Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
Part 247:
--------------

"ரேணுகா அக்கா."

கதவைத் தொறந்தது ராஜ் இல்ல, ரேணுகா அக்கா.

அவங்களப் பாத்ததும், எனக்கு என்ன ரியாக்ட் பன்ன்றதுனு தெரியாம ப்ரீஸ் ஆகிட்டேன்.

எனக்குள்ள இருந்த பயம், தவிப்பு, டென்ஷன்... எல்லாமே பிரேக் போட்ட மாதிரி நின்னு போச்சு.

ராஜ் கதவைத் தொறப்பாரு...

அவர் என்னைய ஒரு மாதிரிப் பாப்பாரு...

நான் கறாரா முகம் வெச்சுக்கிட்டு, இந்த அல்வாவ அவர் மூஞ்சியில தூக்கி எறியுற மாதிரி குடுத்துட்டு வரணும்னு...

நான் என் மனசுக்குள்ள பெரிய ரிகர்சலே பாத்து வெச்சுருந்தேன்.

ஆனா இப்போ, என் கண் முன்னாடி ரேணுகா அக்கா முகம் நிறையச் சிரிப்போட நின்னுகிட்டு இருந்தாங்க.

'அடக் கடவுளே... இவங்க வீட்ல இருக்காங்களா?'

'ராஜ் தனியா இருப்பாரு, என்னை சீண்டப் பாப்பாருனு தானே நான் அவ்ளோ நெர்வஸா வந்தேன்?'

'இவங்க ஆபிஸ் போயிருப்பாங்கனு தானே நெனச்சேன்?'

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள் வெடிச்சுது.

ஆனா, ரேணுகா அக்கா.

"ஹே பவி... வா வா... என்ன இந்த பக்கம்?"

அவங்க அன்பா என்னைய வரவேற்றாங்க.

அவங்க குரலைக் கேட்டதும் தான், எனக்கு சுயநினைவே வந்துச்சு.

"அ... அக்கா..."

என் குரல் லேசாத் தடுமாறுச்சு.

என் முகத்துல இருந்த அதிர்ச்சியை மறைக்க, நான் கொஞ்சம் கஷ்டப்பட வேண்டியதா இருந்துச்சு.

கஷ்டப்பட்டு, ஒரு புன்னகையை என் முகத்துல வரவெச்சேன்.

"அது... சும்மா தான் அக்கா... நீங்க ஆபிஸ் போகலயா?"

என் குரல் ரொம்ப இயல்பா இருக்கணும்னு நான் ரொம்ப மெனக்கெட்டேன்.

"இல்ல பவி, இன்னைக்கு எனக்கு மார்னிங்ல இருந்து புல்லா ஆன்லைன் மீட்டிங்தான்."

"இப்பதான் மீட்டிங் முடிஞ்சுச்சு..."

அவங்க தன் வொர்க் ஷெட்யூலை எங்கிட்ட சொன்னாங்க.

"இனிமேல் செகண்ட் ஹாஃப் தான் பவி நான் ஆபிஸ் போகணும்."

"எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் டைம் இருக்கு..."

"இனிமேல் தான் நான் போய் குளிச்சுட்டு, பொறுமையா ஆபிஸ்க்கு ரெடி ஆகணும்."

"மதியத்துக்கு மேல ஆபிஸ் போனா போதும், அதான்."

நான் என்னைய அறியாமலேயே என் புடவைய லேசா அட்ஜஸ்ட் பண்ணப் பாத்தேன்.

"அப்படியா அக்கா... ஓ..."

நான் என்ன சொல்றதுனு தெரியாம, கையில இருந்த அல்வா கவரை லேசாப் பிடிச்சுக்கிட்டு வெறும் தலையை மட்டும் ஆட்டுனேன்.

"ஆமா பவி... கரெக்ட்டா நீ வந்துருக்க, வா உள்ள வா."

அவங்க அன்பாச் சொல்லிக்கிட்டே, கதவை இன்னும் அகலமாத் தொறந்தாங்க.

என் கால்கள் தரையில ஒட்டுன மாதிரி அப்படியே நின்னுச்சு.

நான் வாசப்படியில அப்படியே சிலையாட்டம் நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.

நான் போட்டுருக்கிற டிரெஸ்ஸை ஒரு செகண்ட் மனசுக்குள்ள நெனச்சுப் பாத்தேன்.

லேசான ட்ரான்ஸ்பரண்ட் புடவை.

டீப் நெக் பிளவுஸ்.

என் தொப்புள் தெரியுற அளவுக்கு லோ-ஹிப்பா கட்டிருக்கேன்.

அப்போ வேலு பாக்கும்போது கூட நான் அவ்ளோ கில்டியா ஃபீல் பண்ணல.

ஆனா... இப்போ ரேணுகா அக்கா முன்னாடி இப்படி நிக்குறது எனக்கு பெரிய தர்மசங்கடமா இருந்துச்சு.

'கல்யாணமான பொண்ணு, காலையில பதினோரு மணிக்கு, அடுத்தவன் வீட்டுக்கு இப்படி ஒரு லுக்ல வருவாளா?'

அவங்க என்னையத் தப்பா நெனச்சுருவாங்களோங்குற பயம் எனக்குள்ள வந்துச்சு.

நான் தயங்கிக்கிட்டே, வீட்டுக்குள்ள காலை எடுத்து வெச்சேன்.

நான் உள்ள வந்ததும், ரேணுகா அக்கா கதவைச் சாத்துனாங்க.

நான் அவங்க ஹாலுக்குள்ள மெதுவா நடந்து போய் நின்னேன்.

அப்போ... அவங்க பார்வை முழுசா என் மேல பட்டுச்சு.

அவங்க என்னைய மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு தடவை முழுசாப் பாத்தாங்க.

என் நெஞ்சு படபடனு அடிச்சுக்கிச்சு.

நான் நெர்வஸா, என் முந்தானைய லேசா இழுத்து மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா ரேணுகா அக்கா முகத்துல எந்த தப்பான பார்வையும் இல்ல.

பதிலுக்கு, அவங்க கண்கள்ல ஆச்சரியம் தான் இருந்துச்சு.

"வாவ்... என்ன இவ்ளோ அழகா இருக்க இன்னைக்கு?"

"இந்த புடவை உனக்கு கியூட்டா, பெர்ஃபெக்ட்டா மேட்ச் ஆகுது."

"நீ பாக்க அவ்ளோ அழகா இருக்க பவி."

அவங்க அப்படிச் சொன்னதும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு பக்கம் நிம்மதியா இருந்தாலும்...

இன்னொரு பக்கம் குற்ற உணர்ச்சி என்னையக் குத்திச்சு.

'நான் யார் பாத்து ரசிக்கணும்னு நெனச்சு, ரெடியாகி வந்தேனோ...'

'அவரோட பொண்டாட்டியே இப்போ என்னை பாத்து ரசிச்சுப் பாராட்டுறாங்களே.'

ரேணுகா அக்கா நல்லவங்க. அவங்களுக்குத் தன் புருஷன் வெளிய பண்ற லீலைகள் எதுவுமே தெரியாது.

அவங்க என்னைய அவங்க பொண்ணு மாதிரி, அன்பா ட்ரீட் பண்றாங்க.

ஆனா நான்... அவங்க புருஷன் என்னை பாக்கணும்னு தான் இந்த டிரெஸ்ல வந்திருக்கேன்.

நான் தப்பு பண்றேன்னு என் மனசு என்னையப் போட்டு அடிச்சுது.

நான் வெட்கத்துல என் தலையை லேசாத் குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

"தேங்க்ஸ் அக்கா..."

என் கன்னங்கள் லேசாச் சிவக்குறதை என்னாலயே உணர முடிஞ்சுது.

"நிஜமாத்தான் பவி சொல்றேன்... இந்த லைட் ப்ளூ கலர் உனக்கு எடுப்பா இருக்கு."

அவங்க மறுபடியும் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னாங்க.

"சரி, அது விடு... என்ன ஸ்பெஷல் இன்னைக்கு?"

அவங்க பார்வை இப்போ என் கையில இருந்த பிளாஸ்டிக் கவர் மேல போச்சு.

"அது வந்து அக்கா... ஒண்ணுமில்ல..."

நான் அந்த கவரை மெதுவா அவங்க பக்கம் நீட்டுனேன்.

"கார்த்திக் ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி, அல்வா வேணும்னு கேட்டாரு."

"அதான் கொஞ்சம் செஞ்சு... சரி உங்களுக்கும் குடுத்துட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன் அக்கா."

நான் எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.

"அட, நீயே வீட்ல செஞ்சியா பவி? சூப்பர்..."

ரேணுகா சந்தோஷமா அந்த கவரை என் கையில இருந்து வாங்குனாங்க.

"ராஜ்-க்கு அல்வானா அவ்ளோ உசுரு பவி."

அவங்க எதார்த்தமா, தன் புருஷனோட இஷ்டத்தைச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாங்க.

ஆனா அவங்க சொன்ன வார்த்தைகள்... 'ராஜ்-க்கு அல்வானா அவ்ளோ உசுரு.'

இந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் என் நெஞ்சுக்குள்ள ஏதோ ஒண்ணு சுளீர்னு அடிச்சுது.

ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி, கார்த்திக் முன்னாடியே, ராஜ் டபுள் மீனிங்ல பேசுனது.

'சனிக்கிழமை டின்னர் சூப்பர் கார்த்திக்... ஆனா பவித்ரா எனக்கு முழுசா டெஸர்ட் குடுக்கவே இல்ல.'

'அந்த ஹனி அல்வாவ நான் கொஞ்சம் தான் டேஸ்ட் பண்ணேன்...'னு அவர் சொன்னது.

அவர் எந்த ஹல்வா சொல்றாருனு சரியாப் புரிஞ்சுக்காத கார்த்திக்... 'பவி, அல்வாவ நீ செஞ்சு ராஜ் சாருக்கு குடு'னு சொன்னதுலாம் எனக்கு கேட்டுச்சு.

ரேணுகா அந்த கவரைத் தொறந்து, உள்ள இருந்த பாக்ஸை வெளிய எடுத்தாங்க.

"வாவ்... வாசனையே தூக்குது பவி."

"பாக்ஸ்லாம் போட்டு, பாக்க அப்படியே கடையில வாங்குன மாதிரியே பேக் பண்ணிருக்கயே..."

அவங்க ஆச்சரியமா அந்த பாக்ஸைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாங்க.

நான் அமைதியா, அசட்டுச் சிரிப்போட அவங்களையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'சரி, குடுத்தாச்சு... கிளம்பு'னு என் மைண்ட் சொல்லிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

"அக்கா... நான்..."

நான் கிளம்புறேன்னு சொல்றதுக்காக வாயைத் தொறந்தேன்.

ஆனா... நான் அந்த வார்த்தையை முழுசாச் சொல்றதுக்குள்ள...

வீட்டுக்கு உள்ள இருந்து ஒரு சத்தம் கேட்டுச்சு.

'தப்... தப்... தப்...'

யாரோ அதிகாரமா நடந்து வர்ற சத்தம்.

ராஜ் வர்றாரு.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட்ல, அவர் அந்த ஹாலுக்குள்ள என்ட்ரி ஆனாரு.

அவர் கேஷுவலா, ஒரு டார்க் கிரே கலர் ட்ராக் பேண்ட், அதுக்கு மேல ஒரு டைட்டான பிளாக் கலர் டி-ஷர்ட் போட்டுருந்தாரு.

அவர் முகத்துல ஒரு ரிலாக்சான லுக் இருந்துச்சு.

அவர் வந்த உடனே, அவர் பார்வை ரேணுகா மேல படல.

அவர் கண்ணு நேரா என் மேல தான் வந்து லாக் ஆச்சு.

அவர் என்னைப் பாத்த அந்த முதல் செகண்ட்...

அவர் கண்கள்ல ஏதோ ஒரு நெருப்பு பத்திக்கிட்ட மாதிரி ஒரு லுக்.

அவர் உதட்டுல மெதுவா நக்கலான சிரிப்பு வந்துச்சு.

அந்தப் பார்வை என்னைய அப்படியே முழுசா ஸ்கேன் பண்ணுச்சு.

என் முகம், என் பிளவுஸோட இறக்கம், என் இடுப்பு, என் புடவை... எல்லாத்தையும் அந்த ஒரு செகண்ட்ல அவர் கண்கள் அளவெடுத்துச்சு.

ரேணுகா அவர் வந்ததைப் பாத்ததும், எதார்த்தமாப் பேசுனாங்க.

"ராஜ், பாரு பவி வந்திருக்கா..."

அவங்க இயல்பா சொல்ற மாதிரி சொன்னாங்க.

ராஜ் அவங்க சொல்றதக் காதுல வாங்கிக்கிட்டே, மெதுவா, நிதானமா என்னை நோக்கி நடந்து வந்தாரு.

"குட் மார்னிங் பவித்ரா..."

அவர் வாய்ஸ் பேஸ்ஸா, ஆழமா வந்துச்சு.

"கு... குட் மார்னிங் அண்ணா..."

நான் சிரமப்பட்டு, என் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டுப் பதில் சொன்னேன்.

அவர் என்கிட்ட இன்னும் ஒரு அடி முன்னாடி வந்து நின்னாரு.

இப்போ அவருக்கும் எனக்கும் வெறும் மூணு அடி தூரம் தான்.

அவர் என்னைய உத்துப் பாத்துக்கிட்டே, தன் கைகளை பேண்ட் பாக்கெட்ல விட்டுக்கிட்டாரு.

"ராஜ், பவி நமக்கு அல்வா செஞ்சு கொண்டு வந்துருக்கா பாரு."

"அவளே வீட்ல செஞ்சுருக்காளாம்."

ரேணுகா அந்த பாக்ஸைக் காட்டி, ஆர்வமாச் சொன்னாங்க.

அவங்க அப்படிச் சொன்னதும், ராஜ் அந்த பாக்ஸை ஒரு செகண்ட் பாத்தாரு.

அப்புறம்... மெதுவாத் தன் பார்வையை என் முகத்துக்குக் கொண்டு வந்தாரு.

அவர் கண்கள்ல இப்போ நக்கல் சிரிப்பு இன்னும் அதிகமாச்சு.

"ஓ..."

"சொன்ன மாதிரியே ரெண்டு நாள்ல அல்வா என் வீட்டுக்கு வந்துருச்சு..."

அவர் கேஷுவலா, ரேணுகா அக்கா முன்னாடியே சொன்னாரு.

ஆனா அந்த வார்த்தைகளுக்குள்ள இருந்த அர்த்தம்... எனக்கு மட்டும் தான் தெரியும்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை அவர் கேட்டாரு, நான் சொன்னேன் ரெண்டு நாள்ல தரேன்னு, இன்னைக்குச் செவ்வாய்க்கிழமை.

கரெக்ட்டா ரெண்டு நாள்ல, அவர் கேட்ட 'அல்வா' அவர் வீட்டுக்கு வந்துருச்சு.

அந்த வார்த்தை என் காதுல விழுந்ததும், எனக்குள்ள மின்னல் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

என் கண்கள் லேசா விரிஞ்சு, அவரை ஒரு செகண்ட் பாத்தேன்.

'கடவுளே... இவரு பொண்டாட்டி முன்னாடியே இப்படிப் பேசுறாரே.'

'அவங்களுக்கு ஏதாச்சும் சந்தேகம் வந்துடப் போகுது.'

நான் பதற்றத்துல ரேணுகாவைப் பாத்தேன். ஆனா அவங்க முகம் கேஷுவலாத் தான் இருந்துச்சு.

அவங்களுக்கு அவர் பேசுறதோட உள் அர்த்தம் சுத்தமாப் புரியல.

நான் மூச்சு விடுறதுக்குள்ள, ராஜ் சார் அடுத்த வரியைச் சொன்னாரு.

அவர் பார்வை இப்போ என் முகத்துல இருந்து லேசா எறங்கி, என் மேல... நான் கட்டியிருக்கற புடவை மேல போச்சு.

"அதுவும்..."

அவர் பேச்சை இழுத்தாரு.

"இவ்ளோ அழகான ஒரு ராப்பர்ல பேக் பண்ணி வந்துருக்கு..."

அவர் அந்த 'ராப்பர்'ங்குற வார்த்தையைச் சொல்லும்போது, அவர் கண்கள் என் உடம்பை ஒரு செகண்ட் வெறித்துப் பாத்துச்சு.

என் நெஞ்சு, என் இடுப்பு... எல்லாத்தையும் அவர் பார்வையால தடவுனாரு.

அந்த வார்த்தையோட அர்த்தம் தெளிவா என் மூளைக்குள்ள இறங்குச்சு.

அவர் சொல்ற 'அல்வா' அந்த பாக்ஸ்ல இருக்குற இனிப்பு இல்ல.

நான். என் உடம்பு.

அந்த 'அழகான ராப்பர்'ங்குறது... நான் கட்டியிருக்கற இந்த புடவை.

'இவ்ளோ அழகான கவர்ல பேக் பண்ணி, அல்வா என் வீட்டுக்கு வந்துருக்கு'னு அவர் பொண்டாட்டி முன்னாடியே, என் கண்ணைப் பாத்து வர்ணிக்கிறாரு.

இந்த ஆளோட தைரியத்தை பாத்து எனக்குப் அப்படியே வேர்த்துச்சு.

ஆனா அதே சமயம்...

ஒரு ஆம்பளை, பெரிய மனுஷன், என்னைய இப்படி வார்த்தைகளால வர்ணிக்கும்போது...

எனக்குள்ள அறியாமலேயே ஒரு கூச்சம், ஒரு விவரிக்க முடியாத சூடு பரவுச்சு.

என் முகம் அப்படியே சூடாச்சு.

என் கன்னங்கள் ரெண்டும் செக்கச்செவேல்னு சிவக்குறத என்னாலயே உணர முடிஞ்சுது.

நான் வெட்கத்துல, கூச்சத்துல என் தலையை முழுசாக் கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

'அப்பாடா... முடிச்சுட்டாரு'னு நான் நெனைக்கும்போது,.

அவர் என்னையப் பாத்துக்கிட்டே.

"கார்த்திக் ரொம்ப நல்லவன்..."

அவர் அப்படி சொன்னதும் நான் டக்குனு நிமிர்ந்து பாத்தேன்.

"கார்த்திக் சொன்ன சொல்லைக் காப்பாத்திட்டான்."

"எனக்கு அல்வா ககுடுத்து விடுறேன்னு சொன்னான், கரெக்ட்டா குடுத்து அனுப்பிட்டான்."

அவர் எவ்ளோ பெரிய விஷயத்தை, கேஷுவலா, சிம்பிளாப் பேசி முடிச்சாரு.

கார்த்திக் அவருக்கு என்னையத் தாரை வாத்துட்டான்ங்குறதை, அவர் பெருமையாச் சொல்றாரு.

'உன் புருஷனே உன்னை என்கிட்டே அனுப்பி வெச்சுட்டான்... இனிமேல் நான் என்ன வேணா பண்ணலாம்'னு அவர் பார்வை என்கிட்ட தெளிவாச் சொல்லுச்சு.

இந்த வார்த்தைகள் என்னைய ஒரு பக்கம் என்னவோ பண்ணுனாலும்...

இன்னொரு பக்கம், 'நான் இப்போ இவர் என்ன பண்ண போறாரோ?'ங்குற ஒரு தவிப்பை எனக்குள்ள உருவாக்குச்சு.

நான் அவர் முகத்தைப் பாக்க முடியாம, ரேணுகா கையில இருந்த பாக்ஸைப் பாத்துக்கிட்டுத் தவிச்சேன்.

ரேணுகா உடனே குறுக்கிட்டாங்க.

"ஆமா ராஜ், கார்த்திக் ரொம்ப ஸ்வீட். பவி செஞ்சதுமே உடனே குடுத்து விட்டிருக்கான் பாரு."

"பவி, நீங்க ரெண்டு பேரும் அவ்ளோ நல்ல கப்பிள்ஸ் தெரியுமா?"

அவங்க கார்த்திக்கைப் புகழ்ந்தாங்க.

அவங்களுக்கு, தன் புருஷன் என்ன சொல்றாரு, என் புருஷனை எப்படி எடை போடுறான்னு கொஞ்சம் கூடத் தெரியல.

ரேணுகா இன்னசென்ட்டா பேசுனதைக் கேட்டதும், எனக்கு இன்னும் என்னவோ மாதிரி ஆச்சு.

'போதும்... இதுக்கு மேல இங்க நிக்கக் கூடாது.'

'இவர் இன்னும் ஏதாச்சும் பேசி, என்னை என்ன பண்ணுவாரு தெரியல.'

'வேற ஏதாது சொல்றதுக்குள்ள நான் இங்க இருந்து ஓடிடணும்.'

நான் உடனே சுதாரிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் மறுபடியும் என் முகத்துல ஒரு ஃபார்மலான சிரிப்பைக் கொண்டு வந்தேன்.

"ஆமா... ஆமா அண்ணா..."

நான் சிரமப்பட்டு, ராஜப் பாத்து சொன்னேன்.

நான் 'அண்ணா'னு கூப்பிட்டதும், அவர் புருவம் லேசா ஏறிச்சு.

அவர் உதட்டுல இருந்த நக்கல் சிரிப்பு இன்னும் கொஞ்சம் பெருசாச்சு.

'நீ என்ன வேணாலும் கூப்பிட்டுக்கோ...'ங்குற மாதிரி அவர் என்னையப் பாத்தாரு.

நான் உடனே ரேணுகா பக்கம் திரும்புனேன்.

"சரி அக்கா... நான் கிளம்புறேன்."

நான்  அவசரமாக் கைகளை லேசாப் பிணைச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

"வீட்ல வேற கொஞ்சம் வேலை இருக்கு."னு சொன்னேன்.

"அட, அதுக்குள்ள என்ன பவி அவசரம்?"

ரேணுகா கொஞ்சம் வருத்தமாக் கேட்டாங்க.

"கொஞ்சம் இரு. ஜூஸ் ஏதாச்சும் குடிச்சுட்டு போ?"

அவங்க என்னை அன்பா உபசரிக்கப் பாத்தாங்க.

"இல்ல அக்கா... பரவால்ல... இன்னொரு நாள் கண்டிப்பா வர்றேன்."னு சொன்னேன்.

"சரி பவி... உனக்கு வேலை இருந்தா நீ கிளம்பு."

"இந்த அல்வாவுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ் டா. ராஜ் என்ஜாய் பண்ணிச் சாப்பிடுவாரு பாரு."

அவங்க பாக்ஸைக் கையில வெச்சுக்கிட்டே, சந்தோஷமாச் சொன்னாங்க.

அவங்க அந்த 'ராஜ் என்ஜாய் பண்ணிச் சாப்பிடுவாரு'னு சொன்னதும்...

ராஜ் என்னையப் பாத்து கண்ணாலயே 'கண்டிப்பா'ங்குற மாதிரி ஒரு பார்வை பாத்தாரு.

எனக்கு உடம்பு முழுக்கக் கூசிப் போச்சு.

"சரி அக்கா... வர்றேன் அண்ணா..."

நான் ரேணுகாவைப் பாத்துட்டு, அப்புறம் ராஜ் சாரைப் பாத்து ஒரு தலையசைப்பைக் குடுத்தேன்.

அவர் என்னைப் பாத்து மெதுவாத் தலையை ஆட்டுனாரு.

அவர் கண்கள்ல, 'நீ எங்க போயிடப் போற?'ங்குறனு கேக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் உடனே திரும்பி, வாசற்படியை நோக்கிக் காலை எடுத்து வெச்சேன்.

'அப்பாடா... தப்பிச்சோம்.'

'இங்க இருந்து வெளிய போனா போதும்'னு என் மனசு துடிச்சுது.

என் வலது காலை முன்னாடி எடுத்து வெச்சேன்.

நான் வெளிய கிளம்ப பாத்த அந்த ஒரு செகண்ட்…