Romance ஒரு பத்தினி விபச்சாரி ஆகிறாள்

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 14:

​சுமனின் குரல் ஹாலின் சுவர்களில் எதிரொலித்து மீண்டும் அவனது காதுகளையே வந்தடைந்தது. அந்த அறையின் வெளிச்சம் சற்று மங்கலாக, ஜன்னல் வழியே வீசும் காற்றுடன் கலந்து ஒருவிதக் குளிரைத் தந்தது. ஆனால், அந்த அறையில் நின்றுகொண்டிருந்த ஸ்ரீதிவ்யாவுக்கு உடல் முழுவதும் வியர்வை கொட்டியது. அவளது விரல்கள் மொபைல் போனை இறுகப் பற்றியிருந்தன. கண்கள் கலங்கி, உதடுகள் நடுங்கின. சுமனின் பார்வையில் இருந்த அந்தத் தீவிரமான சந்தேகம் அவளது நெஞ்சைக் குத்தியது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (உதடு நடுங்க, குரலைச் சமாளிக்க முயன்றபடி) அ... அது வந்துங்க…

​சுமன் சோபாவை விட்டு மெதுவாக எழுந்து அவளை நோக்கி சில அடிகள் முன்னால் வந்தான். அவனது கண்கள் ஸ்ரீதிவ்யாவின் முகத்தில் ஓடிய ஒவ்வொரு ரேகையையும் கூர்ந்து கவனித்தன. அவளது வெளுத்த முகமும், சேலை முந்தானையை இறுக்கிப் பிடித்திருக்கும் கைகளும் அவனுக்குள் இருந்த சந்தேகத்தை மேலும் அதிகரித்தன.

​சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா! நான் கேட்டது உனக்குக் கேட்கலையா? இவ்வளவு நேரமா யார் கிட்ட போன்ல அவ்வளவு இரகசியமா பேசிட்டு இருந்த? என் முகத்தைப் பார்த்துப் பேசு. ஏன் உன் முகம் இப்படி வெளுத்துப் போய் நடுங்குது?

​அவனது குரலில் இருந்த கடினத்தன்மை ஸ்ரீதிவ்யாவை நிலைகலங்கச் செய்தது. சில நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் குரு தனக்குத் தந்த முத்தத்தின் சூடு இன்னும் அவளது உதடுகளில் நீங்காத நிலையில், இப்போது கணவனின் இந்த விசாரணை அவளைச் சுக்குநூறாக உடைத்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் அரற்றியபடி) கடவுளே... இப்போ நான் என்ன பதில் சொல்வேன்? லட்சுமி பேசுனதை இவர்கிட்ட சொன்னா, குரு பத்தின உண்மையும் சேர்ந்து வெளியே வந்துடும். என்னால முடியாது... இப்போதைக்கு இதை எப்படியாவது சமாளிச்சே ஆகணும்.

​அவள் தன் நெஞ்சில் எழுந்த பெருமூச்சை அடக்கிக்கொண்டு, தன் மனதைத் திடப்படுத்திக் கொண்டாள். கணவனின் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்க்க முடியாமல், சற்று கீழிறங்கிய பார்வையோடு பேசத் தொடங்கினாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தடுமாறிய குரலைச் சீரமைத்துக்கொண்டு) நீங்க... நீங்க ஏன் இப்படித் தப்பா நினைக்கிறீங்க என்னங்க? அது... அது ஹாஸ்பிடல் பார்மசில இருந்துதான் போன் வந்துச்சு.

​சுமன் தன் புருவங்களைச் சுருக்கி, அவளது முகத்தை ஊடுருவிப் பார்த்தான்.

​சுமன் : ஹாஸ்பிடல் பார்மசியா? அதுக்கு ஏன் நீ இவ்வளவு பயப்படணும்? போன்ல பேசுனா என்னனு என்கிட்டயே சொல்லியிருக்கலாமே? முகமெல்லாம் ஏன் அப்படி ஒரு மாதிரி இருக்கு?

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் நிலையைச் சமாளிக்கத் தன் கை விரல்களை மேலும் இறுக்கிக்கொண்டாள். அவள் சொன்ன அந்தப் பொய் அவளது தொண்டையிலேயே நின்றது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : அது வந்துங்க... உங்களுக்கும் சேர்த்து அந்த மாத்திரைங்க மறுபடியும் தீரப் போகுதுல்ல? பார்மசி பையன் போன் பண்ணி, இந்த மாத்திரை இன்னும் ரெண்டு நாளுக்குத்தான் இருக்கு, சீக்கிரம் வந்து வாங்குங்க இல்லன்னா ஸ்டாக் தீர்ந்துடும்னு சொன்னான். அதை கேட்ட உடனே எனக்குத் திடீர்னு பயம் வந்துடுச்சு. உங்களோட உடல்நிலையை நினைச்சுப் பயந்துட்டேன். அதான் என் குரல் அப்படி நடுங்குச்சு. வேற ஒண்ணுமில்லைங்க.

​அவள் பேசிய அந்த வார்த்தைகளில் இருந்த பரிவும், கணவனின் உடல்நிலையைக் குறித்த அச்சமும் அவளது முகத்தில் அப்பியிருந்த கண்ணீரோடு சரியாகப் பொருந்தியது. ஸ்ரீதிவ்யா பேசிய அந்தப் பொய்யை மிகவும் இயல்பாக வெளிப்படுத்திய விதம் சுமனின் சந்தேகத்தைத் தளர்த்தத் தொடங்கியது.

​சுமன் அவளது முகத்தையே சில கணங்கள் அமைதியாக உற்று நோக்கினான். அவளது கண்களில் இருந்த கலக்கமும், கன்னத்தில் வழிந்த வியர்வையும் அவன் சொன்ன அந்த மருத்துவச் செலவுகள் மற்றும் மாத்திரைகளின் பயத்தால் ஏற்பட்டவை என்றே அவன் நம்பத் தொடங்கினான். அவனது முகத்திலிருந்த கடினமான இறுக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் பேச்சை அப்படியே விடாமல், சுமனின் கவனத்தை முழுமையாக திசைதிருப்புவதற்காக அவனது உடல்நிலையைப் பற்றியும் அடுத்தகட்ட மருத்துவச் செலவுகளைப் பற்றியும் பேசத் தொடங்கினாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : டாக்டர் ஏற்கனவே சொல்லியிருக்காங்கல்ல... உங்களுக்கே தெரியும், இந்த மாத்திரைகளைச் சரியா சாப்பிடலைன்னா ரொம்பப் பிரச்சனை ஆயிடும்னு. நம்மகிட்ட இருக்கிற பணமும் ரொம்பக் குறைவா இருக்கு. அடுத்த வாரத்துக்கப் பில் கட்டுறதுக்கு என்ன பண்றதுன்னு எனக்குத் தூக்கமே வர மாட்டேங்குதுங்க. அதை நினைச்சுதான் நான் போன் வந்தவுடனே உள்ளுக்குள்ளயே குமுறிட்டேன்.

​அவளது குரலில் இருந்த அந்த உண்மையான கவலை சுமனின் இதயத்தைத் தொட்டது. அவன் தன் சந்தேகத்தை முழுமையாக மறந்துவிட்டு, மனைவியின் நிலையை எண்ணி வருந்தினான்.

​சுமன் : (பெருமூச்சு விட்டபடி) ஸ்ரீதிவ்யா... நீ ரொம்பக் கஷ்டப்படுற, இல்லையா? என்னாலதான் உனக்கு இந்த நிலைமை. என் உடல்நிலை சரியில்லாமப் போனதுல இருந்து நீயும் சேர்த்துதான் தினமும் செத்துட்டு இருக்க.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (உடனடியாக அவன் கையைப் பிடித்து) ஐயோ... அப்படி எல்லாம் பேசாதீங்க என்னங்க. எனக்கு நீங்களும் நம்ம பசங்களும் மட்டும்தான் முக்கியம். உங்களைச் சரி பண்றதுதான் என்னோட முதல் வேலை. மத்ததெல்லாம் பத்தி நான் கவலைப்படவே இல்லை.

​அவளது அந்த வார்த்தைகளும், கணவனின் கையைப் பற்றிய அந்த ஸ்பரிசமும் சுமனின் மனதில் இருந்த அத்தனை சந்தேகங்களையும் அடித்துத் துடைத்தன. அவன் தன் மனைவியை முழுமையாக நம்பத் தொடங்கினான்.

​சுமன் தன் முகத்தில் ஒரு லேசான புன்னகையை வரவழைத்துக்கொண்டு, தன் மனைவியின் தோள்களின் மீது கைகளைப் போட்டான்.

​சுமன் : என்னை மன்னிச்சுடு ஸ்ரீதிவ்யா. நீ என்கிட்ட எதையோ மறைக்கிறியோன்னு நான் தப்பா நெனச்சுட்டேன். ஆனா உன்னோட இந்த அன்பும் கவலையும் தான் என்னை வாழ வச்சிட்டு இருக்கு. பார்மசி காரன் போன் பண்ணா என்ன, நம்ம மாத்திரையை எப்படியாவது ஏற்பாடு பண்ணிடலாம். நீ இவ்வளவு தூரம் டென்ஷன் ஆகாத.

​சுமனின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், ஸ்ரீதிவ்யாவின் நெஞ்சில் பாரம் குறைந்த மாதிரி இருந்தது. ஆனால், அதே சமயம் தான் சொன்ன அந்தப் பொய் இவ்வளவு எளிதாக அவன் நம்பிவிட்டதை நினைத்து அவளுக்குள்ளேயே ஒரு குற்ற உணர்ச்சி நச்சரவப் போலத் தலை தூக்கியது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (மனசுக்குள்) நான் இவர்கிட்ட எவ்வளவு பெரிய பொய் சொல்லியிருக்கேன்... இவர் என்னை எவ்வளவோ நம்பி என் தோள் மேல கை வைக்கிறார். ஆனா நான்... லட்சுமி சொன்ன அந்தப் பணத்தைப் பத்தியோ, குரு எனக்குக் கொடுத்த முத்தத்தைப் பத்தியோ இவர்கிட்ட சொல்லவே இல்லையே. நான் எவ்வளவு பெரிய துரோகம் பண்ணிட்டு இருக்கேன்?
​அவளது கண்கள் மீண்டும் கலங்கத் தொடங்கின. ஆனால் சுமன் அதை அவள் காட்டிய கவலையின் வெளிப்பாடு என்றே தவறாகப் புரிந்துகொண்டான்.

​சுமன் : சரி ஸ்ரீதிவ்யா, நீ ரொம்ப நேரம் நின்னுகிட்டே இருக்க, போய் கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடு. எனக்கு ஒண்ணும் பிரச்சனை இல்லை. நான் போய் கொஞ்சம் படுக்கிறேன்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : ஆமாங்க... நீங்க போய் ஓய்வெடுங்க. நான் போய் மத்த வேலையைப் பார்க்கிறேன்.

​சுமன் தனது அறைக்குள் மெதுவாக நடந்து சென்று கதவைச் சாத்திக் கொண்டான். ஹாலில் இப்போது ஸ்ரீதிவ்யா மட்டுமே தனியாக நின்றுகொண்டிருந்தாள். சுமனின் நம்பிக்கையைப் பெற்று இந்த முறை அவள் தப்பித்துவிட்டாள் என்றாலும், அந்தத் தப்பித்தல் அவளுக்கு எந்த நிம்மதியையும் தரவில்லை. மாறாக, அவளது மனதைச் சுற்றிலும் குற்ற உணர்ச்சியின் இருள் இன்னும் ஆழமாகப் பரவியது.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் கால்கள் தளர்ந்துபோக, அங்கிருந்து நகர்ந்து மெதுவாகச் சமையலறைக்குள் நுழைந்தாள்.

​சமையலறைக்குள் நுழைந்தவள் கதவை மெதுவாகச் சாத்திக்கொண்டு, சுவரோரம் சாய்ந்தபடி அப்படியே தரையில் சரிந்து உட்கார்ந்தாள். அவளது முகம் இரு கைகளாலும் மூடிக்கொள்ளப்பட்டது.

​மார்பு விம்ம, உதடுகளைக் கடித்தபடி அவள் கதறி அழத் தொடங்கினாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் துடித்தபடி) கடவுளே... நான் என்ன பண்ணிட்டு இருக்கேன்? என் கணவர் என்னை எந்த அளவுக்கு நம்புகிறார்? ஆனா நான் அவருக்குத் தெரியாம லட்சுமி மூலமா வரப்போற அந்த அட்வான்ஸ் பணத்தைப் பத்தி யோசிச்சிட்டு இருக்கேனே... அது மட்டும் என் அக்கவுண்டுக்கு வந்துட்டா, நான் என் கணவருக்கு பண்ற மிகப்பெரிய துரோகம் அதுவாவே மாறிடுமே! குரு செஞ்ச காரியம் ஒரு பக்கம் என்னைச் சுடுது, இப்போ ரவி கொடுக்கிற பணமும் லட்சுமியின் பேச்சும் என்னை எங்கோ கொண்டு போய் நிப்பாட்டுது. நான் என்ன செய்யட்டும்?

​சமையலறை ஜன்னல் வழியே வெளியே வீசிய காற்று அவளது கண்ணீரைத் தொட்டுச் சென்றது. தன் கையில் இருந்த சேலை முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, அந்தத் துயரத்தையும் குற்ற உணர்ச்சியையும் தாங்க முடியாமல் அவள் மௌனமாகத் தவித்தாள்.

​வெளியே வீட்டின் அமைதி நீடிக்க, லட்சுமி கூறிய அட்வான்ஸ் பணம் தன் கைக்கு வந்தால் தனது குடும்பம் தப்பிக்கும் என்ற யதார்த்தமும், அதை வாங்குவதால் தான் இழக்கப்போகும் மாண்பும் அவளது மனதை இரண்டாகப் பிளந்து கொண்டிருந்தன.