02-09-2026, 10:47 PM
నయనీ హాస్పిటల్ నుంచి బయటకు వచ్చి కాలేజ్ వైపు బయలుదేరింది.
అక్కడ కృష్ణను జయంతి దగ్గరే వదిలి వచ్చినా... ఆమె మనసు మాత్రం కృష్ణ దగ్గరే ఉంది.
‘కృష్ణకు ఏమైనా అవుతుందా...?’ అనే ఆలోచన పదేపదే ఆమెను వెంటాడుతోంది.
అయినా కాలేజ్‌లో పరిస్థితిని చక్కదిద్దాల్సిన బాధ్యత తనపై ఉందని భావించి, నయనీ వేగంగా కాలేజ్‌లోకి అడుగుపెట్టింది.
అదే సమయంలో పుష్ప, వహీదా ఇద్దరూ క్లాస్‌లోనే ఉన్నారు.
క్లాస్ జరుగుతున్నా... ఇద్దరి మనసులు మాత్రం పాఠం మీద లేవు.
కృష్ణను హాస్పిటల్‌కు తీసుకెళ్లిన విషయం వాళ్లకు తెలుసు. నయనీ ఏం చేస్తుందో కూడా తెలియదు.
ఇంతలో క్లాస్‌రూమ్ తలుపు దగ్గర నుంచి నయనీ వేగంగా నడుచుకుంటూ వెళ్లడం పుష్ప కంటపడింది.
నయనీ నేరుగా చైర్మన్ క్యాబిన్ వైపు వెళ్తోంది.
పుష్ప ఒక్కసారిగా వహీదా వైపు చూసింది.
“వహీదా... నయనీ అలా స్పీడ్‌గా ఎక్కడికి వెళ్తోంది?”
వహీదా కూడా నయనీ వైపు చూసింది.
“చైర్మన్ సార్ క్యాబిన్ వైపే వెళ్తోంది...”
ఇద్దరి గుండెల్లో ఒక్కసారిగా గుబులు మొదలైంది.
“కృష్ణకు ఏమైనా అయిందా?”
“నాకూ అదే భయంగా ఉంది...”
ఆ మాటతోనే ఇద్దరికీ క్లాస్ మీద దృష్టి పూర్తిగా పోయింది.
టీచర్ క్లాస్ చెబుతున్నా... పుస్తకాలు ముందు ఉన్నా... వాళ్ల కళ్లంతా మాత్రం క్లాస్‌రూమ్ బయటే ఉన్నాయి.
పుష్ప చేతిలో ఉన్న పెన్నును తెలియకుండానే గట్టిగా పట్టుకుంది.
‘నయనీ ఎందుకు చైర్మన్ దగ్గరకు వెళ్లింది?’
‘హాస్పిటల్‌లో కృష్ణ పరిస్థితి ఏంటి?’
‘ఏదైనా సీరియస్‌గా జరిగిందా?’
అనే ఆలోచనలు ఇద్దరినీ వెంటాడుతున్నాయి.
మరోవైపు...
నయనీ నేరుగా చైర్మన్ క్యాబిన్‌లోకి వెళ్లింది.
“సార్...”
చైర్మన్ నయనీని చూసి,
“ఏమైంది నయనీ? ఇంత హడావుడిగా వచ్చావు?”
నయనీ కాసేపు ఊపిరి తీసుకుని, జరిగిన విషయాన్ని మొదటి నుంచి చివరి వరకు చైర్మన్‌కు వివరించింది.
కాలేజ్ వెనుక జరిగిన ఘటన...
స్వీపర్ పుష్ప, వహీదాలను ఇబ్బంది పెట్టిన విషయం...
కృష్ణ వాళ్లను కాపాడేందుకు వెళ్లడం...
అక్కడ జరిగిన ఘర్షణ...
కృష్ణకు తగిలిన కత్తి గాయం...
స్వీపర్ పరిస్థితి కూడా సీరియస్‌గా ఉండటం...
ఇద్దరినీ జేపీ నగర్‌లోని హాస్పిటల్‌కు తీసుకెళ్లడం...
డాక్టర్ జయంతి కృష్ణకు చికిత్స చేస్తుండటం...
అన్నీ వివరంగా చెప్పింది.
చైర్మన్ మొత్తం విషయం విన్న తర్వాత కొద్దిసేపు మౌనంగా కూర్చున్నాడు.
తర్వాత నయనీ వైపు చూసి,
“నువ్వు చేసిన పని చాలా గొప్పది నయనీ. ఆ సమయంలో పరిస్థితిని అర్థం చేసుకుని పిల్లలను కాపాడటమే కాకుండా, కృష్ణను కూడా వెంటనే హాస్పిటల్‌కు తీసుకెళ్లడం మంచి నిర్ణయం.”
నయనీ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
చైర్మన్ మళ్లీ అన్నాడు.
“ఆ స్వీపర్ సంగతి నేను చూసుకుంటాను. అతనిపై కాలేజ్ పరంగా తీసుకోవాల్సిన చర్యలు నేను తీసుకుంటాను. నువ్వు ఆ విషయం గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదు.”
నయనీ తల ఊపింది.
“అలాగే సార్.”
“ఇక కృష్ణ విషయం...”
చైర్మన్ కాసేపు ఆగి,
“కృష్ణకు చికిత్స కోసం ఎంత డబ్బు అవసరమైనా కాలేజ్ తరఫున నేను భరిస్తాను. అతడికి అవసరమైనంతవరకు చికిత్స చేయించు. డబ్బు గురించి నువ్వు అసలు ఆలోచించకు.”
నయనీ కళ్లలో ఒక్కసారిగా ఉపశమనం కనిపించింది.
“థాంక్యూ సార్...”
“ఇలాంటి సమయంలో మన విద్యార్థిని ఒంటరిగా వదిలేయడం మన బాధ్యత కాదు. కృష్ణకు ఏం అవసరమైతే అది చూసుకోవాలి. నువ్వు ధైర్యంగా ఉండు.”
“అలాగే సార్.”
నయనీ అక్కడితో చైర్మన్ క్యాబిన్ నుంచి బయటకు రావడానికి సిద్ధమైంది.
అదే సమయంలో...
క్లాస్ పూర్తయింది.
బెల్ మోగగానే పుష్ప, వహీదాలు ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా బయటకు పరుగెత్తారు.
“నయనీ ఎక్కడుందో చూద్దాం!”
“ముందు చైర్మన్ క్యాబిన్ దగ్గర చూద్దాం.”
ఇద్దరూ వేగంగా నడుచుకుంటూ నయనీ కోసం వెతకడం మొదలుపెట్టారు.
చివరకు చైర్మన్ క్యాబిన్ దగ్గరకు వచ్చి చూశారు.
నయనీ ఇంకా చైర్మన్‌తో మాట్లాడుతూనే ఉంది.
పుష్ప, వహీదాలు తలుపు బయటే ఆగిపోయారు.
నయనీ వాళ్లిద్దరినీ గమనించింది.
వాళ్ల ముఖాల్లో ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
నయనీ వాళ్ల వైపు చూసి, ‘వెయిట్ చేయండి’ అన్నట్టుగా సైగ చేసింది.
పుష్ప, వహీదా వెంటనే తల ఊపి అక్కడే నిలబడ్డారు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత నయనీ చైర్మన్ క్యాబిన్ నుంచి బయటకు వచ్చింది.
ఆమెను చూసిన వెంటనే పుష్ప పరుగెత్తుకుంటూ దగ్గరకు వచ్చింది.
“నయనీ... కృష్ణ ఎలా ఉన్నాడు?”
వహీదా కూడా ఆతృతగా,
“హాస్పిటల్‌లో ఏం జరిగింది?”
అని అడిగింది.
నయనీ వాళ్లిద్దరినీ చూసి,
“ముందు కాస్త సైలెంట్‌గా ఉండండి. నేను మీకు అన్నీ చెబుతాను.”
అంటూ వాళ్లను కొంచెం పక్కకు తీసుకెళ్లింది.
“కృష్ణను జయంతి హాస్పిటల్‌లో అడ్మిట్ చేసింది. తొడలో బలమైన కత్తి గాయం ఉంది. రక్తం కూడా చాలా పోయిందట. తలకి, చేతికి కూడా దెబ్బలు ఉన్నాయి. జయంతి స్వయంగా ట్రీట్ చేస్తోంది.”
ఆ మాట విన్న పుష్ప కళ్లలో మళ్లీ నీళ్లు తిరిగాయి.
“అతనికి ఇప్పుడు ఎలా ఉంది?”
“ప్రస్తుతం చికిత్స జరుగుతోంది. జయంతి భయపడాల్సిన అవసరం లేదని చెప్పింది. ట్రీట్మెంట్ పూర్తయ్యే వరకు సమయం పడుతుందని చెప్పింది.”
వహీదా నెమ్మదిగా అడిగింది.
“మరి ఆ స్వీపర్...?”
“అతడినీ అదే హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్లారు. అతని పరిస్థితి కూడా సీరియస్‌గా ఉంది. అతనికి మరో మెడికల్ టీమ్ చికిత్స చేస్తోంది.”
పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
అప్పుడే నయనీ మరో విషయం చెప్పింది.
“చైర్మన్ సార్‌కి జరిగిన విషయం మొత్తం చెప్పాను. ఆయన మనల్ని చాలా మెచ్చుకున్నారు. ఆ స్వీపర్ సంగతి ఆయనే చూసుకుంటానన్నారు.”
“మరి కృష్ణ చికిత్స...?”
“అదే కూడా చెప్పారు. కృష్ణకు ఎంత ఖర్చైనా సరే అవసరమైన చికిత్స చేయించమన్నారు. డబ్బు గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదన్నారు.”
పుష్ప కళ్లలో కాస్త ఉపశమనం కనిపించింది.
“అంటే... కృష్ణకు చికిత్స విషయంలో ఏ సమస్య ఉండదా?”
“లేదు. చైర్మన్ సార్ చూసుకుంటానన్నారు.”
కొద్దిసేపు ముగ్గురూ మౌనంగా నిలబడ్డారు.
అయితే పుష్ప, వహీదాల మనసుల్లో మాత్రం ఒకటే ఆలోచన.
కృష్ణను ఒక్కసారి చూడాలి.
పుష్ప నయనీ చేతిని పట్టుకుని,
“నయనీ... కాలేజ్ అయిపోయిన వెంటనే మనం హాస్పిటల్‌కి వెళ్దామా?”
వహీదా కూడా వెంటనే,
“అవును నయనీ... కృష్ణను ఒక్కసారి చూసి వస్తేనే మా మనసుకు ప్రశాంతంగా ఉంటుంది.”
నయనీ వాళ్లిద్దరి వైపు చూసి తల ఊపింది.
“సరే. కాలేజ్ పూర్తయ్యాక ముగ్గురం కలిసి హాస్పిటల్‌కి వెళ్దాం.”
“ఓకే.”
అని పుష్ప, వహీదా ఇద్దరూ ఒకేసారి చెప్పారు.
కానీ వాళ్ల కళ్లలో మాత్రం ఇంకా భయం అలాగే ఉంది.
ఎందుకంటే...
కృష్ణ ఎలా ఉన్నాడో స్వయంగా చూసే వరకు వాళ్ల మనసులకు మాత్రం ప్రశాంతత రాదు.
అలా చూస్తుండగానే కాలేజ్ పూర్తయ్యే సమయం దగ్గరపడింది.
పుష్ప, వహీదాలు మాత్రం ఎప్పుడెప్పుడు హాస్పిటల్‌కు వెళ్దామా అని ఎదురుచూస్తున్నారు.
కృష్ణను ఒక్కసారి చూసే వరకు తమ మనసుకు ప్రశాంతత ఉండదని ఇద్దరికీ తెలుసు.
అప్పుడే నయనీ ఫోన్ మోగింది.
ఫోన్ స్క్రీన్‌పై జయంతి పేరు కనిపించడంతో నయనీ ఒక్కసారిగా లిఫ్ట్ చేసింది.
“హలో జయంతి...”
అవతల నుంచి జయంతి స్వరం వినిపించింది.
“నయనీ... కృష్ణ గురించి చెప్పడానికి ఫోన్ చేశాను.”
నయనీ గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.
“కృష్ణ ఎలా ఉన్నాడు జయంతి?”
“ఏం భయపడాల్సిన అవసరం లేదు. ట్రీట్మెంట్ బాగానే జరిగింది. కానీ నువ్వు, ఆ ఇద్దరు అమ్మాయిలు వెంటనే హాస్పిటల్‌కు రండి. మీతో కొన్ని విషయాలు మాట్లాడాలి.”
“సరే జయంతి. మేము ఇప్పుడే వస్తాం.”
ఫోన్ పెట్టిన వెంటనే నయనీ పుష్ప, వహీదాల వైపు చూసింది.
“జయంతి ఫోన్ చేసింది. కృష్ణకు ఏం భయం లేదట. కానీ మనం వెంటనే హాస్పిటల్‌కు రమ్మంది.”
ఆ మాట వినగానే పుష్ప, వహీదాల ముఖాల్లో కొంత ఊరట కనిపించింది.
“అయితే వెంటనే వెళ్దాం.”
నయనీ ఆలస్యం చేయకుండా తన కారును తీసుకొచ్చింది.
ముగ్గురూ కారులో కూర్చున్నారు.
కారు హాస్పిటల్ వైపు వెళ్తున్నంతసేపూ పుష్ప, వహీదాలు మౌనంగానే ఉన్నారు.
కృష్ణ ఎలా ఉన్నాడో...
అతను ఇంకా స్పృహలోకి వచ్చాడో లేదో...
జయంతి ఎందుకు వెంటనే రమ్మందో...
అనే ఆలోచనలు వాళ్లను వెంటాడుతున్నాయి.
కొద్దిసేపటి తర్వాత కారు జయంతి హాస్పిటల్‌కి చేరుకుంది.
ముగ్గురూ లోపలికి వెళ్లారు.
కృష్ణ ఇంకా ఎమర్జెన్సీ వార్డులోనే ఉండటంతో అతన్ని చూడటానికి వీలు లేకపోయింది.
జయంతి తన క్యాబిన్‌లో ఉంది.
నయనీ, పుష్ప, వహీదాలను తీసుకుని క్యాబిన్‌లోకి వెళ్లింది.
జయంతి పుష్ప, వహీదాలను చూసి కాసేపు ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
“వీళ్లిద్దరూ ఎవరు?”
నయనీ వెంటనే చెప్పింది.
“మా కాలేజ్ స్టూడెంట్స్. కృష్ణ ఫ్రెండ్స్.”
జయంతి వాళ్లిద్దరినీ చూసి తల ఊపింది.
“సరే.”
అంటూ కుర్చీలో కూర్చుంది.
నయనీ మాత్రం ఆత్రుతగా,
“చెప్పు జయంతి... కృష్ణ ఎలా ఉన్నాడు?”
అని అడిగింది.
జయంతి నయనీ వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వింది.
“నేను చెప్పడం కంటే ముందు మీరు నాకు ఒక విషయం చెప్పాలి.”
“ఏంటి?”
“అసలు ఏం జరిగింది? ఎలా జరిగింది? కృష్ణకు ఇంత బలమైన గాయం ఎలా అయింది?”
అని జయంతి నేరుగా అడిగింది.
నయనీ ఒక్కసారిగా మౌనంగా మారింది.
ఆమె పుష్ప, వహీదాల వైపు చూసింది.
వాళ్లిద్దరూ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయారు.
కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయి తలలు కిందకు వంచుకున్నారు.
జయంతి ఆ ఇద్దరినీ గమనించింది.
“ఏం జరిగింది?”
నయనీ నెమ్మదిగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.
“జయంతి... ముందు నీకు ఒక విషయం చెప్పాలి. కృష్ణ గురించి నాకు తెలిసింది చాలా తక్కువే. కానీ ఈ అమ్మాయిల విషయంలో మాత్రం నేను బాధ్యత తీసుకున్నాను. వాళ్లకు జరిగిన విషయం బయటకు వెళ్లకుండా, వాళ్లకు ఎలాంటి ఇబ్బంది రాకుండా చూసుకోవాలని ప్రయత్నించాను.”
జయంతి శ్రద్ధగా వింటోంది.
నయనీ కొనసాగించింది.
“నువ్వు నా ఫ్రెండ్ కాబట్టి... నీ దగ్గర ఏ విషయం దాచాలని నాకు అనిపించలేదు. అందుకే మొత్తం విషయం చెబుతున్నాను.”
ఆ తర్వాత నయనీ కాలేజ్‌లో జరిగిన సంఘటన మొత్తాన్ని జయంతికి వివరించింది.
స్వీపర్ పుష్ప, వహీదాలను ఇబ్బంది పెట్టడం...
కృష్ణ వాళ్లను కాపాడటానికి ముందుకు రావడం...
అక్కడ జరిగిన గొడవ...
కృష్ణకు కత్తి గాయం కావడం...
స్వీపర్ పరిస్థితి కూడా విషమంగా మారడం...
ఇద్దరినీ ఒకేసారి హాస్పిటల్‌కు తీసుకురావడం...
అన్నీ వివరంగా చెప్పింది.
నయనీ చెప్పడం పూర్తయ్యేసరికి పుష్ప, వహీదాల కళ్లలోని కన్నీళ్లు ఆగలేదు.
జయంతి కుర్చీలో నుంచి లేచి వాళ్ల దగ్గరకు వెళ్లింది.
ఏమీ మాట్లాడకుండా ఇద్దరినీ దగ్గరకు తీసుకుని హత్తుకుంది.
“భయపడకండి... ఇక మీకు ఏమీ కాదు.”
అని నెమ్మదిగా చెప్పింది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత జయంతి వాళ్లను విడిచిపెట్టి,
“కృష్ణ ఇప్పుడు స్టేబుల్‌గా ఉన్నాడు. కానీ తొడ పక్కన బలమైన కత్తి గాయం కావడంతో చాలా రక్తం పోయింది. అందుకే రెగ్యులర్ ట్రీట్మెంట్ అవసరం. గాయం పూర్తిగా తగ్గే వరకు జాగ్రత్తగా చూసుకోవాలి.”
నయనీ ఆందోళనగా అడిగింది.
“అయితే హాస్పిటల్‌లోనే ఉంచలేమా?”
జయంతి కాసేపు ఆలోచించి,
“ఉంచొచ్చు. కానీ ఈ కేసులో సెక్యూరిటీ అధికారి ఇష్యూ వచ్చే అవకాశం ఉంది. కృష్ణను ఎప్పటికప్పుడు హాస్పిటల్‌లో ఉంచితే విషయం బయటకు వెళ్లే అవకాశం ఎక్కువ. ముఖ్యంగా స్వీపర్ పరిస్థితి కూడా సీరియస్‌గా ఉంది.”
అంది.
“అందుకే కృష్ణను సేఫ్‌గా ఎక్కడైనా ఉంచి, అక్కడి నుంచే ట్రీట్మెంట్ కొనసాగిస్తే మంచిది.”
అప్పుడే నయనీ ఫోన్ మోగింది.
చూస్తే కాలేజ్ చైర్మన్.
నయనీ వెంటనే ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసింది.
“హలో సార్...”
“నయనీ, మీరు ఎక్కడ ఉన్నారు?”
“సార్... హాస్పిటల్‌లో ఉన్నాను.”
“కాలేజ్‌కి వచ్చి మొదట స్వీపర్ పరిస్థితి ఏంటో అడిగాను. డాక్టర్లు చెప్పిన పరిస్థితి ఏంటి?”
నయనీ జయంతి వైపు చూసింది.
జయంతి ఫోన్ తీసుకుని మాట్లాడింది.
“సార్... అతని పరిస్థితి చాలా విషమంగా ఉంది. ప్రస్తుతం బతికి ఉన్నా పరిస్థితి చాలా దారుణంగా ఉంది. సాధారణంగా చెప్పాలంటే... బతికి ఉన్న శవంలా ఉంది. ఎప్పుడు ఏం జరుగుతుందో చెప్పలేని పరిస్థితి.”
చైర్మన్ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
తర్వాత,
“అయితే అతడిని వెంటనే అతని ఊరికి పంపించే ప్రయత్నం చేస్తాను. ఇక్కడ ఇంకేం ఇబ్బంది రాకుండా చూసుకోవాలి.”
అని చెప్పాడు.
ఆ తర్వాత చైర్మన్ నయనీతో,
“మరి కృష్ణ పరిస్థితి?”
అని అడిగాడు.
నయనీ,
“సార్... కృష్ణ ఇంకా స్పృహలోకి రాలేదు. కానీ డాక్టర్ ట్రీట్మెంట్ కొనసాగిస్తున్నారు. హాస్పిటల్‌లో ఎక్కువ రోజులు ఉంచితే సెక్యూరిటీ అధికారి ఇష్యూ అవుతుందని డాక్టర్ చెబుతున్నారు.”
అంది.
చైర్మన్ వెంటనే,
“అయితే కృష్ణను సురక్షితంగా ఉంచే ఏర్పాట్లు చేయండి. చికిత్స విషయంలో డబ్బు గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదు. అవసరమైనది నేను చూసుకుంటాను.”
అని చెప్పాడు.
నయనీకి ఒక్కసారిగా ఒక విషయం గుర్తొచ్చింది.
“సార్... నేను ఉంటున్న అపార్ట్మెంట్‌లో నాకు తెలిసిన ఒక ఫ్యామిలీ ఫ్లాట్ ఖాళీగా ఉంది. వాళ్లు ప్రస్తుతం విదేశాల్లో ఉంటున్నారు. వాళ్లతో మాట్లాడితే కొంతకాలం ఆ ఫ్లాట్‌ను ఉపయోగించుకోవడానికి అనుమతి ఇచ్చే అవకాశం ఉంది.”
చైర్మన్ వెంటనే,
“అయితే ఆలస్యం చేయకండి. వాళ్లతో మాట్లాడి కృష్ణను అక్కడ ఉంచండి. డాక్టర్ అవసరమైన ట్రీట్మెంట్ ఇస్తే సరిపోతుంది.”
అని చెప్పాడు.
“సరే సార్.”
ఫోన్ పెట్టిన తర్వాత నయనీ జయంతి వైపు చూసింది.
“జయంతి... కృష్ణను అక్కడికి తీసుకెళ్లి ట్రీట్మెంట్ కొనసాగించగలవా?”
“తప్పకుండా. కానీ అతను ఇంకా స్పృహలోకి రాలేదు కాబట్టి జాగ్రత్తగా షిఫ్ట్ చేయాలి.”
“అలాగే.”
ఇంతలో పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
చైర్మన్ కూడా ఇక్కడికి వచ్చే అవకాశం ఉందని తెలిసి, వాళ్లు బయటికి వెళ్లకుండా క్యాబిన్‌లోనే ఒక పక్కకు దాక్కున్నారు.
“చైర్మన్ సార్ మనల్ని చూస్తే...”
అని వహీదా నెమ్మదిగా చెప్పగా,
“మన గురించి అడిగితే ఏం చెప్పాలో కూడా తెలియదు...”
అని పుష్ప ఆందోళనగా చెప్పింది.
నయనీ వాళ్లిద్దరినీ చూసి,
“మీరు ఇద్దరూ ఇక్కడే ఉండండి. అవసరం లేకుండా బయటకు రావద్దు.”
అంది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత అవసరమైన ఏర్పాట్లు పూర్తయ్యాయి.
కృష్ణను ఎమర్జెన్సీ వార్డు నుంచి అత్యంత జాగ్రత్తగా బయటకు తీసుకొచ్చారు.
అతను ఇంకా స్పృహలోకి రాలేదు.
పుష్ప, వహీదాలు దూరం నుంచి కృష్ణను చూసి కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నారు.
నయనీ మాత్రం ధైర్యంగా కనిపించడానికి ప్రయత్నిస్తూ అన్ని ఏర్పాట్లు చూసుకుంది.
చివరకు కృష్ణను ఆ అపార్ట్మెంట్‌లోని ఖాళీ ఫ్లాట్‌కు షిఫ్ట్ చేశారు.
జయంతి కూడా అవసరమైన మందులు, ట్రీట్మెంట్ సామగ్రి గురించి నయనీకి సూచనలు ఇచ్చింది.
కృష్ణను సురక్షితంగా ఆ ఫ్లాట్‌లో ఉంచిన తర్వాత...
పుష్ప, వహీదాలు నయనీ వైపు చూసారు.
వాళ్లిద్దరి మనసులో ఒకటే ప్రశ్న.
కృష్ణ ఎప్పుడు కళ్లుతెరుస్తాడు?
జయంతి కృష్ణ ఉన్న గది వైపు ఒకసారి చూసింది. ఆ తర్వాత పుష్ప, వహీదాల వైపు చూసింది.
ఇద్దరి కళ్లూ మాత్రం కృష్ణపైనే ఉన్నాయి.
జయంతి చిన్నగా నవ్వింది.
“ఇంత ఆందోళనగా చూస్తున్నారు...”
పుష్ప, వహీదాలు వెంటనే జయంతి వైపు చూశారు.
జయంతి చిరునవ్వుతో కొనసాగించింది.
“కృష్ణకు గాయం అయినప్పుడు మీ ముఖాల్లో కనిపించిన భయం... ఇప్పటికీ తగ్గలేదు. అతను కళ్లుమూసుకుని పడుకుని ఉంటే మీ కళ్లు మాత్రం అతని దగ్గర నుంచి కదలడం లేదు.”
ఇద్దరూ సిగ్గుతో తలలు వంచుకున్నారు.
జయంతి వాళ్ల దగ్గరకు రెండు అడుగులు వేసి,
“ఒకటి చెప్పండి... కృష్ణ మీకు కేవలం ఫ్రెండ్ అయితే... అతని కోసం మీ గుండెలు ఇంతగా ఎందుకు భయపడుతున్నాయి?”
పుష్ప ఏదో చెప్పబోయి మళ్లీ ఆగిపోయింది.
వహీదా కూడా చిరునవ్వుతో కిందకు చూసింది.
జయంతి నవ్వుతూ,
“అతను మీ కోసం ప్రాణాలకు తెగించి నిలబడ్డాడు. మీరు అతని కోసం ఇలా కరిగిపోతున్నారు...”
అని కాసేపు ఆగి,
“ఇది చూస్తుంటే మీ ఇద్దరి మనసుల్లో కృష్ణకు కేవలం ఒక చిన్న చోటు కాదు అనిపిస్తోంది... చాలా ప్రత్యేకమైన చోటు ఇచ్చినట్టున్నారు.”
అంది.
పుష్ప చెంపలు సిగ్గుతో ఎర్రబడ్డాయి.
వహీదా కూడా మాట రాక తలదించుకుంది.
జయంతి వాళ్లిద్దరి సిగ్గును చూసి నవ్వింది.
“సరే... నేను ఇంకేం అడగను. కొన్ని బంధాలకు పేరు పెట్టాల్సిన అవసరం ఉండదు. ఒకరికి ప్రమాదం వచ్చినప్పుడు ఇంకొకరి కళ్లలో కనిపించే భయం... ఆ బంధం ఎంత లోతైనదో చెప్పేస్తుంది.”
పుష్ప నెమ్మదిగా కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూసింది.
“కృష్ణ...”
అంతే.
ఆమె గొంతు ఆగిపోయింది.
వహీదా కూడా కృష్ణ వైపు చూస్తూ చిన్నగా నవ్వింది.
జయంతి వాళ్లిద్దరి ముఖాల్లోని ఆ భావాలను చూసి,
“అతను మీ కోసం తన ప్రాణాలను కూడా లెక్కచేయలేదు. ఇప్పుడు అతను కోలుకునే వరకు మీరు ఇద్దరూ అతనికి ధైర్యంగా ఉండాలి.”
అంది.
పుష్ప, వహీదాలు మౌనంగా తల ఊపారు.
మాటల్లో ఏమీ చెప్పకపోయినా...
వాళ్ల కళ్లలో మాత్రం కృష్ణ పట్ల ఉన్న ఆప్యాయత స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
జయంతి ఆ ఇద్దరినీ చూసి మరోసారి నవ్వుకుంది.
“మీ మౌనం చాలా విషయాలు చెబుతోంది...”
అని చెప్పడంతో ఇద్దరూ మరింత సిగ్గుపడి తలలు కిందకు వంచుకున్నారు.
అక్కడ కృష్ణను జయంతి దగ్గరే వదిలి వచ్చినా... ఆమె మనసు మాత్రం కృష్ణ దగ్గరే ఉంది.
‘కృష్ణకు ఏమైనా అవుతుందా...?’ అనే ఆలోచన పదేపదే ఆమెను వెంటాడుతోంది.
అయినా కాలేజ్‌లో పరిస్థితిని చక్కదిద్దాల్సిన బాధ్యత తనపై ఉందని భావించి, నయనీ వేగంగా కాలేజ్‌లోకి అడుగుపెట్టింది.
అదే సమయంలో పుష్ప, వహీదా ఇద్దరూ క్లాస్‌లోనే ఉన్నారు.
క్లాస్ జరుగుతున్నా... ఇద్దరి మనసులు మాత్రం పాఠం మీద లేవు.
కృష్ణను హాస్పిటల్‌కు తీసుకెళ్లిన విషయం వాళ్లకు తెలుసు. నయనీ ఏం చేస్తుందో కూడా తెలియదు.
ఇంతలో క్లాస్‌రూమ్ తలుపు దగ్గర నుంచి నయనీ వేగంగా నడుచుకుంటూ వెళ్లడం పుష్ప కంటపడింది.
నయనీ నేరుగా చైర్మన్ క్యాబిన్ వైపు వెళ్తోంది.
పుష్ప ఒక్కసారిగా వహీదా వైపు చూసింది.
“వహీదా... నయనీ అలా స్పీడ్‌గా ఎక్కడికి వెళ్తోంది?”
వహీదా కూడా నయనీ వైపు చూసింది.
“చైర్మన్ సార్ క్యాబిన్ వైపే వెళ్తోంది...”
ఇద్దరి గుండెల్లో ఒక్కసారిగా గుబులు మొదలైంది.
“కృష్ణకు ఏమైనా అయిందా?”
“నాకూ అదే భయంగా ఉంది...”
ఆ మాటతోనే ఇద్దరికీ క్లాస్ మీద దృష్టి పూర్తిగా పోయింది.
టీచర్ క్లాస్ చెబుతున్నా... పుస్తకాలు ముందు ఉన్నా... వాళ్ల కళ్లంతా మాత్రం క్లాస్‌రూమ్ బయటే ఉన్నాయి.
పుష్ప చేతిలో ఉన్న పెన్నును తెలియకుండానే గట్టిగా పట్టుకుంది.
‘నయనీ ఎందుకు చైర్మన్ దగ్గరకు వెళ్లింది?’
‘హాస్పిటల్‌లో కృష్ణ పరిస్థితి ఏంటి?’
‘ఏదైనా సీరియస్‌గా జరిగిందా?’
అనే ఆలోచనలు ఇద్దరినీ వెంటాడుతున్నాయి.
మరోవైపు...
నయనీ నేరుగా చైర్మన్ క్యాబిన్‌లోకి వెళ్లింది.
“సార్...”
చైర్మన్ నయనీని చూసి,
“ఏమైంది నయనీ? ఇంత హడావుడిగా వచ్చావు?”
నయనీ కాసేపు ఊపిరి తీసుకుని, జరిగిన విషయాన్ని మొదటి నుంచి చివరి వరకు చైర్మన్‌కు వివరించింది.
కాలేజ్ వెనుక జరిగిన ఘటన...
స్వీపర్ పుష్ప, వహీదాలను ఇబ్బంది పెట్టిన విషయం...
కృష్ణ వాళ్లను కాపాడేందుకు వెళ్లడం...
అక్కడ జరిగిన ఘర్షణ...
కృష్ణకు తగిలిన కత్తి గాయం...
స్వీపర్ పరిస్థితి కూడా సీరియస్‌గా ఉండటం...
ఇద్దరినీ జేపీ నగర్‌లోని హాస్పిటల్‌కు తీసుకెళ్లడం...
డాక్టర్ జయంతి కృష్ణకు చికిత్స చేస్తుండటం...
అన్నీ వివరంగా చెప్పింది.
చైర్మన్ మొత్తం విషయం విన్న తర్వాత కొద్దిసేపు మౌనంగా కూర్చున్నాడు.
తర్వాత నయనీ వైపు చూసి,
“నువ్వు చేసిన పని చాలా గొప్పది నయనీ. ఆ సమయంలో పరిస్థితిని అర్థం చేసుకుని పిల్లలను కాపాడటమే కాకుండా, కృష్ణను కూడా వెంటనే హాస్పిటల్‌కు తీసుకెళ్లడం మంచి నిర్ణయం.”
నయనీ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
చైర్మన్ మళ్లీ అన్నాడు.
“ఆ స్వీపర్ సంగతి నేను చూసుకుంటాను. అతనిపై కాలేజ్ పరంగా తీసుకోవాల్సిన చర్యలు నేను తీసుకుంటాను. నువ్వు ఆ విషయం గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదు.”
నయనీ తల ఊపింది.
“అలాగే సార్.”
“ఇక కృష్ణ విషయం...”
చైర్మన్ కాసేపు ఆగి,
“కృష్ణకు చికిత్స కోసం ఎంత డబ్బు అవసరమైనా కాలేజ్ తరఫున నేను భరిస్తాను. అతడికి అవసరమైనంతవరకు చికిత్స చేయించు. డబ్బు గురించి నువ్వు అసలు ఆలోచించకు.”
నయనీ కళ్లలో ఒక్కసారిగా ఉపశమనం కనిపించింది.
“థాంక్యూ సార్...”
“ఇలాంటి సమయంలో మన విద్యార్థిని ఒంటరిగా వదిలేయడం మన బాధ్యత కాదు. కృష్ణకు ఏం అవసరమైతే అది చూసుకోవాలి. నువ్వు ధైర్యంగా ఉండు.”
“అలాగే సార్.”
నయనీ అక్కడితో చైర్మన్ క్యాబిన్ నుంచి బయటకు రావడానికి సిద్ధమైంది.
అదే సమయంలో...
క్లాస్ పూర్తయింది.
బెల్ మోగగానే పుష్ప, వహీదాలు ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా బయటకు పరుగెత్తారు.
“నయనీ ఎక్కడుందో చూద్దాం!”
“ముందు చైర్మన్ క్యాబిన్ దగ్గర చూద్దాం.”
ఇద్దరూ వేగంగా నడుచుకుంటూ నయనీ కోసం వెతకడం మొదలుపెట్టారు.
చివరకు చైర్మన్ క్యాబిన్ దగ్గరకు వచ్చి చూశారు.
నయనీ ఇంకా చైర్మన్‌తో మాట్లాడుతూనే ఉంది.
పుష్ప, వహీదాలు తలుపు బయటే ఆగిపోయారు.
నయనీ వాళ్లిద్దరినీ గమనించింది.
వాళ్ల ముఖాల్లో ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
నయనీ వాళ్ల వైపు చూసి, ‘వెయిట్ చేయండి’ అన్నట్టుగా సైగ చేసింది.
పుష్ప, వహీదా వెంటనే తల ఊపి అక్కడే నిలబడ్డారు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత నయనీ చైర్మన్ క్యాబిన్ నుంచి బయటకు వచ్చింది.
ఆమెను చూసిన వెంటనే పుష్ప పరుగెత్తుకుంటూ దగ్గరకు వచ్చింది.
“నయనీ... కృష్ణ ఎలా ఉన్నాడు?”
వహీదా కూడా ఆతృతగా,
“హాస్పిటల్‌లో ఏం జరిగింది?”
అని అడిగింది.
నయనీ వాళ్లిద్దరినీ చూసి,
“ముందు కాస్త సైలెంట్‌గా ఉండండి. నేను మీకు అన్నీ చెబుతాను.”
అంటూ వాళ్లను కొంచెం పక్కకు తీసుకెళ్లింది.
“కృష్ణను జయంతి హాస్పిటల్‌లో అడ్మిట్ చేసింది. తొడలో బలమైన కత్తి గాయం ఉంది. రక్తం కూడా చాలా పోయిందట. తలకి, చేతికి కూడా దెబ్బలు ఉన్నాయి. జయంతి స్వయంగా ట్రీట్ చేస్తోంది.”
ఆ మాట విన్న పుష్ప కళ్లలో మళ్లీ నీళ్లు తిరిగాయి.
“అతనికి ఇప్పుడు ఎలా ఉంది?”
“ప్రస్తుతం చికిత్స జరుగుతోంది. జయంతి భయపడాల్సిన అవసరం లేదని చెప్పింది. ట్రీట్మెంట్ పూర్తయ్యే వరకు సమయం పడుతుందని చెప్పింది.”
వహీదా నెమ్మదిగా అడిగింది.
“మరి ఆ స్వీపర్...?”
“అతడినీ అదే హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్లారు. అతని పరిస్థితి కూడా సీరియస్‌గా ఉంది. అతనికి మరో మెడికల్ టీమ్ చికిత్స చేస్తోంది.”
పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
అప్పుడే నయనీ మరో విషయం చెప్పింది.
“చైర్మన్ సార్‌కి జరిగిన విషయం మొత్తం చెప్పాను. ఆయన మనల్ని చాలా మెచ్చుకున్నారు. ఆ స్వీపర్ సంగతి ఆయనే చూసుకుంటానన్నారు.”
“మరి కృష్ణ చికిత్స...?”
“అదే కూడా చెప్పారు. కృష్ణకు ఎంత ఖర్చైనా సరే అవసరమైన చికిత్స చేయించమన్నారు. డబ్బు గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదన్నారు.”
పుష్ప కళ్లలో కాస్త ఉపశమనం కనిపించింది.
“అంటే... కృష్ణకు చికిత్స విషయంలో ఏ సమస్య ఉండదా?”
“లేదు. చైర్మన్ సార్ చూసుకుంటానన్నారు.”
కొద్దిసేపు ముగ్గురూ మౌనంగా నిలబడ్డారు.
అయితే పుష్ప, వహీదాల మనసుల్లో మాత్రం ఒకటే ఆలోచన.
కృష్ణను ఒక్కసారి చూడాలి.
పుష్ప నయనీ చేతిని పట్టుకుని,
“నయనీ... కాలేజ్ అయిపోయిన వెంటనే మనం హాస్పిటల్‌కి వెళ్దామా?”
వహీదా కూడా వెంటనే,
“అవును నయనీ... కృష్ణను ఒక్కసారి చూసి వస్తేనే మా మనసుకు ప్రశాంతంగా ఉంటుంది.”
నయనీ వాళ్లిద్దరి వైపు చూసి తల ఊపింది.
“సరే. కాలేజ్ పూర్తయ్యాక ముగ్గురం కలిసి హాస్పిటల్‌కి వెళ్దాం.”
“ఓకే.”
అని పుష్ప, వహీదా ఇద్దరూ ఒకేసారి చెప్పారు.
కానీ వాళ్ల కళ్లలో మాత్రం ఇంకా భయం అలాగే ఉంది.
ఎందుకంటే...
కృష్ణ ఎలా ఉన్నాడో స్వయంగా చూసే వరకు వాళ్ల మనసులకు మాత్రం ప్రశాంతత రాదు.
అలా చూస్తుండగానే కాలేజ్ పూర్తయ్యే సమయం దగ్గరపడింది.
పుష్ప, వహీదాలు మాత్రం ఎప్పుడెప్పుడు హాస్పిటల్‌కు వెళ్దామా అని ఎదురుచూస్తున్నారు.
కృష్ణను ఒక్కసారి చూసే వరకు తమ మనసుకు ప్రశాంతత ఉండదని ఇద్దరికీ తెలుసు.
అప్పుడే నయనీ ఫోన్ మోగింది.
ఫోన్ స్క్రీన్‌పై జయంతి పేరు కనిపించడంతో నయనీ ఒక్కసారిగా లిఫ్ట్ చేసింది.
“హలో జయంతి...”
అవతల నుంచి జయంతి స్వరం వినిపించింది.
“నయనీ... కృష్ణ గురించి చెప్పడానికి ఫోన్ చేశాను.”
నయనీ గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.
“కృష్ణ ఎలా ఉన్నాడు జయంతి?”
“ఏం భయపడాల్సిన అవసరం లేదు. ట్రీట్మెంట్ బాగానే జరిగింది. కానీ నువ్వు, ఆ ఇద్దరు అమ్మాయిలు వెంటనే హాస్పిటల్‌కు రండి. మీతో కొన్ని విషయాలు మాట్లాడాలి.”
“సరే జయంతి. మేము ఇప్పుడే వస్తాం.”
ఫోన్ పెట్టిన వెంటనే నయనీ పుష్ప, వహీదాల వైపు చూసింది.
“జయంతి ఫోన్ చేసింది. కృష్ణకు ఏం భయం లేదట. కానీ మనం వెంటనే హాస్పిటల్‌కు రమ్మంది.”
ఆ మాట వినగానే పుష్ప, వహీదాల ముఖాల్లో కొంత ఊరట కనిపించింది.
“అయితే వెంటనే వెళ్దాం.”
నయనీ ఆలస్యం చేయకుండా తన కారును తీసుకొచ్చింది.
ముగ్గురూ కారులో కూర్చున్నారు.
కారు హాస్పిటల్ వైపు వెళ్తున్నంతసేపూ పుష్ప, వహీదాలు మౌనంగానే ఉన్నారు.
కృష్ణ ఎలా ఉన్నాడో...
అతను ఇంకా స్పృహలోకి వచ్చాడో లేదో...
జయంతి ఎందుకు వెంటనే రమ్మందో...
అనే ఆలోచనలు వాళ్లను వెంటాడుతున్నాయి.
కొద్దిసేపటి తర్వాత కారు జయంతి హాస్పిటల్‌కి చేరుకుంది.
ముగ్గురూ లోపలికి వెళ్లారు.
కృష్ణ ఇంకా ఎమర్జెన్సీ వార్డులోనే ఉండటంతో అతన్ని చూడటానికి వీలు లేకపోయింది.
జయంతి తన క్యాబిన్‌లో ఉంది.
నయనీ, పుష్ప, వహీదాలను తీసుకుని క్యాబిన్‌లోకి వెళ్లింది.
జయంతి పుష్ప, వహీదాలను చూసి కాసేపు ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
“వీళ్లిద్దరూ ఎవరు?”
నయనీ వెంటనే చెప్పింది.
“మా కాలేజ్ స్టూడెంట్స్. కృష్ణ ఫ్రెండ్స్.”
జయంతి వాళ్లిద్దరినీ చూసి తల ఊపింది.
“సరే.”
అంటూ కుర్చీలో కూర్చుంది.
నయనీ మాత్రం ఆత్రుతగా,
“చెప్పు జయంతి... కృష్ణ ఎలా ఉన్నాడు?”
అని అడిగింది.
జయంతి నయనీ వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వింది.
“నేను చెప్పడం కంటే ముందు మీరు నాకు ఒక విషయం చెప్పాలి.”
“ఏంటి?”
“అసలు ఏం జరిగింది? ఎలా జరిగింది? కృష్ణకు ఇంత బలమైన గాయం ఎలా అయింది?”
అని జయంతి నేరుగా అడిగింది.
నయనీ ఒక్కసారిగా మౌనంగా మారింది.
ఆమె పుష్ప, వహీదాల వైపు చూసింది.
వాళ్లిద్దరూ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయారు.
కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయి తలలు కిందకు వంచుకున్నారు.
జయంతి ఆ ఇద్దరినీ గమనించింది.
“ఏం జరిగింది?”
నయనీ నెమ్మదిగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.
“జయంతి... ముందు నీకు ఒక విషయం చెప్పాలి. కృష్ణ గురించి నాకు తెలిసింది చాలా తక్కువే. కానీ ఈ అమ్మాయిల విషయంలో మాత్రం నేను బాధ్యత తీసుకున్నాను. వాళ్లకు జరిగిన విషయం బయటకు వెళ్లకుండా, వాళ్లకు ఎలాంటి ఇబ్బంది రాకుండా చూసుకోవాలని ప్రయత్నించాను.”
జయంతి శ్రద్ధగా వింటోంది.
నయనీ కొనసాగించింది.
“నువ్వు నా ఫ్రెండ్ కాబట్టి... నీ దగ్గర ఏ విషయం దాచాలని నాకు అనిపించలేదు. అందుకే మొత్తం విషయం చెబుతున్నాను.”
ఆ తర్వాత నయనీ కాలేజ్‌లో జరిగిన సంఘటన మొత్తాన్ని జయంతికి వివరించింది.
స్వీపర్ పుష్ప, వహీదాలను ఇబ్బంది పెట్టడం...
కృష్ణ వాళ్లను కాపాడటానికి ముందుకు రావడం...
అక్కడ జరిగిన గొడవ...
కృష్ణకు కత్తి గాయం కావడం...
స్వీపర్ పరిస్థితి కూడా విషమంగా మారడం...
ఇద్దరినీ ఒకేసారి హాస్పిటల్‌కు తీసుకురావడం...
అన్నీ వివరంగా చెప్పింది.
నయనీ చెప్పడం పూర్తయ్యేసరికి పుష్ప, వహీదాల కళ్లలోని కన్నీళ్లు ఆగలేదు.
జయంతి కుర్చీలో నుంచి లేచి వాళ్ల దగ్గరకు వెళ్లింది.
ఏమీ మాట్లాడకుండా ఇద్దరినీ దగ్గరకు తీసుకుని హత్తుకుంది.
“భయపడకండి... ఇక మీకు ఏమీ కాదు.”
అని నెమ్మదిగా చెప్పింది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత జయంతి వాళ్లను విడిచిపెట్టి,
“కృష్ణ ఇప్పుడు స్టేబుల్‌గా ఉన్నాడు. కానీ తొడ పక్కన బలమైన కత్తి గాయం కావడంతో చాలా రక్తం పోయింది. అందుకే రెగ్యులర్ ట్రీట్మెంట్ అవసరం. గాయం పూర్తిగా తగ్గే వరకు జాగ్రత్తగా చూసుకోవాలి.”
నయనీ ఆందోళనగా అడిగింది.
“అయితే హాస్పిటల్‌లోనే ఉంచలేమా?”
జయంతి కాసేపు ఆలోచించి,
“ఉంచొచ్చు. కానీ ఈ కేసులో సెక్యూరిటీ అధికారి ఇష్యూ వచ్చే అవకాశం ఉంది. కృష్ణను ఎప్పటికప్పుడు హాస్పిటల్‌లో ఉంచితే విషయం బయటకు వెళ్లే అవకాశం ఎక్కువ. ముఖ్యంగా స్వీపర్ పరిస్థితి కూడా సీరియస్‌గా ఉంది.”
అంది.
“అందుకే కృష్ణను సేఫ్‌గా ఎక్కడైనా ఉంచి, అక్కడి నుంచే ట్రీట్మెంట్ కొనసాగిస్తే మంచిది.”
అప్పుడే నయనీ ఫోన్ మోగింది.
చూస్తే కాలేజ్ చైర్మన్.
నయనీ వెంటనే ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసింది.
“హలో సార్...”
“నయనీ, మీరు ఎక్కడ ఉన్నారు?”
“సార్... హాస్పిటల్‌లో ఉన్నాను.”
“కాలేజ్‌కి వచ్చి మొదట స్వీపర్ పరిస్థితి ఏంటో అడిగాను. డాక్టర్లు చెప్పిన పరిస్థితి ఏంటి?”
నయనీ జయంతి వైపు చూసింది.
జయంతి ఫోన్ తీసుకుని మాట్లాడింది.
“సార్... అతని పరిస్థితి చాలా విషమంగా ఉంది. ప్రస్తుతం బతికి ఉన్నా పరిస్థితి చాలా దారుణంగా ఉంది. సాధారణంగా చెప్పాలంటే... బతికి ఉన్న శవంలా ఉంది. ఎప్పుడు ఏం జరుగుతుందో చెప్పలేని పరిస్థితి.”
చైర్మన్ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
తర్వాత,
“అయితే అతడిని వెంటనే అతని ఊరికి పంపించే ప్రయత్నం చేస్తాను. ఇక్కడ ఇంకేం ఇబ్బంది రాకుండా చూసుకోవాలి.”
అని చెప్పాడు.
ఆ తర్వాత చైర్మన్ నయనీతో,
“మరి కృష్ణ పరిస్థితి?”
అని అడిగాడు.
నయనీ,
“సార్... కృష్ణ ఇంకా స్పృహలోకి రాలేదు. కానీ డాక్టర్ ట్రీట్మెంట్ కొనసాగిస్తున్నారు. హాస్పిటల్‌లో ఎక్కువ రోజులు ఉంచితే సెక్యూరిటీ అధికారి ఇష్యూ అవుతుందని డాక్టర్ చెబుతున్నారు.”
అంది.
చైర్మన్ వెంటనే,
“అయితే కృష్ణను సురక్షితంగా ఉంచే ఏర్పాట్లు చేయండి. చికిత్స విషయంలో డబ్బు గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదు. అవసరమైనది నేను చూసుకుంటాను.”
అని చెప్పాడు.
నయనీకి ఒక్కసారిగా ఒక విషయం గుర్తొచ్చింది.
“సార్... నేను ఉంటున్న అపార్ట్మెంట్‌లో నాకు తెలిసిన ఒక ఫ్యామిలీ ఫ్లాట్ ఖాళీగా ఉంది. వాళ్లు ప్రస్తుతం విదేశాల్లో ఉంటున్నారు. వాళ్లతో మాట్లాడితే కొంతకాలం ఆ ఫ్లాట్‌ను ఉపయోగించుకోవడానికి అనుమతి ఇచ్చే అవకాశం ఉంది.”
చైర్మన్ వెంటనే,
“అయితే ఆలస్యం చేయకండి. వాళ్లతో మాట్లాడి కృష్ణను అక్కడ ఉంచండి. డాక్టర్ అవసరమైన ట్రీట్మెంట్ ఇస్తే సరిపోతుంది.”
అని చెప్పాడు.
“సరే సార్.”
ఫోన్ పెట్టిన తర్వాత నయనీ జయంతి వైపు చూసింది.
“జయంతి... కృష్ణను అక్కడికి తీసుకెళ్లి ట్రీట్మెంట్ కొనసాగించగలవా?”
“తప్పకుండా. కానీ అతను ఇంకా స్పృహలోకి రాలేదు కాబట్టి జాగ్రత్తగా షిఫ్ట్ చేయాలి.”
“అలాగే.”
ఇంతలో పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
చైర్మన్ కూడా ఇక్కడికి వచ్చే అవకాశం ఉందని తెలిసి, వాళ్లు బయటికి వెళ్లకుండా క్యాబిన్‌లోనే ఒక పక్కకు దాక్కున్నారు.
“చైర్మన్ సార్ మనల్ని చూస్తే...”
అని వహీదా నెమ్మదిగా చెప్పగా,
“మన గురించి అడిగితే ఏం చెప్పాలో కూడా తెలియదు...”
అని పుష్ప ఆందోళనగా చెప్పింది.
నయనీ వాళ్లిద్దరినీ చూసి,
“మీరు ఇద్దరూ ఇక్కడే ఉండండి. అవసరం లేకుండా బయటకు రావద్దు.”
అంది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత అవసరమైన ఏర్పాట్లు పూర్తయ్యాయి.
కృష్ణను ఎమర్జెన్సీ వార్డు నుంచి అత్యంత జాగ్రత్తగా బయటకు తీసుకొచ్చారు.
అతను ఇంకా స్పృహలోకి రాలేదు.
పుష్ప, వహీదాలు దూరం నుంచి కృష్ణను చూసి కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నారు.
నయనీ మాత్రం ధైర్యంగా కనిపించడానికి ప్రయత్నిస్తూ అన్ని ఏర్పాట్లు చూసుకుంది.
చివరకు కృష్ణను ఆ అపార్ట్మెంట్‌లోని ఖాళీ ఫ్లాట్‌కు షిఫ్ట్ చేశారు.
జయంతి కూడా అవసరమైన మందులు, ట్రీట్మెంట్ సామగ్రి గురించి నయనీకి సూచనలు ఇచ్చింది.
కృష్ణను సురక్షితంగా ఆ ఫ్లాట్‌లో ఉంచిన తర్వాత...
పుష్ప, వహీదాలు నయనీ వైపు చూసారు.
వాళ్లిద్దరి మనసులో ఒకటే ప్రశ్న.
కృష్ణ ఎప్పుడు కళ్లుతెరుస్తాడు?
జయంతి కృష్ణ ఉన్న గది వైపు ఒకసారి చూసింది. ఆ తర్వాత పుష్ప, వహీదాల వైపు చూసింది.
ఇద్దరి కళ్లూ మాత్రం కృష్ణపైనే ఉన్నాయి.
జయంతి చిన్నగా నవ్వింది.
“ఇంత ఆందోళనగా చూస్తున్నారు...”
పుష్ప, వహీదాలు వెంటనే జయంతి వైపు చూశారు.
జయంతి చిరునవ్వుతో కొనసాగించింది.
“కృష్ణకు గాయం అయినప్పుడు మీ ముఖాల్లో కనిపించిన భయం... ఇప్పటికీ తగ్గలేదు. అతను కళ్లుమూసుకుని పడుకుని ఉంటే మీ కళ్లు మాత్రం అతని దగ్గర నుంచి కదలడం లేదు.”
ఇద్దరూ సిగ్గుతో తలలు వంచుకున్నారు.
జయంతి వాళ్ల దగ్గరకు రెండు అడుగులు వేసి,
“ఒకటి చెప్పండి... కృష్ణ మీకు కేవలం ఫ్రెండ్ అయితే... అతని కోసం మీ గుండెలు ఇంతగా ఎందుకు భయపడుతున్నాయి?”
పుష్ప ఏదో చెప్పబోయి మళ్లీ ఆగిపోయింది.
వహీదా కూడా చిరునవ్వుతో కిందకు చూసింది.
జయంతి నవ్వుతూ,
“అతను మీ కోసం ప్రాణాలకు తెగించి నిలబడ్డాడు. మీరు అతని కోసం ఇలా కరిగిపోతున్నారు...”
అని కాసేపు ఆగి,
“ఇది చూస్తుంటే మీ ఇద్దరి మనసుల్లో కృష్ణకు కేవలం ఒక చిన్న చోటు కాదు అనిపిస్తోంది... చాలా ప్రత్యేకమైన చోటు ఇచ్చినట్టున్నారు.”
అంది.
పుష్ప చెంపలు సిగ్గుతో ఎర్రబడ్డాయి.
వహీదా కూడా మాట రాక తలదించుకుంది.
జయంతి వాళ్లిద్దరి సిగ్గును చూసి నవ్వింది.
“సరే... నేను ఇంకేం అడగను. కొన్ని బంధాలకు పేరు పెట్టాల్సిన అవసరం ఉండదు. ఒకరికి ప్రమాదం వచ్చినప్పుడు ఇంకొకరి కళ్లలో కనిపించే భయం... ఆ బంధం ఎంత లోతైనదో చెప్పేస్తుంది.”
పుష్ప నెమ్మదిగా కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూసింది.
“కృష్ణ...”
అంతే.
ఆమె గొంతు ఆగిపోయింది.
వహీదా కూడా కృష్ణ వైపు చూస్తూ చిన్నగా నవ్వింది.
జయంతి వాళ్లిద్దరి ముఖాల్లోని ఆ భావాలను చూసి,
“అతను మీ కోసం తన ప్రాణాలను కూడా లెక్కచేయలేదు. ఇప్పుడు అతను కోలుకునే వరకు మీరు ఇద్దరూ అతనికి ధైర్యంగా ఉండాలి.”
అంది.
పుష్ప, వహీదాలు మౌనంగా తల ఊపారు.
మాటల్లో ఏమీ చెప్పకపోయినా...
వాళ్ల కళ్లలో మాత్రం కృష్ణ పట్ల ఉన్న ఆప్యాయత స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
జయంతి ఆ ఇద్దరినీ చూసి మరోసారి నవ్వుకుంది.
“మీ మౌనం చాలా విషయాలు చెబుతోంది...”
అని చెప్పడంతో ఇద్దరూ మరింత సిగ్గుపడి తలలు కిందకు వంచుకున్నారు.
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)