Romance బెంగళూరులో మొదలైన ప్రేమ

[Train222]

అటు కృష్ణకు ట్రీట్మెంట్ పూర్తయ్యాక జయంతి నయని, పుష్ప, వహీదా దగ్గరకు వచ్చి కూర్చుంది. ముగ్గురి ముఖాల్లోనూ ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. జయంతి ఏం చెబుతుందోనని వాళ్లు ఆమె వైపే చూస్తున్నారు.

జయంతి కాసేపు మౌనంగా ఉండి నయని వైపు చూసింది.

జయంతి:
“చూడు నయనీ... నేను చెప్పేది జాగ్రత్తగా విను. కృష్ణ ఒంటిపై బలమైన గాయాలు అయ్యాయి. ముఖ్యంగా తలకు, చేతులకు అయిన గాయాలు ప్రస్తుతం అదుపులోనే ఉన్నాయి. అవి నెమ్మదిగా నయం అవుతాయి. కానీ... కత్తి గాయం మాత్రం కొంచెం లోతుగా ఉండటంతో పూర్తిగా తగ్గడానికి కొంత సమయం పడుతుంది.”

జయంతి మాటలు విన్న నయని గుండెల్లో భయం మొదలైంది.

నయని:
“అంటే... కృష్ణకు ఏమైనా ప్రమాదం ఉందా?”

అదే మాట కోసం ఎదురుచూస్తున్నట్టుగా పుష్ప, వహీదాలు కూడా ఆతృతగా జయంతి ముఖంలోకి చూశారు.

జయంతి వెంటనే సమాధానం చెప్పకుండా కాసేపు ఆలోచించింది.

పుష్ప:
“ఏం జరిగినా పర్లేదు డాక్టర్... మాకు నిజం చెప్పండి.”

వహీదా:
“అవును... కృష్ణకు ఏం జరిగిందో మాకు తెలియాలి.”

నయని కూడా కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతుండగా,

నయని:
“పర్లేదు జయంతి... ఏదైనా ఉంటే చెప్పు. మాకు భయం కన్నా కృష్ణ త్వరగా కోలుకోవడం ముఖ్యం.”

జయంతి ఒకసారి ముగ్గురినీ చూసి నెమ్మదిగా మాట్లాడటం ప్రారంభించింది.

జయంతి:
“ఒక డాక్టర్‌గా బయట పేషెంట్లతో మాట్లాడినట్టు మీతో ఈ విషయం చెప్పలేకపోతున్నాను నయనీ. ఎందుకంటే... ఇది కృష్ణ భవిష్యత్తుకు సంబంధించిన విషయం.”

ఆ మాటతో ముగ్గురి గుండెల్లో గుబులు మరింత పెరిగింది.

నయని:
“అయినా చెప్పు జయంతి... ఏం కాదు. మేము ధైర్యంగా వింటాం.”

జయంతి లోతుగా ఊపిరి తీసుకుంది.

జయంతి:
“కత్తి గాయం అతని శరీరంలోని చాలా సున్నితమైన ప్రాంతానికి దగ్గరగా తగిలింది. దాంతో అక్కడి కొన్ని నరాలు దెబ్బతిన్నాయి. ప్రస్తుతం అవి సరిగ్గా పనిచేయడానికి కొంత సమయం పడుతుంది.”

ఆ మాట విన్న వెంటనే నయని, పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

వాళ్లకు ఏం మాట్లాడాలో అర్థం కాలేదు.

నయని:
“అంటే...?”

జయంతి వెంటనే వాళ్ల భయాన్ని గమనించింది.

జయంతి:
“అంతగా భయపడాల్సిన అవసరం లేదు. ప్రస్తుతం కృష్ణ ప్రాణానికి ఎలాంటి ప్రమాదం లేదు. కానీ అతను పూర్తిగా కోలుకునే వరకు కొన్ని జాగ్రత్తలు తప్పనిసరిగా తీసుకోవాలి.”

వాళ్లు కొంచెం ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.

జయంతి:
“మందులు క్రమం తప్పకుండా వాడాలి. విశ్రాంతి చాలా అవసరం. ముఖ్యంగా అతని పరిస్థితిని గమనించడానికి ఎవరో ఒకరు దగ్గర్లో ఉండటం మంచిది. ఏదైనా అసాధారణ లక్షణం కనిపిస్తే వెంటనే నాకు చెప్పాలి.”

అని చెప్పి జయంతి కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూసింది.

జయంతి:
“అతను మెలకువలో ఉన్నప్పుడు ఒంటరిగా ఉండకుండా చూసుకోండి. మీలో ఎవరో ఒకరు దగ్గర్లో ఉండాలి.”

ఆ మాటతో నయని, పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

కొద్దిసేపు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

చివరకు నయని నెమ్మదిగా అంది.

నయని:
“కృష్ణ ఫ్రెండ్స్‌ని పిలవమంటున్నావు... కానీ ఇక్కడ కృష్ణకు బాగా తెలిసిన వాళ్లు ఎవరూ లేరు.”

వహీదా:
“సిద్దు ఉన్నాడు కదా...”

పుష్ప:
“అతను కూడా ఊరికి వెళ్లిపోయాడు.”

అని చెప్పగానే ముగ్గురూ ఒక్కసారిగా మౌనమయ్యారు.

ఎందుకంటే వాళ్లకు మరో విషయం గుర్తొచ్చింది.

కాలేజ్ చైర్మన్ స్పష్టంగా చెప్పిన మాట—

“ఈ విషయం బయట ఎవరికీ తెలియకూడదు.”

నయని ఆ మాట గుర్తు చేసుకుని ఆందోళనగా పుష్ప, వహీదాల వైపు చూసింది.

నయని:
“కానీ... చైర్మన్ ఈ విషయం ఎవరికి చెప్పొద్దని చెప్పాడు కదా?”

ముగ్గురూ మళ్లీ కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూశారు.

గదిలో కృష్ణ నిశ్శబ్దంగా నిద్రపోతున్నాడు.

అతనికి ఏం జరిగిందో బయట ప్రపంచానికి తెలియకూడదు...

కానీ ఇప్పుడు అతన్ని ఒంటరిగా వదిలేయడం కూడా వాళ్లకు సాధ్యం కాదు.

ఆ రెండు ఆలోచనల మధ్య వాళ్లు చిక్కుకుపోయారు.