వల్లీ

[venkujkc1984]

ఆమె నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచింది.


పక్కన రవి గాఢనిద్రలో ఉన్నాడు. ఆమె అతని ముఖం వైపు కొన్ని క్షణాలు చూసింది. తర్వాత నెమ్మదిగా లేచింది. దేహం మీద దుప్పటిని చుట్టుకుని, మాట్లాడకుండా బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లింది.
బాత్రూమ్‌లో ఆమె అద్దం ముందు నిలబడి… తనను తాను చూసుకుంది.

ముఖం మీద అలసట, కళ్ళల్లో ఏదో తెలియని భావం. ఆమె నెమ్మదిగా శరీరాన్ని శుభ్రం చేసుకుంది. లోపల నుంచి కారుతున్న అతని వీర్యాన్ని… ఆమె చేతులతో మెల్లిగా శుభ్రం చేసుకుంది. నీళ్లు శరీరం మీద పడుతుంటే ఆమె కళ్ళు మూసుకుని, గట్టిగా ఊపిరి తీసుకుంది.

తిరిగి గదిలోకి వచ్చినప్పుడు రవి ఇంకా నిద్రలోనే ఉన్నాడు.
వల్లీ మాట్లాడలేదు. ఆమె నెమ్మదిగా తన లంగా-బ్లౌజ్ వేసుకుంది. తర్వాత చీరను తీసుకుని, చాలా నెమ్మదిగా, నిశ్శబ్దంగా కట్టుకుంది. చేతులు కొద్దిగా వణుకుతున్నాయి. ఆమె ఒక్కసారి రవి వైపు చూసింది. అతను గాఢనిద్రలో, ముఖం మీద ఇంకా ఆ తృప్తి కనిపిస్తోంది.

ఆమె తల దించుకుని, గది నుంచి బయటకు వెళ్లింది.
బాల్కనీలోకి వెళ్లి… రైలింగ్ పట్టుకుని నిలబడింది.

వల్లీ చీకటి ఆకాశాన్ని చూస్తోంది. రాత్రి గాలి ఆమె ముఖం మీద మెల్లగా తాకుతూ, కాస్త చల్లదనం ఇచ్చింది. లోపలి గదిలో రవి లోతైన నిద్రలో ఉన్నాడు. అతని శరీరం ఇంకా ఆ తీవ్రమైన సుఖం నుంచి పూర్తిగా తేరుకోలేదు. అతని ముఖం ప్రశాంతంగా కనిపిస్తోంది. కొన్ని గంటల క్రితం ఆ గదిలో జరిగినదంతా ఇప్పుడు ఒక కలలా అనిపిస్తోంది.

వల్లీ చేతులు రెండు చుట్టూ కట్టుకుని నిలబడింది. ఆమె శరీరం ఇంకా మెల్లగా వణుకుతూ ఉంది. లోపలి భాగాలు ఇంకా రవి వేడిని, అతని బలాన్ని, అతని రసాలను గుర్తు చేసుకుంటున్నాయి. ఆమె కళ్ళు మూసుకుంది. ఒక క్షణం ఆ అనుభవం తిరిగి మనసులోకి వచ్చింది—అతని దృఢమైన మగతనం లోతుగా ప్రవేశించినప్పుడు, ప్రతి లోతైన ఊపులో ఆమె లోపలి గోడలను తాకినప్పుడు, చివరగా అతను పూర్తి శక్తితో విరజిమ్మినప్పుడు ఆమె కూడా ఒకేసారి కరిగిపోయిన అనుభూతి.

కానీ ఇప్పుడు ఆ ఆనందం స్థానంలో మరో భావం నిండింది.
“ఏం చేశాను నేను…?” అని ఆమె లోలోపల అనుకుంది.
భర్త ప్రసాద్ ముఖం కళ్ళ ముందు తేలింది. అతను ఎంత నమ్మకంగా, ఎంత ప్రేమగా చూసుకుంటాడో. రవి… ఒక నవ యువకుడు. ఇప్పుడు అతని మొదటి అనుభవం తన శరీరం అయింది. ఆ ఆలోచన ఒక్కసారిగా ఆమె గుండెను బిగించింది. కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. ఒక రెండు కన్నీళ్లు జారి చుక్కలు చుక్కలుగా ఆమె చెంపల మీద పడ్డాయి.

ఆమె నెమ్మదిగా గాలి పీల్చుకుంది. శరీరం ఇంకా తడిగా, సున్నితంగా ఉంది. రవి వదిలి వెళ్లిన జాడలు ఆమె లోపల ఇంకా ఉన్నాయి. ఆ అనుభవం ఎంత తీవ్రంగా ఉందో, ఎంత కొత్తగా ఉందో ఆమెకు తెలుసు. అతని యువ శక్తి, అతని ఆవేశం, అతని లోతైన ప్రవేశాలు—అవన్నీ ఆమెను ఒక కొత్త లోకంలోకి తీసుకెళ్లాయి. కానీ ఆ లోకం నుంచి ఇప్పుడు తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, మిగిలింది కేవలం నిశ్శబ్దం మరియు బరువైన మనసు.
లోపలి గది నుంచి రవి ఊపిరి శబ్దం మెల్లగా వినిపించింది. అతను ఇంకా లోతుగా నిద్రపోతున్నాడు. “అత్తా…” అని కొన్ని గంటల క్రితం అన్న మాట ఇంకా ఆమె చెవుల్లో మారుమ్రోగుతోంది. అతను ఎంత సంతోషంగా, ఎంత పరవశంగా ఉన్నాడో. తన మొదటి సారి అనుభవం ఇంతగా అతన్ని మార్చేసింది.

ఆమె ఏమీ ఆలోచించలేకపోతోంది.
“ఏమైంది నాకు…?”

ఆ ప్రశ్న మళ్లీ మళ్లీ వస్తోంది.

అతడు పిలిచిన ప్రతి “అత్తా” ఇప్పుడు గుండెలో మరోలా వినిపిస్తోంది.

ఆమె కళ్ళు చెమర్చాయి. కానీ ఏడవలేదు.
కేవలం నిలబడి, గాలిని పీల్చుకుంటూ, మౌనంగా ఉంది.
లోపలి గదిలో రవి ఇంకా నిద్రలోనే ఉన్నాడు.

వల్లీ కళ్ళు మూసుకుని నిలబడింది. ఒకవైపు ఆ శారీరక సుఖం ఇంకా శరీరంలో ప్రకంపనలా ఉంది. మరోవైపు మనసు భారంగా మారింది. ఆమె చేతులు గట్టిగా ఒకదాన్నొకటి పట్టుకున్నాయి.

“ఇది ఇక్కడితో ఆగాలి…” అని ఆమె మనసులో గట్టిగా అనుకుంది.

కానీ ఆ మాట చెప్పుకున్నప్పటికీ, ఆమె శరీరం ఇంకా రవి స్పర్శను గుర్తు చేసుకుంటూ, మెల్లగా వేడెక్కుతూనే ఉంది. ఆ రాత్రి జరిగినది ఒక్కసారి జరిగింది కాదు. అది ఆమె లోపల ఏదో ఒక తలుపు తెరిచింది. ఆ తలుపు ఇప్పుడు సులభంగా మూసుకోవడం కష్టంగా అనిపిస్తోంది.

వల్లీ మళ్లీ ఒకసారి వెనక్కి తిరిగి గది వైపు చూసింది.

తలుపు కొంచెం తెరిచి ఉంది. లోపల చీకటి. రవి నిద్రిస్తున్న ఆకారం కనిపిస్తోంది. ఆమె కొన్ని క్షణాలు అలాగే చూసింది. అతని శరీరం పూర్తిగా విశ్రాంతి తీసుకుంటోంది. ముఖం మీద ఇంకా ఆ మత్తు, ఆ తృప్తి కనిపిస్తోంది. అతనికి ఇంకా ఏమీ తెలియదు. జరిగిన దాని బరువు, ఆమె మనసులో నడుస్తున్న తుఫాను… ఏమీ తెలియదు. అతను కేవలం మొదటి సారి అనుభవించిన సుఖంలో మునిగి నిద్రపోతున్నాడు.

గుండెలో ఒక నిశ్శబ్దమైన ప్రశ్న తిరుగుతోంది—
“ఇప్పుడు ఏమి చేయాలి?”

ఆమెకు సమాధానం తెలియదు.

కేవలం గాలి వీస్తోంది. ఆమె అలాగే నిలబడి… ఆలోచనల్లో మునిగి ఉంది.

లోపల రవి మెల్లిగా కదిలాడు.
అతని నిద్ర మెల్లిగా పలచబడుతోంది.
రవి మెల్లిగా కళ్ళు తెరిచాడు.

మొదట కొన్ని క్షణాలు అతనికి ఏమీ అర్థం కాలేదు. గది చీకటిగా ఉంది. శరీరం బరువుగా, అలసటగా అనిపించింది. తర్వాత… రాత్రి జ్ఞాపకాలు ఒక్కసారిగా వచ్చి పడ్డాయి. ఆమె లోపలి వేడి, బిగుతు, ఆమె భావప్రాప్తి, అతడి విడుదల, ఆమె మూలుగులు… అన్నీ స్పష్టంగా గుర్తుకు వచ్చాయి. జరిగినది కలా నిజమా అన్న సంశయంతో ఉన్నాడు. జీవితంలో మొదటి అనుభవం తను ఎంతగానో అభిమానించే, అందమైన ప్రౌఢ, తన అత్తతో అనే నిజం అతడిని సుఖపారవస్యంలో ముంచేసింది.

అతడు పక్కకు చూశాడు.
మంచం ఖాళీగా ఉంది.
వల్లీ లేదు.

రవి నెమ్మదిగా లేచి కూర్చున్నాడు. తల తిరిగినట్టు అనిపించింది. అతను చేతులతో ముఖం రుద్దుకుని, గట్టిగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు. శరీరం మీద ఇంకా ఆమె వాసన, చెమట వాసన మిగిలి ఉంది. అతను కిందకు చూశాడు—తన పురుషాంగం మీద ఎండిపోయిన వీర్యం, ఆమె తడి జాడలు కనిపించాయి. ఆ దృశ్యం అతన్ని మళ్లీ ఒకసారి కదిలించింది.

అతను నెమ్మదిగా లేచి, బట్టలు ధరించాడు.
మాట్లాడాలని, ఆమెను చూడాలని అనిపించింది. కానీ అదే సమయంలో ఒక విచిత్రమైన భయం కూడా ఉంది. ఆమె ఏమనుకుంటోంది? ఆమె ముఖం ఎలా ఉంటుంది?  అత్త ఎలా ఆలోచిస్తోందో, ఆమెకు నచ్చిందా? లేదా? ఎందుకంటే రాత్రి నేనే బలవంతంగా నా కోరిక తీర్చుకున్నా. ఒకవేళ ఆమె ఉద్దేశ్యం వేరేలా ఉంటే ఎలా.” ఇలా రకరకాల ఆలోచనలో బెడ్రూం నుంచి బయటకు వచ్చి, బాల్కనీ వైపు చూశాడు.

వల్లీ అక్కడ నిలబడి ఉంది.
అటు వైపు, రైలింగ్‌ను పట్టుకుని, దూరంలోకి చూస్తూ. చీర సరిగ్గా కట్టుకుని ఉంది. జడ కొంచెం అస్తవ్యస్తంగా ఉంది. గాలి ఆమె చీరను మెల్లిగా కదుపుతోంది.

రవి కొన్ని క్షణాలు అలాగే నిలబడి చూశాడు.
తర్వాత నెమ్మదిగా బాల్కనీ వైపు నడిచాడు. అతని అడుగుల శబ్దం వినిపించగానే వల్లీ శరీరం కొద్దిగా బిగుసుకుంది. కానీ ఆమె తిరగలేదు.

రవి ఆమెకు కొంచెం దూరంలో నిలబడి, గొంతు నీరు తీస్తూ అన్నాడు—
“అత్తా…”
వల్లీ ఏమీ మాట్లాడలేదు.

కేవలం రైలింగ్‌ను మరింత గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆమె భుజాలు కొద్దిగా వణుకుతున్నట్టు కనిపించాయి.

రవి మళ్లీ, ఇంకా మృదువుగా అన్నాడు—
“అత్తా… నేను…”
ఆమె అప్పుడు మెల్లిగా తిరిగి అతని వైపు చూసింది.

ఆమె కళ్ళు ఎర్రగా ఉన్నాయి. ముఖం మీద అలసట, మరియు ఒక లోతైన నిశ్శబ్దం కనిపించాయి. ఆమె అతనిని చూసింది… కానీ ఏమీ మాట్లాడలేదు. కేవలం చూసింది. ఆ చూపులో కోపం లేదు. ప్రేమ కూడా స్పష్టంగా లేదు. కేవలం ఏదో భారం, ఏదో అలసట, ఏదో అర్థం కాని భావం మాత్రమే ఉంది.

రవి ఆ చూపును తట్టుకోలేక, తల దించుకున్నాడు.
ఇద్దరి మధ్య నిశ్శబ్దం పరుచుకుంది.

ఏమి మాట్లాడాలో ఇద్దరికీ తెలియడం లేదు.
జరిగరానిది జరిగిపోయింది.
ఇప్పుడు దాని బరువు మాత్రమే మిగిలింది.

రవి ఆమెకు కొంచెం దగ్గరగా వెళ్లి, గొంతు పగిలిపోతూ అన్నాడు—
“అత్తా రాత్రి జరిగిన దాంట్లో నీ తప్పు ఏమీ లేదు, నేనే నిన్ను, నీ అందాన్ని చూసి తట్టుకోలేక బలవంతం చేశాను. తప్పో ఒప్పో నా జన్మ మాత్రం ధన్యమైనట్లే. నన్ను క్షమించు.” అన్నాడు.

వల్లీ అతని మాటలు విని కళ్ళు మూసుకుంది.

“అత్తా ప్లీజ్ సారీ ఇది ముమ్మాటికి నా తప్పే. ఆవేశంలో ఏమి చెయ్యాలో తెలియక బలవంతంగా నైనా నిన్ను పొందాలి అనుకున్నాను. నన్ను మన్నించు. నీ అందం నన్ను నిలువనీయలేదు. మనసు తప్పంటున్నా, శరీరంలో ఆవేశం కట్టలు తెంచుకుని నీ అందాల్ని ఎలాగైనా అనుభవించేలా ప్రేరేపించింది. ఆ సమయంలో నన్ను నేను కంట్రోల్ చేసుకోలేక అలా ప్రవర్తించాను. దయచేసి నన్ను క్షమించు, నా కోరికని తీర్చి, సుఖాన్ని పంచిన దేవతవు కదా, ప్లీజ్ ప్లీజ్. అత్తా, ప్లీజ్ ఏడవకు, నువ్వు ఏడిస్తే నేను చూడలేను, నా ప్రాణం నువ్వు..” 

కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. 

తర్వాత మెల్లిగా కళ్ళు తెరిచి, అతని వైపు చూసింది. ఆమె కళ్ళల్లో కోపం లేదు. కానీ ఒక లోతైన, అలసిన, నొప్పితో నిండిన చూపు ఉంది.

ఆమె మాట్లాడింది. గొంతు మామూలు కంటే మృదువుగా, కానీ భారంగా ఉంది—
“రవి…
నువ్వు చెప్పావు కదా… నా గురించి ఆలోచిస్తూ చదువు మీద దృష్టి పెట్టలేకపోతున్నానని…
నువ్వు థర్డ్ ఇయర్‌లో ఫెయిల్ అయ్యావు…
ఇంతకు ముందు టాపర్‌గా ఉన్న నువ్వు… ఫెయిల్ అయ్యావు.
నేను ఆ మాట విన్నప్పుడు చాలా బాధపడ్డాను.
నా వల్ల… నా మీద ఉన్న ఆలోచనల వల్ల నువ్వు చదువు పాడు చేసుకున్నావు అని.

మావయ్యకి నీ మీద చాలా ఆశలు ఉన్నాయి రవి.
నువ్వు బాగా చదివి, మంచి ఉద్యోగం చేసి, సెటిల్ అవ్వాలని…
అతను ఎన్నోసార్లు చెప్పారు. నీ భవిష్యత్తు గురించి అతను చాలా ఆలోచిస్తూ ఉంటారు.

కానీ నువ్వు…
ఎందుకు ఇలాంటి భావాలు పెంచుకున్నావో నాకు అర్థం కావడం లేదు.
నేను నీ అత్తని.
నీ మావయ్య భార్యని.

ఇన్ని సంవత్సరాలు నువ్వు నన్ను అత్తగా చూస్తూ వచ్చావు.
అయినా ఎప్పుడు, ఎలా ఈ భావాలు వచ్చాయి…
చివరికి ఈ పరిస్థితి వచ్చేలా ఎలా జరిగింది…
నాకు భయం వేస్తోంది రవి.

నీ భవిష్యత్తు పాడైతే… నా వల్ల పాడైతే… నేను ఏమవ్వాలి?

నిన్ను ఆపలేకపోయాను. ఇప్పుడు జరగరానిది జరిగిపోయింది.

కొంత సేపు నన్ను ఒంటరిగా ఉండనివ్వు.
దయచేసి.”
ఆమె మాటలు పూర్తయ్యాక కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం నెలకొంది.
వల్లీ కళ్ళు మళ్లీ చెమర్చాయి. ఆమె తల దించుకుని, రవిని మరోసారి చూడకుండా… నెమ్మదిగా లోపలి గదిలోకి వెళ్లింది. తలుపు మెల్లిగా మూసింది. కీ తిప్పిన శబ్దం వినిపించింది.
రవి బయటే నిలబడిపోయాడు.

తలుపు మూసుకుపోయిన తర్వాత కూడా అతను కొన్ని క్షణాలు అలాగే చూస్తూ ఉన్నాడు. ఆమె మాటలు అతని చెవుల్లో మళ్లీ మళ్లీ మోగుతున్నాయి. ఫెయిల్… మావయ్య ఆశలు… నా వల్ల…
గుండెలో ఒక భారం మెల్లిగా కూర్చుంది.

అప్పుడు అర్థం అయ్యింది అతడికి చేసింది ఎంతటి తప్పో. “శ్రుతి మించి ప్రవర్తించాను. అప్పుడు ఆ మత్తులో తెలియలేదు కానీ అంత చొరవగా ప్రవర్తించకుండా ఉండవలసింది. అయినా ఆమెను చూడడం, ఆమెతో పొందు ఊహించుకుంటూ చేతిపని చేసుకోవడం వరకూ ఒక ఎత్తు, కానీ ఆమెను బలవంతం చేసి అమూల్యమైన ఆమె మానాన్ని అపహరించడమా? నేను చేయ పనేనా ఇది?” ఈ ఆలోచన రాగానే ఒక్కసారిగా ఒళ్ళు జలదరించింది. 

కానీ మళ్ళీ ఆ సంఘటనను గుర్తు తెచ్చుకోగానే అతడి శరీరం పులకరించిపోయింది.

రవి తన గదిలో మంచం మీద కూర్చున్నాడు.

ఒక విచిత్రమైన గందరగోళం నడుస్తోంది.
మొదట అతని ఆలోచనలు వెనక్కి వెళ్లాయి.

ఎప్పుడు మొదలైంది ఇదంతా?
కాలేజీలో స్నేహితులు… సినిమాలు… కథలు… “అత్త” గురించి, “వదిన” గురించి… ఆమెను అత్తగా చూస్తూ వచ్చిన రోజులు… తర్వాత ఎప్పుడో ఒకసారి ఆమె నవ్వు, ఆమె నడక, ఆమె చీర కట్టుకునే తీరు… ఏవో చిన్న చిన్న విషయాలు మనసులో నిలిచిపోయాయి. తర్వాత ఆ ఆలోచనలు మారాయి. రాత్రుళ్లు నిద్రపట్టకుండా చేశాయి. చదువు మీద దృష్టి తగ్గింది. థర్డ్ ఇయర్‌లో ఫెయిల్ అయ్యాను. అప్పుడు కూడా ఆమెను మరచిపోలేకపోయాను.
ఇప్పుడు… ఆ ఆలోచనలన్నీ నిజమైపోయాయి.
ఆమెను తాకాను. ఆమెలోకి ప్రవేశించాను. ఆమెలోనే విడుదలయ్యాను.”
రవి మంచం మీద నడుం వాల్చి కళ్ళు మూసుకున్నాడు.

ఒక వైపు బాధ.
మావయ్య మాటలు గుర్తుకు వచ్చాయి. “నువ్వు బాగా చదివి సెటిల్ కావాలి” అని ఎన్నోసార్లు చెప్పాడు. ఆయన ఆశలు… తన ఫెయిల్… అత్త చెప్పిన మాటలు… అన్నీ కలిసి అతన్ని నొప్పించాయి. “నా వల్లనే ఇంత జరిగిందా?” అన్న అపరాధ భావన మెల్లిగా పాకింది.

కానీ…
మరో వైపు నుంచి వేరే ఆలోచనలు వచ్చి తన్నాయి.
ఆమె లోపలి వేడి. ఆమె బిగుతు. ఆమె మూలుగులు. ఆమె కళ్ళు మూసుకుని సుఖంలో కరిగిపోయిన ముఖం. తన పురుషాంగం ఆమెలో పూర్తిగా కూరుకుపోయిన భావన. విడుదలైన క్షణం.
ఆ జ్ఞాపకాలు వస్తున్నకొద్దీ అతని శరీరం మళ్లీ స్పందించసాగింది.

అతను కళ్ళు మూసుకుని, తలను సోఫా మీద వేసుకున్నాడు.
“ఎంత బాగుందో…”
ఆ మాట మనసులోనే వినిపించింది.

ఆమె అందం, ఆమె శరీరం, ఆమె లోపలి లోతు… అన్నీ మళ్లీ మళ్లీ కళ్ళ ముందు తిరుగుతున్నాయి. మొదటి సారి అనుభవం అతన్ని పూర్తిగా మార్చేసింది. ఇప్పుడు ఆమెను మామూలు అత్తగా చూడలేనని అతనికి అనిపించింది.

కానీ అతను ఏమీ చేయలేడు.

అతను లేచి నిలబడ్డాడు. గదిలో ఇటు అటు నడిచాడు. తలుపు వైపు చూశాడు. అత్త బెడ్‌రూమ్ తలుపు ఇంకా మూసి ఉంది. అతను దగ్గరకు వెళ్లాలని అనిపించింది. కానీ ఆమె చెప్పింది — “నన్ను కొంతసేపు వదిలేయి.”
అతను వేచి ఉండాలి.

రవి తిరిగి తన గదిలో వెళ్లి మంచం మీదకు చేరాడు. నిద్ర రావడం లేదు. ఒక వైపు చదువు, ఫెయిల్, మావయ్య ఆశలు, అత్త చెప్పిన మాటలు…
మరో వైపు ఆమె శరీరం, ఆమె మూలుగులు, ఆమెలో అనుభవించిన స్వర్గం…
రెండూ కలిసి అతని మనసులో తిరుగుతున్నాయి.
ఏది నిజం? ఏది ముఖ్యం?
అతనికి ఇప్పుడు ఏమీ స్పష్టంగా అనిపించడం లేదు.
కేవలం ఒకటి మాత్రం తెలుసు—
ఆమెను మరచిపోవడం ఇక సాధ్యం కాదు.

ఇప్పుడు చేయగలిగేది ఏమీ లేదు. ఆమె మనసు కుదుట పడే వరకు ఆగాలి. కానీ ఆగడం కష్టంగా ఉంది. రాత్రి అనుభవించిన సుఖం ఇంకా శరీరంలో ఉంది. అత్త లోపల తాను ఉన్న భావన ఇంకా మనసులో మెదులుతోంది.

“ఇంకొకసారి…” అని అతని మనసు మెల్లగా అనుకుంది.
అతను ఆ మాటను లోపలే అణచివేశాడు. కానీ అది పూర్తిగా పోలేదు.

ఆ ఆలోచనలు తోనే నిద్రలోకి జారుకున్నాడు. 

మరొకవైపు
వల్లీ గదిలో తలుపు మూసుకుని, మంచం మీద పడుకుంది.
శరీరం ఇంకా వణుకుతోంది. లోపలి భాగాలు సున్నితంగా, తడిగా ఉన్నాయి. కానీ మనసు ఇప్పుడు మరో చోట ఉంది. కళ్ళు మూసుకుని, నెమ్మదిగా ఊపిరి తీసుకుంటూ… గత కొన్ని రోజులు మనసులో తిరగసాగాయి.

“రవి… ఎప్పుడు మారాడు?
మావయ్య కష్టాలు తీర్చాలని, చదువు మీద మాత్రమే దృష్టి పెట్టి… టాపర్‌గా ఉండేవాడు. ఇప్పుడు… థర్డ్ ఇయర్‌లో ఫెయిల్. చదువు మీద దృష్టి పోయింది. ఎందుకు?
కాలేజీలో స్నేహితులు… సినిమాలు… కథలు… యవ్వనం… కోరికలు… అవి సహజం. కానీ ఇంతగా… తన మీదకు మళ్లించడం…”

వల్లీ కళ్ళు తెరిచింది.
“నా ప్రవర్తన… ఏమైనా ప్రోత్సహించిందా?”

పుట్టినరోజు.
ఆ రోజు ప్రత్యేకంగా చూసుకున్నాను. కొత్త చీర… అతను కొన్న చీర. “నీకు చాలా బాగా నప్పుతుంది” అన్నాడు. నేను కట్టుకున్నాను. అతని కళ్ళల్లో కనిపించిన ఆ మెరుపు… అప్పుడు గమనించాను. కానీ “అభిమానం” అనుకున్నాను.

వర్షంలో తడిసినప్పుడు… అతను నడుము పట్టుకున్నాడు.
“థాంక్స్ రవి” అన్నాను. ఆ స్పర్శ… ఆ వేడి… నా శరీరం స్పందించింది. అప్పుడు కూడా “అనుకోకుండా జరిగింది” అనుకున్నాను.
నలుగు… అతను అడిగినప్పుడు ఒప్పుకున్నాను.
“నీ చేతులతోనే” అన్నాడు. నేను నవ్వి అంగీకరించాను. అతని చేతులు నా వీపు మీద, నడుము మీద… ఆ స్పర్శలు సాధారణం కాదని అప్పుడే తెలిసింది. కానీ ఆపలేదు.

మావయ్య లేని రోజులు…

ఇంట్లో ఇద్దరమే. అతని చూపులు… నా పైట జారినప్పుడు… నా నాభి మీద… నా ఎద మీద… ఆ చూపులు సాధారణం కావు. నేను గమనించాను. కానీ “సరేలే  వయసు అలంటిదేలే, వయసు పెరిగేకొద్దీ అర్థమవుతుంది” అనుకుని విస్మరించాను.

వల్లీ చేతులు ముఖం మీద పెట్టుకుంది.
“నేను… నేను అతన్ని ప్రోత్సహించానా?
నా ప్రవర్తనలో… నా సమీపంలో… నా స్పర్శలో… ఏదైనా అతనికి తప్పుడు సంకేతం ఇచ్చానా?
పుట్టినరోజు స్పెషల్‌గా చూసుకోవడం…

అతని కోసం కొత్త చీర కట్టుకోవడం…

అతని మాటలు విని నవ్వడం…
అతను దగ్గరగా వచ్చినప్పుడు దూరం కాకపోవడం…
ఇవన్నీ… అతని మనసులో ‘అత్త’ నుంచి ‘స్త్రీ’గా మార్చేశాయేమో.
నేను అతన్ని ఆపాల్సింది.

మొదటి స్పర్శలోనే… మొదటి చూపులోనే…

కానీ నేను అతణ్ణి గట్టిగా ఆపలేదు.
అది ఇంతవరకూ తీసుకొచ్చిందా? లేక రవి ముందు నుంచి ఇలాంటి ఆలోచనలోనే వున్నాడా”

ఆమె కళ్ళు చెమర్చాయి.
“ఆయన… ఆశలు… 
రవి చదువు… ఉద్యోగం…
ఇప్పుడు ఇదంతా… నా వల్ల పాడైపోతుందేమో.
రవి… నువ్వు ఎందుకు ఇలా మారావ్?
కాలేజీలో చూసినవి, చదివినవి… నా మీదకు మళ్లించావా?
నా అందం… నా సమీపం… నా అజాగ్రత్త…
ఇవన్నీ కలిసి ఈ పరిస్థితికి తీసుకొచ్చాయా?”

వల్లీ నెమ్మదిగా దుప్పటి కప్పుకుని బోర్లా తిరిగింది.
“ఇప్పుడు… ఏమి చేయాలి?
అతణ్ణి దూరం చేయాలా?
మామూలుగా ఉండాలని ప్రయత్నించాలా?
లేక… ఇది ఇక ఆపలేని దారిలో పడిందా?”
ఆమెకు సమాధానం తెలియదు.

కేవలం గుండెలో భారం… మరియు శరీరంలో ఇంకా మిగిలి ఉన్న అతని స్పర్శ జ్ఞాపకం… మాత్రమే ఉన్నాయి.

రాత్రి నిశ్శబ్దం ఆమె చుట్టూ చుట్టుకుంది. వల్లీ ఒంటరిగా, ఆ ఆలోచనలతోనే నిద్రలోకి జారుకుంది.
 
DAY 2 IN RESORT COMPLETED