కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 28
"మృణాళిని ఎక్కడుంది?"
"లేకపోతే... మృణాళిని ఎక్కడుందో చెప్పాల్సి వస్తుంది."
గుహలో ఆ మాట మార్మోగింది.
చరణ్ ఒక్కసారిగా ద్వారం వైపు చూశాడు.
అతని ముఖంలో ఒకే ప్రశ్న.
"నా తల్లి ఎక్కడుంది?"
భారతి కళ్ళలో భయం కనిపించింది.
దేవదత్త వెంటనే తన కత్తిని బయటకు తీశాడు.
"అందరూ వెనక్కి!"
గుహ బయట నుంచి అడుగుల శబ్దాలు దగ్గరవుతున్నాయి.
టక్... టక్... టక్...
వృద్ధురాలు మాత్రం ప్రశాంతంగా నిలబడి ఉంది.
చరణ్ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"వాళ్లకు మృణాళిని గురించి ఎలా తెలుసు?"
వృద్ధురాలు అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ చెప్పింది—
"ఎందుకంటే ఆమెను వెతుకుతున్నది వాళ్లు మాత్రమే కాదు."
"మరి ఎవరు?"
వృద్ధురాలు సమాధానం చెప్పలేదు.

---

అప్పుడే...
గుహ ద్వారం దగ్గర ఒక వ్యక్తి కనిపించాడు.
అతని వెనుక మరో నలుగురు.
వారి చేతుల్లో ఆయుధాలు ఉన్నాయి.
కానీ వారి నాయకుడు మాత్రం ఖాళీ చేతులతో ముందుకు వచ్చాడు.
అతను చరణ్‌ను చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నువ్వు అచ్చం ఆమెలానే ఉన్నావు."
చరణ్ వెంటనే అడిగాడు—
"మృణాళిని ఎక్కడుంది?"
ఆ వ్యక్తి సమాధానం ఇవ్వకుండా...
వృద్ధురాలి చేతిలోని నీలి రుద్రాక్షను చూశాడు.
"మాకు అది కావాలి."
చరణ్ ముందుకు వచ్చాడు.
"ముందు నా ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పు."
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"నువ్వు ఇంకా అర్థం చేసుకోలేదు."
"ఏమిటి?"
"మృణాళిని కోసం నువ్వు వెతకడం లేదు."
అతని స్వరం గంభీరంగా మారింది.
"మృణాళినే నిన్ను వెతుకుతోంది."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యాడు.
"అంటే?"
ఆ వ్యక్తి జేబులో నుంచి ఒక చిన్న వస్త్రపు ముక్క తీసి నేలపై పడేశాడు.
భారతి దాన్ని చూసిన వెంటనే గుర్తుపట్టింది.
ఆమె ముఖం తెల్లబడింది.
"ఇది..."
చరణ్ దాన్ని తీసుకున్నాడు.
దానిపై ఒక చిన్న గుర్తు ఉంది.
అదే నీలి కన్ను.
కానీ దాని కింద...
ఒక పేరు ఉంది.
"మృణాళిని"
చరణ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
"ఇది ఎక్కడ దొరికింది?"
ఆ వ్యక్తి చెప్పాడు—
"మూడు రోజుల క్రితం."
"ఎక్కడ?"
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"సప్తగిరి అడవుల్లో."
చరణ్ వెంటనే వృద్ధురాలి వైపు చూశాడు.
"నువ్వు కూడా సప్తగిరి గురించే చెప్పావు."
వృద్ధురాలు తల ఊపింది.
"అవును."
"అయితే ఆమె అక్కడే ఉందా?"
వృద్ధురాలు కాసేపు మౌనంగా ఉంది.
తర్వాత...
"అక్కడ ఆమె జాడ ఉంది."

---

దేవదత్త ఒక్కసారిగా అన్నాడు—
"మనకు వెంటనే బయలుదేరాలి."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"ఎందుకు?"
"ఎందుకంటే వాళ్లు కూడా అక్కడికి వెళ్తారు."
చరణ్ బయట ఉన్న వ్యక్తిని చూశాడు.
"మీకు మృణాళిని ఎందుకు కావాలి?"
అతను చిన్నగా నవ్వాడు.
"మాకు ఆమె అవసరం లేదు."
"మరి?"
అతని చూపు చరణ్ మీద పడింది.
"ఆమె దగ్గర ఉన్నది మాకు కావాలి."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఏముంది ఆమె దగ్గర?"
ఆ వ్యక్తి సమాధానం చెప్పలేదు.
కానీ వృద్ధురాలు మాత్రం మెల్లగా చెప్పింది—
"నీ జన్మ రహస్యం."

---

అంతే.
చరణ్ ముఖం మారిపోయింది.
"నా జన్మ రహస్యం..."
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"అది మృణాళిని దగ్గర ఉందా?"
వృద్ధురాలు తల ఊపింది.
"అవును."
"అయితే ఇరవై సంవత్సరాలుగా ఎందుకు దాచింది?"
వృద్ధురాలి చూపు భారతి వైపు వెళ్లింది.
"ఎందుకంటే..."
"నీకు నిజం తెలిసిన రోజు..."
ఆమె కాసేపు ఆగింది.
"నీ శక్తి పూర్తిగా మేల్కొంటుంది."
చరణ్ తన చేతులను చూశాడు.
"అది జరిగితే?"
వృద్ధురాలు సమాధానం చెప్పింది—
"కాలనేత్రం ద్వారం పూర్తిగా తెరుచుకుంటుంది."
గుహలో ఉన్న అందరూ ఒక్కసారిగా ఆ రాతి ద్వారం వైపు చూశారు.

---

అప్పుడే...
ద్వారం మీద ఉన్న ఐదవ గుర్తు వెలిగింది.
నీలి కాంతి.
తర్వాత...
ఆరవ గుర్తు.
దేవదత్త ముఖంలో భయం కనిపించింది.
"ఇది చాలా వేగంగా జరుగుతోంది."
అర్జున్ అడిగాడు—
"ఇంకా ఎన్ని గుర్తులు?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పాడు—
"ఏడు."
విక్రమ్ వెంటనే అడిగాడు—
"ఆఖరి గుర్తు వెలిగితే?"
దేవదత్త చరణ్ వైపు చూశాడు.
"ద్వారం తెరుచుకుంటుంది."
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు—
"అవతల ఏముంది?"
దేవదత్త మౌనంగా ఉన్నాడు.
చరణ్ అతని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"చెప్పు."
దేవదత్త చివరకు అన్నాడు—
"నీ శక్తికి మూలం."

---

బయట ఉన్న నాయకుడు ఒక్కసారిగా నవ్వాడు.
"ఇప్పుడు మీకు అర్థమైందా?"
అతను తన మనుషులకు సంకేతం ఇచ్చాడు.
"మేము చరణ్‌ను తీసుకెళ్లడానికి రాలేదు."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"మరి?"
అతను వెనక్కి తిరిగి గుహ బయట ఉన్న చీకటిని చూపించాడు.
"మేము అతన్ని సప్తగిరికి తీసుకెళ్లడానికి వచ్చాం."
చరణ్ కళ్ళు ముడుచుకున్నాడు.
"నేను మీతో రాను."
ఆ వ్యక్తి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నువ్వు రావాల్సిన అవసరం లేదు."
అతని మాట పూర్తయ్యేలోపే...
గుహ బయట నుంచి ఒక బలమైన గాలి లోపలికి దూసుకొచ్చింది.
వృద్ధురాలి చేతిలో ఉన్న నీలి రుద్రాక్ష...
గాల్లోకి లేచింది.
అది నేరుగా చరణ్ వైపు దూసుకొచ్చింది.
చరణ్ దాన్ని పట్టుకున్న క్షణంలో...
అతని కళ్ళు మూసుకుపోయాయి.
ఒక దృశ్యం.
ఒక పర్వతం.
వర్షంలో నిలబడి ఉన్న ఒక స్త్రీ.
ఆమె వెనక్కి తిరిగింది.
చరణ్ ఊపిరి ఆగిపోయింది.
ఆమె ముఖం స్పష్టంగా కనిపించింది.
ఆమె పెదవుల నుంచి ఒక్క మాట వచ్చింది—
"చరణ్..."
అతను ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
"అమ్మ!"
భారతి ఆశ్చర్యంతో అతన్ని చూసింది.
"ఏమైంది?"
చరణ్ వణుకుతున్న స్వరంతో చెప్పాడు—
"ఆమె బతికే ఉంది."
అప్పుడే...
అతని చేతిలోని నీలి రుద్రాక్షపై మరో శాసనం వెలిగింది.
"సప్తగిరి — ఏడవ రాత్రి."
దేవదత్త ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"మన దగ్గర సమయం లేదు."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఎంత సమయం?"
దేవదత్త నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"ఏడు రోజులు."
కొనసాగుతుంది...