியிருந்த அட்வான்ஸ் பணம் போயிடுச்சு. ஃபர்ஸ்ட் அவ ரொம்ப பயந்தா, கௌரவம், குடும்பம்னு நிறையப் பேசினா. ஆனா, பணத்தின் தேவையையும் உங்களோட உதவிகளையும் சொன்னதுக்கு அப்புறம் அவளே வழிக்கு வந்துட்டா.

​ரவி : (உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு குறும்புச் சிரிப்புடன்) அதுதான் பெண்களோட பலவீனமே லட்சுமி. பசியும் கடனும் நிக்கிற இடத்துல கற்பும் கௌரவமும் குப்பைக் கூடைக்குப் போய்விடும். சரி, அவளை நான் எப்போ நேரில் சந்திக்க முடியும்? அந்த அட்வான்ஸ் பணத்திற்குரிய பலனை நான் சீக்கிரமே அனுபவிக்கணுமே.

​லட்சுமி : அவ இப்போதான் ஒரு பெரிய மனப்போராட்டத்துல இருந்து வெளியில வந்துருக்கா. அவளை ரொம்பவும் பிரஷர் பண்ணா மிரண்டு ஓடிடுவா. இன்னும் ஒரு ரெண்டு மூணு நாள் போகட்டும். அவளே முழு மனசோட உங்களைச் சந்திக்கிற மாதிரி நான் ஒரு சூழலை உருவாக்குறேன். அதுவரைக்கும் நீங்க அமைதியா இருங்க.

​ரவி : சரி, நீ சொல்ற மாதிரியே இருக்கட்டும். ஆனா ரொம்ப நாள் கடத்தாத. அவளோட அந்த மென்மையான உடலை என் கைக்குள் வைக்கிறதுக்கு எனக்குப் பொறுமை ரொம்பக் குறைவு. அவளுக்கு என்ன தேவைப்பட்டாலும் சொல்லு, நான் தரத் தயார்.

​வீட்டின் ஹாலில் தனியாக நின்றுகொண்டிருந்த ஸ்ரீதிவ்யாவின் மொபைல் போன் மீண்டும் 'ட்ரிங்...' என்று ஒலிக்கத் தொடங்கியது. அந்தச் சத்தம் அவளுக்கு இப்போது ஒரு அலாரத்தைப் போல ஒலித்தது. அவள் தயங்கியபடியே போனை எடுத்து ஸ்கிரீனைப் பார்த்தாள். 'லட்சுமி' என்ற பெயர் ஒளிர, அவளது இதயம் தொண்டைக்குள் வந்து குதித்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (நடுங்கிய குரலில்) ஹ... ஹலோ லட்சுமி…

​லட்சுமி : (மறுமுனையில் மிகவும் இயல்பான, உற்சமான குரலில்) ஹலோ திவ்யா... என்ன பண்ற? நான் இப்போதான் ரவியை நேரில் சந்தி பேசிட்டு வந்தேன். நீ உன்னோட அக்கவுண்ட செக் பண்ணிப் பார்த்தியா? பணம் கரெக்டா உங்களோட கைக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கும்.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் பார்வையை சுமன் இருக்கும் அறைக்கதவை நோக்கிப் பயத்துடன் ஓடவிட்டாள். அறைக்கதவு மூடியே இருந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (கண் கலங்கி, தழுதழுத்த குரலில்) ஆமா... பணம் வந்துருச்சு லட்சுமி. ஆனா... ஆனா இதோட நான் எல்லாத்தையும் முடிச்சுக்கிறேன். தயவுசெய்து இனி என்னை ரவியைப் பார்க்கவோ அல்லது இது மாதிரி காரியத்துக்கோ கூப்பிடாத. நான் என் கணவருக்கும் பசங்களுக்கும் பெரிய துரோகம் பண்ணிட்டேன். என் மனசு என்னைச் சாவடிக்குதுடி.

​லட்சுமி : (கொஞ்சம் கடினமான, கண்டிப்பான குரலில்) திவ்யா... குழந்தை மாதிரி பேசாத. காசு வாங்கிட்ட, இப்போ வந்து முடியாதுன்னா என்ன அர்த்தம்? ரவி உன்னை ரொம்ப எதிர்பார்க்கிறார். இன்னைக்கு இல்லாட்டியும் நாளைக்கு நீ அவரை நேரில் சந்திச்சாகணும். அதுக்கான ஏற்பாட்டை நான் பண்றேன். இப்போதைக்கு உன் குடும்பக் காரியத்தைப் பாரு, நான் அப்புறம் கூப்பிடுறேன்.

​'பீப்... பீப்...' என்று போன் துண்டிக்கப்பட்ட சத்தம் கேட்டது. ஸ்ரீதிவ்யா மொபைல் போனை கையில் பிடித்தபடியே அப்படியே சுவரில் சரிந்து நின்றாள். அவளது கண்களில் வழிந்த கண்ணீர் கன்னங்களில் ஆறாக ஓடியது.

​மணி சரியாக மதியம் மூன்று தொட்டிருந்தது. ஹாலின் சன்னல் வழியே உள்ளே நுழைந்த மதிய வெயில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சாய்ந்து கொண்டிருந்தது. ஸ்ரீதிவ்யா சுவரோரம் அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள். தன் வங்கி கணக்கில் கிடக்கும் அந்த இரண்டு லட்சம் ரூபாய் பணம் அவளது குடும்பத்தின் அடுத்த சில மாதத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் என்பது உண்மைதான். ஆனால், அந்தப் பணத்தை வைத்து அவள் வாங்கிய கடனும், தன்மானத்தை விற்ற அந்தத் தவறும் அவளது வாழ்க்கையைச் சுடுகாடாக மாற்றிக் கொண்டிருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

​அவளது கைகள் நடுங்கின. சுமன் தன் அறைக்குள் தூங்கி எழுந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் ஒரு மறுபக்கப் பயத்தை ஏற்படுத்தியது. அவள் தன் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு, தரையில் அமர்ந்திருந்த நிலையை மாற்றி மெதுவாக எழுந்து நின்றாள்.
​அப்போது சுமன் தன் அறைக்கதவைத் திறந்து கொண்டு வெளியே வந்தான். அவனது முகத்தில் சற்று புத்துணர்ச்சி இருந்தது.

​சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா... காபி ஏதாவது போட முடியுமா? ரொம்ப நேரமா தூங்கிட்டேன் போல, தலை லேசா வலிக்குது.

​ஸ்ரீதிவ்யா சுமனின் குரலைக் கேட்டதும் தன் முகத்தில் இருந்த அத்தனை சோகத்தையும், கலக்கத்தையும் ஒரே நொடியில் மறைத்துக்கொண்டு, ஒரு இயல்பான மனைவியைப் போலப் புன்னகைக்க முயன்றாள். அவளது உதடுகள் நடுங்கினாலும், அவள் தன் குரலைச் சீரமைத்துக் கொண்டாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (மென்மையான குரலில்) இதோ போடுறேன்ங்க... நீங்க போய் ஹால் சோபால உக்காருங்க. நான் உடனே காபி கொண்டு வர்றேன்.

​அவள் சமையலறையை நோக்கி வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினாள். ஆனால் அவள் நடக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் ஒரு முள்ளின் மீது நடப்பது போல இருந்தது. ரவியை மீண்டும் நேரில் சந்திக்க வேண்டிய அந்தப் பயங்கரமான நாள் தன்னை நோக்கி வேகமாக ஓடிவருவதை நினைத்து அவளது உடல் முழுவதும் ஒரு மரத்துப்போன குளிர் பரவியது.