Romance ஒரு பத்தினி விபச்சாரி ஆகிறாள்

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 15:

​சமையலறையின் அந்தச் சின்ன வெளிச்சமற்ற மூலையில், வெள்ளைச் சுவரோடு சுவராகச் சரிந்து உட்கார்ந்திருந்த ஸ்ரீதிவ்யாவின் உடல் ஒரு மரக்கட்டை போலிறுகிப் போயிருந்தது. அவளது கண்கள் இரண்டிலும் வழிந்த கண்ணீர் கன்னங்களில் உறைந்து போயிருந்த வியர்வையோடு கலந்து ஒருவித உப்புச் சுவையைத் தொண்டையில் ஏற்படுத்தியிருந்தது. மார்பகம் வெடித்துவிடும் போல வேகமாக ஏறி இறங்கிய மூச்சின் ஒலியும், வீட்டின் தூரத்து அறையிலிருந்து கேட்கும் சீலிங் ஃபேனின் மெல்லிய 'வீய்ய்... வீய்ய்...' என்ற சுழற்சிச் சத்தமும் மட்டுமே அந்தச் சமையலறையின் அமைதியைக் குலைத்துக்கொண்டிருந்தன.

​அவளது விரல்கள் தன் சேலை முந்தானையை இரும்புக் கம்பி போல இறுக்கிப் பற்றியிருந்ததால், அந்தத் துணியின் நார்ப்பகுதிகள் அவளது விரல் நகங்களுக்குள் அழுந்தி ஒருவித வலியைத் தந்தன. அந்த வலி அவளுக்குத் தேவையாக இருந்தது; ஏனைய குற்ற உணர்ச்சியின் பாரத்தால் உறைந்துபோன அவளது மூளையை அந்தச் சிறிய உடல்வலிதான் நிஜ உலகிற்கு மீட்டுக் கொண்டுவந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் வெடித்துச் சிதறியபடி) கடவுளே... நான் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறேன்? என் கணவர் சுமன், தன் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு விநாடியையும் நோயோடு போராடி என் கைகளில் அடைக்கலமாகக் கொடுத்திருக்கிறான். அவன் என்னை இந்த உலகத்தில் இருக்கும் எல்லாவற்றையும் விட அதிகமாக நம்புகிறான். ஆனால் நான்... அந்த நம்பிக்கையின் முதுகில் இத்தனை பெரிய கத்தியையா பாய்ச்சுகிறேன்? லட்சுமி கொண்டுவரும் அந்த அட்வான்ஸ் பணம்... அந்த ரவி கொடுக்கப் போகும் பணம் என் கைக்கு வந்துவிட்டால், என் குடும்பத்தின் பசியும் கடனும் தீர்ந்துவிடும் என்பது நிஜம் தான். ஆனால், அதை வாங்குவதன் மூலம் நான் இழக்கப்போகும் என் மாண்பு... என் கற்பு... என் குடும்பத்தின் மரியாதை... இதற்குப் பெயர்தான் வாழ்க்கையா?

​அவளது உதடுகள் நடுங்கின. பற்கள் கீழ் உதத்தைக் கடித்து ஒரு சொட்டு இரத்தம் கசிவதைக் கூட உணராத அளவுக்கு அவளது மனது ஒரு பெரிய போர்க்களமாக மாறித் தவித்தது. சுமன் தன் அறைக்குள் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் அந்தத் தூரமான அமைதி, அவளது நெஞ்சில் இன்னும் பலமாக எடைக் கற்களைக் கட்டியது போல் இருந்தது. அவளால் அங்கேயே தொடர்ந்து உட்கார்ந்திருக்க முடியவில்லை. உடலின் ஒவ்வொரு அணுவும் சோர்ந்துபோயிருந்தாலும், கால்களின் தளர்ச்சியை மீறி அவள் மெதுவாகத் தரையை விட்டு எழுந்தாள்.

​சமையலறையிலிருந்து கால்களை இழுத்துக்கொண்டு வெளிவந்த ஸ்ரீதிவ்யா, ஹாலின் மையத்தில் நின்றுகொண்டு சுவரில் மாட்டியிருந்த பழைய வட்ட வடிவச் சுவர்க்கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். அதன் முட்கள் நகரும் சத்தம் கூட அவளது காதுகளில் ஒரு இரும்பு முள் தைப்பது போல வலித்தது. மணி சரியாக மதியம் ஒன்று தாண்டிப் பத்து நிமிடங்களைத் தொட்டிருந்தது.

​ஹாலின் சன்னல் வழியே உள்ளே நுழைந்த மதிய வெயில், தரை ஓடுகளின் மீது ஒரு நீண்ட மஞ்சள் கோடாகப் பரவியிருந்தது. அந்த வெயிலின் வெளிச்சத்தில் அவளது முகத்தின் வெளுத்த நிறமும், கலங்கிய கண்களும் தெளிவாகத் தெரிந்தன. சுமன் தன் அறைக்குள் இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்; அவனது இலேசான குறட்டைச் சத்தம் ஹாலின் மூலைகளில் எதிரொலித்தது.
​ஸ்ரீதிவ்யா தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு அந்தச் சோபாவின் ஓரத்தில் மெதுவாக அமர்ந்தாள். அவளது மனம் இன்னும் ஒரு முடிவுக்கு வர முடியாமல் தவித்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் முனகியபடி) நான் இதைத் தடுக்க வேண்டும்... லட்சுமி போன் செய்தால் எடுக்கக் கூடாது. அவள் வருவதைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும். இல்லை என்றால்... இல்லை என்றால் என்ன செய்வது? அடுத்த வாரம் மருத்துவமனை பில் கட்ட பணம் எங்கே இருக்கிறது? சுமனின் உயிரைக் காப்பாற்ற இந்தத் பாவி உடலை வித்தாக ஆக வேண்டுமா? என் வாழ்வு இப்படி சாக்கடையாக மாறிப்போனது ஏன்?

​அவளது கைகள் நடுங்கின. ஒவ்வொரு விநாடியும் அவளது நெஞ்சில் எரியும் நெருப்பு இன்னும் அதிகமாகப் பரவியது. சுமன் தூக்கத்திலிருந்து எப்போது வேண்டுமானாலும் விழித்துக்கொள்ளலாம் என்ற பயம் அவளது முதுகுத் தண்டில் ஒரு குளிரை ஓடவிட்டது.

​திடீரென வீட்டின் பிரதான கதவின் மீது மூன்று முறை தட்டப்பட்ட மெல்லிய சத்தம் கேட்டது. 'தொக்... தொக்... தொக்...' அந்தச் சத்தம் அமைதியாக இருந்த ஹாலில் ஒரு வெடிமருந்து வெடித்தது போல ஸ்ரீதிவ்யாவின் காதுகளில் அதிர்ந்தது.

​அவளது இதயம் ஒரு நொடி நின்று மீண்டும் தடதடவென்று இயங்கத் தொடங்கியது. கால்கள் தரையோடு உறைந்துபோக, அவள் தள்ளாடியபடியே எழுந்து வாசல் கதவை நோக்கி நடந்தாள். ஒவ்வொரு அடியும் அவளுக்குச் சிலுசிலுப்பான பயத்தைத் தந்தது.

​கதவின் தாழ்ப்பாளை மெதுவாகத் திறந்தாள். 'க்ரீச்...' என்ற சத்தத்துடன் கதவு திறக்க, அங்கே வெளிச்சத்தில் லட்சுமி நின்றுகொண்டிருந்தாள். நீல நிறச் சேலையில், அவளது தோற்றம் ஒரு கம்பீரமான நம்பிக்கையைக் காட்டியது. முகத்தில் ஒரு லேசான புன்னகையுடன் அவள் உள்ளே நுழைந்தாள்.

​லட்சுமி : (குரலைத் தாழ்த்தி, மென்மையாக) என்ன திவ்யா... கதவைத் திறக்கவே இவ்வளவு நேரமா? நான் வெளியில நின்னுகிட்டு உன்னையே நினைச்சுட்டு இருந்தேன்.

​ஸ்ரீதிவ்யா பதற்றத்துடன் தன் பார்வையைச் சுமனின் அறைக்கதவை நோக்கி ஓடவிட்டாள். அறைக்கதவு மூடியே இருந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (நடுங்கிய குரலில்) லட்சுமி... நீ... நீ ஏன் திரும்ப இங்கே வந்தாய்? நான் தான் சொன்னேனே... எனக்கு இதில் விருப்பம் இல்லை என்று... தயவுசெய்து நீ கிளம்பு.
​லட்சுமி அவளது முகத்தின் பதற்றத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தபடியே, தன் கையில் இருந்த சிறிய தோல் பையை ஹால் டேபிள் மீது வைத்துவிட்டு, ஸ்ரீதிவ்யாவிற்கு மிக அருகில் வந்தாள். அவளது ஆடம்பரமான செர்ஃப்யூம் வாசனை அந்த இடத்தின் மருந்து வாசனையை மங்கச் செய்தது.

​லட்சுமி : (கண்ணில் ஒரு உறுதியோடு) திவ்யா, குழந்தைத்தனமா பேசாத. விருப்பம், கௌரவம் இதெல்லாம் வயிறு நிரம்பி இருக்கிறவங்க பேசுற வார்த்தை. உன்னோட கணவர் சுமன் அங்கே மரணத்தோட போராடிட்டு இருக்கான். அவனுக்கு அடுத்த மாத்திரை வாங்கவும், ஹாஸ்பிடல் பில் கட்டவும் உன்னோட இந்தத் தியரி எல்லாம் உதவாது. ரவி ரொம்ப நல்லவன்; அவர் உனக்குத் தரப் போற அட்வான்ஸ் பணம் உன் குடும்பத்தை அடுத்த பல மாதங்களுக்குக் காப்பாத்தும்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (கண் கலங்கி, அழுகையுடன்) லட்சுமி... பணம் முக்கியம் தான், இல்லைன்னு நான் சொல்லல. ஆனா... ஆனா என் உடலை வித்து வாங்குற அந்தப் பணம் என் குடும்பத்துக்கு நிம்மதியைக் கொடுக்குமா? நான் என் கணவருக்குச் பண்ற மிகப்பெரிய துரோகம் இது. என் மனசு என்னைச் சாவடிக்குதுடி.

​லட்சுமி தன் கையை நீட்டி ஸ்ரீதிவ்யாவின் தோளை உறுதியாகப் பற்றினாள். அந்தத் தொடுதல் ஸ்ரீதிவ்யாவுக்கு ஒரு பலத்தைக் கொடுப்பதற்குப் பதிலாக, அவளை மேலும் பலவீனப்படுத்தியது.

​லட்சுமி : உன்னோட குற்ற உணர்ச்சி எனக்குப் புரியுது திவ்யா. தினமும் எல்லாப் பெண்களும் இப்படித்தான் நினைப்பாங்க. ஆனா, ஒரு நாள் நீயே யோசிச்சுப் பார்ப்ப... குடும்பத்துக்குக் கஷ்டம் வரும்போது நியாயம் பேசிகிட்டு இருக்க முடியாது. ரவி உன்னை நம்பிதான் அந்தப் பணத்தைத் தரத் தயாராக இருக்கார். உன்னோட பேங்க் அக்கவுண்ட் நம்பரைக் கொடு, இப்போதே ஆன்லைன்ல முதல் தவணை தொகையை வரவழைக்கச் சொல்றேன்.

​ஸ்ரீதிவ்யா சுவரோடு சாய்ந்து நின்றாள். அவளது கண்கள் கலங்கி, உதடுகள் நடுங்கின. சுமன் தன் அறையில் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் அந்த நிசப்தம் அவளுக்குள் ஒரு குற்றவாளி கூண்டில் நின்ற உணர்வைத் தந்தது.
​லட்சுமி தன் பாக்கெட்டிலிருந்து மொபைல் போனை வெளியே எடுத்து ஸ்கிரீனைத் தட்டத் தொடங்கினாள். அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த வியாபாரத் தன்மை ஸ்ரீதிவ்யாவின் நெஞ்சைக் கிழித்தது.

​லட்சுமி : (போனை காதுக்குப் பொத்தியபடியே) திவ்யா... நேரம் பண்ணாத. ரவி ஆன்லைன்ல இருக்கார். அவரிடம் சொல்லட்டுமா? உன்னோட அக்கவுண்ட் டீடெயில்ஸ் என்ன?

​ஸ்ரீதிவ்யா : (உதடு துடிக்க, தழுதழுத்த குரலில்) லட்சுமி... நான்... நான் இதைச் செய்தால், என் வாழ்க்கையில் மீதமுள்ள நாள்கள் முழுவதும் ஒரு பிசாசு போலத்தான் வாழ வேண்டும். என் கணவர் முகம் பார்க்க எனக்குத் தகுதி இல்லாமல் போய்விடும்.

​லட்சுமி : (சற்று கண்டிப்பான குரலில்) திவ்யா! உன் கணவர் உன்னை உயிரா நேசிக்கிறார் உண்மைதான். ஆனா, அவரோட உயிரைக் காப்பாற்றப் போறது நீ செய்யப் போற இந்தத் தியாகம் தான். இதைத் தியாகமா நினைச்சுக்கோ, இல்லை வியாபாரமா நினைச்சுக்கோ. உன் குடும்பம் தப்பிக்கணும்னா இதைச் செஞ்சே ஆகணும். சீக்கிரம் உன் அக்கவுண்ட் நம்பரைச் சொல்லு.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் கைகளால் தன் முகத்தை மூடிக்கொண்டு கதறி அழுதாள். அந்த அழுகையின் சத்தம் வெளியே கேட்காதபடி தன் வாயை மற்றொரு கையால் அழுத்திக் கொண்டாள். சுமன் விழித்துக்கொண்டால் என்ன செய்வது என்ற பயமும், பணத்தின் தேவையும் அவளை ஒரு நடு நடுங்கும் நிலைக்குத் தள்ளின.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (உடைந்த குரலில், மெலிதாக முனகியபடி) சரி... சொல்லுறேன்…

​அவள் தன் பாக்கெட்டிலிருந்து நடுங்கும் விரல்களால் தன் மொபைல் போனை வெளியே எடுத்து, அதன் பாஸ்வேர்டைத் தட்டி தனது வங்கி கணக்கு எண்ணை லட்சுமியிடம் கூறத் தொடங்கினாள். ஒவ்வொரு எண்ணையும் அவள் சொல்லச் சொல்ல, அவளது ஆன்மா கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சிதைந்துபோவதை அவள் உணர்ந்தாள்.

​லட்சுமி அதைத் தன் போனில் டைப் செய்துவிட்டு, மறுமுனையில் இருந்த ரவியிடம் குரலைத் தாழ்த்திப் பேசினாள்.

​லட்சுமி : ரவி... நம்பர் அனுப்பிட்டேன். உடனே அந்தப் பணத்தை ட்ரான்ஸ்ஃபர் பண்ணுங்க... சீக்கிரம்.

​போனைத் துண்டித்துவிட்டு லட்சுமி ஒரு நீண்ட மூச்சை விட்டாள். ஹாலில் மீண்டும் அந்தப் பயங்கரமான அமைதி கவிழ்ந்தது.

​அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்த அந்த விநாடியில், ஸ்ரீதிவ்யா கையில் இருந்த மொபைல் போன் திடீரென ஒரு சிறிய ஒலியுடன் அதிர்ந்தது.

​'டிங்!'

​அந்த ஓசை ஹாலின் சுவர்களில் பட்டு ஸ்ரீதிவ்யாவின் நெஞ்சில் ஒரு இடி போல இறங்கியது. அவளது கண்கள் அதிர்ச்சியுடன் அந்தப் போன் திரையை நோக்கின.

​ஸ்கிரீன் ஒளிர, அதில் வங்கி கணக்கில் பணம் வரவு வைக்கப்பட்டுவிட்டதற்கான நோட்டிபிகேஷன் வாசகம் பிரகாசமாகத் தெரிந்தது.

​ஐந்து லட்சம் ரூபாய். அவளது குடும்பத்தின் கவலைகளையும், சுமனின் மருத்துவச் செலவுகளையும் ஒரே நொடியில் தீர்க்கக்கூடிய அந்தப் பெரிய தொகை இப்போது அவளது வங்கிக் கணக்கில் சேர்ந்துவிட்டது.
​ஆனால், அந்தப் பணத்தை வாங்கியதற்கான விலை என்ன என்பதை நினைத்தபோது அவளது உடல் முழுவதும் ஒரு மரத்துப்போன உணர்வு பரவியது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (போன் திரையைப் பார்த்தபடியே, வெறித்த பார்வையோடு) வந்துடுச்சு... பணம் வந்துடுச்சு... ஆனா, நான் என்னை நானே வித்துட்டேன்…

​அவளது கால்கள் பலவீனமாகி அப்படியே தரை ஓடுகளின் மீது மண்டியிட்டுச் சரிந்தன. லட்சுமி அவளது தோளைத் தட்டிக் கொடுத்து சமாதானம் செய்ய முயன்றாள், ஆனால் ஸ்ரீதிவ்யாவின் பார்வை அந்த மொபைல் திரையிலேயே உறைந்து போயிருந்தது.