Romance ஒரு பத்தினி விபச்சாரி ஆகிறாள்

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 11

​மாடிப்படி சுவர்களில் மழைக்காலத்தின் ஈரமான குளுமை ஒட்டியிருந்தது. படியின் ஒவ்வொரு கல்லிலும் இருவரின் காலடிகளும் மெதுவாக வைக்கப்பட்டன. 'டக்... டக்...' என்ற சத்தம் ஹால் வரை மெலிதாக எதிரொலித்தது.
​ஸ்ரீதிவ்யா தன் பச்சை நிறச் சேலையின் முந்தானையை இரு கைகளாலும் இறுக்கமாகப் பிடித்து மார்போடு அணைத்திருந்தாள். அவளது விரல்கள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. நெற்றியில் அரும்பிய வியர்வைத் துளிகள் மழைக்காலக் குளுமையிலும் ஆறாமல் வழிந்தன. உள்ளுக்குள் இதயத்தின் துடிப்பு 'தட்... தட்...' என்று வேகமாகக் கேட்டது. மாடியில் தொட்டிக்கு அடியில் நடந்த அந்த நொடிகளும், குருவின் தொடுதலும், உதடுகளின் வெப்பமும் அவளது மனதை குற்ற உணர்ச்சியால் பிளந்து கொண்டிருந்தன.

​குரு முன்னால் இறங்கினான். அவனது சட்டையின் தோள்பட்டைப் பகுதி ஈரமாக இருந்தது. முகத்தில் ஒருவிதமான இறுக்கமும் தடுமாற்றமும் படிந்திருந்தன.

​ஹாலில் இருந்த பழைய மரச் சோபாவில் சுமன் அமர்ந்திருந்தான். அவன் கையில் ஒரு மெலிதான போர்வை போர்த்தப்பட்டிருந்தது. மாடிப்படியிலிருந்து இறங்கும் சத்தம் கேட்டு அவன் தலையை உயர்த்திப் பார்த்தான்.

​சுமன் : டேய் குரு... என்னடா இவ்ளோ நேரம்? ஸ்ரீதிவ்யா... நீங்களும் மேல தான் இருந்தீங்களா?

​சுமனின் குரல் அமைதியாகத் தான் ஒலித்தது, ஆனால் அதில் லேசான கேள்வியும் சந்தேகமும் கலந்திருந்தது.
​மாடிப்படியின் கடைசி படியில் நின்ற குரு ஒரு நொடி தயங்கி நின்றான். ஸ்ரீதிவ்யா உடனே தன் முகத்தை லேசாகப் பக்கவாட்டில் திருப்பிக் கொண்டாள். அவளது கண்கள் தரையைப் பார்த்தன.

​குரு : ஆமாடா சுமன்... மேல துணி காயப்போட்டிருந்ததை எடுக்க ஸ்ரீதிவ்யா வந்தாங்க. திடீர்னு மழை பிடிச்சிக்கிச்சு. அதான் வாட்டர் டேங்க் நிழல்ல கொஞ்சம் நேரம் நிற்க வேண்டியதா போச்சுடா.

​சுமன் : அப்படியாடா... மழை ரொம்ப பலமா பெயஞ்சிதா?

​குரு : ஆமாடா, நல்ல மழை.

​சுமன் சோபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்தபடி ஸ்ரீதிவ்யாவைப் பார்த்தான். அவளது சேலை முந்தானை ஈரமாக சுருங்கி இருந்தது, கூந்தல் இழைகள் கன்னத்தில் ஒட்டியிருந்தன.

​சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா... என்னாச்சு? முகம் ஏன் ஒரு மாதிரி வெளுத்துப்போய் இருக்கு? கை எல்லாம் நடுங்குற மாதிரி இருக்கு?

​சுமனின் கேள்வி ஹாலின் அமைதியை சட்டென உடைத்தது. சீலிங் ஃபேன் 'வீய்ய்... வீய்ய்...' என்று மெதுவாகச் சுழன்றுகொண்டிருந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யாவுக்குத் தொண்டை வறண்டு போனது. நாக்கு ஒட்டிக்கொண்டது போல இருந்தது. கணவனின் கேள்விகளுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் தவித்தாள்.

​என்னங்க... நான் உங்க நண்பன் கூட மேல... கடவுளே! நான் என்ன சொல்வேன்? லட்சுமி கூட போனதும் தப்பு, இப்போ குருண்ணா கூட... நான் எப்படி உங்க மூஞ்சியைப் பார்ப்பேன்?

​ஸ்ரீதிவ்யா : அது... வந்துங்க...
​அவளால் முழு வாக்கியத்தையும் பேச முடியவில்லை. உதடுகள் நடுங்கின. வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே அடைத்துக் கொண்டன.

​குரு உடனே குறுக்கிட்டுப் பேசினான்.

​குரு : டேய் சுமன், மேல மழை தண்ணில ஸ்ரீதிவ்யா லேசா வழுக்கி விழப் பார்த்தாங்கடா. நல்லவேளையா நான் பக்கத்துல இருந்ததால பிடிச்சுட்டேன். அந்த பயத்துல தான் இன்னும் நடுங்கிட்டு இருக்காங்க.
​சுமன் லேசான பதற்றத்துடன் எழுந்திருக்க முயன்றான்.

​சுமன் : என்ன ஸ்ரீதிவ்யா... பார்த்து போகக் கூடாதா? அடி எதுவும் படலையே?

​ஸ்ரீதிவ்யா : இ... இல்லைங்க... அடி எதுவும் படலைங்க. நான்... நான் நல்லாத்தான் இருக்கேன்ங்க.

​சுமனின் அன்பான கவலை அவளது நெஞ்சில் கூரிய முள்ளாகக் குத்தியது. கணவனின் நேர்மையான பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் பதற்றத்தையும் முக மாற்றத்தையும் மறைப்பதற்காக ஹாலிலிருந்து மெதுவாக நகர்ந்து பால்கனிப் பகுதிக்குச் சென்றாள். பால்கனிக் கம்பிகளை இரு கைகளாலும் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு வெளியே பெய்து முடிந்த மழையின் துளிகளைப் பார்த்தாள். மரங்களின் இலைகளிலிருந்து சொட்டுச் சொட்டாகத் தண்ணீர் கீழே விழுந்துகொண்டிருந்தது.
​அவளது மூச்சு வேகமாகவும் சீரற்றதாகவும் இருந்தது.
​பின்னால் மெல்லிய காலடிச் சத்தம் கேட்டது. குரு பால்கனி கதவோரம் வந்து நின்றான். சுமன் சோபாவில் அமர்ந்து டிவியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்ததால், பால்கனியில் பேசுவது அவனுக்குக் கேட்காது.

​குரு : ஸ்ரீதிவ்யா…

​ஸ்ரீதிவ்யா திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள். அவளது கண்கள் பயத்தில் விரிந்தன.

​ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா... நீங்க ஏன் இங்க வந்தீங்க? அவர் அங்கே இருக்காங்கண்ணா…

​குரு தன் குரலை மிகவும் தாழ்த்தி, தாழ்மையோடு பேசினான்.

​குரு : ஸ்ரீதிவ்யா... என்னை மன்னிச்சிடும்மா. மேல வச்சு அப்படி நடந்திருக்கக் கூடாது. என் மனசு கட்டுப்பாட்டை இழந்துடுச்சு. சுமனுக்கு உண்மையாவே நான் துரோகம் பண்ணிட்டேன்னு உள்ளுக்குள்ள எரியுதும்மா. தயவுசெஞ்சு என்னை தப்பா நினைச்சுடாதீங்க.

​குருவின் முகத்தில் உண்மையான குற்ற உணர்ச்சியும் வேதனையும் தெரிந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா... ப்ளீஸ்... இதைப் பத்தி இனிமே பேசாதீங்கண்ணா. எனக்கு நெஞ்செல்லாம் வெடிச்சுடும் போல இருக்கு. நான் ஏற்கனவே பெரிய பாவத்தைச் சுமந்துட்டு இருக்கேன். இதுல இதையும்... வேண்டாம்ண்ணா.
​
​குரு அவளுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் அருகில் வந்தான். அவளது தவிப்பைப் பார்த்து அவனுக்கு மனம் கேட்கவில்லை

​குரு : இல்லம்மா ஸ்ரீதிவ்யா... நீங்க அழாதீங்க. இனிமே நான் உங்ககிட்ட எல்லை மீற மாட்டேன். சத்தியமா சொல்றேன்ம்மா.

​பேசிக்கொண்டே இருந்த வேகத்தில், குரு அறியாமல் தன் வலது கை விரல்களால் ஸ்ரீதிவ்யாவின் இடது கை விரல்களை மெதுவாகத் தொட்டான்.
​அந்தத் தொடுதல்... ஒரு மின்சார அதிர்ச்சியைப் போல ஸ்ரீதிவ்யாவின் உடல் முழுதும் பரவியது.

​மாடியில் நடந்த அந்த அதிர்வுகளின் நினைவும், தற்போதைய தொடுதலின் சூடும் ஒன்றாகக் கலந்தன. ஸ்ரீதிவ்யாவின் விரல்கள் சட்டென இறுகின. குருவின் கை விரல்கள் அவளது விரல்களைத் தொட்ட அந்த நொடியில், அவளுக்குத் தன் உடம்பே நடுங்குவது போல இருந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (மெல்லிய குரலில் நடுங்கியபடி) குருண்ணா... கையை எடுங்கண்ணா…

​அவள் தன் கையை பின்னுக்கு இழுக்க முயன்றாள், ஆனால் குற்ற உணர்ச்சியின் பாரத்தால் அவளது கை பலமிழந்து நடுங்கியது.

​அதே நேரத்தில் ஹாலிலிருந்து சுமனின் குரல் கேட்டது.

​சுமன் : டேய் குரு... அங்க பால்கனில நின்று என்னடா பேசிட்டு இருக்கீங்க?

​சுமனின் குரல் கேட்டதும் ஸ்ரீதிவ்யா அப்படியே உறைந்து போனாள். அவளது தோற்றம், நனைந்த சேலை, நடுங்கும் கைகள், முகத்தில் இருக்கும் பயம் என எதையும் சுமனிடமிருந்து மறைக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டது.
​ஸ்ரீதிவ்யாவின் கை குற்ற உணர்ச்சியால் நடுங்க, சுமன் ஹாலிலிருந்து அவர்களை நோக்கித் திரும்பினான்.