02-09-2026, 09:50 PM
స్వీపర్‌పై జరిగిన ఘటన తర్వాత కృష్ణ అతడిని గట్టిగా హెచ్చరించి, ఇకపై పుష్ప, వహీదాల జోలికి రావద్దని వార్నింగ్ ఇచ్చాడు. అయితే అప్పటికే కృష్ణ పరిస్థితి కూడా అంతంతమాత్రంగానే ఉంది. తొడకు బలమైన కత్తి గాయం కావడంతో తీవ్రంగా నొప్పి వస్తోంది. తల, చేతికి కూడా దెబ్బలు తగిలాయి. సరిగ్గా నడవలేక కృష్ణ అక్కడే కూర్చుండిపోయాడు.
అది చూసిన పుష్ప, వహీదాలు తట్టుకోలేక కృష్ణ దగ్గరకు వచ్చారు.
పుష్ప ఒకవైపు, వహీదా మరోవైపు నిలబడి కృష్ణ చేతులను తమ భుజాలపై వేసుకున్నారు.
“కృష్ణా... నువ్వు ఇలా ఉండటం మాకు భయంగా ఉంది...” అంటూ పుష్ప కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“ఏం కాదు... మీరు ఇద్దరూ ధైర్యంగా ఉండండి. నేను బాగానే ఉన్నాను...” అని కృష్ణ నవ్వుతూ చెప్పాడు.
కానీ ఆ నవ్వు వెనుక దాగిన నొప్పిని పుష్ప, వహీదాలు గుర్తించారు.
“నువ్వు మా ముందు ధైర్యంగా నటిస్తున్నావు కృష్ణా...” అని వహీదా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
అప్పుడే నయనీ వారి దగ్గరకు వచ్చింది.
“పుష్ప... వహీదా... మీరు ఇద్దరూ ఇప్పుడు కాలేజ్‌కి వెళ్లాలి.”
ఇద్దరూ ఆశ్చర్యంగా నయనీ వైపు చూశారు.
“మేమా?”
“అవును. మీరు ఇక్కడ ఉంటే రేపు ఈ విషయం గురించి కాలేజ్‌లో రకరకాల ప్రశ్నలు వస్తాయి. పైగా కాలేజ్ నుంచి అందరూ వెళ్లిపోయే సమయం కూడా దగ్గరపడుతోంది. మీరు కృష్ణతో కలిసి ఇక్కడ కనిపిస్తే... మీరు ఎందుకు ఇక్కడ ఉన్నారు? ఏం జరిగింది? కృష్ణతో మీ సంబంధం ఏంటి? అంటూ అవసరం లేని ప్రశ్నలు మొదలవుతాయి.”
పుష్ప ఏదో చెప్పబోయింది.
నయనీ ఆమెను ఆపుతూ నెమ్మదిగా చెప్పింది.
“మన సమాజంలో ఒక అమ్మాయికి ఏం జరిగిందో తెలుసుకోవడానికి ముందే... ఆమె అక్కడ ఎందుకు ఉంది? ఎవరితో ఉంది? ఆ సమయంలో అక్కడికి ఎందుకు వెళ్లింది? అంటూ ప్రశ్నలు మొదలవుతాయి. తప్పు చేసిన వ్యక్తిని ప్రశ్నించే ముందు అమ్మాయి ప్రవర్తనను ప్రశ్నించే పరిస్థితులు కూడా ఉంటాయి. తప్పు ఆమెది కాకపోయినా వేలెత్తి చూపించే వాళ్లు ఉంటారు. అందుకే కొన్ని విషయాల్లో సరైన సమయం వచ్చే వరకు మౌనం కూడా మనల్ని మనం కాపాడుకునే ఒక మార్గం.”
పుష్ప, వహీదాలు మౌనంగా తలదించుకున్నారు.
“కృష్ణ గురించి మీరు టెన్షన్ పడాల్సిన అవసరం లేదు. నా ఫ్రెండ్ ఒకరు డాక్టర్. ఆమెకు ఫోన్ చేశాను. ఆమె హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్లమంది. కృష్ణను నేను చూసుకుంటాను. స్వీపర్ పరిస్థితి కూడా సీరియస్‌గా ఉంది. అతడినీ అదే హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్తాం.”
పుష్ప కృష్ణ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది.
“కృష్ణా... నువ్వు మాకు ఫోన్ చేస్తావు కదా?”
“తప్పకుండా చేస్తాను.”
“ఏదైనా అయితే మాత్రం వెంటనే చెప్పాలి.”
“ఏం కాదు పుష్పా... మీరు ఇద్దరూ వెళ్లండి.”
వహీదా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ,
“త్వరగా కోలుకోవాలి కృష్ణా... మమ్మల్ని ఇలా భయపెట్టొద్దు.”
కృష్ణ చిన్నగా నవ్వాడు.
“మీరు ఇద్దరూ ఏడవకండి. మీరు ఏడిస్తే నాకు ఇంకా ఎక్కువ నొప్పిగా అనిపిస్తుంది.”
ఆ మాట విన్న పుష్ప కన్నీళ్ల మధ్యే నవ్వడానికి ప్రయత్నించింది.
నయనీ సాయంతో కృష్ణను, తీవ్రంగా గాయపడిన స్వీపర్‌ను కాలేజ్ బ్యాక్‌సైడ్‌ నుంచి ఆటోలో జేపీ నగర్‌లో ఉన్న జయంతి హాస్పిటల్‌కు తరలించారు.
హాస్పిటల్‌కి చేరుకున్న వెంటనే అక్కడి సిబ్బంది ఇద్దరినీ వేర్వేరు ఎమర్జెన్సీ ప్రాంతాల్లోకి తీసుకెళ్లారు. స్వీపర్ పరిస్థితి సీరియస్‌గా ఉండటంతో ఒక మెడికల్ టీమ్ అతడికి అత్యవసర చికిత్స ప్రారంభించింది.
అదే సమయంలో డాక్టర్ జయంతి స్వయంగా కృష్ణను చూసేందుకు ఎమర్జెన్సీ వార్డులోకి వెళ్లింది.
నయనీ మాత్రం బయటే ఆందోళనగా నిలబడింది.
ప్రతి క్షణం ఆమెకు చాలా భారంగా అనిపించింది.
సుమారు పది నిమిషాల తర్వాత జయంతి ఎమర్జెన్సీ వార్డు నుంచి బయటకు వచ్చింది.
నయనీ వెంటనే ఆమె దగ్గరకు వెళ్లింది.
“జయంతి... కృష్ణ పరిస్థితి ఎలా ఉంది?”
జయంతి కాసేపు ఆగి చెప్పింది.
“కృష్ణకు తొడలో బలమైన కత్తి గాయం ఉంది. రక్తం కూడా చాలా పోయింది. తలకి, చేతికి కూడా బలమైన దెబ్బలు ఉన్నాయి. చికిత్స పూర్తవడానికి కొంత సమయం పడుతుంది.”
నయనీ ముఖంలో ఆందోళన మరింత పెరిగింది.
“అతడికి ఏం కాదు కదా?”
“ప్రస్తుతం మేము అవసరమైన చికిత్స చేస్తున్నాం. నువ్వు టెన్షన్ పడకు.”
“నేను ఇక్కడే ఉంటాను జయంతి.”
“వద్దు నయనీ. నువ్వు ఇప్పుడు కాలేజ్‌కి వెళ్లాలి. అక్కడ కూడా చాలా విషయాలు చూసుకోవాలి. స్వీపర్ విషయం ఎలా జరిగింది, అసలు ఏం జరిగింది... ఇవన్నీ తెలుసుకోవాలి. కృష్ణను నేను చూసుకుంటాను.”
నయనీ మాత్రం కృష్ణ ఉన్న వార్డు వైపు చూసింది.
“నాకు కృష్ణ గురించి చాలా భయంగా ఉంది.”
జయంతి నయనీ భుజంపై చేయి వేసి,
“నన్ను నమ్ము. నేను ఉన్నాను కదా. ఏమైనా మార్పు ఉంటే నేనే నీకు ఫోన్ చేస్తాను.”
నయనీ కాసేపు మౌనంగా నిలబడింది.
చివరగా కృష్ణ ఉన్న వార్డు తలుపు వైపు చూసి,
“కృష్ణను జాగ్రత్తగా చూసుకో జయంతి...”
“తప్పకుండా.”
“ఏదైనా అయితే వెంటనే నాకు ఫోన్ చేయాలి.”
“చేస్తాను.”
జయంతి మాటలతో నయనీ ఇక అక్కడ ఉండకుండా కాలేజ్‌కి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకుంది.
ఆమె హాస్పిటల్ కారిడార్‌ నుంచి నెమ్మదిగా బయటకు నడిచింది.
బయటకు వచ్చిన తర్వాత కూడా ఆమె మనసు మాత్రం కృష్ణ దగ్గరే ఉంది.
అయినా కాలేజ్‌లో ఎదురయ్యే పరిస్థితులను ఎదుర్కోవాల్సిందేనని భావించి...
నయనీ అక్కడి నుంచి కాలేజ్‌కి వెళ్లిపోయింది.
అది చూసిన పుష్ప, వహీదాలు తట్టుకోలేక కృష్ణ దగ్గరకు వచ్చారు.
పుష్ప ఒకవైపు, వహీదా మరోవైపు నిలబడి కృష్ణ చేతులను తమ భుజాలపై వేసుకున్నారు.
“కృష్ణా... నువ్వు ఇలా ఉండటం మాకు భయంగా ఉంది...” అంటూ పుష్ప కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“ఏం కాదు... మీరు ఇద్దరూ ధైర్యంగా ఉండండి. నేను బాగానే ఉన్నాను...” అని కృష్ణ నవ్వుతూ చెప్పాడు.
కానీ ఆ నవ్వు వెనుక దాగిన నొప్పిని పుష్ప, వహీదాలు గుర్తించారు.
“నువ్వు మా ముందు ధైర్యంగా నటిస్తున్నావు కృష్ణా...” అని వహీదా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
అప్పుడే నయనీ వారి దగ్గరకు వచ్చింది.
“పుష్ప... వహీదా... మీరు ఇద్దరూ ఇప్పుడు కాలేజ్‌కి వెళ్లాలి.”
ఇద్దరూ ఆశ్చర్యంగా నయనీ వైపు చూశారు.
“మేమా?”
“అవును. మీరు ఇక్కడ ఉంటే రేపు ఈ విషయం గురించి కాలేజ్‌లో రకరకాల ప్రశ్నలు వస్తాయి. పైగా కాలేజ్ నుంచి అందరూ వెళ్లిపోయే సమయం కూడా దగ్గరపడుతోంది. మీరు కృష్ణతో కలిసి ఇక్కడ కనిపిస్తే... మీరు ఎందుకు ఇక్కడ ఉన్నారు? ఏం జరిగింది? కృష్ణతో మీ సంబంధం ఏంటి? అంటూ అవసరం లేని ప్రశ్నలు మొదలవుతాయి.”
పుష్ప ఏదో చెప్పబోయింది.
నయనీ ఆమెను ఆపుతూ నెమ్మదిగా చెప్పింది.
“మన సమాజంలో ఒక అమ్మాయికి ఏం జరిగిందో తెలుసుకోవడానికి ముందే... ఆమె అక్కడ ఎందుకు ఉంది? ఎవరితో ఉంది? ఆ సమయంలో అక్కడికి ఎందుకు వెళ్లింది? అంటూ ప్రశ్నలు మొదలవుతాయి. తప్పు చేసిన వ్యక్తిని ప్రశ్నించే ముందు అమ్మాయి ప్రవర్తనను ప్రశ్నించే పరిస్థితులు కూడా ఉంటాయి. తప్పు ఆమెది కాకపోయినా వేలెత్తి చూపించే వాళ్లు ఉంటారు. అందుకే కొన్ని విషయాల్లో సరైన సమయం వచ్చే వరకు మౌనం కూడా మనల్ని మనం కాపాడుకునే ఒక మార్గం.”
పుష్ప, వహీదాలు మౌనంగా తలదించుకున్నారు.
“కృష్ణ గురించి మీరు టెన్షన్ పడాల్సిన అవసరం లేదు. నా ఫ్రెండ్ ఒకరు డాక్టర్. ఆమెకు ఫోన్ చేశాను. ఆమె హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్లమంది. కృష్ణను నేను చూసుకుంటాను. స్వీపర్ పరిస్థితి కూడా సీరియస్‌గా ఉంది. అతడినీ అదే హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్తాం.”
పుష్ప కృష్ణ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది.
“కృష్ణా... నువ్వు మాకు ఫోన్ చేస్తావు కదా?”
“తప్పకుండా చేస్తాను.”
“ఏదైనా అయితే మాత్రం వెంటనే చెప్పాలి.”
“ఏం కాదు పుష్పా... మీరు ఇద్దరూ వెళ్లండి.”
వహీదా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ,
“త్వరగా కోలుకోవాలి కృష్ణా... మమ్మల్ని ఇలా భయపెట్టొద్దు.”
కృష్ణ చిన్నగా నవ్వాడు.
“మీరు ఇద్దరూ ఏడవకండి. మీరు ఏడిస్తే నాకు ఇంకా ఎక్కువ నొప్పిగా అనిపిస్తుంది.”
ఆ మాట విన్న పుష్ప కన్నీళ్ల మధ్యే నవ్వడానికి ప్రయత్నించింది.
నయనీ సాయంతో కృష్ణను, తీవ్రంగా గాయపడిన స్వీపర్‌ను కాలేజ్ బ్యాక్‌సైడ్‌ నుంచి ఆటోలో జేపీ నగర్‌లో ఉన్న జయంతి హాస్పిటల్‌కు తరలించారు.
హాస్పిటల్‌కి చేరుకున్న వెంటనే అక్కడి సిబ్బంది ఇద్దరినీ వేర్వేరు ఎమర్జెన్సీ ప్రాంతాల్లోకి తీసుకెళ్లారు. స్వీపర్ పరిస్థితి సీరియస్‌గా ఉండటంతో ఒక మెడికల్ టీమ్ అతడికి అత్యవసర చికిత్స ప్రారంభించింది.
అదే సమయంలో డాక్టర్ జయంతి స్వయంగా కృష్ణను చూసేందుకు ఎమర్జెన్సీ వార్డులోకి వెళ్లింది.
నయనీ మాత్రం బయటే ఆందోళనగా నిలబడింది.
ప్రతి క్షణం ఆమెకు చాలా భారంగా అనిపించింది.
సుమారు పది నిమిషాల తర్వాత జయంతి ఎమర్జెన్సీ వార్డు నుంచి బయటకు వచ్చింది.
నయనీ వెంటనే ఆమె దగ్గరకు వెళ్లింది.
“జయంతి... కృష్ణ పరిస్థితి ఎలా ఉంది?”
జయంతి కాసేపు ఆగి చెప్పింది.
“కృష్ణకు తొడలో బలమైన కత్తి గాయం ఉంది. రక్తం కూడా చాలా పోయింది. తలకి, చేతికి కూడా బలమైన దెబ్బలు ఉన్నాయి. చికిత్స పూర్తవడానికి కొంత సమయం పడుతుంది.”
నయనీ ముఖంలో ఆందోళన మరింత పెరిగింది.
“అతడికి ఏం కాదు కదా?”
“ప్రస్తుతం మేము అవసరమైన చికిత్స చేస్తున్నాం. నువ్వు టెన్షన్ పడకు.”
“నేను ఇక్కడే ఉంటాను జయంతి.”
“వద్దు నయనీ. నువ్వు ఇప్పుడు కాలేజ్‌కి వెళ్లాలి. అక్కడ కూడా చాలా విషయాలు చూసుకోవాలి. స్వీపర్ విషయం ఎలా జరిగింది, అసలు ఏం జరిగింది... ఇవన్నీ తెలుసుకోవాలి. కృష్ణను నేను చూసుకుంటాను.”
నయనీ మాత్రం కృష్ణ ఉన్న వార్డు వైపు చూసింది.
“నాకు కృష్ణ గురించి చాలా భయంగా ఉంది.”
జయంతి నయనీ భుజంపై చేయి వేసి,
“నన్ను నమ్ము. నేను ఉన్నాను కదా. ఏమైనా మార్పు ఉంటే నేనే నీకు ఫోన్ చేస్తాను.”
నయనీ కాసేపు మౌనంగా నిలబడింది.
చివరగా కృష్ణ ఉన్న వార్డు తలుపు వైపు చూసి,
“కృష్ణను జాగ్రత్తగా చూసుకో జయంతి...”
“తప్పకుండా.”
“ఏదైనా అయితే వెంటనే నాకు ఫోన్ చేయాలి.”
“చేస్తాను.”
జయంతి మాటలతో నయనీ ఇక అక్కడ ఉండకుండా కాలేజ్‌కి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకుంది.
ఆమె హాస్పిటల్ కారిడార్‌ నుంచి నెమ్మదిగా బయటకు నడిచింది.
బయటకు వచ్చిన తర్వాత కూడా ఆమె మనసు మాత్రం కృష్ణ దగ్గరే ఉంది.
అయినా కాలేజ్‌లో ఎదురయ్యే పరిస్థితులను ఎదుర్కోవాల్సిందేనని భావించి...
నయనీ అక్కడి నుంచి కాలేజ్‌కి వెళ్లిపోయింది.
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)