05-09-2026, 01:57 AM
அத்தியாயம் 13:
குரு அங்கிருந்து வேகமாக வெளியேறிச் சென்ற சில விநாடிகளில், ஹாலின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு ஸ்ரீதிவ்யாவின் பர்ஸில் இருந்த மொபைல் போன் 'ட்ரிங்... ட்ரிங்...' என்று ஒலிக்கத் தொடங்கியது. அந்தச் சத்தம் அவளது காதுகளில் ஒரு எச்சரிக்கை மணியைப் போல ஒலித்தது.
ஸ்ரீதிவ்யா : (உதடு நடுங்க, கை விரல்கள் பதற்றமடைய) ஐயோ... இந்த நேரத்துல யார் போன் பண்றது?
அவள் தன் நடுங்கும் கைகளை பர்ஸுக்குள் விட்டு மொபைல் போனை வெளியே எடுத்தாள். ஸ்கிரீனில் 'லட்சுமி' என்ற பெயர் ஒளிர, அவளது இதயம் தொண்டைக்குள் வந்து குதிப்பது போல் இருந்தது. சற்று முன்பு குரு தந்த முத்தத்தின் சூடு இன்னும் அவளது உதடுகளில் நீங்காத நிலையில், இந்த அழைப்பு அவளுக்கு மேலும் பீதியை ஏற்படுத்தியது.
ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள்) கடவுளே... இப்போ லட்சுமி போன் பண்றாளே, சுமன் ரூம்ல இருந்து வெளியே வந்துட்டா என்ன ஆகுறது?
அவள் அவசரமாகக் கால் பட்டனைத் தட்டி போனை காதுக்குப் பொத்திக் கொண்டாள். அவளது மூச்சு காற்று சீராக இல்லாமல் வேகமாக ஏறி இறங்கியது.
ஸ்ரீதிவ்யா : ஹ... ஹலோ லட்சுமி…
லட்சுமி : (மறுமுனையில் புன்னகையுடன்) என்ன திவ்யா இவ்வளவு நேரம் போன் எடுக்கல? நான் அங்கிருந்து கிளம்பி ரொம்ப நேரமாச்சு. உன் குரல் என்ன ஒரு மாதிரி நடுங்குது? என்ன விஷயம்?
ஸ்ரீதிவ்யா தன் பார்வையை சுமன் இருக்கும் அறைக்கதவை நோக்கிப் பயத்துடன் ஓடவிட்டாள்.
ஸ்ரீதிவ்யா : அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல லட்சுமி... இப்பதான் குருண்ணா வீட்டுக்கு வந்துட்டுப் போனாரு. அதான்…
லட்சுமி : ஓ... அந்த குருவா? சரி விடு அதைப் பத்தி இப்போ பேச வேண்டாம். நான் உன்கிட்ட ரொம்ப முக்கியமான ஒரு விஷயம் சொல்லத்தான் போன் பண்ணேன்.
ஸ்ரீதிவ்யா ஹால் மூலையில் நின்று கொண்டு தன் சேலை முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது முகத்தில் வியர்வை அரும்பியிருந்தது.
ஸ்ரீதிவ்யா : என்ன லட்சுமி விஷயம்? ஏன் இப்படி திடீர்னு போன் பண்ணிப் பேசுற?
லட்சுமி : வேற என்ன திவ்யா... உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா நேத்து நம்ம பார்த்தோமே ரவி... அவர்தான் உன்னை பத்தி விசாரிச்சார். உன்னோட குடும்ப கஷ்டம் எல்லாம் அவருக்குத் தெரியும். அவர் மூலமா உனக்கு ஒரு பெரிய தொகை அட்வான்ஸா வரப்போகுது.
ஸ்ரீதிவ்யா : (அதிர்ச்சியுடன், குரலைத் தாழ்த்தி) என்னது பெரிய தொகையா? அட்வான்ஸா? லட்சுமி, நான் நேத்தே சொல்லிட்டேன்ல... எனக்கு அதுல விருப்பம் இல்லைனு. அப்புறம் எப்படி ரவி கொடுக்கிறது?
லட்சுமி : (சிரித்தபடி) அடி முட்டாளே! உன்னோட கணவர் சுமனின் மருத்துவச் செலவுக்கும், உங்களோட கடனுக்கும் யார் பணம் கொடுப்பா? நீ என்னதான் யோசிச்சாலும் ரவி உனக்கு உதவத் தயாரா இருக்கார். இன்னைக்கு மாலையே உன்னோட அக்கவுண்டுக்கு பெரிய தொகை அட்வான்ஸ் வரப்போகுது. அதை வச்சு நீ உன் கஷ்டத்தைச் சமாளிக்கலாம்.
ஸ்ரீதிவ்யா : (கண் கலங்க, நடுங்கும் குரலில்) லட்சுமி... இது ரொம்பத் தப்புடி. நான் ஏற்கனவே ரவியோட நடந்த செயலால் உள்ளுக்குள்ள செத்துட்டு இருக்கேன். இதுல ரவி கொடுக்கிற பணத்தை வாங்குனா நான் என் கணவருக்கு பண்ற மிகப்பெரிய துரோகம் அது. என்னால முடியாது.
லட்சுமி : திவ்யா, கொஞ்சம் பிராக்டிகலா யோசி. குடும்பம், பசி, கடன் இதெல்லாம் இருந்தா தர்மம், நியாயம் பத்தி பேசிட்டு இருக்க முடியாது. ரவி உன்னை ரொம்ப விரும்புறார். அவர் உனக்கு உதவத்தான் பார்க்கிறார். யோசிச்சு ஒரு நல்ல முடிவா சொல்லு. நான் அப்புறம் கூப்பிடுறேன்.
'பீப்... பீப்...' என்று போன் துண்டிக்கப்பட்ட சத்தம் கேட்டது.
ஸ்ரீதிவ்யா மொபைல் போனை கையில் பிடித்தபடியே அப்படியே சுவரில் சரிந்து நின்றாள்.
ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் அரற்றியபடி) கடவுளே... ரவி கொடுக்கிற பணம் என் குடும்பத்துக்குத் தேவைதான், ஆனா அந்தப் பணத்துக்காக நான் எவ்வளவுக்கு இறங்கிப் போவணும்? நேத்து நடந்ததே இன்னும் என் நெஞ்சை விட்டுப் போகல. இதுல இப்போ மறுபடியும்... இல்லை, நான் இதை வாங்கக் கூடாது.
ஸ்ரீதிவ்யா தன் கையில் போனை வைத்துக் கொண்டு உலகமே மறந்து நின்று கொண்டிருந்தபோது, திடீரென சுமன் தன் அறைக் கதவைத் திறந்து கொண்டு ஹாலுக்கு வெளியே வந்தான். ஓய்வு எடுத்து வந்த அவனது முகத்தில் லேசான சோர்வு இருந்தது.
சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா... யார்கிட்ட இவ்வளவு நேரம் போன் பேசிட்டு இருந்த?
அந்த எதிர்பாராத கேள்சியும், சுமனின் நேரான பார்ளையும் ஸ்ரீதிவ்யாவை நிலைகலங்கச் செய்தன. அவளது கால்கள் நடுங்கின. கையில் இருந்த மொபைல் போன் கீழே விழுந்துவிடுவது போல் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள்.
ஸ்ரீதிவ்யா : (தடுமாறியபடி, உதடுகள் வெளுக்க) அ... அது வந்துங்க...
சுமன் தன் புருவங்களைச் சுருக்கி, மனைவியின் முகத்தில் இருக்கும் பதற்றத்தைக் கவனித்தான். அவளது வெளுத்த முகமும், நடுங்கும் கைகளும் அவனுக்குள் சந்தேகத்தின் விதையை ஆழமாக விதைத்தன.
சுமன் : என்ன ஸ்ரீதிவ்யா? யார்கிட்ட பேசுனனு கேட்டேன்? முகமெல்லாம் ஏன் அப்படி ஒரு மாதிரி இருக்கு? யாரிடம் இவ்வளவு ரகசியமா பேசிட்டு இருந்த?
ஸ்ரீதிவ்யா : அது வந்துங்க... அது…
சுமனின் தீவிரமான அந்தப் பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் ஸ்ரீதிவ்யா வார்த்தைகள் வராமல் தவித்தாள். லட்சுமியின் பெயரைக் கூட அவளால் உச்சரிக்க முடியவில்லை. சுமனின் கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் அவளது மனம் பயத்தால் நடுங்கியது.
சுமன் : (குரலை உயர்த்தி, சந்தேகத்துடன்) ஸ்ரீதிவ்யா! நான் கேட்டது உனக்குக் கேட்கலையா? யாரிடம் போன்ல பேசிட்டு இருந்தனு சொல்லு!
சுமனின் அந்தத் தீவிரமான கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் ஸ்ரீதிவ்யா உதடுகள் துடிக்க, வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே அடைத்துக்கொள்ள நின்றாள்.
குரு அங்கிருந்து வேகமாக வெளியேறிச் சென்ற சில விநாடிகளில், ஹாலின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு ஸ்ரீதிவ்யாவின் பர்ஸில் இருந்த மொபைல் போன் 'ட்ரிங்... ட்ரிங்...' என்று ஒலிக்கத் தொடங்கியது. அந்தச் சத்தம் அவளது காதுகளில் ஒரு எச்சரிக்கை மணியைப் போல ஒலித்தது.
ஸ்ரீதிவ்யா : (உதடு நடுங்க, கை விரல்கள் பதற்றமடைய) ஐயோ... இந்த நேரத்துல யார் போன் பண்றது?
அவள் தன் நடுங்கும் கைகளை பர்ஸுக்குள் விட்டு மொபைல் போனை வெளியே எடுத்தாள். ஸ்கிரீனில் 'லட்சுமி' என்ற பெயர் ஒளிர, அவளது இதயம் தொண்டைக்குள் வந்து குதிப்பது போல் இருந்தது. சற்று முன்பு குரு தந்த முத்தத்தின் சூடு இன்னும் அவளது உதடுகளில் நீங்காத நிலையில், இந்த அழைப்பு அவளுக்கு மேலும் பீதியை ஏற்படுத்தியது.
ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள்) கடவுளே... இப்போ லட்சுமி போன் பண்றாளே, சுமன் ரூம்ல இருந்து வெளியே வந்துட்டா என்ன ஆகுறது?
அவள் அவசரமாகக் கால் பட்டனைத் தட்டி போனை காதுக்குப் பொத்திக் கொண்டாள். அவளது மூச்சு காற்று சீராக இல்லாமல் வேகமாக ஏறி இறங்கியது.
ஸ்ரீதிவ்யா : ஹ... ஹலோ லட்சுமி…
லட்சுமி : (மறுமுனையில் புன்னகையுடன்) என்ன திவ்யா இவ்வளவு நேரம் போன் எடுக்கல? நான் அங்கிருந்து கிளம்பி ரொம்ப நேரமாச்சு. உன் குரல் என்ன ஒரு மாதிரி நடுங்குது? என்ன விஷயம்?
ஸ்ரீதிவ்யா தன் பார்வையை சுமன் இருக்கும் அறைக்கதவை நோக்கிப் பயத்துடன் ஓடவிட்டாள்.
ஸ்ரீதிவ்யா : அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல லட்சுமி... இப்பதான் குருண்ணா வீட்டுக்கு வந்துட்டுப் போனாரு. அதான்…
லட்சுமி : ஓ... அந்த குருவா? சரி விடு அதைப் பத்தி இப்போ பேச வேண்டாம். நான் உன்கிட்ட ரொம்ப முக்கியமான ஒரு விஷயம் சொல்லத்தான் போன் பண்ணேன்.
ஸ்ரீதிவ்யா ஹால் மூலையில் நின்று கொண்டு தன் சேலை முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது முகத்தில் வியர்வை அரும்பியிருந்தது.
ஸ்ரீதிவ்யா : என்ன லட்சுமி விஷயம்? ஏன் இப்படி திடீர்னு போன் பண்ணிப் பேசுற?
லட்சுமி : வேற என்ன திவ்யா... உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா நேத்து நம்ம பார்த்தோமே ரவி... அவர்தான் உன்னை பத்தி விசாரிச்சார். உன்னோட குடும்ப கஷ்டம் எல்லாம் அவருக்குத் தெரியும். அவர் மூலமா உனக்கு ஒரு பெரிய தொகை அட்வான்ஸா வரப்போகுது.
ஸ்ரீதிவ்யா : (அதிர்ச்சியுடன், குரலைத் தாழ்த்தி) என்னது பெரிய தொகையா? அட்வான்ஸா? லட்சுமி, நான் நேத்தே சொல்லிட்டேன்ல... எனக்கு அதுல விருப்பம் இல்லைனு. அப்புறம் எப்படி ரவி கொடுக்கிறது?
லட்சுமி : (சிரித்தபடி) அடி முட்டாளே! உன்னோட கணவர் சுமனின் மருத்துவச் செலவுக்கும், உங்களோட கடனுக்கும் யார் பணம் கொடுப்பா? நீ என்னதான் யோசிச்சாலும் ரவி உனக்கு உதவத் தயாரா இருக்கார். இன்னைக்கு மாலையே உன்னோட அக்கவுண்டுக்கு பெரிய தொகை அட்வான்ஸ் வரப்போகுது. அதை வச்சு நீ உன் கஷ்டத்தைச் சமாளிக்கலாம்.
ஸ்ரீதிவ்யா : (கண் கலங்க, நடுங்கும் குரலில்) லட்சுமி... இது ரொம்பத் தப்புடி. நான் ஏற்கனவே ரவியோட நடந்த செயலால் உள்ளுக்குள்ள செத்துட்டு இருக்கேன். இதுல ரவி கொடுக்கிற பணத்தை வாங்குனா நான் என் கணவருக்கு பண்ற மிகப்பெரிய துரோகம் அது. என்னால முடியாது.
லட்சுமி : திவ்யா, கொஞ்சம் பிராக்டிகலா யோசி. குடும்பம், பசி, கடன் இதெல்லாம் இருந்தா தர்மம், நியாயம் பத்தி பேசிட்டு இருக்க முடியாது. ரவி உன்னை ரொம்ப விரும்புறார். அவர் உனக்கு உதவத்தான் பார்க்கிறார். யோசிச்சு ஒரு நல்ல முடிவா சொல்லு. நான் அப்புறம் கூப்பிடுறேன்.
'பீப்... பீப்...' என்று போன் துண்டிக்கப்பட்ட சத்தம் கேட்டது.
ஸ்ரீதிவ்யா மொபைல் போனை கையில் பிடித்தபடியே அப்படியே சுவரில் சரிந்து நின்றாள்.
ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் அரற்றியபடி) கடவுளே... ரவி கொடுக்கிற பணம் என் குடும்பத்துக்குத் தேவைதான், ஆனா அந்தப் பணத்துக்காக நான் எவ்வளவுக்கு இறங்கிப் போவணும்? நேத்து நடந்ததே இன்னும் என் நெஞ்சை விட்டுப் போகல. இதுல இப்போ மறுபடியும்... இல்லை, நான் இதை வாங்கக் கூடாது.
ஸ்ரீதிவ்யா தன் கையில் போனை வைத்துக் கொண்டு உலகமே மறந்து நின்று கொண்டிருந்தபோது, திடீரென சுமன் தன் அறைக் கதவைத் திறந்து கொண்டு ஹாலுக்கு வெளியே வந்தான். ஓய்வு எடுத்து வந்த அவனது முகத்தில் லேசான சோர்வு இருந்தது.
சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா... யார்கிட்ட இவ்வளவு நேரம் போன் பேசிட்டு இருந்த?
அந்த எதிர்பாராத கேள்சியும், சுமனின் நேரான பார்ளையும் ஸ்ரீதிவ்யாவை நிலைகலங்கச் செய்தன. அவளது கால்கள் நடுங்கின. கையில் இருந்த மொபைல் போன் கீழே விழுந்துவிடுவது போல் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள்.
ஸ்ரீதிவ்யா : (தடுமாறியபடி, உதடுகள் வெளுக்க) அ... அது வந்துங்க...
சுமன் தன் புருவங்களைச் சுருக்கி, மனைவியின் முகத்தில் இருக்கும் பதற்றத்தைக் கவனித்தான். அவளது வெளுத்த முகமும், நடுங்கும் கைகளும் அவனுக்குள் சந்தேகத்தின் விதையை ஆழமாக விதைத்தன.
சுமன் : என்ன ஸ்ரீதிவ்யா? யார்கிட்ட பேசுனனு கேட்டேன்? முகமெல்லாம் ஏன் அப்படி ஒரு மாதிரி இருக்கு? யாரிடம் இவ்வளவு ரகசியமா பேசிட்டு இருந்த?
ஸ்ரீதிவ்யா : அது வந்துங்க... அது…
சுமனின் தீவிரமான அந்தப் பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் ஸ்ரீதிவ்யா வார்த்தைகள் வராமல் தவித்தாள். லட்சுமியின் பெயரைக் கூட அவளால் உச்சரிக்க முடியவில்லை. சுமனின் கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் அவளது மனம் பயத்தால் நடுங்கியது.
சுமன் : (குரலை உயர்த்தி, சந்தேகத்துடன்) ஸ்ரீதிவ்யா! நான் கேட்டது உனக்குக் கேட்கலையா? யாரிடம் போன்ல பேசிட்டு இருந்தனு சொல்லு!
சுமனின் அந்தத் தீவிரமான கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் ஸ்ரீதிவ்யா உதடுகள் துடிக்க, வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே அடைத்துக்கொள்ள நின்றாள்.
நண்பர்களே உங்கள் ஆதரவுக்கு நன்றி
ஒரு கதையின் ஒரு எபிசோட் எழுத 2-3 நாட்கள் ஆகுது.ஏன்னா கதையை பத்தி எந்த ரிப்ளையும் வராம எழுத மனசே வராது
இந்த கதையின் அடுத்த பகுதி வேணும்னா, குறைந்தது 5 பேர் reply பண்ணுங்க அடுத்த பகுதியை எழுதுறேன்
உங்க கருத்தை சொல்லுங்க
நல்லா இருக்கா
தொடரலாமா
வேண்டாமா
ஒரு கதையின் ஒரு எபிசோட் எழுத 2-3 நாட்கள் ஆகுது.ஏன்னா கதையை பத்தி எந்த ரிப்ளையும் வராம எழுத மனசே வராது
இந்த கதையின் அடுத்த பகுதி வேணும்னா, குறைந்தது 5 பேர் reply பண்ணுங்க அடுத்த பகுதியை எழுதுறேன்
உங்க கருத்தை சொல்லுங்க
நல்லா இருக்கா
தொடரலாமா
வேண்டாமா


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)