03-09-2026, 01:43 PM
జయంతి వాళ్లిద్దరి ముఖాల్లో కనిపిస్తున్న సిగ్గును చూసి చిరునవ్వు నవ్వింది.
“సరే... ఇప్పుడు చెప్పకపోతే ఏం లేదు.”
పుష్ప, వహీదాలు కాస్త ఆశ్చర్యంగా జయంతి వైపు చూశారు.
జయంతి కావాలనే కాసేపు ఆగి,
“కానీ మనం ఇంకొన్ని రోజులు కలవాలి కదా... అప్పుడు మాత్రం తప్పించుకోలేరు.”
అంది.
“అప్పటికి కృష్ణ కూడా కోలుకుంటాడు. మీరు కూడా కాస్త కుదుటపడతారు.”
అని చెప్పి వాళ్లిద్దరినీ చూసి కన్నుకొట్టినట్టుగా నవ్వింది.
“అప్పుడు నెమ్మదిగా కూర్చొని... మీ సంగతి ఏంటో మీ నోటి నుంచే చెప్పండి. ఎవరి మనసులో ఎవరున్నారు? కృష్ణకు మీరిద్దరూ ఏం అవుతారు? అన్నీ తెలుసుకుంటాను.”
జయంతి మాటలకు పుష్ప ముఖం మరింత ఎర్రబడింది.
వహీదా సిగ్గుతో నవ్వుతూ,
“జయంతి... మీరు కూడా!”
అంది.
“ఏంటి నేను? డాక్టర్‌ని కదా... మనుషుల గుండె పరిస్థితి తెలుసుకోవడం నా పని!”
అంటూ జయంతి నవ్వింది.
పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకుని సిగ్గుతో నవ్వుకున్నారు.
“సరే... ఇప్పుడైతే కృష్ణ గురించి ఆలోచించండి. మిగతా కథ మనం ఇంకొన్ని రోజులు కలిసినప్పుడు మాట్లాడుకుందాం.”
అని జయంతి మరోసారి ఆటపట్టించింది.
ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడకుండా తలలు వంచుకున్నారు.
వాళ్ల మౌనాన్ని చూసి జయంతి నవ్వుకుంటూ,
“అర్థమైంది... ఇప్పుడే అడిగితే సమాధానం రాదు. సరే, టైమ్ ఇస్తాను.”
అంది.
పుష్ప, వహీదాల ముఖాల్లో సిగ్గుతో కూడిన చిన్న నవ్వు మెరిసింది.
కృష్ణ మాత్రం పక్క గదిలో ఇంకా స్పృహలోకి రాకుండా ప్రశాంతంగా పడుకుని ఉన్నాడు.
అతనికి తెలియకుండానే...
తన చుట్టూ రెండు మనసులు మాత్రం అతని కోసం మౌనంగా ప్రార్థిస్తున్నాయి.
జయంతి వాళ్లిద్దరి సిగ్గును చూసి నవ్వుకుంది.
“సరే... ఇప్పుడైతే మిమ్మల్ని ఎక్కువగా ఇబ్బంది పెట్టను. ఇంకొన్ని రోజులు మనం కలవాల్సిందే కదా... అప్పుడు మాత్రం మీ సంగతి ఏంటో చెప్పాలి. ఎవరి మనసులో ఎవరున్నారో అప్పుడే తెలుసుకుంటాను.”
అంటూ పుష్ప, వహీదాలను ఆటపట్టించింది.
పుష్ప సిగ్గుతో తలదించుకుంది.
వహీదా కూడా నవ్వుతూ,
“జయంతి... మీరు మరీ ఎక్కువగా ఆటపట్టిస్తున్నారు.”
అంది.
“అదంతా తర్వాత... ఇప్పుడు కృష్ణను జాగ్రత్తగా చూసుకోవడమే ముఖ్యం.”
అంటూ జయంతి కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూసింది.
అందరూ కాసేపు మౌనంగా నిలబడ్డారు.
కృష్ణ ఇంకా స్పృహలోకి రాకుండా ప్రశాంతంగా పడుకుని ఉన్నాడు.
పుష్ప, వహీదాల చూపులు మాత్రం అతని మీద నుంచి కదలడం లేదు.
అంతలో...
గదిలో నుంచి చాలా మెల్లగా ఓ స్వరం వినిపించింది.
“సిద్దూ...”
అందరూ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడ్డారు.
జయంతి వెంటనే కృష్ణ దగ్గరకు వెళ్లింది.
కృష్ణ ఇంకా కళ్లుమూసుకునే ఉన్నాడు.
అతని పెదవులు మాత్రం మెల్లగా కదులుతున్నాయి.
“సిద్దూ...”
అంటూ మరోసారి కలవరించాడు.
పుష్ప, వహీదాలు ఆశ్చర్యంగా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
అప్పుడే కృష్ణ పెదవుల నుంచి మరో మాట వినిపించింది.
“పుష్పా...”
పుష్ప ఒక్కసారిగా షాక్ అయింది.
తర్వాత...
“వహీదా...”
అని కృష్ణ చాలా బలహీనంగా కలవరించాడు.
ఆ మాట వినగానే పుష్ప కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి.
వహీదా కూడా కృష్ణ వైపు చూస్తూ నిలబడిపోయింది.
జయంతి వాళ్లిద్దరి ముఖాలను గమనించింది.
“చూశారా... స్పృహలో లేకపోయినా మనసులో ఉన్నవాళ్ల పేర్లే నోటికి వస్తున్నాయి.”
అంది.
పుష్ప ఏమీ మాట్లాడలేక కృష్ణ వైపు చూస్తూనే ఉంది.
వహీదా కూడా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ నిలబడింది.
కృష్ణ మళ్లీ నెమ్మదిగా,
“సిద్దూ... పుష్పా... వహీదా...”
అని కలవరించాడు.
ఆ మూడు పేర్లు వినిపించిన క్షణంలో...
అక్కడున్న ముగ్గురి గుండెల్లోనూ ఏదో తెలియని భావన అలుముకుంది.
కృష్ణకు స్పృహ లేదు...
“సరే... ఇప్పుడు చెప్పకపోతే ఏం లేదు.”
పుష్ప, వహీదాలు కాస్త ఆశ్చర్యంగా జయంతి వైపు చూశారు.
జయంతి కావాలనే కాసేపు ఆగి,
“కానీ మనం ఇంకొన్ని రోజులు కలవాలి కదా... అప్పుడు మాత్రం తప్పించుకోలేరు.”
అంది.
“అప్పటికి కృష్ణ కూడా కోలుకుంటాడు. మీరు కూడా కాస్త కుదుటపడతారు.”
అని చెప్పి వాళ్లిద్దరినీ చూసి కన్నుకొట్టినట్టుగా నవ్వింది.
“అప్పుడు నెమ్మదిగా కూర్చొని... మీ సంగతి ఏంటో మీ నోటి నుంచే చెప్పండి. ఎవరి మనసులో ఎవరున్నారు? కృష్ణకు మీరిద్దరూ ఏం అవుతారు? అన్నీ తెలుసుకుంటాను.”
జయంతి మాటలకు పుష్ప ముఖం మరింత ఎర్రబడింది.
వహీదా సిగ్గుతో నవ్వుతూ,
“జయంతి... మీరు కూడా!”
అంది.
“ఏంటి నేను? డాక్టర్‌ని కదా... మనుషుల గుండె పరిస్థితి తెలుసుకోవడం నా పని!”
అంటూ జయంతి నవ్వింది.
పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకుని సిగ్గుతో నవ్వుకున్నారు.
“సరే... ఇప్పుడైతే కృష్ణ గురించి ఆలోచించండి. మిగతా కథ మనం ఇంకొన్ని రోజులు కలిసినప్పుడు మాట్లాడుకుందాం.”
అని జయంతి మరోసారి ఆటపట్టించింది.
ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడకుండా తలలు వంచుకున్నారు.
వాళ్ల మౌనాన్ని చూసి జయంతి నవ్వుకుంటూ,
“అర్థమైంది... ఇప్పుడే అడిగితే సమాధానం రాదు. సరే, టైమ్ ఇస్తాను.”
అంది.
పుష్ప, వహీదాల ముఖాల్లో సిగ్గుతో కూడిన చిన్న నవ్వు మెరిసింది.
కృష్ణ మాత్రం పక్క గదిలో ఇంకా స్పృహలోకి రాకుండా ప్రశాంతంగా పడుకుని ఉన్నాడు.
అతనికి తెలియకుండానే...
తన చుట్టూ రెండు మనసులు మాత్రం అతని కోసం మౌనంగా ప్రార్థిస్తున్నాయి.
జయంతి వాళ్లిద్దరి సిగ్గును చూసి నవ్వుకుంది.
“సరే... ఇప్పుడైతే మిమ్మల్ని ఎక్కువగా ఇబ్బంది పెట్టను. ఇంకొన్ని రోజులు మనం కలవాల్సిందే కదా... అప్పుడు మాత్రం మీ సంగతి ఏంటో చెప్పాలి. ఎవరి మనసులో ఎవరున్నారో అప్పుడే తెలుసుకుంటాను.”
అంటూ పుష్ప, వహీదాలను ఆటపట్టించింది.
పుష్ప సిగ్గుతో తలదించుకుంది.
వహీదా కూడా నవ్వుతూ,
“జయంతి... మీరు మరీ ఎక్కువగా ఆటపట్టిస్తున్నారు.”
అంది.
“అదంతా తర్వాత... ఇప్పుడు కృష్ణను జాగ్రత్తగా చూసుకోవడమే ముఖ్యం.”
అంటూ జయంతి కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూసింది.
అందరూ కాసేపు మౌనంగా నిలబడ్డారు.
కృష్ణ ఇంకా స్పృహలోకి రాకుండా ప్రశాంతంగా పడుకుని ఉన్నాడు.
పుష్ప, వహీదాల చూపులు మాత్రం అతని మీద నుంచి కదలడం లేదు.
అంతలో...
గదిలో నుంచి చాలా మెల్లగా ఓ స్వరం వినిపించింది.
“సిద్దూ...”
అందరూ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడ్డారు.
జయంతి వెంటనే కృష్ణ దగ్గరకు వెళ్లింది.
కృష్ణ ఇంకా కళ్లుమూసుకునే ఉన్నాడు.
అతని పెదవులు మాత్రం మెల్లగా కదులుతున్నాయి.
“సిద్దూ...”
అంటూ మరోసారి కలవరించాడు.
పుష్ప, వహీదాలు ఆశ్చర్యంగా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
అప్పుడే కృష్ణ పెదవుల నుంచి మరో మాట వినిపించింది.
“పుష్పా...”
పుష్ప ఒక్కసారిగా షాక్ అయింది.
తర్వాత...
“వహీదా...”
అని కృష్ణ చాలా బలహీనంగా కలవరించాడు.
ఆ మాట వినగానే పుష్ప కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి.
వహీదా కూడా కృష్ణ వైపు చూస్తూ నిలబడిపోయింది.
జయంతి వాళ్లిద్దరి ముఖాలను గమనించింది.
“చూశారా... స్పృహలో లేకపోయినా మనసులో ఉన్నవాళ్ల పేర్లే నోటికి వస్తున్నాయి.”
అంది.
పుష్ప ఏమీ మాట్లాడలేక కృష్ణ వైపు చూస్తూనే ఉంది.
వహీదా కూడా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ నిలబడింది.
కృష్ణ మళ్లీ నెమ్మదిగా,
“సిద్దూ... పుష్పా... వహీదా...”
అని కలవరించాడు.
ఆ మూడు పేర్లు వినిపించిన క్షణంలో...
అక్కడున్న ముగ్గురి గుండెల్లోనూ ఏదో తెలియని భావన అలుముకుంది.
కృష్ణకు స్పృహ లేదు...
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)