కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 30
"సప్తగిరి వైపు ప్రయాణం"
దేవదత్త మాటలు గుహలో మార్మోగాయి.
"మృణాళిని కాదు... చరణ్ గతమే వాళ్ల చేతుల్లో పడుతుంది."
చరణ్ వెంటనే అడిగాడు—
"నా గతంలో అంత ప్రమాదకరమైన విషయం ఏముంది?"
దేవదత్త కొద్దిసేపు అతని వైపు చూశాడు.
"అది సప్తగిరిలోనే తెలుస్తుంది."
"ఇప్పుడే చెప్పు."
"ఇప్పుడే చెబితే..."
దేవదత్త స్వరం నెమ్మదించింది.
"నువ్వు అక్కడికి వెళ్లకపోవచ్చు."
చరణ్ కళ్ళు ముడుచుకున్నాడు.
"అంటే అక్కడికి వెళ్లడం ప్రమాదమా?"
దేవదత్త తల ఊపాడు.
"చాలా."
చరణ్ తన చేతిలోని వెండి తాయెత్తును బిగించి పట్టుకున్నాడు.
"అయితే నేను తప్పకుండా వెళ్తాను."

---

భారతి అతని దగ్గరకు వచ్చింది.
"చరణ్..."
అతను ఆమె వైపు చూశాడు.
"ఏమైంది అమ్మా?"
"ఏదైనా జరిగినా..."
ఆమె కాసేపు ఆగింది.
"నీ శక్తిని కోపంతో ఉపయోగించకు."
చరణ్ చిన్నగా నవ్వాడు.
"నేను జాగ్రత్తగా ఉంటాను."
భారతి అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"నేను చెప్పేది అది మాత్రమే కాదు."
చరణ్ మౌనంగా చూశాడు.
భారతి కళ్ళలో భయం కనిపించింది.
"సప్తగిరిలో నీకు కనిపించేది ప్రతిదీ నిజం కాకపోవచ్చు."

---

కొద్దిసేపటికి...
చరణ్, భారతి, దేవదత్త, అర్జున్, విక్రమ్ మరియు అమరేంద్ర...
సప్తగిరి వైపు బయలుదేరారు.
అడవి మార్గం చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
పక్షుల శబ్దం కూడా వినిపించడం లేదు.
అర్జున్ చుట్టూ గమనిస్తూ అన్నాడు—
"ఈ అడవి సాధారణంగా ఇలా ఉండదు."
దేవదత్త తల ఊపాడు.
"ఎవరో ఇక్కడి జీవుల్ని కూడా భయపెట్టారు."
చరణ్ గుర్రం ఆపాడు.
"ఎవరు?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పలేదు.
అంతలో...
చరణ్‌కు దూరంగా ఒక స్వరం వినిపించింది.
"చరణ్..."
అతను వెంటనే వెనక్కి తిరిగాడు.
ఎవరూ లేరు.
భారతి అడిగింది—
"ఏమైంది?"
"ఎవరో నన్ను పిలిచారు."
దేవదత్త వెంటనే అన్నాడు—
"వినిపించిన స్వరాన్ని అనుసరించకు."
చరణ్ మౌనంగా ముందుకు సాగాడు.

---

సాయంత్రం...
వాళ్లు ఒక చిన్న అడవి గ్రామానికి చేరుకున్నారు.
గ్రామం మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
ఒక్క ఇంటి ముందు మాత్రమే దీపం వెలుగుతోంది.
విక్రమ్ అక్కడికి వెళ్లి తలుపు తట్టాడు.
టక్... టక్...
కొద్దిసేపటి తర్వాత తలుపు తెరుచుకుంది.
ఒక వృద్ధుడు బయటకు వచ్చాడు.
అతను చరణ్‌ను చూసిన వెంటనే...
అతని ముఖం మారిపోయింది.
"నువ్వు..."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఏమైంది?"
వృద్ధుడు అతని నుదుటిపై ఉన్న ముద్రను చూశాడు.
అతని చేతులు వణికాయి.
"కాలనేత్రం..."
దేవదత్త వెంటనే అతని నోరు మూయించాడు.
"లోపలికి తీసుకెళ్లు."
వృద్ధుడు వారందరినీ ఇంట్లోకి తీసుకెళ్లాడు.
తలుపు మూసుకున్న వెంటనే...
అతను చరణ్ వైపు చూసి అన్నాడు—
"మృణాళిని నిన్ను ఇక్కడికి రావద్దని చెప్పింది."
చరణ్ ఒక్కసారిగా లేచాడు.
"మీరు ఆమెను చూశారా?"
"అవును."
"ఎప్పుడు?"
వృద్ధుడు సమాధానం చెప్పాడు.
"నిన్న."
చరణ్ గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.
"ఆమె ఎక్కడుంది?"
వృద్ధుడు కిటికీ వైపు చూశాడు.
"సప్తగిరి కొండపై ఉన్న పాత ఆలయంలో."

---

అందరూ ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.
చరణ్ వెంటనే బయటకు వెళ్లబోతుండగా...
వృద్ధుడు అతని చేతిని పట్టుకున్నాడు.
"ఆగు."
"ఎందుకు?"
"ఆలయంలోకి వెళ్లే ముందు..."
అతను ఒక చిన్న రాతి తాళం చరణ్ చేతిలో పెట్టాడు.
"ఇది నీ తల్లే నాకు ఇచ్చింది."
చరణ్ దాన్ని చూశాడు.
దానిపై ఒకే ఒక గుర్తు.
మూసిన కన్ను.
"దీంతో ఏం చేయాలి?"
వృద్ధుడు మెల్లగా అన్నాడు—
"ఆలయంలో ఒక తలుపు ఉంది."
"ఆ తలుపు తెరిస్తే..."
అతను చరణ్ కళ్ళలోకి చూశాడు.
"నీ తల్లి చెప్పని నిజం కనిపిస్తుంది."

---

అదే సమయంలో...
గ్రామం బయట...
ఒక చీకటి చెట్టు వెనుక ఎవరో నిలబడి ఉన్నారు.
అతని చేతిలో ఒక చిన్న పరికరం.
అందులో...
చరణ్ ముఖం కనిపిస్తోంది.
అతని పక్కన ఒక వ్యక్తి నిలబడ్డాడు.
"వాళ్లు గ్రామానికి చేరుకున్నారు."
మరొక స్వరం పరికరం నుంచి వినిపించింది.
"చరణ్ ఆలయంలోకి వెళ్లే వరకు వేచి ఉండండి."
"ఎందుకు?"
కొన్ని క్షణాల నిశ్శబ్దం.
తర్వాత సమాధానం—
"ఎందుకంటే ఆ తలుపు తెరిచేది చరణ్ మాత్రమే."

---

రాత్రి.
చరణ్ ఆలయం వైపు ఒంటరిగా నడుస్తున్నాడు.
భారతి కొంత దూరంలో ఆగింది.
దేవదత్త అతన్ని ఆపలేదు.
చరణ్ కొండపైకి చేరుకున్నాడు.
అక్కడ...
వందల సంవత్సరాల పాత ఆలయం.
ద్వారం మూసి ఉంది.
అతను రాతి తాళాన్ని ద్వారం పక్కనున్న గుర్తుపై ఉంచాడు.
ఝఝఝఝం...
ఆలయం మొత్తం కంపించింది.
ద్వారం నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.
లోపల...
ఒకే ఒక దీపం వెలుగుతోంది.
ఆ దీపం ముందు...
ఒక స్త్రీ నిలబడి ఉంది.
చరణ్ అడుగు ఆగిపోయింది.
ఆమె నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగింది.
చరణ్ కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
అతని పెదవుల నుంచి ఒక్క మాట—
"అమ్మా..."
మృణాళిని అతని వైపు చూసింది.
ఆమె కళ్ళలో ఆనందం లేదు.
భయం మాత్రమే.
ఆమె వెంటనే చెప్పింది—
"చరణ్... నువ్వు ఇక్కడికి రావాల్సింది కాదు."
చరణ్ ఒక్క అడుగు ముందుకు వేశాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా నన్ను ఎందుకు దాచావు?"
మృణాళిని కళ్ళు మూసుకుంది.
"ఎందుకంటే..."
ఆమె వెనుక ఉన్న రాతి గోడపై...
ఒక భారీ నీలి కన్ను వెలిగింది.
మృణాళిని నెమ్మదిగా చెప్పింది—
"నీ తండ్రి నుంచి నిన్ను కాపాడటానికి."
చరణ్ ఒక్కసారిగా స్థంభించాడు.
"నా తండ్రి... సూర్యవర్ధన్ కదా?"
మృణాళిని సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
తర్వాత...
"సూర్యవర్ధన్ నీ తండ్రి కాదు."
అదే క్షణంలో ఆలయం బయట...
ఎవరో తలుపు మూసేశారు.
ధామ్!!!
చరణ్ వెనక్కి తిరిగాడు.
మృణాళిని మాత్రం భయంతో అరిచింది—
"చరణ్! వాళ్లు నిన్ను వెతుక్కుంటూ వచ్చారు!"
కొనసాగుతుంది...