Romance బెంగళూరులో మొదలైన ప్రేమ

[Train222]

పుష్ప, వహీదాలు వెళ్లిపోయిన తర్వాత గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

బెడ్‌పై స్పృహ లేకుండా కృష్ణ పడుకుని ఉన్నాడు.

అతని పక్కనే కూర్చున్న నయని అలసటగా కుర్చీకి ఆనుకుని ఉంది. ఉదయం నుంచి జరిగిన సంఘటనలన్నీ ఆమె మనసులో ఒక్కొక్కటిగా తిరుగుతున్నాయి.

కాలేజీలో జరిగిన గొడవ...

కృష్ణకు తగిలిన గాయాలు...

హాస్పిటల్...

జయంతి చెప్పిన మాటలు...

పుష్ప, వహీదాల కన్నీళ్లు...

అప్పుడే—

మొబైల్ రింగ్ అవుతుంది.

నయని ఉలిక్కిపడి ఫోన్ తీసుకుంటుంది.

స్క్రీన్‌పై “college” అని కనిపించగానే ఆమె ముఖంలో ఒక్కసారిగా ఆందోళన.

నయని:
“అయ్యో... స్వీటీ!”

వెంటనే కాల్ లిఫ్ట్ చేస్తుంది.

కాలేజ్ అడ్మిన్:
“హలో మేడం... స్వీటీ చాలా సేపటి నుంచి మీ కోసం ఎదురుచూస్తోంది. మీరు ఇంకా రాలేదు.”

నయని నుదుటిపై చెయ్యి వేసుకుంటుంది.

నయని:
“సారీ మేడం... చాలా అర్జెంట్ పని వచ్చింది. అందుకే ఆలస్యమైంది. నేను వెంటనే వస్తాను.”

కాల్ కట్ చేస్తుంది.

కృష్ణ వైపు చూస్తుంది.

అతని దగ్గరకు వెళ్లి నెమ్మదిగా—

నయని:
“నేను స్వీటీని తీసుకుని వస్తాను.”

ఒక్క క్షణం కృష్ణ ముఖం వైపు చూస్తుంది.

నయని:
“త్వరగా కోలుకో...”

అని బయటకు వెళ్తుంది.

కాలేజ్ గేట్ దగ్గర పిల్లలు ఒక్కొక్కరుగా బయటకు వస్తున్నారు.

ఒక మూలన కాలేజ్ బ్యాగ్ వేసుకుని స్వీటీ తల్లి కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంటుంది.

దూరం నుంచి నయని పరుగెత్తుకుంటూ రావడం చూసి స్వీటీ ముఖంలో చిరునవ్వు.

స్వీటీ:
“అమ్మా!”

నయని దగ్గరకు వెళ్లి కూతురిని గట్టిగా హత్తుకుంటుంది.

నయని:
“సారీ తల్లీ...”

స్వీటీ:
“ఇంత లేట్ ఎందుకు అయ్యావమ్మా?”

నయని:
“అమ్మకు అర్జెంట్ పని వచ్చింది.”

స్వీటీ తల్లి చెయ్యి పట్టుకుంటుంది.

ఇద్దరూ అక్కడి నుంచి బయలుదేరుతారు.

ఫ్లాట్ తలుపు తెరుచుకుంటుంది.

నయని, స్వీటీ లోపలికి వస్తారు.

స్వీటీ తన కాలేజ్ బ్యాగ్‌ను పక్కన పెడుతుంది.

నయని మాత్రం పూర్తిగా అలసిపోయి ఉంటుంది.

స్వీటీకి స్నాక్స్ తీసుకొచ్చి టేబుల్‌పై పెడుతుంది.

నయని:
“నువ్వు ఇవి తింటూ ఉండు. అమ్మ స్నానం చేసి వస్తాను.”

స్వీటీ:
“సరే అమ్మా.”

నయని బాత్‌రూమ్‌లోకి వెళ్తుంది.

షవర్ ఆన్ అవుతుంది.

నీటి ధార నయని తలపై పడుతుంది.

ఆమె కళ్ళు మూసుకుంటుంది.

కొన్ని క్షణాలు ప్రశాంతంగా నిలబడుతుంది.

అయితే ఆమె మనసు మాత్రం ప్రశాంతంగా ఉండదు.

ఒక్కసారిగా గతం ఆమె కళ్ల ముందు మెదులుతుంది.

పచ్చని కొబ్బరి చెట్లు...

కేరళలోని ఒక చిన్న ఇల్లు...

చేతిలో పుస్తకాలు పట్టుకుని పరుగెత్తుతున్న చిన్ననాటి నయని.

దృశ్యం మారుతుంది.

బెంగళూరు నగరం.

కాలేజీ క్యాంపస్.

యువ నయని చేతిలో పుస్తకాలతో క్యాంపస్‌లోకి అడుగుపెడుతుంది.

ఎంబీఏ క్లాస్‌రూమ్.

నయని ఒక బెంచ్‌లో కూర్చుని నోట్స్ రాస్తోంది.

వెనుక బెంచ్‌లో ఉన్న వీర్ ఆమెను గమనిస్తాడు.

అతని చూపు నయనిపైనే ఆగిపోతుంది.

రోజులు గడుస్తాయి.

వీర్, నయని మంచి స్నేహితులవుతారు.

క్యాంటీన్‌లో కలిసి మాట్లాడుకుంటారు.

లైబ్రరీలో కలిసి చదువుకుంటారు.

కాలేజీ ప్రాంగణంలో కలిసి నడుస్తారు.

స్నేహం క్రమంగా ప్రేమగా మారుతుంది.

ఒక సాయంత్రం కాలేజీ కారిడార్‌లో వీర్ నయనిని ఆపుతాడు.

వీర్:
“నయనీ... నీతో ఒక విషయం చెప్పాలి.”

నయని:
“ఏంటి?”

వీర్ కాసేపు ఆగి ధైర్యం తెచ్చుకుంటాడు.

వీర్:
“నువ్వంటే నాకు చాలా ఇష్టం.”

నయని అతని వైపు చూస్తుంది.

వీర్ టెన్షన్‌గా ఆమె సమాధానం కోసం ఎదురుచూస్తాడు.

నయని ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు.

ఆ చిరునవ్వే అతనికి సమాధానమవుతుంది.

దృశ్యం మారుతుంది.

నయని తన తల్లిదండ్రుల ముందు నిలబడి ఉంటుంది.

నయని:
“నాకు వీర్ అంటే ఇష్టం. అతన్నే పెళ్లి చేసుకుంటాను.”

తల్లిదండ్రులు తీవ్రంగా వ్యతిరేకిస్తారు.

నయని తండ్రి:
“వీర్ ఎవరు? అతని కుటుంబం ఏంటి? కనీసం తల్లిదండ్రులు కూడా లేని వ్యక్తిని ఎలా నమ్ముతున్నావు?”

నయని కళ్లలో కన్నీళ్లు.

నయని:
“అతను అనాథ కావచ్చు... కానీ మంచి మనిషి.”

తల్లిదండ్రులు మాత్రం ఒప్పుకోరు.

నయని తన నిర్ణయం మార్చుకోదు.

చిన్న ఆలయంలో నయని, వీర్ పెళ్లి చేసుకుంటారు.

ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ నవ్వుకుంటారు.

కొత్త జీవితం ప్రారంభమవుతుంది.

వీర్ చిన్న ఉద్యోగంలో చేరతాడు.

ఉదయం నుంచి రాత్రి వరకు కష్టపడతాడు.

చిన్న ఆఫీస్ ప్రారంభిస్తాడు.

ఒక్క టేబుల్...

ఒక్క కంప్యూటర్...

క్రమంగా ఉద్యోగులు పెరుగుతారు.

చిన్న కంపెనీ పెద్దదవుతుంది.

నయని దూరం నుంచి వీర్ ఎదుగుదలను చూసి గర్వంగా నవ్వుతుంది.

మరోవైపు...

హాస్పిటల్‌లో పాప ఏడుపు.

వీర్ ఆనందంగా నయని దగ్గరకు వస్తాడు.

నయని చేతుల్లో చిన్న స్వీటీ.

వీర్ పాపను ఎత్తుకుని నుదుటిపై ముద్దు పెడతాడు.

నయని చిరునవ్వుతో చూస్తుంది.

సంతోషంగా గడిచిన కుటుంబ జీవితం.

కొంతకాలం తర్వాత...

ఎయిర్‌పోర్ట్.

వీర్ అమెరికా వెళ్లడానికి సిద్ధంగా ఉంటాడు.

నయని, స్వీటీ అతన్ని సాగనంపడానికి వచ్చారు.

వీర్:
“ప్రాజెక్ట్ పూర్తయ్యాక త్వరగా వస్తాను.”

నయని:
“మాట తప్పకూడదు.”

వీర్:
“తప్పను.”

వీర్ స్వీటీని ఎత్తుకుని ముద్దు పెడతాడు.

నయని వైపు చూసి నవ్వుతాడు.

ఆ తర్వాత లోపలికి వెళ్తాడు.

నయని అతను కనుమరుగయ్యే వరకు చూస్తూనే ఉంటుంది.

క్యాలెండర్ పేజీలు మారుతాయి.

రోజులు...

నెలలు...

సంవత్సరాలు...

వీర్ మాత్రం అమెరికాలోనే ఉండిపోతాడు.

ఒక రాత్రి నయని మొబైల్ మోగుతుంది.

స్క్రీన్‌పై “VEER”.

ఆమె వెంటనే కాల్ లిఫ్ట్ చేస్తుంది.

నయని:
“వీర్... ఎప్పుడు వస్తున్నావు?”

అవతలి వైపు కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం.

వీర్:
“నయనీ... నేను ఇండియాకు తిరిగి రావడం కుదరదు.”

నయని ముఖంలోని చిరునవ్వు మాయమవుతుంది.

నయని:
“ఏంటి?”

వీర్:
“ఇక నీతో జీవితాంతం కలిసి ఉండటం కూడా నాకు సాధ్యం కాదు.”

నయని షాక్‌తో నిలబడిపోతుంది.

నయని:
“వీర్... ఏం మాట్లాడుతున్నావు?”

వీర్:
“నా నిర్ణయం మారదు.”

నయని:
“అయితే నేను? స్వీటీ?”

వీర్:
“నీకు, స్వీటీకి ఎలాంటి ఇబ్బంది రాకూడదని దాదాపు పాతిక కోట్లు నీ అకౌంట్‌లో వేసాను.”

నయని కన్నీళ్లను ఆపుకోలేకపోతుంది.

నయని:
“నాకు నీ డబ్బు వద్దు వీర్... నాకు నువ్వు కావాలి.”

నిశ్శబ్దం.

నయని:
“స్వీటీకి నువ్వు కావాలి...”

వీర్ ఏమీ మాట్లాడడు.

నయని:
“ప్లీజ్ వీర్... ఒక్కసారి ఆలోచించు.”

కాల్ కట్.

నయని చేతిలోని మొబైల్ నెమ్మదిగా కిందికి జారుతుంది.

ఆమె కన్నీళ్లు ఆపుకోలేకపోతుంది.

పక్కనే నిద్రపోతున్న స్వీటీ వైపు చూస్తుంది.

ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి కూర్చుని తల నిమురుతుంది.

తర్వాతి రోజులు...

నయని ఒంటరిగా బెంగళూరు వీధుల్లో నడుస్తుంది.

స్వీటీ చెయ్యి పట్టుకుని ఉంటుంది.

కాలేజీ రిసెప్షన్.

నయని అక్కడ ఉద్యోగానికి చేరుతుంది.

మళ్లీ వర్తమానం.

షవర్ కింద ఉన్న నయని ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరుస్తుంది.

ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు.

నీళ్లతో కలిసి ఆ కన్నీళ్లు ముఖం మీదుగా జారిపోతాయి.

అప్పుడే బయట నుంచి—

స్వీటీ:
“అమ్మా...!”

నయని ఉలిక్కిపడుతుంది.

స్వీటీ:
“అమ్మా... ఎంతసేపు? బయటికి రా!”

నయని వెంటనే కళ్లను తుడుచుకుంటుంది.

ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు తెచ్చుకుంటుంది.

నయని:
“వస్తున్నా తల్లీ...”

షవర్ ఆపుతుంది.

బాత్‌రూమ్ తలుపు తెరిచి బయటకు వస్తుంది.

కూతురి దగ్గరకు వెళ్లే ముందు ఒక్కసారి అద్దంలో తనను తాను చూసుకుంటుంది.

కళ్లలో ఇంకా కన్నీటి ఛాయ.

అయినా ముఖంలో మాత్రం చిరునవ్వు.

తన బాధను కూతురికి తెలియనివ్వకూడదన్నట్టుగా నయని బయటకు నడుస్తుంది.