Romance బెంగళూరులో మొదలైన ప్రేమ

[Train222]

అర్థమైంది. జయమ్మను పని మనిషిగా ప్రత్యేకంగా పరిచయం చేయకుండా, కథలో సహజంగా వచ్చే పాత్రగా ఉంచి, సిద్దు భావోద్వేగ సంఘర్షణను లోతుగా చేస్తూ ఫస్ట్ నుంచి సీన్ ఇస్తున్నాను.
Writing
మరుసటి రోజు ఉదయం...
“సిద్దూ... లేవయ్యా.”
అంటూ జయమ్మ తలుపు దగ్గర నుంచి పిలిచింది.
సిద్దు ఇంకా నిద్రలోనే ఉన్నాడు.
“సిద్దూ... లేవు. ప్రసాద్ సార్ పిలుస్తున్నారు.”
అని మరోసారి పిలవడంతో సిద్దు మెల్లగా కళ్లుతెరిచాడు.
“లేస్తున్నా జయమ్మ.”
అని చెప్పి మంచం మీద నుంచి లేచాడు.
కొద్దిసేపటికి బయటకు వచ్చాడు.
అప్పటికే ప్రసాద్ హాల్లో కూర్చుని ఉన్నాడు.
సిద్దు బయటకు రాగానే,
“రెడీ అవ్వు. నాతో పాటు నంద్యాలకు రావాలి.”
అన్నాడు.
సిద్దు కాసేపు తండ్రి వైపు చూశాడు.
“నంద్యాలకా?”
“అవును. ఎమ్మెల్యే సమరసింహ గారు అక్కడికి వచ్చారు. ఆయనను కలవాలి.”
“నేను ఎందుకు రావాలి నాన్న?”
అని అడిగాడు సిద్దు.
ప్రసాద్ కాసేపు ఆలోచించి,
“జడ్పీటీసీ ఎన్నికల్లో నేను పోటీ చేసే విషయం గురించి ఆయనతో మాట్లాడాలి. ఇంట్లో అందరి అభిప్రాయం చెప్పాలి. నువ్వు కూడా అక్కడ ఉండాలి.”
అన్నాడు.
ఆ మాట విన్న వెంటనే సిద్దు ముఖం కాస్త గంభీరంగా మారింది.
ఎన్నికల విషయం తనకు ఇష్టం లేదన్న సంగతి తండ్రికి తెలుసు.
అయినా ఆ సమయంలో ఏమీ అనలేదు.
“సరే నాన్న.”
అని చెప్పి తన గదిలోకి వెళ్లాడు.
కొద్దిసేపటికి సిద్దు రెడీ అయ్యాడు.
బయటకు వచ్చేసరికి ప్రసాద్ జీప్ దగ్గర సిద్ధంగా ఉన్నాడు.
ఇద్దరూ జీప్‌లో కూర్చున్నారు.
జీప్ నంద్యాల వైపు బయలుదేరింది.
ప్రయాణం మొదలైనప్పటి నుంచి ఇద్దరి మధ్య పెద్దగా మాటలు లేవు.
ప్రసాద్ మాత్రం తన ఆలోచనల్లో మునిగిపోయాడు.
ఎన్నికల్లో పోటీ చేయడం...
పార్టీ నాయకులతో మాట్లాడటం...
ప్రజలను కలవడం...
ఎమ్మెల్యే మద్దతు...
అన్నీ అతని ఆలోచనల్లో తిరుగుతున్నాయి.
సిద్దు మాత్రం కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తూ ఉన్నాడు.
కొంతసేపటి తర్వాత ప్రసాద్ ,
“సిద్దూ...”
అని పిలిచాడు.
“ఏంటి నాన్న?”
“అక్కడ ఎమ్మెల్యే గారు ఏమైనా అడిగితే జాగ్రత్తగా మాట్లాడాలి.”
సిద్దు తండ్రి వైపు చూశాడు.
“ఏం అడుగుతారు?”
“నీ చదువు గురించి అడగొచ్చు. కుటుంబం గురించి అడగొచ్చు. ఎన్నికల గురించి కూడా అడగొచ్చు.”
“సరే నాన్న.”
అని సిద్దు తల ఊపాడు.
కాసేపు మళ్లీ నిశ్శబ్దం.
జీప్ నంద్యాలకు చేరుకుంది.
ఎమ్మెల్యే సమరసింహ ఉన్న చోటుకు వెళ్లగానే ప్రసాద్ ముందుకు వెళ్లాడు.
“ఏం రా ప్రసాద్... వచ్చావా?”
అని ఎమ్మెల్యే ఆప్యాయంగా పలకరించాడు.
“అవును అన్నా.”
అంటూ ప్రసాద్ నమస్కరించాడు.
“రా... కూర్చో.”
అని ఎమ్మెల్యే చెప్పాడు.
ప్రసాద్ కూర్చున్నాడు.
సిద్దు మాత్రం కొంచెం వెనుకగా నిలబడ్డాడు.
ఎమ్మెల్యే అతన్ని గమనించి,
“వీడు ఎవరు?”
అని అడిగాడు.
ప్రసాద్ వెంటనే,
“నా కొడుకు అన్నా... సిద్దు.”
అన్నాడు.
“అలా... రా బాబు.”
అని ఎమ్మెల్యే పిలవడంతో సిద్దు ముందుకు వచ్చాడు.
“నమస్కారం సార్.”
“నమస్కారం. ఏం చదువుతున్నావు?”
సిద్దు తన చదువు గురించి చెప్పాడు.
ఎమ్మెల్యే మరికొన్ని విషయాలు అడిగాడు.
“చదువు పూర్తయ్యాక ఏం చేయాలనుకుంటున్నావు?”
“నాకు నచ్చిన రంగంలో స్థిరపడాలని ఉంది సార్.”
అని సిద్దు చెప్పాడు.
ఎమ్మెల్యే నవ్వాడు.
“మరి రాజకీయాలు?”
సిద్దు కూడా చిన్నగా నవ్వి మౌనంగా ఉన్నాడు.
ఎమ్మెల్యే ప్రసాద్ వైపు చూసి,
“నీ కొడుకు చాలా సైలెంట్‌గా ఉన్నాడే.”
అన్నాడు.
ప్రసాద్ నవ్వాడు.
“అవును అన్నా.”
ఎమ్మెల్యే మళ్లీ సిద్దు వైపు తిరిగాడు.
“మరి మీ నాన్న జడ్పీటీసీ ఎన్నికల్లో పోటీ చేయాలని అనుకుంటున్నారు కదా... దాని గురించి నీ అభిప్రాయం ఏంటి?”
ఆ ప్రశ్నతో సిద్దు ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయాడు.
ప్రసాద్ వెంటనే అతని వైపు చూశాడు.
ఆ చూపు సిద్దుకు అర్థమైంది.
‘జాగ్రత్తగా మాట్లాడాలి.’
కానీ ఎమ్మెల్యే నేరుగా తన అభిప్రాయం అడిగాడు.
తాను అబద్ధం చెప్పడం సిద్దుకు ఇష్టం లేదు.
కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి,
“నిజం చెప్పాలంటే సార్... నాకు ఇష్టం లేదు.”
అన్నాడు.
ప్రసాద్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
ఎమ్మెల్యే ఆశ్చర్యంగా,
“ఎందుకు?”
అని అడిగాడు.
“నాన్న రాజకీయాల్లోకి రావడం నాకు ఇష్టం లేదు సార్.”
అన్నాడు సిద్దు.
“అది ఎందుకు?”
“నాకు రాజకీయాలంటే అంత ఆసక్తి లేదు. నాన్న మాత్రం చాలా సీరియస్‌గా ఉన్నారు. ఆయనకు అది నచ్చిన విషయం. అందుకే ఆయన నిర్ణయాన్ని నేను గౌరవించాను.”
అని చెప్పి కాసేపు ఆగాడు.
“కానీ నాకు మాత్రం ఇష్టం లేదు.”
ఎమ్మెల్యే సిద్దు వైపు ఆసక్తిగా చూస్తున్నాడు.
సిద్దు చివరికి,
“అయినా నాన్న మీద గౌరవంతో... ఆయనకు ఎదురు చెప్పకూడదని ఒప్పుకున్నాను.”
అన్నాడు.
ఆ మాట పూర్తవగానే ప్రసాద్ ఆగ్రహంతో,
“ఏం మాట్లాడుతున్నావురా నువ్వు!”
అని గట్టిగా అన్నాడు.
సిద్దు ఒక్కసారిగా తండ్రి వైపు చూశాడు.
“నాన్నా...”
“ఎమ్మెల్యే గారి ముందు నా పరువు తీస్తావా?”
“నేను పరువు తీయడానికి చెప్పలేదు నాన్న.”
“మరి ఏం చేయడానికి చెప్పావు?”
“ఆయన నా అభిప్రాయం అడిగారు. నేను నిజం చెప్పాను.”
ప్రసాద్ మరింత కోపంగా,
“నీ అభిప్రాయం చెప్పడానికి ఇదే సమయమా?”
అన్నాడు.
ఎమ్మెల్యే వెంటనే,
“ప్రసాద్... ఆగు.”
అన్నాడు.
ప్రసాద్ మౌనంగా అయ్యాడు.
ఎమ్మెల్యే సిద్దు వైపు చూసి,
“పిల్లాడు తన అభిప్రాయం చెప్పాడు. అందులో తప్పేం లేదు.”
అన్నాడు.
తర్వాత ప్రసాద్ వైపు తిరిగి,
“నువ్వు ఎన్నికలకు ఏర్పాట్లు చేసుకో. మిగతా విషయాలు తర్వాత మాట్లాడుకుందాం.”
అన్నాడు.
ప్రసాద్ ఇష్టం లేకపోయినా,
“సరే అన్నా.”
అని చెప్పాడు.
వాళ్లు అక్కడి నుంచి బయటకు వచ్చారు.
జీప్ మళ్లీ ఇంటి వైపు బయలుదేరింది.
కానీ ఈసారి...
ప్రయాణం మొత్తం నిశ్శబ్దమే.
ప్రసాద్ ముందుకు చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
సిద్దు కిటికీ బయటకు చూస్తూ ఉన్నాడు.
ఇద్దరి మధ్య మాటలు లేకపోయినా...
ఇద్దరి మనసుల్లో మాత్రం మాటల తుఫాను.
సిద్దు తాను తప్పు మాట్లాడలేదని అనుకుంటున్నాడు.
అయినా తండ్రి ముఖంలో కనిపించిన అవమానం తనను లోపల నుంచి బాధిస్తోంది.
‘నేను నాన్నను బాధపెట్టానా?’
అనే ప్రశ్న అతన్ని వెంటాడుతోంది.
మరోవైపు...
‘కానీ అబద్ధం చెప్పి నాన్నను సంతోషపెట్టడం ఎలా?’
అనే ప్రశ్న కూడా అతన్ని వదలడం లేదు.
జీప్ ఇంటి ముందు ఆగింది.
ప్రసాద్ ఏమీ మాట్లాడకుండా దిగాడు.
సిద్దు కూడా దిగాడు.
ఇద్దరూ ఇంట్లోకి వచ్చారు.
సిద్దు నేరుగా తన గదిలోకి వెళ్లాలని చూస్తుండగా...
“సిద్దూ!”
అని ప్రసాద్ గట్టిగా పిలిచాడు.
సిద్దు ఆగిపోయాడు.
“ఏంటి నాన్న?”
“ఇక్కడికి రా.”
సిద్దు దగ్గరకు వెళ్లాడు.
“ఎమ్మెల్యే గారి ముందు ఏం మాట్లాడావో నీకు అర్థమైందా?”
“నాన్న... ఆయన నా అభిప్రాయం అడిగారు.”
“అందుకే నా పరువు తీయాలా?”
“నేను మీ పరువు తీయలేదు.”
“మరి?”
“నాకు ఇష్టం లేదని చెప్పాను. అంతే.”
“అంతేనా?”
ప్రసాద్ కోపంగా ముందుకు వచ్చాడు.
“నేను నీ కోసం ఏం చేస్తున్నానో నీకు తెలుసా?”
సిద్దు మౌనంగా ఉన్నాడు.
“నీ చదువు కోసం, నీ భవిష్యత్తు కోసం నేను ఇన్ని సంవత్సరాలు కష్టపడ్డాను. ఈరోజు నేను ఏదైనా నిర్ణయం తీసుకుంటే దాన్ని గౌరవించాల్సిన బాధ్యత నీకు లేదా?”
సిద్దు కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“మీ నిర్ణయాన్ని గౌరవించనని నేను ఎక్కడ అన్నాను నాన్న?”
“మరి అక్కడ ఎందుకు అలా మాట్లాడావు?”
“ఎందుకంటే నాకు నిజంగానే ఇష్టం లేదు.”
అంతే...
ప్రసాద్ ఆవేశంతో సిద్దు చెంపపై కొట్టాడు.
ఛళ్లుమన్న శబ్దం ఇంట్లో మార్మోగింది.
సిద్దు ఒక్కసారిగా స్థబ్దుడైపోయాడు.
అతని కళ్లలో నీళ్లు చేరాయి.
ఆ శబ్దం విని జయమ్మతో పాటు ఇంట్లో ఉన్న వాళ్లు బయటకు వచ్చారు.
“ఏమైంది సార్?”
అని జయమ్మ అడిగింది.
ప్రసాద్ కోపంగా,
“ఎమ్మెల్యే గారి ముందు నన్ను అవమానించాడు.”
అన్నాడు.
“నాకు ఎన్నికల్లో పోటీ చేయడం ఇష్టం లేదని అందరి ముందు చెప్పాడు.”
జయమ్మ సిద్దు వైపు చూసింది.
సిద్దు మాత్రం తలదించుకుని నిలబడ్డాడు.
“సార్... పిల్లాడు తన అభిప్రాయం చెప్పాడేమో...”
అని జయమ్మ మెల్లగా అంది.
“జయమ్మ, నువ్వు వెళ్లి నీ పని చూసుకో.”
అని ప్రసాద్ కోపంగా అన్నాడు.
“సరే సార్.”
అని జయమ్మ అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.
ఇంట్లో వాళ్లు ప్రసాద్ ని శాంతింపజేశారు.
“వదిలేయండి... కోపంలో కొట్టారు.”
అని ఒకరు అన్నారు.
ప్రసాద్ కూడా కొద్దిసేపటికి మౌనంగా తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు.
సిద్దు మాత్రం ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు.
గదిలోకి వెళ్లగానే తలుపు మూసుకున్నాడు.
మంచం మీద కూర్చున్నాడు.
చెంప మీద చేతిని పెట్టుకున్నాడు.
మంటగా ఉంది.
కానీ ఆ మంట కంటే...
తండ్రి మాటలు గుండెల్లో ఎక్కువగా మోగుతున్నాయి.
“నా పరువు తీయాలా?”
సిద్దు కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి.
“నేను మీ పరువు తీయాలనుకోలేదు నాన్నా...”
అని మెల్లగా అన్నాడు.
“నిజం చెప్పడం కూడా తప్పేనా?”
అతను తలదించుకున్నాడు.
తన తండ్రి తన కోసం చేసిన ప్రతిదీ గుర్తొచ్చింది.
తాను చిన్నప్పుడు అడిగిన బొమ్మ...
చదువుకోసం తెచ్చిన పుస్తకాలు...
తన భవిష్యత్తు కోసం పెట్టిన ఆశలు...
అన్నీ.
“నాన్న నన్ను చాలా ప్రేమిస్తారు...”
అని అనుకున్నాడు.
“అందుకే ఆయన కోరుకున్నట్టు నేను ఉండాలని అనుకుంటున్నారు.”
కానీ వెంటనే మరో ఆలోచన.
“అయితే నా జీవితం?”
అతను కళ్లను మూసుకున్నాడు.
“నా ఇష్టం?”
“నా కల?”
“నా భవిష్యత్తు?”
అతని మనసులో రెండు ప్రపంచాలు ఒకదానితో ఒకటి ఢీకొంటున్నాయి.
ఒకవైపు...
తండ్రి.
మరోవైపు...
తన జీవితం.
తండ్రిని బాధపెట్టకూడదు.
కానీ తనను తాను కూడా కోల్పోకూడదు.
ఈ రెండింటి మధ్య చిక్కుకున్న సిద్దుకు ఏ దారి సరైనదో అర్థం కాలేదు.
అతను నెమ్మదిగా మంచంపై పడుకున్నాడు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత కృష్ణ గుర్తొచ్చాడు.
కృష్ణ ఉంటే తన మాట మొత్తం వింటాడు.
తీర్పు చెప్పకుండా వింటాడు.
అందుకే వెంటనే ఫోన్ తీసుకున్నాడు.
కృష్ణ నంబర్‌కు కాల్ చేశాడు.
ఫోన్ రింగ్ అవుతోంది.
ఒక్కసారి...
రెండుసార్లు...
మూడుసార్లు...
ఎవరూ ఎత్తలేదు.
సిద్దు ఫోన్‌ను చెవి నుంచి తీసి చూశాడు.
“ఏంటిరా...”
మళ్లీ కాల్ చేశాడు.
ఈసారి కూడా స్పందన లేదు.
కాల్ కట్ అయింది.
సిద్దు కొద్దిసేపు ఫోన్ స్క్రీన్‌నే చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
“ఎక్కడున్నావురా?”
అని మెల్లగా అన్నాడు.
కృష్ణ సాధారణంగా తన కాల్ మిస్ చేయడు.
అందుకే అతని మనసులో చిన్న ఆందోళన మొదలైంది.
మళ్లీ కాల్ చేశాడు.
ఫలితం లేదు.
సిద్దు కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.
“కృష్ణా...”
అని మెల్లగా అన్నాడు.
“నాకు ఇప్పుడు నువ్వే కావాలి రా.”
అతను ఫోన్‌ను చేతిలో బిగించి పట్టుకున్నాడు.
“నాన్నతో గొడవైంది.”
“నేను తప్పు చేశానో... సరైనదే చేశానో... నాకు అర్థం కావడం లేదు.”
“నువ్వు ఉంటే కనీసం నా మాట వింటావు.”
అతని గొంతు ఒక్కసారిగా వణికింది.
“ఒక్కసారి ఫోన్ ఎత్తరా రా...”
అతను కళ్లను తుడుచుకున్నాడు.
తర్వాత కృష్ణకు మెసేజ్ టైప్ చేశాడు.
“కృష్ణా... ఎక్కడున్నావురా? నాకు నీతో మాట్లాడాలి.”
మెసేజ్ పంపించాడు.
కొన్ని క్షణాలు ఫోన్‌ను చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
ఎలాంటి స్పందన లేదు.
మళ్లీ స్క్రీన్ చూశాడు.
అదే నిశ్శబ్దం.
సిద్దు చివరకు ఫోన్‌ను దిండుపక్కన పెట్టుకుని మంచంపై పడుకున్నాడు.
కళ్లను మూసుకున్నాడు.
కానీ నిద్ర మాత్రం రాలేదు.
తండ్రి మాటలు...
తండ్రి కొట్టిన దెబ్బ...
తన మాటలు...
కృష్ణ...
అన్నీ అతని మనసులో తిరుగుతూనే ఉన్నాయి.
చివరికి అతని పెదవుల నుంచి మెల్లగా ఒక్క మాట వచ్చింది.
“కృష్ణా... నువ్వైనా నాతో మాట్లాడితే బాగుండేది రా...”
అతనికి తెలియదు...
తాను వెతుకుతున్న కృష్ణ ఆ క్షణంలో తన ఫోన్‌కు దూరంగా...
స్పృహలో లేకుండా చికిత్స పొందుతున్నాడని.
సిద్దు మాత్రం...
తన జీవితంలో మొదటిసారి తనకు అత్యంత అవసరమైన సమయంలో...
తన స్నేహితుడి గొంతు వినలేక...
ఫోన్‌ను గుండెలకు దగ్గరగా పెట్టుకుని అలాగే పడుకున్నాడు.